Kamienni Strażnicy

Yumi, Ulrich, Odd i Jeremy to czwórka przyjaciół, która odkrywa istnienie zamkniętej w internetowej przestrzeni dziewczynki - Aelity. Próbując ją ratować natrafiają na groźny wirus komputerowy, X.A.N.Ę. Tylko ich nowa koleżanka może go powstrzymać... tylko czy jej się to uda? Jak ma to zrobić? I co najważniejsze, w jaki w ogóle sposób Aelita trafiła do sieci? Kod Lyoko to seria, która powstała na bazie francuskiego serialu dla dzieci. Sama nigdy nie miałam z nim styczności, nie oglądałam go, jednak... podobno jest całkiem popularny. Dlatego też na jego podstawie stworzona została seria książek, którą ja sama polecałabym dla dzieci w wieku od 8 do może 12, 13 lat? Podziemny Zamek napisany jest ciut łatwiejszym językiem niż np. Złodziej Pioruna. Z resztą, sam wygląd książki świadczy, że nie została ona stworzona dla starszego odbiorcy - litery wewnątrz są dość duże, jak to zwykle przy takich książkach bywa. W czasie zakupu moją uwagę do tej książki przyciągnął przede wszystkim jej wygląd. Książka ma obwolutę z bardzo przyjemną dla oka grafiką. Po jej ściągnięciu oczom ukazuje się prosta, acz twarda i fajnie zaprojektowana okładka, a wewnątrz poza zwykłymi nielicznymi obrazkami możemy znaleźć kolorową wkładkę. Naprawdę, ta pozycja prezentuje się bardzo dobrze i uważam, że dlatego nieźle nadawałaby się na prezent. Jak jednak sprawa mnie się w środku? Hmm... całkiem nieźle, jak na książkę dla dzieci. Nie jest to wprawdzie historia najwyższych lotów, ale dla dziecka? Czemu nie. Powinna się sprawdzić. Historia jest bardzo prosta i dość oklepana jak na science-fiction, nie ma w niej w sumie nic bardzo zaskakującego, ale bohaterowie są przyjemni, stosunkowo wyraźni, a prosty styl powinien młodego czytelnika bez problemu wciągnąć. Jedyne, czego się mogę nieco bardziej przyczepić, to... mały chaos w fabule. Autor nieco skacze z teraźniejszości w przeszłość, czasami wrzuca nam krótkie scenki z innych żyć - i to przynajmniej mnie trochę rozpraszało, zwłaszcza, że przez skoki w czasie autor moim zdaniem za dużo rzeczy odkrywa na raz. Wolałabym przeczytać osobną książkę o początku przyjaźni dzieciaków z Aelitą, a osobną o tym, co było dalej... Wszystko byłoby bardziej składne. No ale cóż, może taki rozwój wydarzeń dyktował serial? Nie mam tu zbyt wiele do dodania. Podziemny zamek to powieść, która spełnia swoje zadanie jako rozrywka dla dzieci, daleko jej jednak do książki wysokich lotów, z której zrobiłby się dziecięcy klasyk. Ale jeśli tylko znacie dzieci, którym by się spodobała, nie bójcie się na nią polować, bo jest całkiem przyzwoita :)

Oryginalna, pełna opinia tutaj: https://www.instagram.com/p/DCDtM9hNKFg/?img_index=1 Zdjęcie profilowe peggy_brown72 "Chłopiec poczuł się rozczarowany, ale zarazem dziwnie przejęty, jakby podjął właśnie misję odnalezienia czegoś. Tylko czego? I po czym pozna, że to jest właśnie to, kiedy już znajdzie? Miał dopiero dwanaście lat i nie przepadał za czytaniem. Czuł jednak, że im pilniej będzie badał, im głębiej będzie drążył, tym pewnie na coś w końcu natrafi - może na jakiś sekret zakodowany na tych pustych stronicach? Sekret, który doprowadzi do jeszcze większego odkrycia? Tylko jak, zastanawiał się, można czytać pustą książkę? W końcu zamknął tomik i odstawił go na półkę, nieświadom, że opowieść właśnie zaczynała się pisać..." Puk puk. Dzisiaj mam dla Was wpis, poświęcony kolejnej z zapomnianych książek, tym razem *ponownie* z gatunku literatury młodzieżowej - oczywiście, fantastyki. Zostałam poniekąd przymuszona do jej przeczytania przez bliską mi osobę, która generalnie nie czyta - choć kiedyś od czasu do czasu się zdarzyło, teraz już niestety wcale - ale do dzisiaj "Endymion Spring" pozostaje jedną z jej ulubionych pozycji. Nie mogłam przejść obojętnie obok takiej rekomendacji i przełykając gorycz związaną z lekturą kolejnej młodzieżówki, wgłębiłam się w fabułę... I nawet nie wiem kiedy znalazłam się na ostatniej stronie powieści. Niesamowicie wciągająca historia, która zaciekawia już od samego początku, sprawiając, że nie można się od niej oderwać. Czyta się ją naprawdę szybko, ma dość duży druk - pewnie z uwagi na to, że ukierunkowana jest na tych młodszych czytelników. Nie jest to typowe ya, gdzie z dzieciaków w wieku ledwie nastoletnim robi się dorosłych. Historia rozgrywa się równolegle w dwóch płaszczyznach czasowych - w Oxfordzie, w czasach współczesnych, oraz w piętnastowiecznych Niemczech, tuż przed wynalezieniem druku przez Gutenberga. Jeden z głównych bohaterów to zwykły, przeciętny chłopiec, nieszczególnie wyróżniający się na tle swoich rówieśników - Blake. Choć wrażliwy, nie jest on jakoś przesadnie dojrzały, acz, nie należy też do grona dziecinnych podlotków - ot, normalne dziecko. Na jednym z zakurzonych regałów biblioteki natrafia na tajemniczą księgę, należącą do niejakiego Endymiona Springa. I w ten sposób zaplątuje się w wir nieprawdopodobnych zdarzeń. Wszystko dopełniają wrzucane równolegle przez autora retrospekcyjne wstawki, o których wspomniałam w ramach drugiej linii czasowej akcji. Umieszczono je na specjalnym, szarawym papierze, co nadaje całkiem efektownego klimatu. Przykład macie na drugim kafelku. I ten właśnie wątek zdecydowanie bardziej mnie ekscytował. Nie chcę zbytnio wdawać się w szczegóły, żeby uniknąć spojlerów (a tutaj praktycznie każda dodatkowa informacja takowy stanowi), ale wierzcie mi - dzieje się. A wykreowana intryga nie stanowi stuprocentowej fikcji, o czym świadczy notka na końcu. Gdybym przeczytała dzieło Matthew Skeltona dwadzieścia lat temu, prawdopodobnie byłabym nim oczarowana. Dawno już dorosłą mnie, szczerze połechtało. 😉 Zabawnym jest dla mnie fakt, że nigdy nie widziałam żadnego postu o niej - recenzji, zdjęcia bez opisu, czegokolwiek - a jednocześnie, każdorazowo widuję ją w antykwariacie, który raz na jakiś czas odwiedzam. I wcale nie jest to ten sam egzemplarz, zalegający na półce od niepamiętnych czasów.

Bardzo ciekawa kryminał. Mili bohaterowie. Nie spodziewałam się, że do tej książki będę mogła wstawić tak pozytywną recenzję. Od razu po przeczytaniu zaczęłam rozglądać się za kolejnym tomem. Ogólnie jestem bardzo miło zaskoczona i polecam ją wszystkim młodym fanom kryminałów.

Pierwszym, co od razu rzuca się w oczy, jest nieco inna szata graficzna książki. Widać jasny podział fabuły między wydarzeniami w Kilmore Cove a Wenecją, do której wyruszają bohaterowie. Obramowane albo wydrukami archiwalnych akt albo szczepkami kartek starych listów, nadają książce charakteru i czytelnik bezproblemowo przenosi się między miejscami, dostrzegając te subtelne różnice. Dzięki temu wiemy, gdzie i kiedy zmieniamy odwiedzane miejsca i bohaterów. Opowieść rozpoczyna się – jak w przypadku poprzednich tomów serii – dokładnie w miejscu, w którym zakończyła się poprzednia część, dzięki czemu nie doświadczamy żadnych drastycznych skoków w czasie. Od samego początku wydarzenia podążają jedno za drugim tak intensywnie, że nie można oderwać wzroku znad stronic, chcąc czym prędzej dowiedzieć się, jak rozwinie się akcja. Baccalario nie pozawala nam na nudę w tak interesujący sposób wiążąc ze sobą nici powiązań między bohaterami oraz skrywanych przez nich tajemnic, że nie zwracamy nawet uwagi na czas poświęcony lekturze. Rodzeństwo Covenant wraca do szkoły, co w ich przypadku jest jednym z nowych doświadczeń po przeprowadzce do willi Argo w Kilmore Cove. Nie jest to jednak coś, nad czym spędzamy dłuższą chwilę, gdy w grę wchodzi wyścig z Obliwią Newton w poszukiwaniu zaginionego przed laty zegarmistrza Dedalusa. Jeszcze poprzedniej nocy Julia wraz z Nestorem walczyła przeciwko próbującemu wtargnąć do ich domu Manfredem a chłopcy doświadczali przygód w krainie Puntu. I później w Domu Luster. Mimo wzmianek dotyczących poprzednich części sagi, fabuła prze naprzód i już na początku widzimy jak sama Obliwia – będąca już z Wenecji dzięki wrotom czasu w domu Dedalusa – stara się go odnaleźć by uzyskać dostęp do wszelkich kluczy otwierających inne drzwi w tajemniczym miasteczku. Mimo starań, Julii nie udaje się uzyskać jedynego ocalałego przewodnika po Kilmore Cove w jedynej miejscowej księgarni, ale Calypso – właścicielka lokalu – zdaje się ieć przed nią własne tajemnice, nie wyjawiając jej wszystkiego, co sama wie. Dzięki temu bohaterowie, którzy początkowo wydawali się nie mieć większego znaczenia dla głównego nurtu fabularnego, stają się coraz ciekawsi, a sama historia i świat odkrywany przez nowo osiedlającą się tu rodzinę staje się coraz większy. Nawet jeśli samo Kilmore Cove nie jest miejscem godnym zaznaczenia na mapach, jeśli jego usunięcie z nich było tak łatwe. Podobnie, jak w przypadku wizyty w krainie Puntu, tak i przy weneckiej przygodzie, trójka bohaterów zostaje rozdzielona. Tym razem to Jason zostaje w willi Argo po tym, jak dwoje podróżujących po włoskim mieście włóczęgów artystów zakrada się do domu, z którego wyszli młodzieńcy. W ten sposób to on musi pomóc ogrodnikowi, podczas gdy Julia i Rick trafiają do rodzinnego domu Penelopy Moore, w którym zamieszkuje małżeństwo Calle. To oni decydują się wspomóc ich w poszukiwaniach zegarmistrza, po tym jak okazuje się, że znali tak Penelopę jak i samego Ulyssesa. Zanim czytelnik zdąży mrugnąć, akcja nabiera tempa, a przy asyście dorosłych bohaterowie docierają na tytułową wyspę masek, gdzie zatrzymał się niejaki Piotr Anglik, choć to nie nazwisko, pod którym go początkowo poznajemy. Czy uda im się faktycznie odnaleźć Dedalusa? Czy wróci z nimi przez wrota czasu do Kilmore Cove? I co z tym wszystkim mają wspólnego latarnik i gołębie? Tego dowiecie się dopiero zagłębiając się w lekturę.

Niesamowita... Zaczyna się niewinnie od chłopca, który lubi rysować i ma denerwujące siostry. Ale im dalej, tym bardziej poruszająca się staje. Właściwie, trudno ją opisać, to po prostu trzeba przeczytać. Dobra dla dzieci, ale nie tylko. Bohaterowie, choć są dopiero w piątej klasie, nie zachowują się głupio. Wręcz przeciwnie. Historia jest smutna, ale piękna. Każdego doprowadzi do łez. Polecam. Nie zmarnujcie okazji do przeczytania dobrej książki. 📚

Tą część opowieści z cyklu różni od poprzednich kilka rzeczy. Początkiem opowieści nie jest bezpośrednia kontynuacja poprzedniego tomu. Historia rozpoczyna się bowiem od nieznanej dotąd postaci. Poznajemy dwunastoletnią Anitę Bloom, córkę konserwatorki sztuki i ciągle nieobecnego ojca. Mieszkają w Wenecji wraz z kotem Mioli, którego przygarnęły niedługo po przeprowadzce w to nowe dla nich miejsce. A kot, jak to kot, lubi chadzać własnymi ścieżkami i co jakiś czas się „gubi”. Anita, po jednej z takich ucieczek, wraz z zaznajomionym chłopcem z okolicy, Tommim, próbują odnaleźć go pośród uliczek miasta na wodzie. Omijają przy tym Dom Bazgrołów owiany legendami. Krótka rozmowa z nieznajomym mężczyzną powoduje ich ciekawość, gdy podczas wymiany zdań pada nazwa Kilmore Cove, której nigdy wcześniej nie słyszeli. Nie są jednak świadomi, że ktoś podsłuchuje ich rozmowę. Tą szpiegującą ich osobą jest niejaki Eco, który przekazuje informację Malariuszowi Wojniczowi, prezesowi Klubu Podpalaczy, dla których Dom Bazgrołów jest ważnym punktem zainteresowań. W tym czasie Anita odkrywa obrazek, na którym pojawia się i znika kobieta, której głos dziewczyna słyszy we własnej głowie. Mimo początkowych wahań, czy nie ma czasem halucynacji lub czy słyszenie głosów nie świadczy o jej całkowitym zwariowaniu, podejmuję rozmowę. Podczas niej wychodzi na jaw fakt, że kobieta jest ostatnią mieszkanką Kraju, który umiera. I choć Anita chciałaby jej pomóc, nie wie jak, zmartwiona tym, że jej rodzina jest śledzona przez wciąż nieznanego jej Eco. Panna Bloom wraz z Tommim nie chcą dopuścić do tego, by śledzący odebrał jej obrazek lub dowiedział się czegokolwiek o Kraju, który umiera, a tym bardziej o Kilmore Cove. Dowiadujemy się również, że Anita zna Petera Dedalusa, jako że właśnie w Wenecji zaszył się po zniknięciu z miasteczka i dzięki temu para zyskuje przewagę. W połowie książki wracamy do wydarzeń związanych z willą Argo. Jason, wracający ze szkoły, próbuje za wszelką cenę pozbyć się z dręczących go kuzynów Flint, którzy mimo że są dziećmi policjantów, odgrażają się, że nie chcą w Kilmore Cove żadnych obcych, a rodzina Covenant właśnie za taką uchodzi w ich małoletnich oczach. Kiedy udaje mu się zniknąć im z oczu, obok niego pojawia się Anita, której udało się przekroczyć granicę między światem Wenecji a Kilmore Cove, co zaskakuje obie strony nieoczekiwanego spotkania. To dzięki spotkaniu Anity, już w obecności ogrodnika, dowiadują się od niego wspólnie kolejnych zaskakujących informacji. Nikogo na etapie praktycznie połowy 18-tomowej serii nie zdziwi już fakt, że pod postacią Nestora kryje się nikt inny jak sam Ulysses Moore, ukrywający się pod postacią ogrodnika dla własnego bezpieczeństwa. Przekazuje on bohaterom, że zarówno jego własny ojciec, jak i malarz Morice Moreau należeli niegdyś do Kluby Podróżników w Wyobraźni. Jednak jego własny dziadek zamknął klub, zmieniając go w Klub Podpalaczy. Ten sam dowodzony przez Malariusza Wojnicza, który chce zniszczyć wszystko co nowe na swojej drodze. Dzięki Ulyssesowi w ręce bohaterów trafia Przewodnik Imaginacyjny, dzięki któremu można dotrzeć do niezwykłego miejsca, które umiera. Tom zamyka spotkanie Tommiego z Wojniczem w pracowni Morice’a Moreau, zostawiając przed nami kolejne otwarte zakończenie, jakbyśmy otrzymali klucz do otwarcia drzwi kolejnego tomu. Czy chłopcu uda się wymknąć dowódcy Klubu Podpalaczy? Czy Anita da radę dostać się do Kraju, który umiera przy pomocy rodzeństwa Covenant? Co dalej z Klubem Podróżników w Wyobraźni? Tą część wyróżnia coś jeszcze. Obwoluta tomu różni się od poprzednich, a po rozłożeniu otwiera przed nami planszę do gry, co nadaje serii książek interaktywnej formy. Teraz i my, czytelnicy, możemy stać się uczestnikami zabawy zamiast biernie śledzić i obserwować wydarzenia fabuły.

Myszkując po antykwariacie wpadł mi w oko znajomy grzbiet - okazało się, że ponownie natknęłam się na "Klątwę miliardera". Początkowo nie byłam w stu procentach przekonana, czy aby na pewno chcę przeczytać tę pozycję, a co dopiero widzieć ją na swojej półce. Jednak szalę na pozytywną stronę przeważył tłumacz, w którego przekład "Harry'ego" wczytują się wszyscy polscy "potteromaniacy" - Andrzej Polkowski. "Tajemniczy diament" opowiada o zwyczajnym trzynastolatku o nieco staroświeckim (choć, nie ukrywam, iście królewskim) imieniu Gerald. Pewnego dnia zostaje wezwany "na dywanik" do dyrektora i... tak rozpoczyna się jego zwariowana przygoda oraz nowe życie. Młodociany miliarder przekona się na własnej skórze, że paparazzi i "życzliwi" ludzie mogą uprzykrzyć życie nawet najspokojniejszej osobie, ale w końcu - jak głosi znane przysłowie - "prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie" :) Ostrzegam - początkowo czyta się przyjemnie, choć nie jest to najlżejsza lektura. Na szczęście wraz z kolejnymi rozdziałami możemy podziwiać rozwijający się niczym wiosenny przebiśnieg (akurat tych jeszcze nie widać, ale już blisko) zapał autora i - ku pozytywnemu zaskoczeniu - nie jesteśmy nawet świadomi, gdy przewrócimy ostatnią kartkę tej oto książki! Czekam na kolejne tomy :) PS Pan Polkowski chyba świadomie wybiera do tłumaczenia książki, w których choć jeden wątek łudząco przypomina "Harry'ego" - chyba nie tylko ja z sentymentem wspominam przygodę z Czarodziejem :)

Świetna książka! Była pierwszą, która "popchnęła" mnie do czytania czegoś, poza tymi narzuconymi przez szkołę. Zdawało mi się, że to będzie denna "wzdychanina" nastolatki nad chłopakiem, a jednak ukazano jej życie w formie dziennika, który kryje w sobie wiele zaskoczeń, a przygód Grety z pewnością nie da się zapomnieć. Wspaniała, godna przeczytania książka :) Mam do niej duuuuży sentyment.

To przygodówka dla młodzieży z elementami fantasy. Fajna fabuła i postacie. Chociaż została wydana już dawno, czyli brak w niej nowoczesnych środków przekazu typu internet, komórki, pendrive, to akcja to toczy się tak wartko, że można przymnknąć oko na te braki. Ciekawy motyw symulacji świata. W mojej opinii: bardzo dobra.

Tą książkę znalazłam przypadkowo i pomimo tego, że nie ciągnęło mnie do niej jakoś bardzo, przeczytałam ją w dosłownie parę wieczorów. Na samym początku motyw pająków z kosmosu wydawał mi się denny, ale im więcej czytałam tym bardziej zmieniało się moje zdanie. Bardzo podobał mi się świat wykreowany przez autora, Który łatwo było sobie zobrazować podczas czytania. Jeżeli chodzi o samego autora (Philipa Reeve) to dużo popularniejszym jego dziełem są ,,zabójcze maszyny'' które zostały niedawno zekranizowane. Ja o dziwo dowiedziałam się o nich dopiero po ukazaniu się filmu, i teraz w związku z miłym zaskoczeniem jakiego doznałam po przeczytaniu jednej z jego powieści czekają na mojej półce.

Wspaniale mieć takiego prawdziwego przyjaciela jak Szarego Artura, uratuje z opresji, można liczyć na jego pomoc i wsparcie, dlatego Złoty Tomek takiego odnalazł, który zawsze jemu pomógł, podnosił na duchu i był przy nim, gdy go potrzebował taki przyjaciel to skarb bezcenny. Przyjemna, ciepła książka przyjemnie się mi czytało!!!

Czuję, że będzie to jedyna książka, której kiedykolwiek przyznam tak wysoką ocenę, a otrzymuje ją, ponieważ, jeśli dobrze kojarzę, to przeczytałam ją w czwartej klasie podstawówki. Nigdy nie byłam zapalonym molem książkowym, to była pierwsza dłuższa książka, po którą sama z siebie sięgnęłam i pożarłam ją okropnie szybko. Urzekająca historia, wszystkie obrazy w niej malowane po prawie dziesięciu latach dalej istnieją i żyją w mojej głowie, pamiętam przejęcie, grozę, płacz, kibicowanie Storm (jeśli dobrze pamiętam), podziwianie jej charakteru, zachwycanie się jej relacjami z rodziną, każdym nowym bohaterem. Wywarła na mnie ogromne wrażenie i wpływ, nawet jako tak mała dziewczynka podczas poznawania jej świata i światopoglądu skłaniała mnie do ogromnych refleksji, cierpienia, współczucia, empatii. Pięknie oddane wartości, uczucia, zróżnicowane kobiece postaci, mimo tego, że można było odczytywać ją bawiąc się w znajdywanie nawiązań do ukochanych bajek, to najważniejszym powiązaniem z nimi było przedstawienie ich w prawdziwym świecie dziewczynki, która nie przeżyje tylko jednej z tych historii, to nie jest jej cały świat, ona ma misję, musi znaleźć rozwiązania na prawdziwe problemy dotykające ją i jej rodzinę. Ta książka pięknie pokazuje jak nawet najmniejsze dzieci muszą zmagać się z trudnościami, mają w sobie poczucie walki, empatię, nie są tak beztroskie jak dorośli próbują je przedstawić. Staczają własne bitwy i są w pełni świadome własnego istnienia, świata, który je otacza i okrutności z jakimi muszą się zmierzyć. Nie wiem czy zdołam powrócić do niej, spróbować zinterpretować jeszcze raz świat, w którym się kiedyś zakochałam, zostałam, w pewnym sensie mnie ukształtował. Nie wiem czy te kolejne dziesięć lat życiowego doświadczenia nie przeszkodzą mi w ponownym spojrzeniu na wszystko oczami dziecka. Ale jestem ogromnie wdzięczna tej książce za pokazanie mi świata niejednoznacznego, skomplikowanego, w końcu opisanego. Pomogło mi to zrozumieć mój własny.

Trzecia i ostatnia odsłona prywatnych śledztw prowadzonych przez grupke detektywów-amatorów z paryskiej kamienicy. Po długim okresie posuchy zabueraja sie oni za rozwiązanie kolejnej zagadki. Tempo niesamowite. Nieskromnie przyznam iż dopiero ten tom pozwolił mi domyśleć się deko wcześniej kto popełnił zbrodnie i z jakich powodów i jaki będzie finał ksiązki. Ale i tak czytałam do konca z wypiekami na twarzy. Jestem ponad 3 razy starsza od najmłodszego detektywa a siedziałam z książką jak zamurowana. Polecam i te serię i tego autora.

Mając wreszcie czas, sięgnęłam po książkę dla dzieci, ale tych powyżej 10 roku życia 😉 a mam więcej niż 10 lat. I przy czytaniu jej chwilami byłam zbyt dorosła (czepiałam się np. umiejętności 6 i 12 letnich dziewczynek xD) mimo to książka bardzo mi się podobała. Żywa i oryginalna fabuła połączona ze sporą dawką wiedzy. Ciekawe postacie i wielka przygoda 😄 dziekuję koleżance za podzielenie się swoją lekturą dzieciństwa 🙂

"Klucz do zaświatów", to przygodowy soft horror skierowany raczej do młodszego odbiorcy, co nie oznacza, że dorosły nie spędzi przy niej miłych chwil. Bohaterem powieści jest chłopiec Eddie, który przeprowadza się wraz z rodziną do Gatesweed - miasteczka, w którym mieszkał jego ulubiony autor horrorów - Nathaniel Olmstead. Jednak mieszkańcy Gatesweed wydają się dosyć dziwni, czy też wystraszeni. Kiedy Eddie otrzymuje zaszyfrowany manuskrypt napisany przez samego Olmsteada, postanawia wyjaśnić zagadkę miasteczka. Książkę czytało się bardzo przyjemnie, bohaterowie występujący w niej są ciekawi i naprawdę chciało się wraz z nimi przeżywać tą przygodę. Druga połowa książki była znacznie bardziej interesująca, kiedy powoli miasteczko Gatesweed zaczęło odkrywać przed czytelnikiem rozwiązanie zagadki. Pod koniec nie mogłam się już oderwać, po prostu musiałam dokończyć ją czytać. Podsumowując, lektura ciekawa, lekka i przyjemna, taki czasoumilacz, który spodoba się nie tylko młodszym czytelnikom.

Książka jest ciekawa, ale trochę za dużo w ni fikcji. Mogliby dodać coś z rzeczywistości. Sama czasami żyję fikcją, ale nie tak dużą. Sądzę, że nie wszystko powinno być takie w tej książce. Mogli by dać coś co naprawdę istnieje (prócz chłopca). Książka jest dobra ale na pewno nie dla dzieci, które biorą wszystko na serio. (Czyli tylko +11)

Po opisie widać, że jest to coś w stylu "Kruczych wrót" przy czym "Krucze wrota" są lepsze. Może dlatego, że to je czytałam pierwsze ;) Niemniej, pomysł jest ciekawy i fajnie napisany. Tutaj piątka młodych ludzi ma boskie moce, gdyż... Nie, nie będę zdradzać. Powiem tylko tyle, że jest to oryginalny pomysł. To co jednak trochę może zirytować to to, że wszystko w zasadzie jest powiedziane dopiero na końcu. A jeśli komuś się spodoba i chce wiedzieć co dalej (jak ja) to się nie dowie, bo drugiego tomu po polsku jeszcze nie raczyli wydać. Autorka tworzy przyszłość, w której ludzie muszą się ukrywać. I w której... nie ma dzieci. Koniec świata nastąpił (a jakże) w grudniu 2012. Piątka nastolatków przeniesiona w przyszłość ma dwie opcje - przy czym obie są nienajlepsze. Jak postąpią? Spodobał mi się z bohaterów Tigre - może dlatego, że jest podobny do mnie, i Gus. Bo Kali mnie irytowała z Dianą, o Amonie już nie wspomnę. Bycie przystojnym to jego jedyna zaleta, ale to nie wystarczy bym takiego bohatera polubiła. Co jakiś czas pojawiają się komentarze nieznanego pochodzenia, komentując sytuację. Są zagadkowe, a ich znaczenie poznajemy znów dopiero na końcu. Tą książkę fajnie sobie raz czy dwa przeczytać, ale głupio poznawać historię i nie wiedzieć co dalej. Polecam w zamian "Księgi Pięciorga", bo teraz czekamy przynajmniej dopiero na czwarty, a nie drugi tom.

Bardzo porządna lektura przygodowa. Nie tylko dla chłopców. Mamy tu i świat aniołów, i młodocianych gangów ulicznych (ale naprawdę młodocianych, całość jest lekka, spokojnie dla dzieci ok. 12 r.ż.). Jakby się uprzeć to w całej opowieści można dopatrzeć się drugiego dna - potraktować ją jako metaforę zagrożeń, które niesie ze sobą współczesna cywilizacja. Dlatego nawet rodzice mogą z zainteresowaniem przeczytać Pałac Śmiechu. Szkoda, że tak mało jest tych aniołów w książce. Autor pisząc o nich pokazuje, że albo czytał pisma mistyków z różnych części świata, albo sam doświadczył przeżyć mistycznych. "Mała" w powieści mówi tak: "Jedna Pieśń to muzyka, która płynie przez serce wszystkiego. Dzięki niej świat się kręci, a gwiazdy świecą. Wszystko, co istnieje, każdy owad, kamień, drzewo i kwiatek, ma swoje imię w Jednej Pieśni. Miłość i Smutek, Śmiech, Gniew i Odwaga - wszystkie one mają tam też swoje miejsce i musi między nimi istnieć harmonia. Kiedy jeden z tych wątków oddzieli się od reszty, zaczynają się kłopoty, jak gdyby linia się rozwiązała. Każdy Anioł Pieśni musi nauczyć się jej części. Dzięki nam jest żywa, my jej strzeżemy, a na koniec każde z nas dodaje do niej swoje imię, tak by pieśń rosła, świat toczył się dalej swoją koleją." Jeszcze większa szkoda, że kolejne tomy przygód Michasia Środy nie zostały przetłumaczone na polski (i nie zanosi się, że zostaną, ponieważ ten pierwszy wyszedł już dawno).

Dobra, zwyczajnie dobra książka. Momentami przerażająca, trzyma w napięciu przez cały czas. Nie sposób sie oderwać. Dużo ciekawostek ze świata alchemii. Zły czarownik, który chce zawładnąć światem, przy pomocy stworzonego przez siebie golema. I dwójka rodzeństwa wraz z synem alchemika,Sebastianem, którzy muszą go powstrzymać. Polecam.

Tę książkę czytałam dwa, może trzy lata temu i nie do końca ją pamiętam. Ale jestem pewna, że bardzo mi się podobała. Zaintrygował mnie jej tytuł, tak samo jak drugiej części ,,Tytuł tej książki to tajemnica''. Autor pisze w bardzo fajny sposób i to jest na pewno wielki plus. Polecam gorąco!