Dolina mgieł i róż

Ta książka to klasyczna literatura obyczajowa dla czytelników, którzy lubią wchodzić w klimat miejsca, w którym toczy się akcja. Bo akcji tu nie brakuje. Jest trochę romantycznie, czasem dramatycznie, trochę tajemniczo. Ale największym atutem tej książki jest umiejętność wprowadzenia czytelnika w klimat miejsca akcji. Jak Lwów, to czujemy, że tam jesteśmy. Jak Bieszczady, to już mamy ochotę pakować plecak i podążyć za bohaterami. Ale wisienką na torcie jest sielskie życie na podlaskiej wsi. Zarówno plenery jak i remontowany przez bohatera dworek są opisane tak plastycznie, że nie sposób tego nie zobaczyć. Tak samo tworzone przez młodego, introwertycznego artystę płaskorzeźby. Potrawy gotowane w księżowskim przybytku - czytając wprost czujemy ich smak. Ale lojalnie uprzedzam, to lektura dla czytelników, którzy lubią zanurzać się w takie klimaty. Chociaż moim zdaniem akcja może leniwa, ale też jest wciągająca. No i nie wiem czy ta moja opinia się komuś przyda, bo nie wiem czy zachęcam, czy zniechęcam. Najlepszy sposób by się przekonać - trzeba sięgnąć po książkę.

Piękna, wartościowa powieść skąpana we wspaniałym prowansalskim klimacie, który tak bardzo kocham. Ciepły, sielski klimat jest bardzo odczuwalny. A jednak mam lekki niedosyt odnośnie wątku kilku postaci, chociaż sądzę, że powieść skończyła się całkiem dobrze. Beata miała spore wątpliwości co do śłubu z Jakubem, jak się potoczył między nimi dalej. Czy Maria z Kacprem faktycznie się ze sobą związali, czy to był tylko przelotny romans. No i chyba najbardziej brakuje mi pociągnięcia wątku hrabiego, sądziłam, że wyjdzie jeszcze pewnie jakiś niespodziewany zwrot akcji, jeśli chodzi o tajemniczego włodarza zamku. Tak czy siak, książkę polecam :)

Zachwycona pierwszym tomem który był fantastyczny poleciałam po tom drugi.Staram się nadmiernie nie krytykować autorów bo w końcu gustów jest tyle ile czytelników, wydaje tylko moją opinię. Bardzo chciałam przeczytać drugi tom , bardzo i zaczęłam czytać i trwało to miesiąc...miesiąc mordęgi i siadania po kilka stron.Tak udziwnić tę piękną historię i dać głównej bohaterce widzieć duchy? Serio? Ale tak naprawdę serio? Dialogi rozwleczone, nie wiem czy drugi tom był robiony na siłę czy jak ale cała historia z pierwszego tomu została zatłuczona tępym narzędziem.Zła byłam czytając kolejne strony, zła i rozczarowana i nie sięgnę po trzeci tom bo drugi przejechał moje chęci walcem.

Autorka w subtelny sposób łączy wątki obyczajowe z romantyzmem, pokazując, jak wielką moc mają relacje międzyludzkie i jak kluczowe są w procesie uzdrawiania się po traumach. W książce nie brakuje także motywów związanych z duchowością, które wprowadzają atmosferę refleksji i magii. Krawczyk, jak w każdej ze swoich książek, doskonale buduje atmosferę i za pomocą pięknych, pełnych emocji słów, wciąga czytelnika w historię bohaterki, której życie z dnia na dzień zmienia się na lepsze dzięki nowemu miejscu, pracy i spotkanym osobo. Ogród księżycowy to książka, która zaskakuje, wzrusza, ale również daje nadzieję. To opowieść o tym, jak ważne jest odnalezienie swojego miejsca, o odbudowie siebie po trudnych chwilach, o miłości do natury, ale również do siebie i innych. Dla osób, które lubią pełne emocji powieści obyczajowe z subtelnym wątkiem romantycznym

No cóż, znowu zaczęłam od drugiego tomu. A skoro zaczęłam, nie mogłam przerwać, by poczekać na dostępność pierwszego. Akcja mnie wciągnęła. Polubiłam bohaterów, mimo iż nie zawsze rozumiałam i akceptowałam ich postępowanie. Tylko jednej postaci nie byłam w stanie polubić, choć poznałam również fakty z przeszłości, nie byłam w stanie usprawiedliwić jej obecnych zachowań. O kim piszę? Każdy, kto przeczyta ten tom, od razu odgadnie. Ale to tylko taka mała rysa… Zaczarował mnie Różany Gaj. „Starsze panie” urzekły mądrością i trafnością wypowiedzi w stylu: „Zwątpienie jest jak ciemne, gęste chmury na przejrzystym niebie. Wątpiąc w siebie, nie widzimy tego, co tak naprawdę jest przed nami… Wielkie słońce, po które można sięgnąć w każdej chwili”. Najmłodsze pokolenie rozczuliło i rozbawiło pomysłowością. Całość ładnie się komponuje. Czekam na poprzedni tom, aby poznać historię bohaterów od początku.

Magiczne miejsce - Agnieszki Krawczyk to kolejna powieść autorki, która zachwyca ciepłem, emocjami i pełną subtelności opowieścią o życiu, marzeniach i relacjach międzyludzkich. Książka wyróżnia się na tle innych powieści obyczajowych dzięki swojej oryginalności i pełnemu refleksji podejściu do poruszanych tematów. To opowieść o odnajdywaniu siebie, zmierzaniu do spełnienia marzeń i siły, jaką mają miejsca, które są w stanie nas zmienić. Fabuła koncentruje się wokół głównej bohaterki, która po trudnych doświadczeniach życiowych i licznych niepowodzeniach, decyduje się na zmianę. W poszukiwaniu spokoju i miejsca, które pozwoli jej na nowo odnaleźć sens życia, postanawia wyjechać do małej miejscowości, gdzie odkrywa tytułowe „magiczne miejsce”. To miejsce staje się nie tylko przestrzenią na refleksję, ale również swoistą oazą, która zmienia życie bohaterki.Krawczyk, jak zwykle, tworzy bohaterów, z którymi łatwo się utożsamić. Główna bohaterka, choć początkowo niepewna i zagubiona, z każdą stroną książki staje się coraz bardziej pewna siebie i swoich decyzji. Jej droga do samopoznania i rozwoju osobistego jest pełna wzlotów i upadków, co czyni ją autentyczną i bliską czytelnikowi. Autorka pokazuje, jak ważne jest, aby dążyć do spełnienia swoich marzeń, nie bojąc się trudnych wyborów i zmian, które mogą okazać się kluczowe dla naszej przyszłości. Magiczne miejsce - to także książka o relacjach międzyludzkich. Z jednej strony mamy przyjaźnie, które są w stanie przetrwać wszystko, a z drugiej miłość, która rozkwita w trudnych okolicznościach. Krawczyk doskonale ukazuje, jak ważna jest więź z innymi ludźmi, jak bardzo wpływają na nasze życie i jak potrafią być inspiracją w momentach kryzysowych. Książka porusza również temat poszukiwania sensu życia, odkrywania pasji i dążenia do wewnętrznej harmonii. Krawczyk przypomina, że życie to nie tylko codzienne obowiązki, ale także chwile, które warto zatrzymać, aby docenić piękno otaczającego nas świata.Styl pisania Agnieszki Krawczyk, jak zawsze, jest lekki i przystępny, a zarazem pełen emocji. Autorka potrafi zbudować niezwykłą atmosferę, w której czytelnik czuje się jakby był częścią tej opowieści Magiczne miejsce- to książka, która nie tylko bawi, ale także skłania do refleksji nad własnym życiem, wartościami i relacjami, które są dla nas najważniejsze. Ocena: 10/10– Magiczne miejsce-to powieść, która łączy w sobie magię codzienności, emocje i mądrość życiową. To książka o dążeniu do szczęścia, pokonywaniu trudności i odkrywaniu miejsc, które mają moc odmiany naszego życia.

Audiobook🌹 Ulica Różana to spokojny zakątek ze starymi domami i wspaniałymi ogrodami. Tutejsi mieszkańcy są jak rodzina, a rodziny się nie wybiera. Czasem się lubimy, czasem nie, ale wspieramy naszych bliskich. Ciche wille na przedmieściu niewielkiego miasteczka pulsują emocjami mieszkających w nich kobiet. Maria żyje wspomnieniami młodzieńczego uczucia. Leokadia straciła męża, teraz usiłuje ratować małżeństwo wnuka. Agata zakochuje się w żonatym mężczyźnie. Karolina, nie umiejąc się odnaleźć w roli żony i matki, postanawia odmienić swoje życie. W dodatku po latach nieobecności wraca Wanda, co może bardzo skomplikować sytuację dawnych przyjaciółek. Każda z tych kobiet jest inna, łączą je marzenia o szczęściu i miłość do ogrodnictwa. Co łatwiej pielęgnować – róże czy uczucia? Serdeczne polecam🌹

"Rodzinne sekrety" Krystyny Mirek to saga rodzinna o Zagórskich i ich domu w sadzie. Kłopoty finansowe właściciela księgarni, Jana, wywołują lawinę zmian i zmuszają córki (Anielę i Marylę) do walki o własne szczęście i rozliczenia z przeszłością. Na jaw wychodzą bolesne tajemnice, które wstrząsają spokojem rodziny. Czy miłość i jedność wystarczą, by stawić czoła wyzwaniom i uratować dom? To wciągająca lektura obyczajowa o sile więzi i odkrywaniu prawdy.

Lektor może lektorka, opowiada historię absolwentki historii :) która uczy w małej wiejskiej szkole. Życie z duchami dzieciństwa nie pozwala otworzyć się dziewczynie na innych. Miłość jednak pozwala otworzyć tę tamę. Spokojna, obyczajowa książka, w której jednak cały czas coś się dzieje. Nie nudziłem się ani chwili. Polecam

Uwielbiam letnie poranki, szczególnie te sierpniowe, gdzie już delikatnie czuć nadchodzącą jesień. Wstaję szybko, mijając zaspanych domowników, delektując się ciszą i małą chwilą dla siebie. Kawa smakuje wtedy najlepiej. Cisza i spokój pozwalają zatopić się w lekturze. Letni wiaterek zachęca mnie do literatury typowo kobiecej – lekkiej, ciepłej, wypełnionej nadzieją i prawdziwą miłością. Taką książką, która sprawia, że serce robi się cieplejsze, jest „Powrót na Staromiejską” Anny Mulczyńskiej. „Trzymajcie się cieplutko i pamiętajcie: siła tkwi w każdej z nas i w tych, których kochamy!”. Powiecie pewnie teraz, że to banalne i oklepane stwierdzenie. Być może. Ciężko jest jednak wypracować w samym sobie siłę, by doceniać każdy nowy dzień, by uśmiechać się, bez większych powodów, by kochać tą małą codzienność całym sobą. Anna Mulczyńska swoim dziełem uczy nas, że można, a nawet trzeba walczyć z przeciwnościami losu, zdobywając na każdym kroku iskierki nadziei. Nadzieja jest fundamentem. To dzięki niej człowiek jest w stanie przenieść góry i iść do przodu pewniejszym krokiem. Nadzieja jest fundamentem miłości, a więc też szczęścia. Weronika po kilku latach spędzonych w Szwecji wraca na ulicę Staromiejską. To podróż wspomnień do dawnego zakładu zegarmistrzowskiego odziedziczonego po kochanym dziadku. Przyjeżdża tutaj, by wyleczyć swoje złamane serce. Zamknięta na wszelkie związki skupia się na nowym interesie. Otwiera „Robótkowo”, czyli miejsce dla miłośniczek rękodzieła. Jej artystyczna dusza przyciąga Edzia. Jest on właścicielem restauracji. Był również znakomitym przyjacielem dziadka Weroniki. Jak na typowo miłosną obyczajówkę przystało, pośród przyjaźni, pasji, smutku, szczęścia i masy rozczarowań prym wiedzie miłość. Choć zakończenie tak przewidywalne, klimat opowieści nie pozwala się od niej oderwać. „Powrót na Staromiejską” przyciąga swoim pięknem dzięki wyjątkowym miejscom. „Robótkowo” to raj dla miłośników ręcznych robótek, a że ja uwielbiam wszystko, co związane z tym, poczułam chęć zamieszkania obok tego sklepiku. Byłabym stałą klientką i z chęcią zapisałabym się na zajęcia u Weroniki. Jej ciepło, delikatność oraz subtelność dodają uroku miejscu, w którym pracuje i gdzie spełnia swoje zawodowe marzenia. To odskocznia od świata korporacji i wiecznego biegu za czymś i donikąd. Smaku dodaje restauracja Edzia i potrawy w niej przyrządzane. Zapach pasji unosi się na całej Staromiejskiej. Czytając na chwilę przeprowadziłam się w tą przyjemną okolicę i nie chciałam wyjeżdżać do rzeczywistości. Układałam w swojej głowie, niczym kawałki patchworkowej kołdry Dear Jane, plany na swoje życie. Poczułam przypływ siły i pasji, by działać i spełniać swoje marzenia – natychmiast. Za to pragnę podziękować autorce. „Przyjaciółki ze Staromiejskiej” nie będą czekać długo w mojej czytelniczej kolejce. Nie mogę się doczekać, mając nadzieję, że nie zawiodę się i po raz kolejny wrócę w spokojny świat ulicy z marzeń.

Nie wiem czy bardziej poplątana jest Iga, czy jej życie?! Nie potrafię jej zrozumieć. Miota się między różnymi światami wartości, chyba sama nie wie kto i ma dla niej największą wartość. Niezwykle trafne spostrzeżenie Basi dotyczące Igi: „tobie ten cały dobrobyt wykasował logiczne myślenie” nie straciło swej mocy przez całą lekturę. Były momenty, gdy wydaje się, że przewartościowuje swoje potrzeby, cele, a później znów wraca do dawnych przyzwyczajeń. Racjonalizuje, chce wprowadzić porządek, a chwilę później zaskakuje bezmyślnością, naiwnością, zaciętością bądź sztywnością myślenia. Chwilami nawet próżnością i prostactwem. Co do innych postaci pojawiających się w tej powieści, to razi mnie obłuda, sztuczność wielu z nich. Chyba najbardziej zaciekawili mnie i byli mi najbardziej bliscy: Basia, Staś i Ola. Do atutów zaliczam pomysł na okładkę, przeplatanie się teraźniejszości z przeszłością i zapowiedź kolejnego tomu – może Zosia bardziej będzie mi odpowiadała.

Wciągnęła mnie bez reszty i przeczytałam w jeden wieczór. Zupełnie inna niż wcześniejsze pozycje autorki - jest dojrzalsza i wyważona. Humor jest w tej książce raczej przerywnikiem ważniejszego tematu, jakim jest przemoc psychiczna i próba poukładania sobie życia po związku z osobą stosującą przemoc fizyczną.

Kolejna powieść Liliany Fabisińskiej, która zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Tym razem historia dwóch par małżeńskich, które starają się o dziecko. Monika i Mateusz robią to od dziesięciu lat. Niestety ich starania nie przynoszą efektu. In vitro nie wchodzi w grę, ponieważ Mateusz pochodzi z głęboko wierzącej rodziny i sam też jest praktykującym katolikiem. Igor i Dagmara są bardzo bogatymi ludźmi, którzy korzystają z życia, ile mogą. Uwielbiają podróżować i zgodnie stwierdzają, że dziecko nie jest im potrzebne do szczęścia. Do czasu. Kilka miesięcy przed czterdziestką stwierdza, że chciałaby mieć dziecko. Igor i Mateusz spotykają się klinice leczenia niepłodności, gdzie obaj oddają nasienie do badania. Kiedyś byli kolegami w podstawówce, a raczej Igor z innym kolegą gnębił Mateusza zwanego Frędzlem. Od tego momentu pary zaczynają się spotykać i wspierać w drodze do osiągnięcia celu... Serdecznie polecam. Naprawdę wciągająca powieść.

To moja ulubiona saga Anny Szepielak , przeczytana kilkukrotnie. Prawdziwe klimaty opisywanych epok, ujmujące rozumienie świata dziecka, poczucie humoru. Cykl angażuje emocjonalnie, wciąga, a zarazem tchnie spokojną mądrością. Czytam kolejny raz i odkrywam coś nowego co mi umknęło. Książka z duszą, chciało by się mieć takie własne wspomnienia. Polecam.

Przeglądając ostatnio biblioteczkę, znalazłam nieprzeczytaną do tej pory książkę Anny Szepielak pt. "Znów nadejdzie świt", emocjonującą sagę osadzoną w realiach polskiej Galicji przez około 150 lat. To książka idealna na czas urlopu. Druga połowa XIX w. Po śmierci rodziców Karolina pozostaje we dworze pod opieką pracowników jako pomoc kuchenna, a potem zostaje wydana za mąż za biednego chłopa z okolicznej wsi. Po latach właściciele dworu proszą ją i jej męża o przysługę. Pojawienie się na świecie ich córek, dziwna choroba jednej z nich oraz nagłe podwyższenie życiowego statusu powodują, że oboje postanawiają zmienić miejsce zamieszkania i zacząć wszystko od początku z dala od zazdrosnych sąsiadów i plotek. Po latach ich wnuki też szukają bezpiecznego miejsca na świecie, by móc odciąć się od przeszłości i ludzkiej zawiści. Potomkinie Ludwikowej łączy nie tylko przesiedlanie się. Kobiety dowiadują się o sobie dzięki prywatnym notatkom w starym modlitewniku oraz rodzinnym przekazom. Dorosła Elwira uświadamia sobie, jak skomplikowana jest historia jej rodziny i żałuje, że nie słuchała swojej babki, gdy ta wspominała przeszłość. "Znów nadejdzie świt" to opowiedziana z wigorem, ale i nostalgią emocjonalna saga o ludziach, których los zdecydował o statusie społecznym, którego nigdy się nie wstydzili. Gdy jednak w którymś pokoleniu komuś z nich lepiej zaczynało się żyć, ludzka zawiść powodowała, że podejmowali trudną decyzję o przesiedleniu się dla ratowania rodziny. Pisarka podejmuje temat nie tylko pochodzenia, ale i bezwarunkowej miłości i wzajemnym wsparciu w najtrudniejszych chwilach oraz zachowywaniu tajemnic i praniu rodzinnych brudów w domowym zaciszu. To książka dająca kłam powiedzeniu, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach. Dla mnie to piękna powieść, która przywraca wiarę w ludzi i w rodzinę. To cudowna pozycja o zaufaniu i miłości. To, do czego mogłabym się ewentualnie przyczepić to niedopowiedzenie co do przeszłości rodziców Karoliny oraz brak świadomości antenatów w XX i XXI w. co do ich okoliczności ich śmierci. Tylko czy te informacje cokolwiek wniosłyby lub zmieniły w życiu Basi, Tadeusza czy Elwiry?

Kiedy Leszek ulega wypadkowi w życiu Ewy ,jakby coś pękło.Oto,ktoś powie zwykła obyczajówka. Fakt,tych tem,atów.Już jest dużo.Jednak tu,temat był podany w taki sposób.Że od razu zrobiło mi się ciepło na sercu.Zagłębiony w lekturze.Myśłałem o Ewie.Krzysztofie,jak się to wrzystko ułoży. Autorka zagrała na emocjach nie ckliwą lecz poetycką nutę. Dała mi odpowiedź na wiele pytań. Czy droga wyboru Ewy była słuszna. A w pakiecie :-) piękne Roztocze.

Piękna powieść o długiej drodze dojrzałej kobiety, Karoliny do macierzyństwa .powieść pełna emocji zarówno niespełnionej miłości do dziecka , jak również trudne przeżycia emocjonalne Filipa, partnera Karoliny.Mamy tu do czynienia z urażonym męskim ego ,kiedy okazuję się , że w prokreacji nie do końca jest wina partnerki i rozterki młodego meżczyzny. Karolina poznaje po latach ,długo skrywana tajemnicę, kto jest jej prawdziwym ojcem ,przeżywa szok .Wraca do niej rownież uczucie do Milana , który był jej pierwszą wielką miłością .Powiesć nosi w sobie duży ładunek emocjonalny, kto pierwszy wytrzyma w związku , dla którego szansą jest jedynie in vitro .Czy Filip dopusci się zdrady , aby przy innej kobiecie potwierdzić swoją męskość?A być może stanie się coś nieprzewidzianego i Karolina powróci do swojej młodzieńczej miłości ? Nie zdradzę tego , ponieważ powieść nie wciagnęłaby tak jak mnie ,czytelnika do ostaniej strony i nieoczekiwanego zakończenia . Wspaniale się czytało ,autorka świetnie nakreśla postaci psychologicznie, z bardzo dojrzałym podejsciem do problemu . Powiesć gorąco polecam!Zachęcona już sięgam po kolejną tej Autorki !

Kołysanka dla Rosalie to drugi tom cyklu Tajemnice Luizy Bein i warto przeczytać pierwszą część zanim sięgnięcie po drugą. Ponownie spotykamy się z Klarą i Jakubem, którzy aktualnie prowadzą hotel w wyremontowanym pałacu w Wartemborgu. Pierwsi goście hotelowi to swoista mieszanka wybuchowa: starsze niemieckie małżeństwo, znany pisarz, tajemniczy wędkarze, architekt, pracownica wielkiej korporacji szukająca oddechu oraz typowe małżeństwo, któremu dosłownie wszystko się nie podoba. Trudy prowadzenia hotelu oraz praca zawodowa sprawiają, że Klara po 7 latach ogromnego wysiłku, staje na krawędzi załamania. Sytuacji nie ratuje wizyta Alexa i Sary Beinów i ich dzieci. Pewnego dnia dochodzi do zniknięcia małej Rosalie i jej niani, a Klara i Kuba odkrywają tajemniczą przeszłość pałacu, gdzie kiedyś spotykało się tajne bractwo parające się czarną magią. Czy ma to związek z zaginięciem małej? A może za ich zniknięciem stoi któryś z hotelowych gości? Każdy wydaje się być podejrzanym! Czy głównym bohaterom uda się rozwiązać zagadkę i czy mała Rosalie odnajdzie się cała i zdrowa? Kołysanka dla Rosalie to książka od której nie będziecie mogli się oderwać. Podczas czytania czułam ciągłe napięcie, nie byłam w stanie znaleźć żadnej wskazówki, a wręcz z każdą kolejną stroną historia coraz bardziej się komplikowała. Cała opowieść pełna była zaskakujących zwrotów akcji, historycznych ciekawostek, a cała intryga była niesamowicie przemyślana. Mocno polecam! <3

„Moralność Pani Piontek” to udana powieść Magdaleny Witkiewicz, która z pewnością przypadnie do gustu fanom jej twórczości. To idealna lektura na relaksujący wieczór – pełna humoru, ciepła i pozytywnych emocji, ale też skłaniająca do refleksji nad relacjami międzyludzkimi. Jeśli szukacie książki, która poprawi Wam humor, rozbawi do łez i naładuje pozytywną energią, to „Moralność Pani Piontek” będzie strzałem w dziesiątkę. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/moralnosc-pani-piontek-magdalena-witkiewicz-recenzja/

Bajka pełną gębą. Pomimo krzywd z przeszłości, wszyscy się kochają, ze szczęścia rzucają się sobie na szyję, przytulają i wybaczają jak na pstryknięcie palcem. Naiwne to wszystko do granic możliwości, ale całkowicie pochłonęło mi dwa dni mojego życia a nawet wzruszyło. I o dziwo, żałuję że już się skończyło.