Infekcja: Genesis

Widzę, że sporo tu negatywnych opinii, ale ja chyba jestem mniej wymagająca. Mnie ta powieść wciągnęła i przyjemnie mi się czytało. Autorzy niby zaznaczyli, że to nie przewodnik, ale dobrze było wiedzieć, gdzie aktualnie dzieje się akcja. Znajomość Gdańska i Malborka zdecydowanie uprzyjemniła mi czytanie opisów. Bardzo podoba mi się to, że akcja dzieje się właśnie w Polsce. Nie podobał mi się za to sam początek. Tak samo jak np. w the Walking Dead główny bohater jest kompletnie nieprzytomny i budzi się zupełnie sam już w nowej rzeczywistości, a informacje o tym, co się właściwie stało dostajemy szczątkowe od innych bohaterów.

,,Ad Infinitum”. Może nie jest to poprawne wyrażenie na sam początek mych rozważań w kierunku jednej z gałęzi gatunkowej popkultury, ale pisząc te słowa przede wszystkim miałem na myśli to, że ,,do nieskończoności" idealnie, z na poły subiektywnego, na poły obiektywnego punktu widzenia, odnosi się do ,,nieskończenie dziwnego, groteskowego, zaprzeczającego ewolucji życia na Ziemi, jakby sama ona wpadła w błędne koło, i nigdy nie mogła z niego się wydostać” pewnego kulturowego paradoksu Zombie, którego to form adaptacji egzystencji w naszym popkulturowym micie jest prawie że ,,nieskończenie wiele”. Bo ,,Zombie" oznacza nie inaczej jak tylko, mówiąc krótko, prawdziwie, oschle i na temat: ,,nagle zmartwychwstałe ludzkie zwłoki, człapiące gnijącymi kończynami, kawałkami odpadającej skóry z całego plugawego cmentarnie bladego ciała; zwłoki łażące wszędzie tam gdzie ludzkie mięso będzie najbliżej”. Mówi się, że Zombie to ,,Żywe Trupy” – to ta najpopularniejsza nazwa, którą w kulturze masowej rozpropagował ojciec ,,Zombizmu”, stawiający solidny kamień węgielny pod ukształtowanie współczesnego pojęcia Zombich i rozumienia tego zjawiska w popkulturze, George A. Romero. Można ponaginać reguły, pobawić się w autorskie nazywanie Zombiaków. I tak, przykładowo, często określa się ich: Szwędaczami, Zimnymi, Sztywnymi, Zetami bądź nazywa się ich dość krótko – robi to jeden awangardowy egzekwujący Zombizm w popkulturze, serial: "Z Nation": ,,Zy”. A to dopiero początek plejady nazw tudzież pseudonimów ,,tego czegoś", tego zmartwychwstałego zła wprost stworzonego do wiecznego gnicia, przeważnie pełzającego w katatonicznym kroku, niekiedy atakującego w koszmarnym, przerażającym szale, w barwach rozkładu, o oczach koloru śniętej ryby. Tak, Zombie, to te plugawe monstra, które kiedyś były ludźmi. Ich pojawienie się na dobre w latach 60-tych XX wieku w wytworach kultury masowej, wraz filmem wspomnianego wyżej Romero, "Noc Żywych Trupów", wbiło solidną kotwicę przy brzegu popkultury, aby z werwą wejść na jej ląd i przez ponad 50 lat ewoluować do formy tysięcy tworów, począwszy od kinowych, teraz już klasycznych perełek, przez prawdziwe filmowe blockbustery, a także ikony gatunku wśród seriali, jak "The Walking Dead", "Fear The Walking Dead", "Z Nation", książki Marka Brooksa, Miry Grant, czy słynne komiksy Roberta Kirkmana. Nie zapominajmy o różnych, tak samo znanych, ale niekoniecznie dobrych w tym temacie: dziełach ,,kiczowatego bezguścia”: filmach, serialach czy grach video gdzieś z szarego końca jakiejkolwiek skali i listy. Po prostu ,,Zeciaki” są wszędzie, nawet na twoim drukowanym napisie na kubku, breloku do klucza, kocu na łóżko, czy plakacie wiszącym na ścianie kolejnego ,,zafrikowanego" Zombie-geeka. Fascynacja Cywilizacji czymś, co rzekomo nie ma biologicznego prawa bytu, co wywodzi się z bardzo starej religii afrykańskiej i środkowo-amerykańskiej, generalnie tak samo przeraża... jak i wzbudza pozytywne zdziwienie. W każdym bądź razie reakcje wobec ludzkiej globalnej zombie-religii, co przerodziło się do czasów obecnych do formy prepersowego ruchu przygotowującego do Zombie-Apokalipsy i przetrwania po niej, są co najmniej niejednoznaczne. Tak zwany Zombizm, jak widać powyżej, zasługuje na miejsce w Panteonie ,,Popkulturowych Idei” na równi lub tuż obok Superbohaterów, Baśni i różnorakiej tematycznie Fantastyki; na tym nie koniec. W powłóczących nogami Zombie, o czym warto w szczególności dodać, zbliżając się powoli do sedna moich niniejszych deliberacji, skupiających się dalej na pewnej literaturze w tematyce Zombie właśnie, nietrudno odnaleźć odbicie nas samych. I jest to odbicie naszych lęków, fobii, zmartwień czy atawizmów. Najbardziej ,,Żywe Trupy” odpowiadają, sądzę, temu zamysłowi, jakoby by były ucieleśnieniem ludzkich obaw przed śmiercią. W końcu, gdy odchodzimy zostawiamy za sobą bliskich i cały świat, który można było za życia na różne sposoby odkryć, podbić, zdobyć. To m.in. wywołuje w pierwiastku każdej istoty adamowego plemienia największe niedogodności, te gryzące świadomość i psychikę negatywne odczucia, kierując na naszą istotę ciężar ślepej obłej siły. Jednak jeszcze bardziej boimy się ,,śmierci powstającej z martwych”, boimy się Zombie. Lękami się tych stworzeń, ponieważ karykaturują one ideę życia i sfery niematerialnej: istotę osobowości człowieka. To gnijące dzikie potwory, o wstrętnych zepsutych zarobaczałych twarzach, z odpadającymi, nadtrawionymi przez rozkład kończynami. To coś kierującego się dzikim, pradawnym ewolucyjnie instynktem, okropnym niewytłumaczalnym atawizmem. Ghule pragną ludzkiego mózgu bądź ,,mięsa", mają super-wolny metabolizm (bo przecież jak ma się rozkładać i gnić, to, co kiedyś ożyło, gdy tak naprawdę wcześniej zaczęło się rozkładać?), nie potrzebują tlenu do oddychania, a tylko klasyczny ,,head shot” w czachę, najlepiej prosto w pień mózgu, może te stworzenia unicestwić. Jak widać popkultura w ujęciu Zombizmu jest dość urozmaicona. Sęk w tym, że ,,Sztywni” to nie tylko oni sami, których to sama plugawa, amorficzna egzystencja jest przecież zagadką na szerokim polu nauk, w której naturze próbują się połapać co nieco odważni naukowcy. Nie chodzi o to, że Zombie są jednocześnie martwi, jak i jednocześnie żywi. Pytania pokroju, ,,co ich napędza, co pcha do tej ich specyficznej, wysmakowanej egzystencji, którą sobą prezentują”, to tylko otoczka, to swego rodzaju dodatek do tego co w Uniwersum tematycznym Zombizmu liczy się najbardziej. A jest to pierwiastek tudzież element ludzki: osadnicy, ocaleńcy, koczujący od jednego obozu do drugiego, liczący kilka do kilkunastu członków, chroniący się nie tylko przed ,,truposzami”, ale przed, sądzę, najgorszym wśród nieznanych zagrożeń czasów ,,świata bez ludzi”: innymi ocalonymi – osobami niekoniecznie chcącymi przetrwać w anty-świecie na czyichś zasadach, np. chociażby altruistycznie, czy wyznając niepisane prawo ,,jeden za wszystkich, wszyscy za jednego”. Do ludzi, którzy gorsi są dla siebie nawzajem, niż dla nich sami groźni są ,,Sztywni”, dodajmy jedynie, ot tak, hordy ,,Zetów", rozsianych po całym globie, będących... wszędzie! Cóż, nie ma gorszej mieszanki wybuchowej, zwiastującej prawdziwy Armagedon, w którym przetrwają wybrani, piastujący nadrzędną zasadę: ,,umiesz przetrwać, to przetrwaj, a ludzi dobieraj ostrożnie”. I taką formę energetycznej, świetnie objętej napięciem i atmosferą godną dla powieściowych tytułów z Uniwersów Zombie, napotkać można w książce pt. "Armagedon. Dzień po dniu", tomie pierwszym naprawdę mocno obiecującej trylogii J.L. Bourne’a. Do ponownego sięgnięcia po literaturę tematyczną tudzież rozrywkową, w omawianym nurcie ,,Armagedonu/Apokalipsy Zombie” zachęciły mnie również oprócz powyżej nakreślonych kwestii, prywatne osobnicze refleksje nad niekiedy sprzeczną naturą ludzką. Bo my ludzie jednocześnie kochamy życie, jednakże jest coś w nas takiego, że, o ironio!, ten dziki instynkt zachowany po przodkach podpowiada nam, aby mimo wszystko myśleć o tym co nieuchronne: o śmierci. Czytając "Dzień po dniu" Bourne’a, powieść, która prowadzona jest narracją podobną do relacji z jakiegoś intensywnego pola bitwy ze zjawiskiem, który zdeptuje cywilizację jak najgorsze robactwo; również podobną do reportażu i ważnego dla przyszłych pokoleń dziennika, złapałem nieoczekiwanego bakcyla, i zrozumiałem, że to właśnie ten styl powieści tego oto autora i jej odważny główny bohater, który potrafi trzymać czytelnika w napięciu tylko przez drobny jeden fakt: nie wypowiada nam swojego imienia, nie opisuje szerzej swojego wyglądu, sprawiają, że głębsze przemyślenia nad nieuchronnością ludzkiego życia stają się mi bliższe, a sama omawiana i recenzowana powieść jest o wiele bardziej zapamiętywana. Należę do tego grona popkulturowych geeków, którym miara pisarska Bourne’a uwydatniona w tomie pierwszym "Armagedonu", bardzo ale to bardzo odpowiada. Co ciekawe, Zombizm, jak to Zombizm, i w tym tytule atakuje naszego bohatera w jednym z miast USA, w San Francisco. Wszystko zaczyna się od pierwszego stycznia, rok nie jest istotny, gdyż start wydarzeń zaprezentowanych przez ,,ocaleńca” to pierwszy rok zerowy bądź ,,rok Z”. I wszystko to, co ,,ten ktoś" nam opisuje, jest realizowane skrupulatnie, systematycznie, i z dozą zrównoważonego rozsądku. Tu kryje się cała, według mnie wielka, umiejętność Bourne’a: podanie dnia wpisu w dzienniku wraz z godziną wpływa na odbiór tego, co wpisuje on w ,,post-apo bestiariuszu” - jest to wypisz wymaluje uwiarygodnienie tego, co, jak i gdzie nasz bohater robił, wykonywał, kogo napotkał, jakim przeciwnościom musiał stawić czoła etc. Na przestrzeni całego pierwszego tomu nie wyglądało to na wpisywanie dat ,,na ślepo”. Wpis o porze, przykładowo: 12 marca o 23:12 i cała treść pod tą datą urealnia to, czemu się ,,oddawał” ocaleniec od ostatniego wpisu do tejże daty. Różne godziny aktywności dziennikowej wskazują również na to, że jego położenie, wraz z grupką ludzi, z którą potrafił zawrzeć rozsądny sojusz: John, Laura, William i jego żona oraz inni, nie jest godne pozazdroszczenia. Ludzkość przestała mieć znaczenie; planowanie z wyprzedzeniem staje się zbędne. ,,Ocaleniec” aktywny jest w dzienniku wtedy, gdy pozwoli mu na to czas, nie gdy tego chce! To wpisuje się w powieść, jest bardzo naturalne. "Dzień po dniu" jest odą do przetrwania trzeźwo - choć zdarzyły się naszemu ,,reporterowi” chwile zwątpienia - działającego, z dozą chłodnej kalkulacji analizującego piekło, które znalazło się na ziemi, i w którym jemu i wielu innym przyszło żyć, bohatera. Proste zdania, niekiedy ewoluujące w dłuższe konstrukty opisowe. Ale za to, jak to zostało sprytnie ,,upakowane”! Klimat, atmosfera zombie-apokaliptycznych realiów z dołączeniem do tego szybkiego kursu przygotowania na jakiś rodzaj zagłady ludzkości, gdzie takich specjalistów od przetrwania nazywa się prepersami. Wykwintny styl pisania, pełny brudu – czyli tej prawdziwości – wylanej na warstwę emocji, zachowań postaci, ich walki z ,,Zetami”, wszystko to tak pełne prawdziwości. Cóż, czytając tom pierwszy trylogii, można było przeżyć szok, porównywalny do osobniczego Katharsis. Nie chciałbym wylądować, nawet gdybym był nieśmiertelny, i nawet za tysiąc lat, w wymiarze cierpienia, bólu, rozdarcia – w świecie ,,ocaleńca”, w rzeczywistości której po prostu nie można sobie na zdrowy rozsądek: i uczuciowo i empirycznie, wyobrazić.

Końcowy tom bardzo dobrej trylogii postapo. Gniew sprawiedliwych nie dorównuje rewelacyjnej pierwszej części ,ale wciąż trzyma bardzo wysoki poziom. Manel Loureiro ma nadzwyczajny dar tworzenia przejmujących historii i robi to w bardzo wiarygodny sposób. Mam nadzieję, że autor stworzy jeszcze coś równie dobrego , boję się tylko, że trudno będzie mu przebić tak wybitny debiut literacki. Polecam cały cykl, także osobom nie przepadającym za tematyką zombie.

Główny bohater wraz ze swoim kotem Lukullusem mieszka w Hiszpanii. Zmaga się z żałobą po utracie żony, ale nadchodzą kolejne nieszczęścia. W pewnym momencie w telewizji pojawiają się informacje o dziwnej chorobie, która szybko się rozpszestrzenia. Bohater zaczyna prowadzić bloga (który przekształca się potm w dziennik z powodu braku internetu) na którym relacjonuje swoje zmagania z tą sytuacją. Wkracza wojsko, powstają bezpieczne strefy, prowadzone są ewakuacje, a zarażeni atakują coraz częściej. W końcu postanawia opuścić dom. Spotyka naprawdę wiele niebezpieczeństw: ataki zombie, głód, ludzie ze złymi zamiarami. Spotyka też ludzi dobrych, którzy są gotowi mu pomóc, a on odpłaca im się tym samym. Przez cały ten czas ma przy sobie swojego kota, nie zostawił go na pastwę losu. Lukullus towarzyszy mu w podróży i jest swego rodzaju motywacją do dalszej walki. Sama fabuła trochę się ciągnie, ale osobiście mi to nie przeszkadzało, z ciekawością śledziłam tę próbę przetrwania. Przymykałam oko na nadmierne szczęście lub zbiegi okoliczności. Uśmiechałam się, widząc logiczne rozwiązania sytuacji. Przejmowałam się, gdy wydarzały się tragedie, bo jest tam ich niemało. Tak samo, jak zombie. Opisy nieumarłych i spotkań z nimi były po prostu bardzo dobre. Dużo akcji, dużo krwi i ogrom brutalności. Nie sądziłam, że mam tak dobre książki na półce i żałuję, że nie mam kolejnych części

Nowy Rok rozpocząłem krwawą plagą zombie w Polsce. O fabule nie trzeba zbyt wiele pisać. Bohaterowie wciąż walczą z hordami zombie usiłując przeżyć i znaleźć bezpieczne miejsce do życia, ale raczej nie wszystkim się uda. Niektórzy zginą, inni powrócą jako głodni zjedzenia smacznego mózgu. Po pierwszym tomie oczywiście się nie zawiodłem, chociaż trudno było mi się odnaleźć w relacjach bohaterów (pierwszy tom czytany dość dawno). Jednak, gdy już wsiąknąłem w ten zombilijny świat i byłem pewien, że autor niczym mnie nie zaskoczy, dostaję zakończenie majstersztyk. I czekam na więcej. A podobno ma by więcej, ale zobaczymy...

Legenda mówi, że w okolicach Międzyrzeca istnieją poniemieckie bunkry. Rok 1957. Zostają tam przysłani oficerowie NKWD do zbadania tych bunkrów. Dzieją się dziwne rzeczy. Giną spaleni i rozszarpani przez jakieś zwierzę rosyjscy żołnierze pilnujący tych bunkrów. Na wyprawę do bunkrów wybiera się dwóch polskich żołnierzy. Znajdują sarkofag, dziwną istotę i wyjście. Sprawa jednak się nie wyjaśnia. Wkrótce znów giną ludzie.

Książka opowiada historię Melanie Etat, sportsmenki która wraz z rodziną przyjeżdża na Światowe Igrzyska Lekkoatletyczne.Poznajemy tutaj losy Mel, która poszukuje brata zaginionego w trakcie ataku zakażonych. Historia przedstawiona ciekawie od momentu poznania Mel do momentu jej końca. Dobrze przedstawiona bohaterka. Ciekawe było wprowadzenie jej wspomnień. To prequel gry Dying Light.

Zabrzmi to dziwnie ale dobrze mi się czytało opowieść o apokalipsie zombie. Mimo że temat szeroko przedstawiany i eksplorowany w środkach masowej kultury, to na polskim rynku fantastyki brak pozycji tego typu. Sceneria PRL i milicji obywatelskiej jest dodatkowym atutem jako tło akcji.

Przedsmak trylogii Przegląd Końca Świata Miry Grant, Countdown czyli krótkie wprowadzenie do dalszych części historii. Każdy kto kiedykolwiek czytał bądź oglądał jakiekolwiek dzieło związane z tematyką zombie zastanawiał się skąd wzioł się owy wirus i jak do tego wszystkiego doszło. Atak chemiczny, zmutowany patogen czy też boska kara zapowiadająca sąd ostateczny, domysłów było wiele ale w większości przypadków autorzy pozwalają nam tylko domyślać się o powodach wybuchu epidemii. Autorka zdecydowała się wprowadzić nas w świat żywych trupów od środka, od samego początku powstania tego co doprowadziło do końca... Wirus był w środku każdego żywego człowieka który tylko czekał by się aktywować, jak zwykle o tym co było później zadecydował przypadek oraz splot niepomyślnych zdarzeń który doprowadził do tragedii ale i nowego początku... A pomyśleć że jak to zwykle bywa ludzie chcieli dobrze a wyszło jak zwykle... Witajcie w Przeglądzie Końca Świata...

Jest to naprawdę mocny horror, oprócz ciekawej fabuły, książka ma swój klimat, klimat czegoś mrocznego co cały czas czai się za rogiem. Góry Sowie, naziści, legendy ludowe, teorie spiskowe, czego chcieć więcej. Autor to wszystko łączy w ciekawą opowieść. Samo zakończenie świetne, bardzo ale to bardzo zaskakujące i dające człowiekowi do myślenia.

Bardzo dobra historia. Jest pomysł, są tajne służby, wampiry-zombie, próba (pseudo)naukowego wyjaśnienia, rzadkie choroby. Dobry przykład tego, jak w zachodniej kulturze zlały się tradycyjne wierzenia wampiryczne z naleciałościami zombie. Historia jak mieszanka Wampirów z ABW Magdaleny Kozak, pierwszej części Nekroskopu Lumleya (ale z bioterrorystami zamiast sowietów), I thrillerów z końca ubiegłego millenium. Dobrze napisana, wciągająca, satysfakcjonująca lektura. Przyjemna rozrywka.

Autor ciekawie zbudował atmosferę apokalipsy. Jest jakaś choroba która atakuje ludzi. Wpadają w szał i tracą pamięć. Są stosy trupów, jest przemoc ale też są oznaki człowieczeństwa. Są ocaleni którzy próbują nadal żyć w społeczeństwie. Czyta się szybko. Jest odrobinę straszna i pełna napięcia

Książka Wyspa zombie przedstawia tematykę nieumarłych z zupełnie innej perspektywy. Na wyspie Lobofni na Adriatyku pojawiają się nagie osoby. Są ociężałe, o bladej skórze, nie muszą oddychać i jeść. W pierwszych dniach uczy się je jak się poruszać i funkcjonować w społeczeństwie. Spójna struktura i jednostkowe rolę mają dać namiastkę życia jak u ludzi, aczkolwiek na wyspie są sami Lobofnijczycy. Główny bohater, który otrzymał w przydziale imię Johannes van der Linden otrzymuje pracę w archiwum i od tego czasu drąży historię swojej natury. Dlaczego znalazł się w takim położeniu, czy ma jakąś przeszłość i dlaczego nie pamięta niczego zprzed obudzenia? Zaczyna coraz bardziej poznawać swoje ciało i możliwości. Odkrywa klucz do stania się bardziej ludzkim ale czy zwyczajni ludzie to zaakceptują? Książka bardzo odmienna od wszystkich o zombie. Nie ma tu krwiożerczych istot, które chcą tylko zjeść ludzki mózg. Jest dosyć spokojna wędrówka egzystencjalna głównego bohatera. Całkiem miła odskocznia od utartych schematów. Mamy tu postawę innych Państw, ich politykę obronną a nawet wpływ kościoła na wyspę Lobofnię. Bardzo ciekawie pokazana jest ich natura oraz zwyczaje. Idealna dla zombiemaniaków. ⬇️

Druga część "Wirusa" niestety mniej trzymająca w napięciu niż pierwsza. Jednak "Upadek" czyta się szybko i przyjemnie. Zakończenie drugiego tomu i opis trzeciego zachęca do sięgnięcia po kolejny tom, by poznać dalszą część historii. Trylogia ukazuje trochę inne podejście do wampiryzmu, dzięki czemu przypadła mi ona do gustu.

Piąta już z kolei część i niestety ostatnia na naszym rynku zaliczona. Pozostaje pytanie. Kiedy ukażą się dwie ostatnie w rodzimym języku? Książki odbiegają fabułą od serialu. Mimo to są obowiązkową lekturą dla każdego fana tej serii. Z tą serią nie można się nudzić a czyta się szybko i jednym tchem. Polecam bo naprawdę warto je przeczytać.

Jeśli zastanawiasz się czy jest sens ciągnąć i czytać 3 część Przeglądu Końca Świata to odpowiedź brzmi tak. Seria wydana co prawda pare lat temu aczkolwiek można doszukać się wielu aktualnych rzeczy związanych z naszym życiem, z pandemią c0vid 19 (ciekawie można na to spojrzeć), z działalnością dziennikarzy/polityków/korumpcji czy urzędami mającymi na celu mieć nasze "dobro". Książka niezwykle dynamiczna, trzymająca w napięciu (jednocześnie byla dla mnie niezwykle relaksująca;) nie pozostawiająca bezcelowych wątków (wszystko ma znaczenie) i naprawdę dobrymi opisami akcji wszelkiego rodzaju(ucieczka? Pościg? Napad? Walka z hordą wygłodniałych zainfekowanych wirusem KA? Mogę wymieniać ale to trzeba przeczytać). A bohaterowie? Powiedziałabym że są prawdziwi, rozsądni; trojwymiarowi, z wadami jak i zaletami, są oni ludzcy, nie idealni oraz pełni uczuć i trudnych wyborów. Zdecydowanie za żadko spotyka się w dzisiejszych czasach tak dobrze opisanych bohaterów, akcję trzymającą się kupy, sumienność co do wiedzy oraz poruszanych tematów, trzymającą w napięciu grozę i głód spowodowany wiedzą w jednej książce za co równieć oddaję moje serduszko tej serii. Ale dobra bo mogę prawić o Przeglądzie Końca Świata wyjątkowo długo więc spróbuję podsumować to krótkej ;) KSIĄŻKA JEST ZAJ***STA! Warto ją przeczytać dla samej zabawy jak i sprobowania innego stylu. Sama zakochałam się w tej trylogii i mam nadzieję zapoznać się z innymi dziełami Miry Grant:*

Duet – Robert Cichowlas i Łukasz Radecki w polskiej literaturze grozy jest odpowiednikiem filmowego Julesa Winnfielda i Vincenta Vegi, a więc postaci z kultowego "Pulp Fiction". Jeżeli za coś się biorą, wiadomo, że będzie krwawo, brutalne, zabawnie i co najważniejsze: ekscytująco. Historia opowiedziana w "Miasteczku" jest dość typowa: oto para próbująca uciec od zgiełku wielkomiejskiego życia, udaje się na wypoczynek do mazurskiego miasteczka o nazwie Morwany. Znajduje się ono w środku głuszy leśnej, a jego mieszkańcy okazują się być bardzo tajemniczy, apatyczni i...wynędzniali. Oczywiście, tak jak się spodziewałem, ich urlop zaczyna pomału przeradzać się w piekło na ziemi. Okazuje się bowiem, że Morwany to nawiedzone miasteczko, w którym szybko pojawiają się trzy jasnowłose kobiety o nieproporcjonalnej budowie ciał i których zamiary są niejasne, a pragnienie nienasycone... Kiedyś nie przepadałem za rodzimą literaturą grozą i raczej jej unikałem, ale od pewnego czasu zupełni mi się to zmieniło - teraz gdy mam wybór: przeczytać książkę Kinga czy Koontza lub Cichowlasa, Radeckiego albo Siwca, zdecydowanie wybieram polski horror. Robert Cichowlas to taki polski odpowiednik Grahama Mastertona. Obaj często umieszczają w swoich powieściach pradawne demony i bóstwa (słowiańskie, azteckie, voodoo) i ich książki przepełnione są ostrymi scenami erotycznymi (nawet z pogranicza porno), ale taki jest ich styl :) "Miasteczko" to kawal solidnego horroru, z pogranicza klasy B, ale widać, że tym razem autorzy włożyli sporo serca, by historia była przemyślana, wątki się łączyły oraz by na finał czekało się z wypiekami na twarzy. Książkę pochłonąłem w dwa dni, a owe zakończenie było mimo wszystko szokujące. Jeżeli ktoś miał do czynienia z prozą Edwarda Lee, zwłaszcza jego "Sukkubem", w "Miasteczku" Cichowlasa i Radeckiego odnajdzie sporo podobnych akcentów i na pewno zawiedziony nie będzie. Szkoda, że książka nie trafiła na zagraniczny rynek, bo według mnie odniosłaby spory sukces. Jak najbardziej zachęcam do przeczytania.

Przyznam szczerze, że moje oczekiwania względem tej książki były całkiem inne niż to, co zafundował Autor. Spodziewałam się jakiejś sensacji, realności. Historia podzielona jest na trzy części. Pierwsza - fenomenalna! Czytałam z wypiekami na twarzy, o samolocie który się rozbił. Akcja ratunkowa, trzeba uratował tyłu ludzi ile się da, nieznane miejsce - świetnie mi się czytało. Druga część była jak dla mnie lekko chaotyczna, albo ja jej do końca nie zrozumiałam. No i trzecia - znów bardzo dobra, zakończająca opowieść. Ale książka pozostawia po sobie pytania bez odpowiedzi, czy rozwój technologii to na prawdę jest ważna rzecz? Czy też ważniejsi są ludzie? No właśnie. Książka napisana w 2014, a tak bardzo prawdziwa i realna pod pewnymi względami w dzisiejszych czasach.

Po książkę sięgnąłem, gdyż bardzo spodobało mi się "Ostatnie namaszczenie", styl i sposób pisania autora, dynamika rozgrywającej się tam akcji. Również opinie o zonie były dosyć dobre. W mojej skromnej opinii książka nie jest zła. Dobrze i szybko się ją czyta. Przedstawione postacie i miejsca potrafią zainteresować. Jednocześnie czuję jakiś niedosyt. Spodziewałem się jakoś więcej, pewnie dlatego, że "Ostatnie namaszczenie" zawiesiło wysoko poprzeczkę.

Tom drugi "Łabędziego śpiewu", znacznie różni się od tomu pierwszego. To chyba najbardziej ponura i depresyjna lektura PostApo, jaką kiedykolwiek czytałem, wyjątkiem może być jedynie, "Droga", Cormaca McCarthy'ego. 3/4 lektury jest dość depresyjne i ponure. Raczej nie ma jakiejkolwiek nadziei, na lepszy los, ludzi, którzy przetrwali z nuklearnego Armagedonu. Niedobitki ludzkości skazane na koszmar, który dotyka wszystkich, bez wyjątku. Zupełnie, nie byłem na to przygotowany i musiałem robić częste przerwy. Totalny upadek ludzkości, regresja, bestialstwo i wszelakie choroby oraz niewyobrażalny głód, - powiązany z katastrofalnymi skutkami nuklearnej zimy. Która zgodnie z wieloma teoriami, może trwać od kilku do kilkunastu lat lub dłużej. Powieść jest tak przygnębiająca, że zastanawiałem się, jak autor sobie poradził z całością fabuły bez uszczerbku na zdrowiu psychicznym? Odradzam osobom wrażliwym. To nie jest radosna twórczość o kolejnych przygodach Mad Maksa, to jest brutalna, pozbawiona nadziei, odpychająca, panorama martwego, globalnego cmentarza...