Gra o Ferrin. Część 2

Zostałam fanką serii, mimo wybrednego gustu i skłonności do krytycznego oceniania fantastyki, uważam, że to jest kawał dobrej literatury. Pobudza wyobraźnię, chce się więcej i więcej przygód bohaterów. Dopiero przy drugim tomie zainteresowałam się pochodzeniem autorki, i doczytałam, że to polska twórczyni pisząca pod pseudonimem - chapeau bas! za wysoki poziom pozytywności(mimo dołującej rzeczywistości) oraz neutralność polityczną, której często w polskiej fantastyce można doświadczyć. Długo szukałam tomu 3, więc po przeczytaniu pierwszego radzę się zaopatrzyć od razu w 2 i 3 bo drugi tom się urywa i czeka na kontynuację.

Moje pierwsze spotkanie z piórem tej autorki i mam nadzieję, nie ostatnie. Lubię książki w której można spotkać siły nadprzyrodzone. Sonia nasza główna bohatera jest dziennikarką. Interesuje się wykopaliskami które mogą mieć związek z wampirami jak i czarownicami. W między czasie zauważa u siebie problemy ze zdrowiem, a do tego dziwne sny. Co one mogą znaczyć? Nieoczekiwany przyjazd ciotki i przyjaciela zaskakują naszą bohaterkę. Po co się zjawili i co z tym wspólnego mają sny, dobre duchy i dawno nieżyjąca babka. Tego wszystkiego dowiecie się z powieści. Mi bardzo się podobała książka i na pewno sięgnę po dalszy ciąg przygód Soni.

Choć generalnie nie polubiłam bohaterów, to jednak dobrze się przy niej bawiłam. Prosta fabuła, mnóstwo komicznych sytuacji. Chyba najbardziej polubiłam księżniczkę Sisi. To równocześnie tego typu książka, którą straszliwie szybko się czyta. Jestem tylko ciekawa, czy autorka napisze kiedyś dalszy ciąg tej historii, bo chyba na razie nic na to nie wskazuje.

O Jeżu, jaka ta Anaela irytująca!!! O ile pierwszy tom wzięłam z przymrużeniem oka i częściej się śmiałam, niż denerwowałam, tak tutaj to po prostu zakrawa o żart z czytelnika (i to nieśmieszny). Nie dość, że jest głupia, zarozumiała, wywyższająca się, to na dodatek jest hipokrytką do potęgi entej, bo nie wiem, czy może być większa potęga. A ja myślałam, że Aelin ze Szklanego Tronu jest zarozumiała i głupia... Przy Anaeli możemy uznać Aelin za geniuszkę! Tak niby nasza Anaelka martwi się o tych, którzy poumierali w pierwszym tomie, a tutaj cudownie żyją (no bo przecież MUSIAŁA cofnąć się o te dwieście lat wstecz, by... no właśnie. Po co? By to jeszcze bardziej spieprzyć? Jeśli tak, to wyszło jej to śpiewająco). Życiami swoich "przyjaciół", jak ich szumnie nazywa, szafuje tak lekką ręką, że aż włosy siwieją, a oni - chyba jeszcze więksi idioci niż główna bohaterka - ufają jej bez słowa sprzeciwu i kochają bezgranicznie. Ale czemu? Nie ma do tego ani JEDNEGO powodu. Nikogo się nie słucha: ani Amrego, ani Ostatniego, ani Sellinarisa, ani Sarisa. N.I.K.O.G.O.! Co z tego, że oni żyją w Ferrinie i wiedzą jak się kółka kręcą? Przecież ona już tu była i wie lepiej! Jest zazdrosna o każdego jak cholera, a w szczególności o Sellinarisa. Nie przeszkadza jej to jednak, by przy pierwszej okazji rozłożyć nogi przed Amrem i nagle mieć zanik pamięci o tym, że jest MĘŻATKĄ (bo jakby nie było, to cały czas nam przypomina, iż wciąż jest żoną Sellinarisa, jak to bardzo za nim tęskni etc.). A kiedy to widzi Wielkiego Księcia Ferrinu z dwoma niewolnicami w jego łóżku, to mało nie zabija ich samym spojrzeniem. Chyba najgorsze w tym wszystkim jest to, że istoty z tego świata nie potrafią NICZEGO wziąć inaczej jak gwałtem - gwałtem kobiety, gwałtem czyjąś posiadłość, gwałtem wejść do Lasu Tysiąca... Serio? Nie da się inaczej? Pomijając to wszystko, to nie mam pojęcia jaki był CEL tej książki. W końcu pierwszy tom zakończył się tak, że wcale nie musiał mieć kontynuacji. I właściwie... czuć to. Ten tom jest pisany na siłę i tak bez sensu, że głowa mała. Najlepiej to chyba widać w zakończeniu tego tomu. Naprawdę? A przecież Boguś Linda mówił: "A kto umarł, ten nie żyje". I kto jak kto, ale K. Michalak powinna się tego trzymać. A gdzie tam jeszcze trzy tomy?! Jeszcze w piątym się okaże, że odnajdzie się ta królowa, co od niej się wszystko zaczęło (przepraszam, zapomniałam imienia. Wiem, że ma nazwisko del Soll) i już w ogóle przewróci wszystko do góry nogami! Mimo wszystko potrafię znaleźć trzy plusy: 1. Ładna okładka. 2. Bardzo fajny audiobook (lektor: Martyna Szymańska). 3. Saris. I właśnie dzięki audiobookowi byłam w stanie skończyć to "coś". Gdybym czytała wersję papierową, to prawdopodobnie nie skończyłabym nawet tomu pierwszego, a tak to w wolnych chwilach włączałam go głównie dla lektorki, której swoją drogą bardzo miło się słucha, ale już niekoniecznie tego, co czyta :) Uważam się za fankę Katarzyny Michalak. Przeczytałam sporo jej książek, a na półce posiadam wszystkie (włącznie z papierowym wydaniem pięciu tomów Kronik Ferrinu - aktualnie "białe kruki" w oryginalnych okładkach), a jednak jeszcze ŻADNEJ nie oceniłam tak nisko, jak tej. Aż boję się sięgać po trzeci tom tego "dzieła", bo obawiam się o moje szare komórki.

Czy główna bohaterka wystarczająco dużo już namieszała w zaświatach? Bynajmniej! O to Tartar... Miejsce do, którego trafiają najgorsze osobniki jakie ten świat widział. Tam niewiadomo co się dzieje, bo nikt nie ma do tego dostępu, ale my się dowiemy i razem z główną bohaterką przeniesiemy jakąś katastrofę na świat. A jak! Jest wesoło, jest wartka akcja i jest totalnie abstrakcyjnie. Polecam

Jestem pod wrażeniem tej książki . Zaskoczyło że moja kochana bohaterka umarła( Aneala ) i poźniej Saris trochę popłakałam . Ale za to dowiedziałam się dużo rzeczy w których nie zostały wyjaśnione w 1 i 2 tomie . Opowiem wam trochę o książce . Córka Aneala , Gabriela przybywa do Ferrinu , aby dopełnić przypowiedni. Musi uratować Ferrin przed smokami. Pomimo groźnych wrogów i śmierci najbliższych ratuje Serce Ferrinu. Ale ma przyjaciół którzy troszczą się i martwią . Gabriela znajduje wreszcie ukochną osobę którą nie upuści do śmierci Dowiecie się to w książce . Polecam Magda

Uwielbiam cała serie Kwiatow na poddaszu. Ale mam wrazenie ze ta historia nie jest zamknieta do konca..Chciałabym zobaczyc reakcje Corrego na pamietnik Chrispothera. Co poczul gdy dowiedzial sie zejego najblizszi umarli z mysla ze on sam zgonal jako dziecko?

Te opowiadania naprawdę zrobiły na mnie dobre wrażenie. Każde z nich ma swój własny klimat i sposób prowadzenia historii, dzięki czemu czyta się je z ciekawością. Podobało mi się to, że nie wszystkie kończą się w oczywisty sposób. W niektórych wszystko układa się dobrze, ale są też takie momenty, gdzie losy bohaterów zależą wyłącznie od ich decyzji. To właśnie te chwile, kiedy wszystko może się zmienić, robią największe wrażenie i sprawiają, że historie zostają w głowie na dłużej.

Nie wiem czy jest sens pisania tej opinii, wystarczy spojrzeć na moją ocenę. Książka jest wybitna i powinna zdobyć o wiele lepszą sławę niż inny erotyk polskiej autorki. Ma porządną fabułę, kilka świetnych bohaterek, które były mi bardzo bliskie i tak zróżnicowane, że każda kobieta znajdzie tu kogoś dla siebie. Od nieświadomej, młodziutkiej Michaliny, przez świeżo rozwiedzioną Julię, bizneswoman Ewelinę, po Jadwigę vel Jagodę po pięćdziesiątce, które w szkole żon znajdują spełnienie, pewność siebie, edukację, urodę i przyjaźń. A wszystko to na bazie fajnego scenariusza obyczajowego. Książka jest erotykiem, ale takim z trochę wyższej półki. Ten seks nie nudzi się aż tak. I nie ma go aż tyle, żeby się przejadł, bo faktycznie więcej tu jest więcej przyziemnych czynności. Pełna jest też nadziei- myślę, że to słowo najbardziej opisuje to, co odebrałam jako czytelniczka. Nigdy nie jest za późno, a koniec czegoś, może być początkiem nowego życia. Wystarczy się tylko otworzyć... Dwie książki w jednej tym bardziej mnie zadowoliły, bo jak wiadomo, nie lubię się rozdrabniać, czekać na dalsze części, a niemal wszystkie książki, jakie posiadam, są wybierane niemalże losowo i trudno w nich znaleźć dwie książki jednej serii.

Moja ulubiona część serii. Spotykamy tu znane z poprzednich części osoby: państwo Mossakowskich, Sabinę, doktora Doleckiego, jego córkę, Marka, Carmen Rochas. Jesień w Idzie. Sabina bardzo chciałaby zostać matką, niestety, na razie nie ma widoków na upragnioną ciążę. Jednocześnie nawiązuje współpracę ze stacją telewizyjną- otrzymała propozycję sfilmowania jednej z jej poczytnych powieści. Scenariusz ma napisać Katia Wimmer na podstawie książki autorki. Początkowo obie panie nie rozumieją się najlepiej i współpraca kuleje. Katia przybywa do Idy z celebrytką Brygidą. Zamieszkują w pensjonacie Mossakowskich. Scenarzystka spotyka się z miejscowym biznesmenem, Markiem Rokoszem. Znajomość prowadzi do krótkiego romansu, niestety zakończonego przez arogancką Katię. Mila Mossakowska gości w swoim pensjonacie pana Emiliero z Argentyny. Mężczyzna szuka w Polsce krewnej swojej klientki. Może to mieć związek z hrabiną Tyczyńską, która nie życzy sobie jednak kontaktów z prawnikiem. Na starość kobieta chciałaby prowadzić spokojne życie, komponować perfumy i nie musieć mierzyć się z wojenną przeszłością. Na pewno nie wszystko potoczy się gładko. Ale nikt z bohaterów nie straci, a wielu dużo zyska. Opowieść jest kojąca, rozczulająca, ma rewelacyjny klimat (piękna okolica, przytulny hotelik, rozgrzane piece, herbatki, ciasta owocowe, spółdzielnia wiejska i wytwarzane tam pyszne przetwory i tkaniny artystyczne, obchody równonocy, Wigilii). Autorka wplata wiele nawiązań do literatury i cytatów wierszy, podkreślających opisy i zjawiska przyrody. Moim zdaniem jest to intrygujący ,,zabieg", podkreśla ,,baśniowość" scen. W dialogach brzmi to nieco nierzeczywiście, ale ma swój urok.

To trzecia część serii i choć Mileny jest tu zdecydowanie mniej, książka wciąż zachowuje ten ciepły, charakterystyczny klimat, który tak przyciągał w poprzednich tomach. Tym razem na pierwszy plan wysuwają się inne bohaterki, ich emocje, codzienne troski i małe radości, co nadaje całej historii bardziej kobiecy, spokojniejszy ton. Bardzo przyjemna i podnosząca na duchu. Idealna dla tych, którzy chcą na chwilę zwolnić i zanurzyć się w pogodnej, pachnącej słodyczą opowieści.

Ścieżki przeznaczenia splatają się we Lwowie. "Tajemnicza i poruszająca. Z przepięknym Lwowem w tle". – Magdalena Kordel Nina nie może uwierzyć, że dostała w spadku kamienicę. I to we Lwowie! Kiedy staje przed jej bramą, nie domyśla się jeszcze, z jakimi tajemnicami będzie musiała się zmierzyć. Historia słynnej primabaleriny prowadzi ją śladem rodzinnych sekretów, a piękny, stary Lwów staje się coraz bliższy sercu. Okazuje się, że Nina może tu odnaleźć klucz do własnej przeszłości. Nina bardzo chciała poznac przeszłość Irmy, starszej pani, która bardzo lubia i od której własnie dostała kamienicę. Zawsze myslała. ze jest to osoba samotna, a po przyjeździe do Lwowa poznaje jej córke i innych jej znajomych. Poznaje tajemnice jej życia, poznaje własna matkę. Teraz juz wie, dlaczego dostała kamienicę...no i znlazła zrozumienie i miłośc. Tak wiele sie zmieniło w jej zyciu...ale kiedy dowiedziała sie, ze bedzie miec blizniaki, u boku ukochanego szuka stabilizacji...tak we Lwoowie w swojwj ukochanej kamienicy...

Wreszcie. Czekałam na to trzy długie części, cierpiałam, wzdychałam i brnęłam przez rozdziały, i się doczekałam. Postęp. Nie ma już streszczeń, nie ma agresywnych ekspozycji, postaci są wyraziste i mają przyzwoite narracje, i nawet jeśli fabuła poprowadzona jest powoli i bardziej się to czyta jak fantasy slice of life, to czytało się sympatycznie. Trzymam kciuki za ostatnią część. Teraz już nie wolno mnie zawieść.

„Dolina mgieł i róż” to książka, która nie tylko opowiada o miłości, ale również o rodzinnych więziach, lojalności, a także odkrywaniu siebie w obliczu trudnych wyzwań. Krawczyk w swoim stylu świetnie oddaje subtelność emocji, a także pokazuje, jak skomplikowane mogą być relacje między ludźmi. Fabuła książki ma także elementy dramatyczne, które trzymają w napięciu i sprawiają, że książka staje się wciągająca. Podsumowując, „Dolina mgieł i róż” to świetna powieść, która porusza ważne tematy związane z rodziną, miłością i poszukiwanie swojego miejsca w życiu. Książka wciąga i zaskakuje, a jej zakończenie zostawia czytelnika z wieloma pytaniami i chęcią sięgnięcia po kolejną część.

O matko Moi Drodzy o ile przez I tom przebrnęłam z trudem, w II tomie już było coraz ciekawiej o tyle tom III niemalże wchłonęłam na raz. Oczywiście poznajemy kolejnego, nowego bohatera sagi, jednak ta część również w większości osadzona jest w znanych już czytelnikowi klimatach Trinity. Konflikty się zaostrzają, wszyscy szukają skutecznej broni, która na dobre pozwoli zapanować nad gildiami lub sprowadzić pokój. Losy naszych dobrze znanych bohaterów przeplatają miłość, walka a nawet śmierć... Oj Kochani w tej części dużo się dzieje, daję zasłużoną ósemeczkę i siadam do IV tomu :)

Książka odbiega od poprzednich części. Stylem bycia bohaterów chociażby i brak w niej troszkę spójności - raz nasz bohater jeździ harleyem a raz kawasaki. W pewnym momencie zrobiło się niezłe zamieszanie po wprowadzeniu kolejnych wątków. W świecie magów odczuwam niedosyt tehoż świata bo akcja toczy się gdzie indziej.

Ależ ta książka się klei ... od lukru w niej zawartego ;) Ale nie oszukujmy się, czasami każdy lubi się zasłodzić. Czyta się szybciutko, nawet ciut wzrusza, dość dobre cięte przekomarzanki. Nie mój gust, zbyt cudowna ta historyjka, ale mogę polecić, autorka ma lekki i przyjemny styl.

Dziwne połączenie wciągającej pozycji i rozczarowującej. Typowy motyw hate to love, sporo postaci przez co można się zgubić. Scena z pocałunkiem bardzo mi się nie spodobała, bohaterka nie chciała być całowana, ale przymuszonej "nagle się spodobało". Za to odejmuję dwie gwiazdki. Pozycja bardzo krótka, mimo to zeszło mi 3 dni na słuchaniu na Storytel. Niby wciąga, ale nie do końca tak, że chce się ją włączać w każdej chwili.

Nadzieje i marzenia to książka,która spełnia rolę lekkiego,ale jednocześnie pełnego treści relaksu literackiego.Moc tej książki tkwi nie w zaskoczeniu,ale w klimacie-przyjaznym,ciepłym,wypełnionym nadzieją,marzeniami,emocjami.I za te emocje właśnie bardzo autorce dziękuję.

W jakiej ja się znalazłam euforii, że w końcu skończyłam drugi dom Pamiętników Chrisa Dolla. W końcu znam chyba największą tajemnicę Foxworth Hall o jakiej się samemu Chrisowi czy Cathy nie śniło. Bez tego pewnie Kwiaty na poddaszu zamknęłyby się głucho na temat czyjeś historii. Ten tom jest inny od poprzednich, bo nie zawiera rozdziałów, co ułatwia czytelnikowi szybsze połknięcie treści. Również przypomina pamiętnik, jedynie narratorka nie daje nam zapomnieć, że jednak to ona zgłębia tajniki razem z Kanem Hillem, ale czemu by się z nią nie zaprzyjaźnić i na trzeciego usiąść na poddaszu, gdy tylko nadarza się okazja oraz słuchać lektora, który przenosi nas na poddasze Foxworth Hall?