Słoneczny

Już po 10 stronach wiedziałem, że ta książka będzie fatalna. Dlaczego? Styl. Styl i straszliwie pretensjonalny główny bohater, którego niemal karykaturalną postać musimy znosić od pierwszych stron do stron ostatnich.
Styl przewidywalny jak instrukcja składania mebli z Ikei. Bezbarwny i budujący żenującą mnie atmosferę familiarności. Groza? Nic z tych rzeczy. Raczej parodia (nieśmieszna) Grabińskiego. Okładka mnie "nabrała". Na szczęście to dzieło wypożyczyłem. Ufff

Już po 10 stronach wiedziałem, że ta książka będzie fatalna. Dlaczego? Styl. Styl i straszliwie pretensjonalny główny bohater, którego niemal karykaturalną postać musimy znosić od pierwszych stron do stron ostatnich.
Styl przewidywalny jak instrukcja składania mebli z Ikei. Bezbarwny i budujący żenującą mnie atmosferę familiarności. Groza? Nic z tych rzeczy. Raczej parodia...

To dobra powieść, zaryzykuję twierdzenie wbrew niektórym opiniom tutaj. W połowie czytania, zdałem sobie sprawę, że to ten sam autor co "Siódmej duszy" i byłem w szoku, jaka różnica na plus została tu wykonana. Nigdy nie sięgnąłbym po to, gdybym wiedział, a Vesper nie przyciągnął okładką. Jasne, autor stworzył postać na zasadzie - to ja, co da się wyczytać już z info o nim, o tatuażach, muzyce, chociażby. Fabuła też nie jest odkrywcza, ale przynajmniej nie pojawia się ouija, całość ma klimat i naprawdę z zainteresowaniem można było obserwować, jak to się skończy. Świetna książka do podróży bądź czytania na drogę do i z pracy. Nie zostawi w tobie nie wiadomo jak wielkiego wrażenia, ale przyznaję, że pamiętam do teraz, a minęło te kilka miesięcy i korci mnie, aby poczytać o zombie w Warszawie.... aż sam się sobie dziwie, że to napisałem. Cóż, chylę czoła, panie Wardziak, i będę czekał, co tam jeszcze pan nam zaprezentujesz!

To dobra powieść, zaryzykuję twierdzenie wbrew niektórym opiniom tutaj. W połowie czytania, zdałem sobie sprawę, że to ten sam autor co "Siódmej duszy" i byłem w szoku, jaka różnica na plus została tu wykonana. Nigdy nie sięgnąłbym po to, gdybym wiedział, a Vesper nie przyciągnął okładką. Jasne, autor stworzył postać na zasadzie - to ja, co da się wyczytać już z info o nim,...

Opinia 6 ale moze tylko dlatego że kompletnie nie w moim guście

Opinia 6 ale moze tylko dlatego że kompletnie nie w moim guście

Słoneczny to pierwsza książka ze ścieżką dźwiękową, jaką przeczytałem (więc postanowiłem, że ta recenzja też będzie taką miała - patrz link). Od pierwszych stron brudna i niekomfortowo ludzka strona głównego bohatera przebija się przez papier i porusza wrażliwe aspekty życia każdego, kto przeżył chociaż kilka lat jako dorosła osoba. Lęk i paranoja, błędy przeszłości i poczucie winy oraz szukanie ucieczki przed demonami w pokusach i uzależnieniach to bardzo obecne motywy. Sama konwencja i poprowadzenie fabuły są niecodzienne i nie podejdą każdemu. Chwilami miałem wrażenie, że oglądam serial, a nie czytam książkę (nie jestem do końca pewien skąd to uczucie, może to właśnie te zapętalanie niektórych elementów i pojawiające się od czasu do czasu piosenki?). Uważam jednak, że wewnętrzna narracja Sławka jest tak przejmująco ludzka, jego sposób myślenia, uspokajanie samego siebie tuż po tym, jak sam się rozkręcił, walka z piosenkami utkwionymi w głowie, strach i niemoc, że jest to pozycja warta dla ludzi lubiących dużo introspekcji. Nie jest to długa lektura, ale jest w niej więcej metaforycznych walk z własnymi demonami i niechlujnie ludzkich przemyśleń niż faktycznej akcji i fabuły. Dla niektórych może to być duży minus, ja natomiast pozytywnie się zaskoczyłem i do samego końca nie byłem pewien co o niej myśleć.

Słoneczny to pierwsza książka ze ścieżką dźwiękową, jaką przeczytałem (więc postanowiłem, że ta recenzja też będzie taką miała - patrz link). Od pierwszych stron brudna i niekomfortowo ludzka strona głównego bohatera przebija się przez papier i porusza wrażliwe aspekty życia każdego, kto przeżył chociaż kilka lat jako dorosła osoba. Lęk i paranoja, błędy przeszłości i...

Sławek przeżywał w pociągu istny koszmar. Chciał jak najszybciej opuścić to miejsce i zapomnieć o nim, ale to pamięć o swoich czynach go dopadła. Pociag to czyściec. Okropne miejsce, gdzie wszystko co złe spotyka się w jednym miejscu, a Sławek próbuje z tym walczyć, mimo że jest na straconej pozycji. Alkohol, z którym próbuje wygrać od lat pojawia się praktycznie na każdym kroku, kusząc go swoim nieskazitelnym zapachem i smakiem, którym rozkoszował sie przez lata.
***
Podróż Sławka pociągiem to wejscie w ciemniejsze miejsca nas samych, walka z naszymi słabościami i strachem. To od nas zależy czy wyjdziemy z niej zwycięsko, czy wrócimy z batalii na tarczy.
***
Z książką dojechałem do mety, ale jakbym powiedział, że dowiozła mnie tam gdzie chciałem, to bym minął się z prawdą. "Słoneczny" to książka dla książkowych masochistów, którzy lubią nudne powieści pozbawione akcji bez wyrazistych bohaterów, ale z ciekawym zamysłem i przesłaniem, jakie wiezie w zabrudzonych i śmierdzących wagonach. Jednym słowem ta książka była przeciętna.

Sławek przeżywał w pociągu istny koszmar. Chciał jak najszybciej opuścić to miejsce i zapomnieć o nim, ale to pamięć o swoich czynach go dopadła. Pociag to czyściec. Okropne miejsce, gdzie wszystko co złe spotyka się w jednym miejscu, a Sławek próbuje z tym walczyć, mimo że jest na straconej pozycji. Alkohol, z którym próbuje wygrać od lat pojawia się praktycznie na każdym...

Główny bohater tak antypatyczny, że kibicowałam wszystkim dookoła, tylko nie jemu. Akcja rozwija się bardzo powoli, co akurat dość dobrze koreluje z klaustrofobiczną aurą całej powieści: akcja ma miejsce w pociągu i poszczególne wydarzenia odbywają się w różnych wagonach. Podoba mi się to, że nazwy rozdziałów nawiązują do fabuły i podróży pociągiem i zamiast "rozdział" mamy napisane "stacja..." i tak sobie, całkiem inaczej niż zazwyczaj w większości książek, odliczamy stacje w dół, startujemy ze stacji 13, potem 12, 11...3...2...1 i finałowy peron.
Nie wiem, czemu, ale czytając tę powieść miałam momentami przed oczami "Koralinę" i postacie z drugiej strony, czyli matkę pajęczycę. Ciekawa jestem, czy inni mieli podobne skojarzenia w trakcie czytania.
Nie jest to książka zła, ale na długo w pamięci nie pozostanie.

Główny bohater tak antypatyczny, że kibicowałam wszystkim dookoła, tylko nie jemu. Akcja rozwija się bardzo powoli, co akurat dość dobrze koreluje z klaustrofobiczną aurą całej powieści: akcja ma miejsce w pociągu i poszczególne wydarzenia odbywają się w różnych wagonach. Podoba mi się to, że nazwy rozdziałów nawiązują do fabuły i podróży pociągiem i zamiast...

Historia w tej książce przywodzi na myśl zapętlenie jakiejś piosenki, która gra wciąż i wciąż. Gorzej, gdy jest to znienawidzona melodia, która przywołuje wspomnienia, których chcielibyśmy się pozbyć...

Akcja jest zamknięta w pociągu, czuć klaustrofobiczny klimat. Uczestniczymy w walce bohatera pozostającego sam na sam ze swoimi demonami (czy aby na pewno tylko swoimi?) przed którymi zdaje się, że nie ma ucieczki...

Historia w tej książce przywodzi na myśl zapętlenie jakiejś piosenki, która gra wciąż i wciąż. Gorzej, gdy jest to znienawidzona melodia, która przywołuje wspomnienia, których chcielibyśmy się pozbyć...

Akcja jest zamknięta w pociągu, czuć klaustrofobiczny klimat. Uczestniczymy w walce bohatera pozostającego sam na sam ze swoimi demonami (czy aby na pewno tylko swoimi?)...

Od okolo 170-180 strony ksiazka daje rade. Glownemu bohaterowi, chociaz chyba bardziej antybohaterowi, Slawkowi, zaczynaja przytrafiac sie coraz bardziej surrealistyczne sytuacje, a kazdy wybor jest tym zlym, przez co klimat staje sie duszny, przytlaczajacy i odbierajacy cala nadzieje na jakiekolwiek pozytywne zakonczenie.
Ale...
Zeby dotrzec do rzeczonej 170tej strony, czytelnik musi uzbroic sie w anielska cierpliwosc, zagryzc zeby i po prostu przec przed siebie niczym pociag, w ktorym rozgrywa sie akcja, bo autor okrutnie nudzi. Calosc rozwija sie w slimaczym tempie. To mialo budowac klimat, ok, rozumiem. Niestety mnie prawie uspilo.
I ta przewidywalnosc - juz po kilkudziesieciu stronach wiadomo co ma Slawek na sumieniu.

Gdyby jednak ta ksiazka wpadla w rece jakiegos zdolnego rezysera... Moim zdaniem, przy odpowiedniej oprawie graficznej, dobrej grze swiatel i mrocznej, odpowiednio dobranej muzyce, moglby powstac jeden z najlepszych horrorow, gdzie strach budowany jest napieciem i niedopowiedzeniami, a nie tandentnymi sztuczkami z wyskakujaca z szafy zjawa.

Jest potencjal, zawiodlo wykonanie.

Od okolo 170-180 strony ksiazka daje rade. Glownemu bohaterowi, chociaz chyba bardziej antybohaterowi, Slawkowi, zaczynaja przytrafiac sie coraz bardziej surrealistyczne sytuacje, a kazdy wybor jest tym zlym, przez co klimat staje sie duszny, przytlaczajacy i odbierajacy cala nadzieje na jakiekolwiek pozytywne zakonczenie.
Ale...
Zeby dotrzec do rzeczonej 170tej strony,...

Pomysł całkiem dobry, lubie takie dziwne klimaty.
Niestety główny bohater irytuje, wiesz co będzie dalej i za 10 stron...szok! Dokładnie to się dzieje...
No takie smętu pierdu pierdu się robi, do tego ciągle te same utwory się przewijaja, na początku to fajny zabieg, po 160 stronach szlag Cie trafia.
Ogólnie to dałbym 5 no ale ogólnie spina się to jakoś i może się podobać. Ale te 6 mocno naciągane...

Pomysł całkiem dobry, lubie takie dziwne klimaty.
Niestety główny bohater irytuje, wiesz co będzie dalej i za 10 stron...szok! Dokładnie to się dzieje...
No takie smętu pierdu pierdu się robi, do tego ciągle te same utwory się przewijaja, na początku to fajny zabieg, po 160 stronach szlag Cie trafia.
Ogólnie to dałbym 5 no ale ogólnie spina się to jakoś i może się podobać....

Książka tak cienka a jednak tak nudna że nawet przez te 120 stron przez rok nie byłem w stanie przebrnąć. Odradzam

Książka tak cienka a jednak tak nudna że nawet przez te 120 stron przez rok nie byłem w stanie przebrnąć. Odradzam