Berserk

Niesamowicie zaskakująco dobra opowieść drogi, taka w starym, amerykańskim stylu. Prawdziwie oldskulowa. Trochę przypomina mi "Aleję potępienia" Rogera Zelaznego, ale jest...zdecydowanie lepsza. Słuchając jej "w ciemno" zakładałem, że będzie to kolejna opowieść o końcu świata, ale tutaj zaskoczenie. Tak jest o tym, ale stopniowo dowiadujemy się, co się właściwie stało. Nie do końca zostało to wyjaśnione, ale bez straty dla fabuły. Zakładam, że w kolejnych tomach będzie to rozwinięte. Sama idea tego Armageddonu jest intrygująca, choć też chyba po części zaczerpnięta z "Dysfunkcji rzeczywistości: Petera F. Hamiltona. Niemniej polecam. Świetnie zarysowani bohaterowie, wciągająca historia i niebanalne zakończenie.

„Rozgwieżdżone niebo” to apokalipsa podana w najlepszym możliwym wydaniu. Wilderäng wciąga od pierwszej strony i nie wypuszcza aż do końca — każde kolejne załamanie infrastruktury budzi coraz większy niepokój. Realizm wydarzeń sprawia, że trudno oderwać się od lektury, a jednocześnie zaczynasz zastanawiać się, jak sam poradziłbyś sobie bez elektroniki. Mocne, klimatyczne i przerażająco wiarygodne. Chcę natychmiast kolejny tom!

Miroslav Žamboch jest morawskim pisarzem urodzonym w miejscowości Hranice. Wspomniane miasto znajduje się blisko Śląska i jest znane dzięki najgłębszej na świecie podwodnej jaskini oraz uczelniom wojskowym, w których kształcili się późniejsi oficerowie polskiej armii. Być może z tego powodu Miroslav Žamboch w książce „Zakuty w stal” używa wojskowej terminologii, a główny bohater walczy z przeciwnikami za pomocą czołgu i różnego rodzaju broni. Autor studiował fizykę na wydziale inżynierii jądrowej, na stronach powieści widać jego naukowe zainteresowanie. Stworzył bardzo realistyczną wizję post-apokaliptyczną. Głównym motywem jest zagrożenie ze strony sztucznej inteligencji. Stephen Hawking, Elon Musk i wiele innych znanych osób ostrzega przed AI (artificial intelligence). Z drugiej jednak strony miliardy dolarów od wielu lat są przeznaczane na badania naukowe, które mają doprowadzić do stworzenia odpowiednika ludzkiego mózgu (np. Human Brain Project). Czy to jest szansa dla ludzkości czy droga do zagłady? Wydawnictwo Fabryka Słów już od wielu lat rozpowszechnia dorobek literacki tego twórcy literatury science-fiction. Bardzo pozytywnie zaskoczyły mnie ilustracje, które wykonał Przemysław Truściński, znany w świecie komiksowym rysownik („Super Boom!”, „AQQ” itd.). W pełni oddają mroczny klimat całości. A fabuła? Wszystko zaczyna się w mieście Postolov, w taniej knajpie, gdzie mechanik Sanders ze znajomym opija sukces finansowy. Daje się sprowokować do bójki i próbuje przeżyć. Dostaje propozycję nie do odrzucenia – praca w ekipie najemników albo brak ochrony przed tłumem pragnącym jego śmierci. Tak zaczyna się jego przygoda z konwojem, gdzie chodzi o przewiezienie tajemniczego ładunku. Nie wie, że trafia z deszczu pod rynnę… Bardzo często typowe postapo ukazuje świat bardzo zdeformowany po ogromnej katastrofie, gdzie pojawiają się różne anomalia czasoprzestrzenne czy dziwne stwory. Tym razem mamy świat w miarę normalny, a zagrożeniami są toksyczne pozostałości po wojnie oraz bojowe roboty. Ludzkość nie wróciła do epoki kamienia łupanego, ale też nie potrafi w pełni korzystać z dawnych zdobyczy techniki. Niektórzy nawet czczą Rexexmachina czyli legendarną sztuczną inteligencję, ale czy to tylko zabobony? Tego dowiecie się sami podczas czytania. Na szczęście Miroslav Žamboch nie skupił się tylko na wątkach jedynie z zakresu fantastyki naukowej. Główny bohater jest człowiekiem z krwi i kości, więc znalazło się też miejsce na wątek miłosny. Czy mechanik ma szansę u córki bogatego handlowca? Czy będzie happy end? Tego nie zdradzę, ale podpowiem, że zakończenie bardzo mnie zaskoczyło. Polecam książkę, bo jest napisana bardzo fachowo, a przy okazji trzyma w napięciu. Szczególnie w połowie akcja bardzo przyspiesza, a wcześniej jesteśmy w stanie bardzo dobrze poznać realia wymyślonego przez pisarza świata. To jest powieść, którą warto znać.

„Orzeł biały” Marcina Sergiusza Przybyłka to postapokaliptyczna saga, w której pogańska Polska jest ostatnią ostoją ludzkości. Chroniona przez dzielnych wojów z elitarnego oddziału Orzeł Biały, staje się twierdzą, która musi stawić czoła hordom zielonoskórych orków - zmutowanych ludzi, będących efektem katastrofalnego eksperymentu. Wszystko zaczęło się od cudownego leku N-gen, który miał zatrzymać proces starzenia. Zamiast tego zamienił ludzi w krwiożercze, brutalne bestie: zielonych orków, zwanych Grunami. Od tego momentu świat pogrążył się w chaosie, a Polska, trzymająca się swoich dawnych, pogańskich korzeni, stała się ostatnim bastionem cywilizacji. Powieść jest pełna akcji i absurdalnego humoru. Autor nie szczędzi bijatyk, wulgaryzmów, krwi: czerwonej i seledynowej, ani dosadnych opisów, również tych związanych z sek*sem. Jednak w tej brutalności jest sporo przerysowanego komizmu: dialogi są celowo „mięsiste”, bohaterowie rzucają ciętymi ripostami, a absurd miesza się z epickimi starciami. Początkowo można czuć się przytłoczonym tą stylistyką, ale szybko okazuje się, że w chaosie kryje się pomysłowa satyra na współczesność. Przybyłek często bawi się popkulturą i odnosi do znanych postaci lekko zmieniając nazwiska, ale łatwo odgadnąć, o kogo chodzi. To daje dodatkową frajdę podczas czytania. Choć początkowo jest „tylko” wulgarnie i śmiesznie, z czasem zaczynamy lepiej poznawać bohaterów i… zaczyna zależeć nam na ich losach. To sprawia, że każda śmierć w tej książce boli a tru*pów jest naprawdę sporo. Lepiej się nie przywiązywać, bo Przybyłek nie oszczędza nikogo. W tle dynamicznej akcji autor przemyca kilka ważnych przesłań: pokazuje, jak istotna jest praca zespołowa, jak ważne jest dbanie o sprzęt i ludzi oraz że naiwna wiara w zewnętrzną pomoc może skończyć się tragicznie. „Orzeł biały” to książka, która nie jest dla każdego ze względu na wysoki poziom wulgaryzmów, brutalności i dosadnego humoru. Jednak jeśli lubisz postapo w krzywym zwierciadle, pełne krwawej akcji, rubasznego żartu i bohaterów z pazurem, saga Marcina Przybyłka może okazać się strzałem w dziesiątkę.

Ksiazka dobra do poczytania, chyba można uznać, że udany debiut. Miałam tylko za często w głowie pytanie "a dlaczego on/ona/to/tam?". Nie do końca rozumiałam wszystkie decyzje i ruchy. Za dużo niewyjaśnionych tajemnic czy motywów jak na mój gust. Wiem, że ksiażki sifi mają być takie żeby nie było wiadomo o co tak na prawdę chodzi, bo są takie mądre i naukowe, ale się nie domyślę tego co autor wymyślił sam, a co nie istnieje. Większość chyba jednak zrozumiałam i przyswoiłam bez bólu więc jestem bardziej zadowolona niż znudzona.

Orzeł biały 2 - Marcin Sergiusz Przybyłek Dziękuję wydawnictwu WarBook za możliwość przeczytania tej książki. Tę część przeczytałam zdecydowanie sprawniej. W pewnym momencie, nie wiem kiedy i jak mnie tak pochłonęła.... Powiem szczerze, że w tej części częściej się śmiałam. Odkryje przed wami, że jest w niej trochę polityki. Autor przestawił też opinię na temat pewnych postaci. Ze względu na obecnie napięte relacje z kilkoma krajami, nie wspomnę o których osobach tutaj mowa. Nie chcę wywołać niepotrzebnej burzy, a taka z całą pewnością mogłaby powstać. Okazuje się, że Ork też może się zakochać i to w... człowieku. Tak jak to było w sadze "Zmierzch", pozwólcie, że zacytuję: " Lew zakochał się w jagnięciu". Relacja Justyny i Dżedaja troszkę przypominała mi Hulka i Nataszę Romanov. Tak jak w poprzedniej części został wprowadzony akcent językowy. Tym razem jest to język rosyjski. Mamy też tutaj zdecydowanie więcej wątków. Kilka, które teraz siedzą mi w głowie to np. Małżeństwo Orków i ich typowe ludzkie zachowanie. On ogląda mecz, a ona nie może się doprosić, aby pomógł przenieść weki. Podobnie jak śpiewane pieśni, czy też wojsko Orczyc i wiele innych. Prawdziwa też sprawa, że można się zakochać mimo tych realiów. Przykładem są Runa i Kata. Historia tego, jak ciężko jest wychować dziecko, aby się w przyszłości nie stoczyło na dno. A'propo tego tematu... To ciągle mnie ogarnia śmiech z tego powodu jak wojskowy Samuel załatwił tych gangsterów. Prawie zawsze jak coś czytam, to widzę podobieństwa z innych książek, czy też filmów. Podczas tej lektury również mam takie spostrzeżenia. Nie mówię tylko o tych o których wcześniej wspomniałam. Co mi wpadło w oko? Tak np. Centrum dowodzenia Orków i trylogia "Niezgodna", a dokładniej jej trzecia część. Drugi przykład, to połączenie umysłów Schmidt'a z Ixim, to jak w książce "Intruz" - Melanie i Wanda. Nie można też zapomnieć o moim ulubionym stylu w literaturze. Mianowicie, to zwracanie się autora do czytelnika. "Trzeba w tym momencie wyjaśnić czytelnikowi...", "W tym momencie statystyczny czytelnik", " W tym miejscu, jak zapewniają historycy ", "No dobrze, to taki historyczny żarcik", czy też "Zanim odpowiemy o jego losach". Czy polecam? Oczywiście, ta część również jest pełna humoru, ironii i sarkazmu. Gwarantuje, że są elementy, które was zaskoczą. Nie mogę się już doczekać trzeciej części. Uwaga, dla przyszłych czytelników! Do tych, co nie preferują przekleństw. Jest ich tu całe multum i to nie tylko po polsku, ale i po rosyjsku. Moja ocena 10/10 Cytaty z książki: " - Za trzy minuty będziemy nad strefą zrzutu - oświadczył Horst. - Ja jebię - mruknął Mateo. - Dowódco, wiemy, w co się pakujemy? - Takie jest życie, Szwajcar -odparł Piekielnik - że nigdy nie wiesz. - Choćbyś przeżył milion różnych sytuacji - odezwała się Matka - i wiedział potem, jak na podobne zareagować... - Zawsze dorwie cię milion pierwsza - dokończył Piekielnik ich ulubione powiedzenie. - Przygotuj się na nieznane. - Matka uśmiechnęła się zza swojej szybki. - Ja pierdolę - sapnął znów Mateo. - Co ten młody taki podenerwowany? - zdziwiła się porucznik. - Miesiączkę będziesz miał? - spytał dowódca. - No nie, kurwa, czy tylko ja tutaj myślę?" "- No to pięknie... - Co no to pięknie"? - spytała Anna. - Co „no to pięknie"? Masz jaja, żeby mi powiedzieć prosto w oczy, co myślisz, czy będziesz się z tym nosił, aż ci zgnije w środku? Perunie, jak ja nienawidzę ludzi, którzy nie mówią, co czują, tylko tak z tym chodzą, milczą, a potem pewnego dnia dowiadujesz się, że jesteś zdzirą, tylko zapomniał ci o tym powie... - Jesteś zdzirą - przerwał jej Mardok, patrząc zawzięcie w blat. Anie zatkało. - Przepraszam, ale ta ksywka jest zajęta - stwierdziła Frenkiel, starając się rozładować napięcie, lecz już było za późno."

Autor w swojej powieści pokazuje czytelnikom nieco inną wizję świata po wojnie atomowej- to USA są w zgliszczach i raczej nie odzyska dawnej chwały, a Azja pozostała nietknięta i tutaj cywilizacja rozwija się normalnie. 70 lat po wojnie atomowej (seria Fallout 1 i 2- przypadek?) dziennikarz świata azjatyckiego wyrusza na kontynent amerykański, aby zrelacjonować szerszej publiczności, co właściwie dzieje się w zniszczonym wojną świecie. Oczywiście, nie wszystko idzie zgodnie z planem, i główny bohater wpada w różne terapaty, a przy okazji autor ukazuje w sposób bardzo brutalny kontrast pomiędzy zniszczoną cywilizacją amerykańską a resztą świata, której nie tknęła atomowa pożoga. Jako fan postapo, czytało mi się ninieszą powieść bardzo dobrze. Jest napisana w sposób przystępny, dużo się dzieje, i jest to jedna z wielu wizji przyszłej (oby niedoszłej!) apokalipsy. Polecam! :)

Powieść "Berserk. Spowiednik" to udana kontynuacja "Berserka". Poznajemy trochę więcej postapokaliptycznej Polski i trafiamy do Częstochowy. Książkę można czytać niezależnie, nawet jeśli nie przeczytaliśmy części 1, chociaż ja polecam czytanie chronologiczne. Nowi bohaterowie i nowe skutki epidemii. Jest moc! Szczerze polecam :)

Bardzo dobra historia. Jest pomysł, są tajne służby, wampiry-zombie, próba (pseudo)naukowego wyjaśnienia, rzadkie choroby. Dobry przykład tego, jak w zachodniej kulturze zlały się tradycyjne wierzenia wampiryczne z naleciałościami zombie. Historia jak mieszanka Wampirów z ABW Magdaleny Kozak, pierwszej części Nekroskopu Lumleya (ale z bioterrorystami zamiast sowietów), I thrillerów z końca ubiegłego millenium. Dobrze napisana, wciągająca, satysfakcjonująca lektura. Przyjemna rozrywka.

Świetnie napisana powieść, bardzo serialowe podejście do obrazowania rzeczywistości, napięcie momentami sięga zenitu, powoli odkrywamy pochodzenie bohaterów. Jedyny minus - ogromna ilość ekspozycji służącej objaśnianiu funkcjonowaniu świata. Bohater dotyka krzesła? Następuje szczegółowy opis funkcjonowania tego elementu w kosmicznym świecie. Momentami bywa nużące, bo przysłania fabułę.

Muszę szczerze powiedzieć, że space opera Szmidta zaczyna coraz bardziej mi się podobać. Rzadko czytam ten podgatunek fantastyki, ale dla odmiany czasami warto zaryzykować. Tym razem cykl „Pola dawno …” trafił w moje gusta czytelnicze. Plusy: + kolejne bardzo udane spotkanie w uniwersum wykreowanym przez pisarza; + dalsze losy bohaterów znanych z poprzednich części na czele z Henryanem; + jak prowadzić walkę z przeciwnikiem z taką przewagą technologiczną; + czy opóźnianie najazdu poprzez tworzenie fałszywych kolonii zwiększy szanse na lepsze przygotowanie się do walki poprzez budowę lepszych statków kosmicznych; + politycy nie liczą się z losem zwykłych ludzi, ważne jest zachowanie władzy; + wielkie korporacje mają to do siebie, że dla nich liczy się zysk, a nie pracownik; + mamy tu nie tylko wielkie bitwy czy rozgrywki na najwyższych szczeblach władzy; + na tle wielkich wydarzeń pokazany jest los małych grup ludzi i człowieka; + styl pisania i sposób prowadzenia narracji bardzo mi odpowiadają; + ciekawe epizody w kolonii karnej oraz na jednej z odległych planet; + wyjątkowo bez większej przerwy zabieram się za kolejną część. Minusy: - nie przepadam gdy giną postacie, które polubiłem i im kibicowałem; - trochę za mało akcji z obcymi, a zbyt wiele rozgrywek politycznych. Ogółem książka bardzo dobra.

Zabrzmi to dziwnie ale dobrze mi się czytało opowieść o apokalipsie zombie. Mimo że temat szeroko przedstawiany i eksplorowany w środkach masowej kultury, to na polskim rynku fantastyki brak pozycji tego typu. Sceneria PRL i milicji obywatelskiej jest dodatkowym atutem jako tło akcji.

Mi się bardzo podobała. Nie jak „Pan Lodowego Ogrodu”, ale ciekawa koncepcja z tymi kamerami i fajne rozeznanie w patostreamingu. Trochę też foliarskich teorii (niebezpieczne szczepienia) podanych jako fakt, co akurat mi się nie podobało ale było niepokojące, a może o to autorowi chodziło.

Drugi tom przygód Sołdata jest równie dobry co pierwszy. Dostajemy zwieńczenie przygód Sołdata i jego ekipy. W tej części akcja nieco zwolniła, jednak ma również swoje momenty. Naprawdę dobrze napisana książka - aż żal że Pan Nieściur nie ma w swoim dorobku innych książek z tego gatunku. Z pewnością warto było by sięgnąć. Co prawda można byłoby się przyczepić do zakończenia, że nie do końca wyjaśnione, że czegoś brakowało - może i tak, jednak nie zmienia to faktu, że warto sięgnąć po pierwszy, a potem po drugi tom serii. Naprawdę czuć klimat Zony, mimo że była to moja pierwsza przygoda z Fabryczną Zoną. Polecam wszystkim, którzy się jeszcze zastanawiają.

GŁĘBIA – POWRÓT (tom 2) Lecimy dalej. Tempo nie spada, lecz rośnie i zagęszcza się. Każdy rozdział przynosi nowy problem — prawdziwy mętlik zaciekawienia w głowie — a autor tylko częściowo odkrywa karty. Tak dobrze nie ma, trzeba czytać uważnie. Każda scena kończy się pytaniem: i co dalej? Nie da się żreć popcornu spokojnie — chrupki spadają na podłogę, a ja i tak nie odrywam oczu od tekstu. Później się posprząta. Gdy wyobraźnia wróci do normy. Lecę z Myrtonem Grunwaldem, Erin Hakl, Pinsleep Wise, Hubem Tanskym, Monsieur, doktorem Harpago Jonesem i… kimś jeszcze. Załogą imponująco nienormalną — w tym i tak dziwnym, tajemniczym Wszechświecie. Nie mogę nie wspomnieć o genohakerce Kirke Bloom, księciu Natriumie Ybessenie Gatlarku, Tartusie Fimie i… Pokrace. Którzy — jak i kiedy — jeszcze się okaże, ale mam nadzieję, że lecą w naszą stronę. Przeskakujemy dalej: w Głębię – Napór. Czuję się jak dzieciak.

Świetne, rozrywkowe fantasy. Opowieść przedstawia nam historię Kulawego, niezbyt wpływowego lichwiarza, który wbrew sobie zostaje wplątany w wojnę gangów kierowanych przez Rzeźnika i Obucha. Dodatkowo na horyzoncie pojawia się zagrożenie pod postacią na wpół mitycznego księcia elfów, władcy słynnych Siedmiu Wież, który powraca po stuleciach szukając zemsty za dawne krzywdy… Fabuła jest prowadzona z dwóch perspektyw: młodego (jeszcze nie) Kulawego który wyruszył w świat szukać szczęścia jako najemnik oraz starszego bohatera, już po przejściach. O ile taki zabieg w książkach może czasem wprowadzać pewien chaos fabularny, to tutaj jak najbardziej zadziałał, obie części są równie ciekawe i trzymające w napięciu, na sam koniec zaś ładnie się łączą ze sobą. Chyba największą zaletą Lichwiarza jest styl. Książka jest świetnie napisana, czyta się ją niezmiernie szybko i ciężko odłożyć ją choćby na chwilę. Nie brak tutaj wartkiej, trzymającej w napięciu akcji i czarnego humoru. Jeśli zaś chodzi o głównego bohatera – Kulawego – to zdecydowanie można go polubić. Nasz bohater jest cwaniaczkiem, choć w gruncie rzeczy o dobrym sercu. Spodobała mi się także jego relacja z młodym Erstwinem. Na plus warto także zaliczyć klimat. Akcja dzieje się głównie w Liwdzie, sporym i niezbyt przyjaznym mieście, z jednej strony pełnym intryg i walk o władzę, z drugiej zaś bandytów, którzy bez mrugnięcia okiem mogą cię obrabować, a czasem wręcz zabić. Czy ta pozycja ma jakieś wady? Wątek rywalizacji między Rzeźnikiem a Obuchem mocno stracił na znaczeniu w drugiej połowie książki i pozostawił mnie z pewnym niedosytem. Zabrakło mi też odpowiedzi na pewne pytania, być może są one jednak udzielone w innych, niewydanych w Polsce tomach cyklu. Podsumowując Lichwiarz to sprawnie napisane i lekkie fantasy, w sam raz na poprawę nastroju. Mamy tu masę akcji, humoru i bohatera, któremu zdecydowanie można kibicować. Czego chcieć więcej? Szkoda tylko, że wydawca nie zdecydował się na przetłumaczenie na nasz język innych tomów z tego cyklu. Ode mnie 8/10. Ps. Polecam wersję audio książki czytaną przez Adama Baumana, jako lektor sprawdził się wyjątkowo dobrze.

Zasiadając do lektury Cyfraka, liczyłem na solidną dawkę cyberpunku z nutą postapo — i dokładnie to dostałem. Haladyn prowadzi czytelnika przez historię dynamiczną, pełną akcji i pytań o granice technologii oraz wolność jednostki w świecie coraz bardziej zszytym z maszynami. Choć motywy gatunkowe są znajome — wirtualne rzeczywistości, bioniczne ulepszenia, człowiek podpięty do sieci — autor podaje je świeżo, głównie dzięki pomysłowi tytułowego Cyfraka. To koncept, który wyróżnia się na tle klasyki i naprawdę zapada w pamięć. Świat Netha działa na wyobraźnię, a całość wciąga jak dobrze naoliwiona cyberprzygoda. Jedyny minus? Fabuła nie zamyka się w jednym tomie, a apetyt na finał rośnie z każdą stroną. Nic to — po takiej dawce dobrej zabawy chętnie sięgnę po kontynuację. Na koniec warto wspomnieć o wydaniu. Okładka nie tylko wygląda świetnie, ale trafnie oddaje klimat powieści i daje delikatny przedsmak tego, co czeka nas w środku. Cyfrak to może nie rewolucja, ale porządny kawał rozrywki, dynamiczny, dystopijny i bardzo satysfakcjonujący.

Kurewsko dobry klon metro Drużyna idzie z punktu A do B, po drodze ubijając i zahaczając inne literki z alfabetu. Akcja jest przednia, przebieg wydarzeń często zaskakujący i mało kiedy zgodny planami bohaterów, w dodatku cały czas coś się kręci, sporo porażek i przetasowań co moim zdaniem nadaje indywidualności i autentyczności Czasowi Odkupienia. Wynurzenia emocjonalne Mathiasa są ukazane bardzo plastycznie i żywo, mamy wrażenie obcowania z osobą z krwi i kości a nie one man army. Reszta postaci wypada blado lub co najwyżej średnio. Dialogi między nimi są albo dobre albo bez sensu, czasami sprawiają wrażenie taniego rpga, od wielkiego dzwonu ktoś rzuci w pełni uzasadnionym mięsem ale bez przesady. Porównania, brzmią jak wstawiane na siłę i mało zabawne, często nietrafione, zjebał albo autor albo tłumacz. Świat zróżnicowany, interesujący ale bez zbędnego przekombinowania, są nawet pojazdy (+1 do oceny). Nie ma tutaj długich przestojów na stacjach czy niekończących się przepraw przez tunele, tutaj wszystko jest bez rozwlekania. Dostajemy hierarchie, ugrupowania, syndykaty, praktycznie całe uniwersum, na szczęście nie zostajemy przytłoczeni informacjami a wiemy tyle ile to potrzebne. Kilka razy brakowało mi dokładniejszych opisów, to znów autor wspomniał o pewnym detalu dwa razy aby się upewnić ze nie ma dziury logicznej w zachowaniu postaci. Są to drobne wady. Zakończenie inne niż by to sugerowała treść, nie wiem czy to wada czy zaleta. Jest tez klifozawieszacz. Z chęcią przeczytam jak najszybciej koleiną część. Mały Karl best waifu

Gdy czytałem różne opinie na temat tej książki to pomyślałem sobie że coś z nią będzie nie tak. Tym bardziej że przeważały opinie że gdzieś już to grali. Ale pomyślałem sobie palić licho skoro wyrwałem ja za grosze na Pyrkonie. Na szczęście czytałem mało książek, oglądałem mało filmów i przeszedłem mało gier z tego gatunku. Dla mnie temat jest świeży a książka bardzo mnie porwała. Obym po tej książce nie miał zbyt szybko wrażenia że gdzieś już to było.

I w dniu dzisiejszym zamknąłem pierwszą serię z Fabrycznej Zony. Ocena jest nieco na wyrost, gdyż powinna być to szóstka z plusem, pozwoliłem sobie zaokrąglić. Do rzeczy. Powieść czyta się szybko, wciąga i świetnie buduje napięcie przed ostateczną konfrontacją, nawet w momencie myląc trop, że może do niej nie dojść. Borka nie jest jednoznaczny moralnie, jak na najemnika przystało, Zara jest nieco bardziej stereotypowym aniołem zemsty, cytując Maxa Payne'a "Here I was about to execute this poor bastard like some dime store angel of death and I realized they were correct, I wouldn't know right from wrong if one of them was helping the poor and the other was banging my sister..." I ta konfrontacja mnie rozczarowała. Najpierw liczyłem, że w ogóle do niej nie dojdzie, że autor uzna, iż śmierć stalkera w przypadkowej wymianie ognia będzie jego odpowiednim końcem (a przy okazji by nieco wywrócił schematy). Niestety, do konfrontacji doszło, rozczarowała mnie, ale to jedyny zarzut, jaki mam do tego momentu. Innym jest nie do końca wykorzystanie potencjału postaci (wincyj Janki). Za to chwali się rozwinięcie wątków podjętych w poprzedniej powieści, szczególnie Hanoi i Zary. Autor stworzył z nich rodzeństwo, które da się lubić. Przyznam się, że od początku Borki jakoś nie polubiłem, a Tosia okazała się tą postacią, z którą zawiązałem więź (wcześniej takową był generał Grom). I bardzo, ale to bardzo, we wszystkich powieściach, lubię u Biedrzyckiego nawiązania do popkultury ("Run, you fools.") Jako swego rodzaju nerd, świetnie bawię się wyszukując je i identyfikując. Podsumowując, nie jest to na pewno trylogia wybitna, ale czyta się świetnie, nie powiem, że przyjemnie, gdyż niektóre wątki, może i oklepane, ale są dość mocne. Podróbka Metro 2033 i pochodnych? Jasne. Czy to źle? Absolutnie nie.