Jak Grinch stracił Święta!

Harrego Pottera pierwszy raz czytałam w wieku 11 lat, od tego momentu te książki stały się moją ulubioną serią z kategorii Fantasy i do tej pory z chęcią je czytam. Książka jest cudownie zilustrowana, piękne świąteczne ilustracje sprawiają , że można jeszcze raz zatracić się w tym magicznym świecie. Ziyi Gao rysując pokazał mnóstwo detali oraz szczegółów. Nie jest to w pełni cały 12 rozdział książki, są to jego wycinki, ale mimo wszystko książka zdecydowanie warta jest uwagi. Polecam każdemu miłośnikowi magii.

"Grinch Świąt nienawidził! Nikt nie wie dlaczego. I lepiej nie pytać dlaczego, kolego" - Dr. Seuss "Jak Grinch skradł święta" Kto nie kojarzy Grincha - tego zielonego stworka, który od zawsze nienawidził świąt. Ale czy do końca nienawidził świąt? A może samego postępowania ludzi wokół świąt? Kiedy zaczniemy myśleć nad tą książką doszukamy się wiele cech, motywów i przesłań. Jest to krótka rymowana historia o stworku, który chce ukraść święta by nikt nie mógł świętować. Myśli, że jak skradnie przedmioty charakterystyczne dla świąt one nagle znikną. Plan jest doskonały - po prostu wszystko ukraść przed Ktosiami mieszkającymi w Ktosiowie. Mieszkając w domu z Maxem - pieskiem stwierdza, że ubierze się za Mikołaja i ruszy swoimi saniami (które też stworzy jak i strój) i zaglądnie do domków wszystkich Ktosiów. Zabiera się za dzieło i wprowadza swój szatański plan w życie. Grinch stwierdza, że jeśli Mikołaj zdąży oblecieć cały świat to i on może wdrapać się na dach i kominem znaleźć się w salonie, gdzie jest choinka a pod nią prezenty! Zaciera ręce i przygotowuje się do misji. Jest to pełna humoru i ciekawa propozycja dla najmłodszych i miłośników Grincha. Książka ma swoją magię tej postaci. Pokazuje co jest w życiu ważne w kwestii magii świątecznego nastroju. Nie zawsze ważne jest to co widzi, czasem ważniejsze jest to co ukryte jest w nas samych.

„Podążaj za księżycem” to kolejna piękna i poruszająca książka autora, którą – mimo jej prostoty – trudno traktować jak literaturę dziecięcą. Tym razem opowieść wydała mi się bardziej melancholijna, co zapowiada już ciemniejsza, stonowana kolorystyka okładki i ilustracji. Mimo smutku książka niesie kojące przesłanie: by iść dalej, mimo straty. To historia poruszająca w czytelniku wiele emocji, opowiedziana w delikatny i mądry sposób.

Zaskoczyła mnie grubość książki gdy odbierałam ją z biblioteki i trzeba przyznać, że autor porusza naprawdę szeroki wachlarz zagadnień. Pomimo tego "Glutologię" czyta się naprawdę świetnie. Stworzona trochę w formie opowieści angażuje czytelnika w zupełnie inny sposób, wiele ciekawostek przedstawionych w przystępny sposób, dodatkowo ozdobionych ilustracjami, które sprawiają, że nie jest to tylko dawka wiedzy, ale również forma świetnej zabawy. Podczas lektury nie spodobały mi się głównie dwie rzeczy. Pierwsza to przedstawienie badania krwi jako spojrzenie na próbkę przez lupę i stwierdzenie małej ilości żelaza. Wydaje mi się, że mogłoby to zostać odebrane zbyt dosłownie przez co wprowadzać w błąd. Druga przy badaniu wzroku dr Rentgen, w moim odczuciu, myli jakość widzenia ze spostrzegawczością. Ogólnie "Glutologia" wydaje mi się naprawdę ciekawą książką dla młodszego czytelnika. Początkowo przeraziła mnie ilość stron i miałam wątpliwości czy dzieci będą w stanie zapoznać się z tak obszerną pozycją. Pod koniec lektury już nie mam takich wątpliwości. Chętnie zapoznam się z kolejną książką autora.

Dlaczego we Wrocławiu do tej pory nie ma metra? Winni naziści, przedwieczni i projekt ,,Nowy świat"". Wszystko zostało dokładnie wytłumaczone w nowej książce o kocie Marianie. Wspaniałego uniwersum o odwiedzaczach i wybrańcu Baltazarze ciąg dalszy. Tym razem odwiedzamy podziemia Wrocławia i śledzimy walkę z nazistami.! Czyta się świetnie , kto nie zna poprzednich części , powinien jak najszybciej znaleźć czas na ich przeczytanie. Polecam, nie tylko dla miłośników kota Mariana.

Klimatyczna, baśniowa opowieść, głęboko zanurzona w skandynawskich tradycyjnych mitach. Kim jest mały chłopiec, znaleziony przez dwoje staruszków w głębi lasu? I dlaczego z biegiem lat coraz bardziej tęsknie spogląda ku morskiej dali i w mroczne niebo? Odpowiedzi trzeba będzie szukać w pewnej starej książce z baśniami, którą tajemniczemu chłopcu podsunie milczący mężczyzna, mieszkający w okolicy domu staruszków.

8/10 Długo myślałem jaką książką zakończyć bardzo udany czytelniczo 2025 rok. Z pomocą przyszła mi moja żona, która podarowała mi „Uczucia i mądrość”. I wydawać by się mogło, że to może być książka dla dzieci. I tak - także dla nich. Jednak to „dorośli” mogą wynieść z niej bardzo odświeżające spojrzenie na to, co dzieje się nie tylko dookoła, ale przede wszystkim w nich samych. W końcu świat uczuć jest tak rozbudowany, że często trudno zawrzeć go w kilku słowach. Czwarty tom poświęcony jest mądrości. Na pierwszy plan wysuwają się również tęsknota i radość. Książka ta pokazuje, że wszystkie emocje w człowieku są po prostu potrzebne i każda ma jakąś wartości. Co więcej każde z tych uczuć może sprawić, że odbudujemy utraconą radość. Naprawdę piękna książka z fascynującymi rysunkami. Na koniec tylko słowo: wszystko z tą publikacją byłoby idealnie, gdyby nie głoszone przez autorkę poglądy. Nie będę się do tego odnosił, bo nie o to w tym chodzi. Szokujące jest jednak to, jak osoby piszące tak piękne książki potrafią wygłaszać tak (grzecznie mówiąc) niemądre poglądy. Mimo to przeczytajcie - nie ze względu na autorkę, ale to, co w książce najważniejsze.

Adam Mitek w swojej książce zabiera czytelnika w fascynującą podróż do wnętrza ludzkiego ciała. Ta lektura przedstawia w przystępny i zrozumiały sposób wiele ciekawostek o funkcjonowaniu ludzkiego organizmu i zachodzących w nim procesów biologicznych. Książka pisana jest w sposób lekki i ciekawy sposób, z spora dawką poczucia humoru a do tego prowokuje do własnych obserwacji i przemyśleń.

Ciepła i czuła historia o tym, jak wyobrażamy sobie to, co nieznane i jak niewiele czasem trzeba, żeby się lepiej poznać i zaprzyjaźnić. Kojące ilustracje i niewielka ilość tekstu sprawiają, że to fajna lektura zarówno dla maluchów jak i dzieci uczących się czytać, z mądrym przesłaniem.

Tiril i Oliver na tropie kolejnej podejrzanej sprawy. Fałszywa kłódka, złoty ząb i podejrzani mężczyźni w starym młynie. Detektywi szybką podejmują się nowego wyzwania i idąc po tropach trafiają na szereg kradzieży kosztowności i amatorską pracownie złotniczą. To świetna przygoda, w której towarzyszymy młodym detektywom i sami staramy się rozwiązać główną zagadkę.

Znacie Kociaki Łobuziaki? Nie? No to przygotujcie się na prawdziwe kocie szaleństwo! 😺 To seria, która rozbawi nie tylko najmłodszych, ale i dorosłych. Pełna humoru, interaktywnych zadań i cudownych ilustracji, które przyciągają uwagę od pierwszej strony. A główni bohaterowie – Bazyl, Mila i Fik – to prawdziwi koci rozrabiacy z wielkimi sercami i jeszcze większą wyobraźnią. 🧼 „Kociaki Łobuziaki i mydło brudzidło” Bazyl to koci kocmołuch jakich mało – brudny, oblepiony paprochami i… dumny z tego! Uważa, że kąpiele to strata czasu, a mycie się to fanaberia. Mila i Fik mają jednak inne zdanie, w końcu czystość to ważna sprawa, zwłaszcza gdy chce się jeździć nowym rowerem! I tu zaczyna się prawdziwe zamieszanie: mydło, które miało pomóc, zaczyna się... brudzić! Potem ucieka, brudząc ściany, wskakuje do toalety, a wannę zamienia w czarne bagno. Koty nie ustają w próbach, sięgają nawet po odkurzacz i farbę do kotów! Każda strona to nowa, zabawna niespodzianka i interaktywne zadania dla dziecka – trzeba znaleźć mydło, obrócić książkę, zasłonić oczy… Śmiechu co niemiara! To nie tylko przezabawna historia, ale i lekcja o higienie pokazana w sposób lekki, przyjazny i z dużą dawką humoru. Świetna propozycja dla dzieci, które kąpiel wolą omijać szerokim łukiem. 🧶 „Kociaki Łobuziaki i rwetes ze swetrem” Druga część serii zabiera nas w świat wielkich marzeń małego kota. Bazyl dostaje nowy, cudowny sweterek, mięciutki, kolorowy, absolutnie fantastyczny. Jest tylko jeden problem: jest… za duży. Rozwiązanie? Trzeba urosnąć! Bazyl i jego przyjaciele wpadają na mnóstwo pomysłów, jak szybko dorosnąć: być zmęczonym jak dorośli, jeść tylko poważne rzeczy, mieć „dorosłą” fryzurę, ale jak łatwo się domyślić, nie wszystko idzie zgodnie z planem. Ta część, podobnie jak poprzednia, pełna jest absurdalnego humoru i uroczych momentów. Dzieciaki będą zachwycone, a dorośli rozbawieni trafnymi obserwacjami o „dorosłości”, niejedno dziecko rozpozna w Bazylu siebie (i odwrotnie!). 🌟 Dlaczego warto sięgnąć po serię „Kociaki Łobuziaki”? ✅ Ilustracje – Maciej Szymanowicz to nie tylko autor, ale też ilustrator. Jego rysunki są barwne, zabawne, pełne detali, idealne dla dzieci, które uczą się obserwować i opowiadać historie na podstawie obrazków. ✅ Forma interaktywna – książki angażują dziecko nie tylko treścią, ale też formą. Trzeba pomagać kotkom, odwracać strony, szukać ukrytych elementów, to doskonała zabawa i ćwiczenie koncentracji. ✅ Przekaz – bez moralizowania, ale z jasnym przesłaniem. Kąpiele są ważne, dorastanie nie zawsze jest takie fajne, jak się wydaje, a przyjaciele są po to, by pomagać sobie w każdej sytuacji. 🐾 Podsumowanie „Kociaki Łobuziaki” to seria, która bawi, uczy i zbliża zarówno dzieci, jak i dorosłych. Świetnie sprawdzi się jako wieczorna lektura, prezent dla przedszkolaka albo sposób na wspólne spędzanie czasu z maluchem. I co najważniejsze można po nią sięgać wielokrotnie, bo za każdym razem odkrywa się coś nowego. Jeśli szukacie książki, która rozbawi Wasze dzieci, pokaże wartość higieny, przyjaźni i dziecięcej wyobraźni, koniecznie sięgnijcie po Kociaki.

Kolejna podobna do poprzedniej książka Adama Kaya. Ogółem trochę lepsza od "Dextera Proctera". Jest to ewidentnie książka z sercem po lewej stronie. Mimo dużej ilości "kloacznego" humoru i tępych złośliwości, z książki da się wyciągnąć kilka, choć raczej niepożytecznych, informacji. Książka ta również wprowadza dużo nowego do "Adam Kay uniwersum". Postać Lokajtrona 6000 błyszczy, lecz Prunella i Pippin stoją na dalszym planie. Książka dla dzieci w latach 5-13.

Bardzo fajny prezent sobie sprawiłam. Zawsze byłam fanką Muminków, ale ostatnio fascynacja dość mocno się u mnie rozrosła, 🤭 muminkowe gadżety zalewają moje otoczenie, wkradając się do torebki, do kuchni, na ubrania, przejmując moje finanse 😂 Przede wszystkim jednak wracam do książek i odczytuję je na nowo. Dzięki temu albumowi można odkryć bardzo ciekawe fakty związane z postaciami, wiecznie żywe odniesienia do historii, do życia samej Tove, i to wszystko mocno zachęca mnie do sięgnięcia po biografię autorki, a także po jej powieści dla dorosłych. Piękny album.

Przesympatyczna seria z dreszczykiem. Jedna z moich ulubionych jeśli chodzi o książki dla dzieci (ale raczej trochę starszych, bo faktycznie można się przestraszyć niektórych wątków). Akcja jest dynamiczna, pomysły na opowieści interesujące a bohaterowie uroczy.

Do tej lektury zachęciła mnie uczennica z piątej klasy, która była nią zachwycona. Przeczytałam i uważam, że to bardzo dobra książka dla młodszych nastolatków. Ładnie napisana, poruszająca ważne tematy np. przyjaźni, bycia niezauważanym. Sympatyczni główni bohaterowie, historia tajemnicza, miejscami straszna, z zaskakującym zakończeniem. Nawet uroniłam łezkę w czasie czytania. Poza tym jest to historia współczesna, gorąco polecam 10-12-latkom.

„Godzina czarów” zostawiła mnie z poczuciem niedosytu, dlatego z dużą radością sięgnąłem po kontynuację. „Zaklęte miasteczko” okazało się dokładnie tym, czego oczekiwałem: historią pełną lekkości, baśniowego klimatu i drobnych dreszczyków, które tworzą idealną jesienno-halloweenową atmosferę. Bianka i Nina wracają z niezwykłej krainy, ale zamiast odpoczynku czekają na nie kolejne wyzwania i niespodziewani członkowie rodziny. Wokół Grinnów zaczynają się dziać rzeczy trudne do wyjaśnienia, a w Hebanowym Dworku pojawia się tajemniczy gość, który zdaje się wiedzieć więcej, niż mówi. Tajemnice portalu, Strażnicy i echa dawnych opowieści braci Grimm splatają się w historię, którą czyta się z dużą przyjemnością. Najbardziej podoba mi się przemiana Bianki. Staje się coraz dojrzalsza, bardziej świadoma tego, co dzieje się wokół niej, ale nadal zachowuje swoją naturalną uszczypliwość. Nawiązania do baśni Grimmów są bardzo udane i dodają smaku całej historii. Styl autorki jest przystępny i obrazowy, dzięki czemu łatwo zanurzyć się w świecie pełnym zaczarowanych zakamarków, dziwnych istot i pytań bez odpowiedzi. Nie zawiódł mnie też wątek 🐾 Amber 🐾 😍 Po przeczytaniu mam wrażenie, że główna fabuła została zamknięta, lecz jednocześnie nie mogę oprzeć się myśli, że Klara i jej wizyta w Hebanowym Dworku mogłyby jeszcze kiedyś powrócić choćby w formie krótszego opowiadania. To uniwersum ma w sobie coś takiego, że chciałoby się w nim pobyć dłużej. „Zaklęte miasteczko” to książka, która odpręża i pozwala na chwilę oderwać się od codzienności. Idealna na wieczór, gdy za oknem jesień w pełni, a człowiek ma ochotę zanurzyć się w świecie, gdzie magia jest na wyciągnięcie ręki. 🌕✨ Bardzo udana kontynuacja. Chętnie wrócę, jeśli pojawi się jeszcze choć odrobina tej historii.

To jest dla mnie idealna świąteczna pozycja. Książka składa się z kilku niezależnych opowiadań. Łączy je to, że akcja wszystkich rozgrywa się w okolicach Bożego Narodzenia. Jednak bohaterzy są zróżnicowani zarówno pod względem charakteru jak i wieku. Kwestie poruszane w opowiadaniach tworzą szerokie spektrum. A problemy, z którymi mierzą się postaci poruszają różne struny w duszy. Autorka potrafi przekazać czytelnikowi mnóstwo empatii, ciepła, emocji. A do każdej historii wniosła przesłanie. Jest to zatem krótka, ale bardzo treściwa książka. Daje do myślenia, zachęca do pochylenia się nad swoim życiem i chwili zadumy. A kto wie, może nawet do zmian. Chociaż pisane w XIX wieku pozostają nadal aktualne. Chciałabym też zwrócić uwagę na piękno tego wydania. Twarda oprawa, jakby materiałowa, wyklejka z ostrokrzewem oraz obrazy wewnątrz, między tekstem. To wszystko nadaje książce elegancki, piękny wygląd.

Mieszane uczucia. Książka ładnie napisana, ale poruszane są bardzo trudne tematy. Młody czytelnik (8-9 lat) nie wie tak naprawdę o co chodzi, bo nigdzie też nie jest napisane wprost, o co chodzi z zachowaniem dziewczynki, skąd pochodzi chłopiec i jego rodzice oraz dlaczego tam trafili.

Z oczywistych względów nie jestem docelowym czytelnikiem tej książki. Do oceny staram się więc podejść pragmatycznie. Czy dorastający czytelnik może identyfikować się z Rut? Zdecydowanie. Dorastanie jest tak samo trudne niezależnie od domu, w którym się dorasta. Czy jest trudniej jeśli z jakiegoś względu jest się uważanym za inną-innego? Oczywiście. Rut dodatkowo jest trochę nieśmiała i stara się pokonać swoje własne ograniczenia w zawieraniu nowych znajomości. Kto się z tym nie borykał? Głównym celem tej książki było przybliżenie kultury, obyczajów, świąt żydowskich - i o czywiście książka spełnia to zadanie. Wcale bym sie nie zdziwiła jeśli dzieci zażyczyłyby sobie obchodzenia święta Sukat w ich własnych domach i nie tylko jedzenia, ale też mieszkania w szałasie przez 8 dni! Czy uczy, że "inne" też jest normalne? Stara się. Momentami miałam wrażenie, że Rut używa zbyt dorosłego języka i zabrakło mi dynamiki, może jakichś bardziej ekscytujacych przygód? Wyzwanie LC 2026 styczeń - Przeczytam książkę z imieniem w tytule.

Diabelski młyn” to książka, która już jakiś czas była u mnie na kupce wstydu. I jest to książka, która bardziej pasuje na czas Halloween, a nie na zbliżające się święta, ale jej lektura i tak sprawiła mi dużo przyjemności. W domu Heidi w Hovenäset dzieją się dziwne rzeczy. Stolarz znalazł pod podłogą stary bucik i grzechotkę, co noc szaleje burza, a do miasteczka przyjeżdża wędrowny diabelski młyn. Właściciel młyna wynajmuje pokój u taty i machochy Heidi, którzy spodziewają się dziecka. Babcia Heidi panicznie boi się diabelskiego młyna i jego właściciela i ostrzega wnuczkę przed czyhającym niebezpieczeństwem. W sumie nie dziwię się, że książka jest reklamowana jako powieść dla fanów Stranger Things i Wednesday. Znajdziemy tu klimat nadprzyrodzonych i mrocznych zdarzeń, a także klasycznego horroru. Czyta się bardzo szybko, a to dzięki temu, że akcja z każdą stroną staje się coraz bardziej mroczniejsza i skomplikowana. Ta książka to moje pierwsze spotkania z tą szwedzką pisarką i zaimponowała mi świetnym stylem i umiejętnością tworzenia mrocznej fabuły. To bardzo cenię!