Kiedy odszedłeś

Książka przedstawiająca straszne, ale prawdziwe realia każdej matki. Bardzo smutno czyta się to, jak ciężko ludziom znaleźć zrozumienie dla drugiego człowieka. Chwyta za serce. Książka jest naprawdę ujmująca, intrygująca i niesamowicie ciekawa. Uczy tego, że każdy czasem potrzebuje odetchnąć. Ja osobiście w stu procentach rozumiem główną bohaterkę, każde jej uczucie. Uwazam, że każdy powinien te książkę przeczytać, żeby wiedzieć jak okazywać zrozumienie i pomagać kobietom.

Chociaż główna bohaterka jest trochę wkurzająca to książka była w porządku. Może gdzieś tam skrycie na początku człowiek miał nadzieję, że może się zejdą z Willem to szybko z tego zrezygnował. Dla mnie Josie była mega niepoważną kobietą. Typowa "stara a głupia". Rozumiem jej siostrę, bo mnie też irytowała. A już hitem było to, że chciała mieć dziecko ze współlokatorem niż z człowiekiem, który ewidentnie ją kochał i wyglądało na to, że ona go jednak też. W życiu nie widziałam tak pogiętych relacji. Zresztą Meredith też nie była idealna. Rozumiem, że pod wpływem emocji wpakowała się w związek z mężczyzną, którego nie kochała, ale jak można być tak głupim, żeby dać się jeszcze wpakować w ślub? I potem kontynuować to małżeństwo przez tyle lat i mieć dziecko? Świat relacji damsko-męskich jest pokręcony, ale wydaje mi się, że tutaj to już była trochę przesada. W tle oczywiście przewijał się wypadek ich brata, który był jednocześnie przyczyną obecnych problemów oraz spoiwem całej rodziny. Lub tego co z niej zostało. Nie podobała mi się jeszcze scena odwiedzin u byłej dziewczyny Daniela, Sophie. Przecież minęło tyle lat. Czego one oczekiwały od tej dziewczyny? Że będzie siedzieć i płakać po stracie ukochanego? Tym bardziej, że w Stanach ponuje myślenie, że miłość z czasów liceum czy studiów nie ma szans na przetrwanie, jest tylko tymczasowa. Cieszę się, że na koniec odnalazły siebie i wszystko się dla nich dobrze skończyło, ale logika tej powieści była dość pokrętna.

Cisza oceanu potrafi być zwodnicza — gładka jak tafla sumienia, pod którą kryją się najcięższe prawdy. „Światło między oceanami” M.L. Stedman wyrasta właśnie z tej ciszy: powoli, niemal niezauważalnie, aż w końcu ogarnia czytelnika emocjonalnym przypływem, od którego nie sposób się uwolnić. Na odległej wyspie, gdzie wiatr zdaje się mówić językiem samotności, a latarnia morska rozcina ciemność niczym sumienie rozdzierające serce, rodzi się historia o wyborach — tych najtrudniejszych, bo dokonywanych nie między dobrem a złem, lecz między dwiema formami miłości. Tom i Isabel żyją na granicy światów: między przeszłością a nadzieją, między prawdą a pragnieniem, między światłem a cieniem. Stedman prowadzi nas przez tę opowieść z niezwykłą delikatnością, jakby bała się zburzyć kruchość emocji swoich bohaterów. A jednak pod tą subtelnością kryje się siła — niszcząca, nieubłagana. Bo to nie jest historia o błędach złych ludzi. To opowieść o dobrych sercach, które w chwili rozpaczy wybierają drogę, z której nie ma już powrotu. Najbardziej przejmujące w tej powieści jest to, że nie daje ona ukojenia w prostych odpowiedziach. Wręcz przeciwnie — zostawia nas w półmroku, zmuszając, byśmy sami odnaleźli własne światło. Czy można ukraść szczęście i nazwać je miłością? Czy prawda zawsze jest wartością najwyższą? A może są chwile, gdy kłamstwo staje się jedynym schronieniem dla złamanego serca? Symbolika światła — tak wyraźna, a jednocześnie tak niejednoznaczna — pulsuje w tej historii niczym żywy organizm. Latarnia nie tylko wskazuje drogę zagubionym statkom, ale też bezlitośnie obnaża to, co ukryte. Bo światło, które miało prowadzić ku ocaleniu, może równie dobrze stać się świadkiem upadku. Język powieści jest miękki, niemal kojący, jak szum oceanu — i może właśnie dlatego ból, który niesie, odczuwamy jeszcze dotkliwiej. To książka, która nie krzyczy. Ona patrzy. Czeka. I zostaje z nami długo po zamknięciu ostatniej strony — jak echo decyzji, których nie da się cofnąć… To historia, która zostaje z nami jak delikatna warstwa soli na skórze po nadmorskim spacerze — ledwie wyczuwalna, a jednak nie do zapomnienia ❤️‍🩹. Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnictwoalbatros (współpraca reklamowa) 🩷.

Co do jednego trzeba się umówić - jeśli chcesz przeczytać wyciskacz łez, zdecydowanie sięgnij po "Zanim się pojawiłeś". Wiedziałam na co się piszę, mniej więcej, bo kiedyś oglądałam film. Pamiętałam sporo z niego, ale jednak nadal historia porusza i to dogłębnie. Prosta w swojej formie, z elementami humoru, przyprawiała w niektórych momentach o uśmiech, pewien komfort oraz radość z tego, że "to może się udać!" Niemniej gdyby historia zakończyła się inaczej - czułabym zawód. Czułabym złość, że to kolejna książka o słodko-pierdzącym zakończeniu. To właśnie to, co się stało, sprawiło iż pokochałam ją (choć brzmi to z mojej strony dosyć brutalnie). Zdecydowanie zapamiętam ją na dłużej, chętnie dowiem się o dalszych losach Lou. Polecam bardzo!

W czasach nastoletnich jedną z moich ulubionych autorek była Cecelia Ahern. Jej książki opowiadały o ludziach, ale zawsze było w nich coś więcej — pewien magiczny, wyróżniający element, który zostawał w pamięci na długo po lekturze. Po latach wróciłam do twórczości autorki, a moim powrotem była książka „Miłość i kłamstwa”. Patrząc na okładkę, można by pomyśleć, że to romans — w końcu głównym motywem jest przytulająca się para. Tymczasem treść nie ma wiele wspólnego z romantyczną historią. Oryginalny tytuł brzmi „The Marble Collector” i uważam, że jest on zdecydowanie bardziej adekwatny do treści niż propozycja wydawnictwa Muza. W książce śledzimy dwie perspektywy. Pierwsza należy do kobiety, która utknęła w monotonii życia — dosłownie i w przenośni obserwuje je z brzegu basenu, pracując, jako ratowniczka w domu pomocy. Kiedy w końcu trafia jej się dzień wolny od obowiązków domowych, dzieci i pracy, postanawia przejrzeć pudełka z rzeczami osobistymi ojca, przebywającego w domu opieki po udarze, który przeszedł rok wcześniej. Pudełka zwierają coś, co sugeruje, że jej ojciec prowadził inne życie — takie, o którym ani ona, ani jej matka nie miały pojęcia. Ten jeden wolny dzień postanawia poświęcić na odkrycie prawdy. Jej mała detektywistyczna przygoda prowadzi ją do wielu ludzi i miejsc, które pomagają jej poskładać historię — i dowiedzieć się czegoś nie tylko o ojcu, ale także o samej sobie. Druga perspektywa prowadzi nas przez życie mężczyzny, który od dziecka poświęcił się grze w marmurki. To gra, która pomagała mu przetrwać trudne chwile i towarzyszyła w najważniejszych momentach życia. Szklane kulki przynosiły mu pocieszenie, ale były też nośnikami wspomnień — o dzieciństwie, matce, braciach, przyjaciołach, ukochanej i sukcesach wśród entuzjastów tej gry i stratach, które przyszło mu ponieść. Śledzenie jego losów było naprawdę interesujące. Fergus sprawił, że świat marmurków i pasja do ich kolekcjonowania stały się dla mnie zaskakująco fascynujące. Sednem tej historii jest jednak opowieść o ludziach — o stracie, miłości, rodzinie. O tym, jak trudno czasem przyznać się do swojej pasji, która dla innych może wydawać się śmieszna. I jak coś, co dla jednej osoby jest przełomowe i kluczowe, dla innej może być zupełnie bez znaczenia. To także historia o wstydzie i lęku przed odrzuceniem, które stają się początkiem kłamstw, budowania murów i niewierności. Książkę czyta się bardzo przyjemnie — płynie się przez nią szybko i lekko. W ciekawy, nienachalny sposób mówi o życiu zwykłych ludzi. Warto było wrócić do tej autorki, okazuje się, że nadal czytam jej książki z przyjemnością. Pojawia się tu sporo powtórzeń — scen z przeszłości i przywoływanych wspomnień, — ale w pewien sposób współgra to ze stylem i rytmem narracji. Mnie osobiście to nie przeszkadzało. Spodziewałam się może jakiegoś magicznego elementu, charakterystycznego dla wcześniejszych książek autorki, ale tym razem dostałam solidną powieść obyczajową. Jeśli szukacie romansu — to nie ta książka. Jeśli jednak macie ochotę przeczytać historię o irlandzkiej rodzinie z krwi i kości, ta pozycja może być dla Was odpowiednia.

Jest to moja druga trzecia książka Jojo Moyes i chyba muszę przyznać, że autorka będzie już miała stałe miejsce w moim czytelniczym kanonie. Historia jest świetna, pełna emocji, dylematów, nieoczywistych wyborów, dzieje się na przestrzeni wielu lat - od pierwszej wojny światowej do 2006 roku. Na dodatek skłania do przemyśleń na temat sprawiedliwości, własności, poświęcenia, sentymentu do rzeczy materialnych. Ma elementy zarówno powieści historycznej, romansu, jak i courtoom drama.

Ciekawa, choć tak naprawdę dopiero od połowy naprawdę coś się dzieje. Trochę rozwleczona fabuła jak dla mnie. Typowy dla Sparksa "szkielet" książki, czyli sielanka i zachochiwanie się, a później wątek kryminalny lub detektywistyczny, coś się dzieje, wartka akcja i koniec. Nic mnie nie zaskoczyło w tej książce, ale dobrze się ją czytało.

Poleciały łezki, a to znaczy, że historia się obroniła. Nie łatwo mnie wzruszyć, a Simons się udało. Opowieść o tym, co jest ważne, ale przez nasze wyobrażenia niezauważalne. Czasami trzeba stracić wiele, by zyskać prawdziwą miłość, tak jak w przypadku Chloe.

"Serce można oddać tylko raz" Książki Tarryn Fisher są mi bardzo dobrze znane po serie Mimo moich win sięgnęłam kiedy dopadł mnie zastój czytelniczy. Okazało się to bardzo dobrą decyzją ponieważ moja ulubiona autorka nie zawiodła mnie i zaserwowała niezwykle wciągającą historię której nie mogłam odłożyć. Olivia i Caleb poznali się na studiach i zostali parą jednak ich związek nie przetrwał. Mimo rozstania oboje nie mogą o sobie zapomnieć a los sprawia, że znowu trafiają na siebie w sklepie. Caleb wyznaje Olivii, że stracił pamięć w wyniku wypadku. Olivia wie, że igra z ogniem ponownie pozwalając Calebowi wejść w jej życie. Historię tej dwójki poznajemy dzięki wydarzeniom z przeszłości (studia) i teraźniejszości (spotkanie Caleba w sklepie). Myślę, że polubienie Olivii może nie być dla każdego łatwe, jej decyzje i ślepa miłość do Caleba sprawiła, że na jaw wyszły jej najgorsze cechy. Trudno w tej historii doszukiwać się romantycznych zachowań. Czy podobała mi się ta książka? Tak i to bardzo. Jest wciągająca a bohaterowie bardzo dobrze napisani. Intrygi, kłamstwa i chociaż nie są to cechy charakteru które cenie w ludziach to w książkach się sprawdzają. Jestem w trakcie czytania drugiego tomu i ten również mnie zainteresował, ciekawa jestem finału i ostatniej części.

Drugie podejście do książki autorki Colleen Hoover i co tu dużo mówić.. kolejna książka, która jest po prostu świetna. Jest tak świetnie opisana, od opisów miejsca, bohaterów, po ich uczucia, że czytając ją miałam wrażenie jakbym oglądała w swojej głowie film! Mam wielką nadzieję, że pojawi się ekranizacja bo jestem ciekawa czy to tak by to wszystko wyglądało jak wyobraziłam sobie to ja, a poza tym uważam że ta książka na to po prostu zasługuje. Bardzo polubiłam się z tą pisarką, chociaż na początku podchodziłam do jej książek bardzo sceptycznie - a tu taka niespodzianka! Napewno na tych dwóch pozycjach się nie skończy i już szukam kolejnych książek autorki bo zakochałam się w tym jak emocjonująco i prawdziwie je pisze. Jeśli chodzi zaś o "Ugly Love" jest to książka niesamowicie emocjonująca - tak samo zresztą jak poprzednia którą czytałam, czyli "Reminders Od Him". Ostatnie strony historii czytałam już ze łzami w oczach.. bardzo kibicowałam bohaterom, szczególnie Milesowi, wierzyłam do samego końca że wszystko skończy się dobrze i że wybaczy sobie swoje "błędy" z przeszłości - chociaż wcale tak naprawdę nie zawinił, ale obwiniał się przez bardzo długi czas, przez co wyniszczało to go od środka. Jest to książka nie tylko o miłości, ale również i o stracie, żalu, przebaczeniu, książka która niesie nadzieję na lepsze jutro. Szczerze mówiąc nie pamiętam czy jakieś inne książki które do tej pory czytałam wzruszyły mnie tak jak właśnie te dwie od Colleen Hoover.. 🥰

Książka świetnie napisana. Opowiada pięknie o tym, jak człowiek upada po stracie najbliższej osoby, o cierpieniu, zaprzeczeniu i autodestrukcji. Jak druga równie pogubiona osoba może pomóc i jak wzajemnie mogą pokonać swoje demony. Kontynuacja Promyczka jest równie piękna jak pierwsza część. Polecam z całego ❤️

Wciągający i łatwo czytający się romans. Główni bohaterowie nie są stereotypowi i ciekawie się ich poznaje. Jedynym minusem budowy postaci w tej książce jest to, w jak nieodpowiednich momentach Gray myśli o seksie z główną bohaterką. Na wszystko jest czas i miejsce, ale widać, że autorka niekoniecznie się tym przejmowała. Bardzo ładnie opisane zostało całe otoczenie. Napa, dom i winnica zostały pięknie zobrazowane, nadano im ciepła, co mi osobiście uprzyjemniło lekturę. Na sam koniec pragnę dodać, że Virgil jest najbardziej kochaną postacią o jakiej przyszło mi czytać od bardzo dawna.

Nie najlepszy thriller. Nie wszystko trzyma się tu kupy, a główna bohaterka mocno zdemoralizowana i kiepska w tym co robi. Ciężko polubić bohaterkę która sama z siebie tak potrafi zrazić czytelnika. Wątek tajemnicy nie jest aż tak tajemniczy i nie wprawia czytelnika w osłupienie. Przeciętna książka na raz do przeczytania.

Leah dopięła swego. Wyszła za Caleba, a jej rywalka zniknęła z ich życia. Od tej pory nic nie stanie na drodze ku szczęściu Leah. Czy aby na pewno? Kobieta wkrótce zachodzi w ciąże i jak się okazuje zamiast syna, młodemu małżeństwu rodzi się córka. Caleb jest niesamowicie szczęśliwy, czego nie można powiedzieć o młodej mamie. Z każdym mijającym dniem małżeństwo oddala się od siebie. Kobieta jest przerażona faktem, że powodem może być powrót Olivii, dawnej ukochanej Caleba. Czy Leah słusznie obawia się o losy ich małżeństwa? Do czego zdesperowana kobieta jest zdolna byleby uratować swoje małżeństwo? Tę serię dostałam w prezencie od mojej serdecznej koleżanki na trzydzieste urodziny. Wstyd się przyznać, ale książki do tej pory stały na regale i czekały na swoją kolej. Po kolejnym delikatnym przytyku ze strony Asi postanowiłam wrócić do bohaterów. Już teraz rozumiem jej zachwyt nad tą serią. I chociaż Leah nie jest moją faworytką pod koniec książki zaczęłam jej nawet współczuć, bo to jaką stała się osobą poniekąd miało związek z jej przeszłością. Drugi tom zdecydowanie bardziej podobał mi się od pierwszego. Jestem ciekawa jak autorka pokierowała dalszymi losami bohaterów. Serdecznie polecam ❤️

Po "Promyczku" myślałam, że nie znajdę równie ciekawej historii, jednak się pomyliłam. Lubię książki, które zmuszają do refleksji, każą na chwilę i zatrzymać o docenić to co się ma - dla mnie "Kiedy pada deszcz" jest właśnie taką historią. Co prawda opowiada o nastolatkami, ale dorosłe kobiety też znajdą coś dla siebie w tej historii. Pierwsze 100 stron trochę się ciągnęło, ale potem akcja się rozkręca i opowieść wciąga.

“Ten mężczyzna był moim zbawieniem. Teraz przez niego zginę” Dwudziestoośmioletnia Maggie Sparkes jest dziedziczką Sparkes Energy, która na co dzień przebywa w Afryce, gdzie w ramach swojej organizacji charytatywnej Zjednoczone Wioski, która jest ukierunkowana na budowanie samowystarczalnych wiosek. Niestety niedawno otrzymała bardzo smutny telefon, przez który obecnie jest w Nowym Jorku, gdzie ma spakować rzeczy przyjaciółki, która popełniła samobójstwo. Im dłużej dziewczyna przebywa w mieszkaniu przyjaciółki tym bardziej zaczynają budzić się u niej wątpliwości. Maggie nie wierzy w to, że Celine popełniła samobójstwo. Niestety innego zdania jest policja, która twierdzi, Celine połknęła całe opakowanie środków psychotropowych, popiła je wódką i już się nie obudziła. W szkatułce ukrytej w mieszkaniu przyjaciółki Maggie odkrywa jednak coś, co stawia wiele niewygodnych pytań. Dziewczyna jest zdeterminowana by dowiedzieć się czegoś o tajemniczym mężczyźnie, którego Celine kochała, chociaż miał stać się przyczyną jej zguby. Dodatkowo szukając informacji, Maggie odkrywa nieznane fakty z prywatnego życia przyjaciółki, jak również za sprawą pamiętników dowiaduje się co tak naprawdę myślała o niej przyjaciółka… Czy Maggie odkryje co tak naprawdę było przyczyną śmierci przyjaciółki? Co takiego Celine przed nią ukrywała? Mimo wielu różnych opinii mnie osobiście książka wciągnęła już od pierwszych stron i trudno było się od niej oderwać. Ciekawa fabuła z świetnie wykreowanymi bohaterami. Oprócz głównej bohaterki zdecydowanie uwagę przyciąga starsza pani, sąsiadka Celine - Ruby, która będąc autorką wielu kryminałów, okazuje się bardzo pomocna. Fabuła odkrywana stopniowo, dzięki pamiętnikom poznajemy przeszłość dziewczyny i możemy toczyć teorie na temat mordercy. Mimo dużej ilości stron książka jest bardzo wciągająca i nawet się tego nie odczuwa. Po książkę sięgnęłam zachęcona opisem. Niestety nie można jej nigdzie dostać w wersji papierowej ani nie ma jej na Legimi więc trzeba było się przejść do biblioteki, ale warto było. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką i chętnie sięgnę po inne jej książki.

Ojciec Bridget jest wspaniały. Gdy wszyscy mieli w połowie tak cudownego ojca byliśmy szczęśliwszymi dziećmi. Książka lekka, łatwa i przyjemna jak dwie pierwsze części. Czytając ją jakbym się cofnęła do lat nastoletnich gdy oglądałam z zamiłowaniem wraz z starszą siostrą film na podstawie pierwszej książki.

Podoba mi się sposób pisania autorki.. mam wrażenie jakbym dorwała pamiętnik głównej bohaterki lub listy do Gabe’a. Lucy opisuje swojemu byłemu odczucia z każdego dnia, od ich pierwszego spotkania… ale Czy można kochać dwie osoby na raz? Można, ale każdego w naszym życiu będziemy darzyć całkowicie innym uczuciem, szczególnie jak pierwsza miłość odziałowuje na nas swoje piętno. Każdy z partnerów dał jej co innego. Ale co dokładnie jest dla niej najważniejsze? To nie jest książka z typowym “happy endem”, bo w tej sytuacji nie ma dobrej decyzji. Ta książka porusza wiele ważnych kwestii, jak porozumiewanie się w związku, słuchanie, wspieranie oraz dzieleniu pasji. Jedna z lepszych pozycji jakie czytałam.

Piękna książka. Historia opowiedziana w bardzo subtelny sposób, mimo trudnego tematu. A główna bohaterka? Zachwyciła mnie. Jej sposób życia, wyciskanie tego życia jak cytrynę. Mimo wszystkich nieszczęść i przeciwności nadal była pozytywnie nastawiona do życia. Jej łatwość nawiązywania relacji i to, że każdy się w niej "zakochiwał"... Rzadko płaczę podczas czytania książek, ale ta mnie bardzo wzruszyła. "Stwórz legendę"

,,Życia nie da się zmusić, żeby było takie jak chcemy, wtedy jak, wtedy gdy chcemy. Nie możemy zmienić dnia wczorajszego ani kontrolować jutra. Możemy żyć tylko dzisiaj, najlepiej jak potrafimy. Co czasem okazuje się lepsze, niż myśleliśmy ". (Fragment książki) W pełni zgadzam się z tym trafnym cytatem, który pokazuje, że nasze życie jest ulotne i nie jesteśmy w stanie przewidzieć, kiedy możemy go stracić. Dlatego trzeba czerpać z niego najwięcej jak się da. Kiedy mamy wokół siebie bliskich jesteśmy w stanie ,,przenosić góry".