Działko, szlafrok i księżniczka

Ciekawie zarysowane postacie, początek wciągający i pełen zwrotów akcji. Są momenty gdzie na serio robiło mi się smutno, lub też wesoło. Jedyny minus? Wątek romantyczny kuzyna głównej bohaterki. Mimo, że więzów rodzinnych brak, to dla mnie nie było to okej, podkreślanie tego. Czy polecam? Tak. Czemu? Bo jednak nie mogłem się od tej książki oderwać.

Kto nie lubi przygód? No właśnie. Każdy chciałby przeżyć coś ciekawego ale na to co spotyka młodych bohaterów w tej książce nikt by nie był przygotowany. Książka zaczyna się spokojnie lecz po kilku stronach akcja zaczyna rosnąć w szybkim tempie. Bardzo dużo nagłych zwrotów akcji i zaskakujących wydarzeń. Bardzo przyjemnie się czyta. Książka ciekawa, lecz nie dla każdego.

Już dawno nie czytałam książki, w 1/3 której jeszcze nie wiadomo kim są główni bohaterowie i czy są dobrzy czy źli :) Nie lubię książek z wojną. Ale tu opowieść płynnie przeplata teraźniejszość z przeszłością i zaciekawia, wojna jest jednocześnie tłem i miejscem najważniejszych wydarzeń. To dobra opowieść i bohaterowie, którzy nie dają nam się nudzić. Sięgnęłam po cykl późno, a warto, do ostatniej kropki.

Czy główna bohaterka wystarczająco dużo już namieszała w zaświatach? Bynajmniej! O to Tartar... Miejsce do, którego trafiają najgorsze osobniki jakie ten świat widział. Tam niewiadomo co się dzieje, bo nikt nie ma do tego dostępu, ale my się dowiemy i razem z główną bohaterką przeniesiemy jakąś katastrofę na świat. A jak! Jest wesoło, jest wartka akcja i jest totalnie abstrakcyjnie. Polecam

Kiedy z niewytłumaczalnych powodów nagle rodzi się w Tobie złość do całego świata, masz ochotę wszystkich pozabijać i nikt cię nie rozumie, w zastraszającym tempie twój świat może stanąć na głowie. Wiesz, że ten podskórny gniew nie jest tylko młodzieńczym buntem. Dzieje się z tobą coś naprawdę dziwnego. Lex nie umiała tego pojąć. Jej rodzice tym bardziej. Dlatego, kiedy kolejny raz zostali wezwani przez dyrektora szkoły, stwierdzili, że czas podjąć pewne kroki. Dlatego właśnie wysłali swoją córkę do wujka na... farmę? Tak przynajmniej im się zdawało. Nie wiedzieli jednak, że Lex spędzi wakacje w najbardziej popieprzonym miejscu na Ziemi, tańcząc z duszami. I co więcej, że będzie się przy tym doskonale bawić. Czujecie się wystarczająco zachęceni? Nie? To lecimy dalej. Lektura jest w sposób nieoczywisty makabryczna. Bohaterowie igrają ze śmiercią na każdym kroku i nie wyobrażają sobie, aby mogło być inaczej. Ponure, tajemnicze miasteczko, jeszcze bardziej porypani mieszkańcy, młodzieńcza miłość, bunt i rozterki... wcale nie takie młodzieżowe, kiedy ważą się losy milionów ludzi. Główna bohaterka to szesnastolatka, więc książka jest przeznaczona raczej dla młodzieży... ALE. Zapewniam Was, że bawiłam się przy niej tak samo wyśmienicie teraz, jak te 9 lat temu, kiedy czytałam ją po raz pierwszy. A to zdarza się rzadko 😉 Dobra, nie jest to wybitne dzieło literatury, ale nie o to w tym chodzi. Czarny humor, świetnie napisane postaci, które ani trochę nas nie nudzą, sporo akcji i jej zwrotów oraz ta wszechobecna, czająca się gdzieś w zakamarkach punkrockowo-metalowa muzyka 😈 Pomysł na książkę jest świetny, klimat idealny, szczególnie na październik. Wujek Mort i jego szalone pomysły oraz nie do końca normalny umysł, uroczy acz sarkastyczny Driggs, wojownicza Pandora i wiele, wiele innych postaci tylko czekają na spotkanie z tobą. To co? Dasz się wciągnąć do tego martwego miasteczka? 😈

Po wydarzeniach z pierwszego tomu, Margo i Max mają wrażenie, że wszystko powoli wraca do normy. Póki co Instytut zdaje się ich nie śledzić, a Margo nie czuje działania tajemniczej szczepionki. Jednak… po jakimś czasie w lasach zaczyna coś grasować, a mieszkańcy trafiają na ślady brutalnych morderstw. Pytanie tylko kto za tym stoi? Instytut? A może jednak któryś z wilków? I dlaczego Max zaczął się nagle tak dziwnie zachowywać…? Znacie to uczucie, kiedy tom drugi jest jeszcze lepszy od pierwszego, który i tak wam się bardzo podobał? No to ja właśnie doznałam takiego uczucia czytając „Wilczycę”. Bałam się, że jeśli zacznę od tych książek autorki lekko się zrażę do jej twórczości, a jest… wręcz przeciwnie! Chcę więcej!   Książka była bardzo wciągająca i niezwykle szybko mi się ją czytało. Po prostu świetnie trafia w mój gust – no przepraszam, są motocykle, faceci w skórzanych kurtkach, wilkołaki i tajemnice. Czego chcieć więcej?!   No dobrze… Przyznam, że książka momentami wydawała mi się naiwna. I jakim cudem rodzice nie wiedzieli o tylu tajemnicach swoich dzieci? No ale… wybaczam. Nie ujęło mi to dużo przyjemności z czytania książki, a skoro są to pierwsze powieści autorki to nie zamierzam oczekiwać perfekcji, którą trudno znaleźć nawet u autorów bardzo doświadczonych. Powieść jest oczywiście skierowana bardziej dla młodzieży licealnej, dlatego również biorę na klatę to, że ‘targetem’ już nie jestem… Mimo wszystko i tak naprawdę dobrze mi się czytało poczynania i niebezpieczne przygody Margo oraz wilków. Podobała mi się kreacja bohaterów i mimo, że Margo była czasem wkurzająca to chyba… ja w jej wieku byłam jeszcze bardziej.   Bardzo spodobało mi się zakończenie – zachowano je w takim klimacie, jaki najbardziej lubię. Było otwarte i pozostawiło czytelnikowi duże pole do popisu w celu użycia wyobraźni. Ale strasznie szkoda, że to tylko dwa tomy! Do książek na pewno jeszcze kiedyś wrócę, a wam ogromnie polecam, jeśli lubicie młodzieżówki z dawka fantastyki i lekkiego dreszczyku emocji!!!   „To niby normalna kolej rzeczy: najpierw szkoła, potem studia. Tylko, że czas tak szybko mija. Życie niepostrzeżenie przecieka przez palce.”

Od wakacji w Markotach minęły 2 miesiące. Nina wiedzie na pozór spokojne życie, aż pewnego dnia ze szkoły zabierają ją sierżant Sowa i porucznik Lis. Wywożą Ninę do tajemniczego Instytutu w środku lasu pod wschodnią granicą. Okazuje się, że są tam również jej przyjaciele z Markotów. Las skrywa w sobie mordercze upiory, dlatego kategorycznie zabrania się opuszczać mury Instytutu, ale Nina... no cóż. Nina lubi łamać zasady. *** Drugi tom przygód Niny był równie mroczny, upiorny i mrożący krew w żyłach co pierwszy. Tutaj zamiast klasztoru mamy olbrzymią, zimną fabrykę oraz las, w którym bohaterowie odnajdują opuszczoną wioskę. I w zasadzie wokół tejże wioski kręci się cała fabuła. Aż do samego końca próbujemy zrozumieć, co się wydarzyło w Starych Kątach i szczerze? Ostateczne rozwiązanie zagadki pozostawiło u mnie lekki niedosyt. No bo, kurczę. Jakiś chłopak CHCIAŁ być sierotą, więc ją udawał, a w ramach kary jego rodzice zostali zabici. Nie zrozumiałam tego wątku, ani tego, skąd tak naprawdę ta magia się tam wzięła, a to w końcu strefa 0. Na początku książka się bardzo ciągnie. Czytałam ją chyba ze 3 miesiące, bo nie mogłam przebrnąć przez opisy zimnych, zbiorowych pryszniców, obierania stosu ziemniaków, szorowania podłóg i pilnowania dzieci. Komuniści to banda, za przeproszeniem, idiotów. Nina i jej znajomi uciekają z Instytutu nie raz, nie dwa, ale kilka razy i nikt nie wyciąga wobec nich żadnych konsekwencji. Rozbijają nawet ICH samochód i ledwie uchodzą z życiem i co? Nic. Pogrożono im palcem, że to ma być ostatni raz i tyle. Koniec. W zasadzie rola żołnierzy ogranicza się do człapania po korytarzach, szczękania karabinami, grania w karty i straszenia dzieci. Od czasu do czasu postrzelają do upiorów, które z jakiegoś niezrozumiałego dla mnie powodu próbują przedostać się do Instytutu. Kolejna abstrakcyjna kwestia - czerwone kartki, czyli ZABIJANIE dzieciaków, bo mogłyby zrobić komuś krzywdę swoimi mocami. Zamiast ich jakoś zrozumieć, przeszkolić, to nie, lepiej strzykawa w szyję i po problemie. UGH. Starczy tych żalów. Co mi się podobało? Wyszczekana Nina i tajemniczy porucznik Lis. To zaskakujące duo było magnetyzujące. Ich rozmowy o książkach i morderstwie sprzed lat były najlepszą częścią tej historii. Lis cały czas jej pomagał, bo widział w niej nadzieję na złamanie klątwy (okej, ale czy klątwa została złamana i dlaczego potwory szukały akurat sieroty i skąd było wiadomo, że szukają sieroty? Tego nikt nie wie, a przynajmniej nie ja). Tamara i Hubert jak zwykle niezastąpieni, gotowi iść za Niną w ogień. Jacek trochę niepotrzebny w tej części, połowę książki kłamał, drugą połowę przeleżał w szpitalu. *** Mimo ogólnego niezrozumienia tekstu (być może przez zbyt długie rozwlekanie jej w czasie), lektura bardzo mnie wciągnęła. Lubię wątki niewyjaśnionych zabójstw, detektywów, poszlak. I wciąż jestem zachwycona stylem autorki, tym jak bawi się słowem i pokazuje świat w tych najmroczniejszych barwach. W tej części nie było chyba ani jednego wesołego momentu, dlatego liczę, że mimo wszystko trzecia i ostatnia część skończą się dla Niny i jej przyjaciół bardziej łaskawie.

Witajcie moi kochani Czytacie czasem książki młodzieżowe? Dziś chciałabym przedstawić Wam pierwszą część trylogii. Tytuł: Serce Suriela Cykl: Strażnicy Nirgali Tom 1 Autor: Agnieszka Wojdowicz Wydawnictwo: Nasza Księgarnia Pewnego dnia Bree wraz z przyjaciółką udaje się do Nirgali. Miasta aniołów, do którego wstęp mają tylko istoty magiczne. Jednakże ich przeprawa możliwa jest dzięki farinowi, czyli magicznemu kryształowi, dzięki któremu dziewczyny stają się niewidzialne. Więc bez najmniejszego problemu przedostają się do miasta. Lecz w pewnym momencie ich sielankowa wycieczka zamienia się w dość niebezpieczną przygodę, a to za sprawą pojawienia się członków zakonu Hauruki. Po powrocie do domu Bree kategorycznie stwierdza, iż jej noga nigdy więcej nie postanie w Nirgali. Jednak jeszcze nie wie jak bardzo się myli. Bowiem jej przygoda dopiero się rozpoczęła. To była bardzo przyjemna lektura. Jednak niestety nie obyło się bez małych mankamentów. Podejrzewam, że gdybym przeczytała tę książkę w momencie jej zakupu (czyli około 8 lat temu) to odebrałabym ją zupełnie inaczej. Nie dostrzegłabym jej niedoskonałości. Jednakże dziś jestem już starszym czytelnikiem i z racji wieku spoglądam na literaturę już nieco inaczej. Skupię się więc na tym co mi się podobało. Mianowicie fabuła, która owszem była nieskomplikowana i przewidywalna, ale zarazem oryginalna i ciekawa. Z przyjemnością poznawałam tę historię. Urzekł mnie wykreowany świat, przedstawieni bohaterowie, i co najbardziej lubię intrygi, kłamstwa, konflikty polityczne i walka o władzę. Tak więc poznawałam losy głównej bohaterki Bree, która zaangażowała się w konflikt aniołów z zakonem Hauruki. Pojawił się tutaj również wątek romantyczny. I tak jak akcja powieści, tak również szybko się rozwinął. Ogólnie rzecz ujmując to akcja powieści jest bardzo dynamiczna i miałam wrażenie, że wszystkie sprawy dzieją się bardzo szybko i tak samo się rozwiązują. Dlatego twierdzę, iż powieść jest nieskomplikowana. Jednakże wracając to wątku romantycznego to owszem był przewidywalny, ale stwierdziłam, że bardzo przyjemny (jeżeli w ogóle można to tak określić). Zdecydowanie urozmaicił mi historię. Jeżeli chodzi o bohaterów to było ich bardzo wielu. Każdy z nich pełnił w powieści jakąś rolę. Lecz są to postaci nieskomplikowane, a czasem nawet ich zachowanie mnie irytowało. Jednak mimo wszystko polubiłam ich i z przyjemnością śledziłam ich losy. Zaś zakończenie powieści sprawiło, iż sięgnę po kontynuację. Reasumując „Serce Suriela” to interesująca powieść, ale skierowana raczej do młodszej grupy czytelników. Choć również i czytelników, którzy szukają nieskomplikowanej historii, w której akcja jest dynamiczna, a sprawy rozwiązują się bardzo szybko. Ogólnie jestem zadowolona z lektury, przyjemnie spędziłam z nią czas. Żałuję jednak, że tyle lat czekała na półce. Życzę miłego dnia, strona.394

Długo zastanawiałam się nad tym, czy ta książka zasługuje w mojej opinii na ocenę 6 czy 7. Ostatecznie przyznałam 7 na zachętę. Jest to naprawdę kawałek solidnej dawki fantasy z naszego rodzimego podwórka. Książka ma niedociągnięcia i to wiele. Czasami mam wrażenie jakby była pisana na szybko na kolanie, byle tylko dociągnąć scenę do końca. Język użyty przez autorkę jest niekiedy bardzo infantylny. Ale mimo to, naprawdę dobrze bawiłam się podczas lektury. Pierwsza książka od dawna, która mnie nie wynudziła i gdzie chętnie sięgnę po kolejną część. Główna bohaterka - barwna i ciekawa. Widać przede wszystkim, że jest "jakaś". Postacie drugoplanowe, niekóre lepsze, niektóre gorze, ale też wnoszą to, co powinny do powieści. Dla mnie zdecydowaie na plus

"Tak bardzo starałam się być dobra..." Mort, Lex i pozostali juniorzy muszą wziąć sprawy w swoje ręce. Nie przesadzę, jeśli stwierdzę, że los żywych i umarłych leży w ich rękach. Zara pozostaje nieuchwytnym strapieniem i Lex będzie musiała przygotować się na ostrą konfrontację. Ale nie tylko. Lex odkrywając swoje umiejętności orientuje się, że dobro może być względne. Że można starać się z całych sił, ale naturze trudno się przeciwstawić. Czy jednak istnieje jakieś wyjście? Co Lex będzie musiała zrobić i jak trudne okażą się jej rozterki moralne? Pamiętacie jak zachwycałam się pierwszym tomem? Jak powrót do tego mrocznego miasteczka pełnego sekretów okazał się strzałem w dziesiątkę? No to okazuje się, że im bardziej brniemy w historię, jest tylko lepiej 😁 Od tej części nie dało się oderwać jeszcze bardziej! Do tego dużo z niej zapomniałam po tylu latach, więc tym lepiej odkrywało się to wszystko na nowo. Zwłaszcza, że przemieszczamy się do kolejnego tajemniczego miasta Żniwozony... Zejście z pozoru wydaje się tętnić życiem i beztroską niczym Las Vegas. Pełno tu neonów, radosnych i pięknie ubranych ludzi, a w barach rozlewają się hektolitry alkoholu. Czasem jednak wygląd bywa zwodniczy... Burmistrz Zejścia jest starym przyjacielem Morta, ale ten ewidentnie coś przed Lex ukrywa. Tylko co? Lex jest na tyle dociekliwa i bezczelna, że będzie starała ze wszystkich sił dokopać się do prawdy. "Płomień" oprócz ogromnej ciekawości, wywołał we mnie jeszcze masę emocji. Były fragmenty, których nie sposób było nie opłakać. Pośród tej mrocznej zabawy ze śmiercią mamy przecież ludzi, którzy (mimo, że nie są do końca tacy jak my) też mają swoje problemy i też odczuwają emocje i popełniają błędy. A czytelnik zostaje tak wciągnięty w tą pokręconą przyjaźń między juniorami i ich mentorem, że łzy prędzej czy później same się poleją. Mam wrażenie, że opowieść stała się jeszcze bardziej mroczna i makabryczna. Pojawiają się sceny, które co wrażliwszych czytelników na pewno poruszą. Ale to wszystko buduje ten punkowo-metalowy klimat trylogii "Zgonu". Postaci są zabawne, ale mają też ciemne i nieco sadystyczne strony. A każda z nich wciąga nas w historię bardziej i nie pozwala o sobie zapomnieć. Książka kończy się w takim momencie, że nie sposób od razu nie sięgnąć po kolejny, już finalny tom. Z drugiej jednak strony czytelnik wie, że wtedy historia dobiegnie końca. A rozstanie się z Lex, Driggsem, Mortem i całą resztą to niemal jak rozstanie z całą paczką pokręconych, ale świetnych przyjaciół 🖤

Konstynuacja na bardzo wysokim poziomie. Nie zawiodłam się na tej ksiażce i pierwszy raz od naprawdę długiego czasu nie mogłam odłożyć jej na bok. Fabuła bardzo intrygująca, naprawdę intersowało mnie to, co stanie się dalej. O ile w pierwszej części widać było sporo niedociągnięć, zarówno fabularnych jak i w kreacji postaci, tak tutaj język jest nieco dojrzalszy, postaci bardziej dopracowane i "dookreślone", a fabuła nie ma dziur, które by mnie denerwowały. Dodatkowo książka nie traci swojej lekkości, która tak mi przypadła do gustu w pierwszej części. Bardzo ciekawa koncepcja świata po drugiej stronie lustra, a Tekla to mój albsolutny TOP1 w tej powieści. Nie mogę się doczekać jak sięgnę po 3 część.

Ta część opowiada jak powrócić ze złej ścieżki. Jak w pewnym momencie człoweika musi zatrzymać się, spojrzeć na swoje życie w inny sposób, i pójść inną, nieoczywistą ścieżką. Przy okazji walczyć o siebie i swoich najbliższych. Jedyne co wydaje mi się słabe w tej książce to zakończenie, na sam koniec autorka wymyśliła wątek, bo o czymś musi być kolejna część. I przy okazji główna bohaterka denerwowała mnie, bo nie zauważała oczywistych rzeczy, albo nie zwracając na nie uwagę, bo tak. Mimo wszystko polecam.

Witajcie moi kochani Dziś chciałabym przedstawić Wam ostatni tom trylogii Strażników Nirgali. Tytuł: Korona Mandalich Cykl: Strażnicy Nirgali Tom 3 Autor: Agnieszka Wojdowicz Wydawnictwo: Nasza Księgarnia Tym razem Bee wraz z przyjaciółmi i sojusznikami musi mierzyć się z wojną i zagrożeniem ze strony zakonu Hauruki. Bowiem ojciec Symeon zapragnął zawładnąć całym ich światem. Ich jedyną nadzieją okazuje się być legendarna Korona Mandalich oraz zawarcie sojuszów z innymi nacjami. Jednak rzeczywistość okazuje się bardziej skomplikowana aniżeli mogłoby się to wydawać. To była dobra lektura. Naturalnie, tak jak i w przypadku poprzednich części, tak i teraz dostrzegałam pewne niedoskonałości. Jednakże fabuła była ciekawa. Pojawiły się nowe zagrożenia, światło dzienne ujrzały pewne sekrety oraz intrygi, pojawili się nowi sojusznicy, ale i wrogowie. Bardzo urozmaicona i wielowątkowa fabuła, która mnie zaciekawiła. Z kolei akcja całej powieści była już bardzo dynamiczna. Naprawdę wiele się działo i to w bardzo szybkim tempie. Nie było czasu na nudę. Lecz momentami niestety odbierałam te pośpiech jako wadę powieści. Bowiem nie mogłam wczuć się emocjonalnie w daną sytuację. Zmiana wątków również ulegała szybkiej zmianie. W pewnym stopniu powodowało to dyskomfort. Pod względem bohaterów mój stosunek do nich nie uległ zmianie. polubiłam ich i z przyjemnością śledziłam ich losy. Ubolewam jednak na losem ojca Symeona, ponieważ jego historia została przedstawiona w prosty sposób i mam w tym aspekcie pewien niedosyt. Zakończenie powieści było dla mnie bardzo satysfakcjonujące. Lecz muszę przyznać, że również wywołało u mnie ogrom emocji. I byłam tym faktem zdumiona, ponieważ nie przypuszczałam, iż tak emocjonalnie związałam się z tą historią. A jednak tak się właśnie stało. Reasumując „Korona Mandalich” to dobra powieść młodzieżowa. I mimo jej niedoskonałości jestem zadowolona z lektury. Dostarczyła mi bardzo satysfakcjonującej rozrywki. Przyjemnie spędziłam z nią czas. Reasumując całą trylogię Strażników Nirgali to śmiało mogę stwierdzić, że to dobra seria. Ubolewam jednak nad faktem, iż tak wiele lat czekała na swoją kolej. Zdecydowanie za długo. Powinnam ją przeczytać, gdy sama byłam nastolatką i inaczej postrzegałam rzeczywistość. Zapewne wtedy nie dostrzegłabym jej niedoskonałości i byłabym nią wręcz zachwycona. Dziś ze względu na mój wiek jest niestety inaczej. Mimo tego z czystym sumieniem stwierdzam, że ogólnie przypadła mi do gustu. Mogę polecić ją czytelnikom, którzy szukają niewymagającej rozrywki, która pomoże się zrelaksować. Aczkolwiek muszę zaznaczyć, iż jest to trylogia skierowana do młodzieży. Miłego dnia, strona.394

Przydługawe opisy, zdania ciągnące się w nieskończoność oraz wyjątkowo irytująca postać Szczęsnego i jego poetycka paplanina sprawiają że książka, zamiast lekka i przyjemna, jest dość męcząca. Sam pomysł na nią, owszem, ciekawy ale po kolejne części raczej nie sięgnę.

"Drżenie" to trzeci tom z serii Denazen i osobiście uważam, że dorównywał pierwszemu. Wartka akcja, szybko i z przyjemnością się czyta. Bałam się, że autorka zacznie za bardzo mieszać, na szczęście największa z moich obaw została przez nią rozwiana. Natomiast zastanawiam się co jest gorsze: nie wiedzieć czy powstanie czwarta część czy wiedzieć, że powstała, ale nie wiedzieć czy zostanie kiedykolwiek przetłumaczona

Moje pierwsze spotkanie z piórem tej autorki i mam nadzieję, nie ostatnie. Lubię książki w której można spotkać siły nadprzyrodzone. Sonia nasza główna bohatera jest dziennikarką. Interesuje się wykopaliskami które mogą mieć związek z wampirami jak i czarownicami. W między czasie zauważa u siebie problemy ze zdrowiem, a do tego dziwne sny. Co one mogą znaczyć? Nieoczekiwany przyjazd ciotki i przyjaciela zaskakują naszą bohaterkę. Po co się zjawili i co z tym wspólnego mają sny, dobre duchy i dawno nieżyjąca babka. Tego wszystkiego dowiecie się z powieści. Mi bardzo się podobała książka i na pewno sięgnę po dalszy ciąg przygód Soni.

Miewasz taki imperatyw, który sprawia, że niektóre książki inspirują do napisania swojej? Strzelam, że autor miał podobnie po przeczytaniu "Agenta dołu". I wykoncypował, że stworzy coś podobnego. Np. "budzi się diabeł w Polsce i czeka go quest...". Jednak wyszło tak, jakby "Projekt" pisał student, który przegrał zakład i książkę stworzyć musi, choć niekoniecznie ma do tego serce. Można przeczytać, nie trzeba. Nie kupuj, wypożycz, albo pożycz. Chyba że wpadniesz na jakąś diabelską przecenę.

"Mamy trzy wymiary, które widzimy i jeden, który czujemy: czas. Ale w rzeczywistości jest ich więcej. Zwinięte tak ciasno, że swobodnie mieszczą się wewnątrz jednego wahnięcia najsłabszej wibracji Wszechświata, istnieją inne wymiary, które przenikają się z naszymi własnymi, jak ruchome, splatające się nici." Poszukiwacze - szlachetni naprawiacze świata - mogą podróżować pomiędzy tymi wymiarami, by czynić dobro i tępić zło. "Tyrani i złoczyńcy, strzeżcie się." Prawidłowego wypełniania tych powinności pilnują trzej Sędziowie. Ale nie wszystko układa się tak, jak powinno... I o tym jest trylogia "Poszukiwaczka" Arwen Elys Dayton, na którą składaja się tomy o tytułach: 1. "Poszukiwaczka" (480 stron), 2. "Podróżniczka" (432 strony), 3. "Rozrywacz" (400 stron). Moja córka połknęła wszystkie trzy tomy niemalże w okamgnieniu ;-) Ja przez pierwszy przedzierałam się powoli - zaciekawiona fabułą, ale zmęczona stopniem skomplikowania tego spektrum ;-) Na szczęście przez tomy drugi i trzeci śmignęłam szybko. Za najlepszy uważam tom środkowy, chociaż to w trzecim wszystko się wiąże i wyjaśnia ;-) Tom pierwszy próbuje nas wciągnąć do świata wymyślonego przez autorkę. To bardzo zagmatwany świat, a wiele spraw pozostanie niewyjaśnionych. Troje nastolatków kończy wieloletnie szkolenie na Poszukiwaczy. Są tuż przed zaprzysiężeniem, co bardzo ich ekscytuje. Dziewczyna Quin, jej ukochany John i kuzyn Shinobu. Ich szkoleniu przyglądają się Sędziowie Młoda i Średni. Najstarszy Sędzia najczęściej przebywa Tam - w Bezprzestrzeni pomiędzy wymiarami. Szkolenie Poszukiwaczy dotyczy głównie ich umiejętności walki i obrony (i bardzo dużo tu jest opisów ich treningów). Zaprzysiężony Poszukiwacz może posługiwać się starożytnym athamenem, by przemieszczać się pomiędzy wymiarami. "Athamen stworzono po to, aby pozwalał wielkiemu umysłowi, potężnemu umysłowi, na przekraczanie granic ludzkiego życia (...). Dlaczego taki umysł miałyby być przykuty do jednego miejsca? Jeśli mógłby swobodnie się poruszać, swobodnie działać, wyobraź sobie, czego mógłby dokonać. Poszukiwacz, posługujący się athamenem, może pojawić się gdziekolwiek: wewnątrz pilnie strzeżonej twierdzy, w prywatnej komnacie króla, na słynnym uniwersytecie na drugim końcu świata. W ten sposób może... pomagać losowi. Może poszukiwać najlepszej drogi dla ludzkości, czyż nie? Było moim głębokim przekonaniem, że wielkie umysły wyposażone w odpowiednie narzędzia mogłyby zmieniać historię." Treningi są bardzo prawdziwe, można zostać rannym, można stracić życie... Postrach budzi rozrywacz - broń na zawsze plącząca umysł ofiary. Przyszli Poszukiwacze uczą się unikać strzału rozrywacza. John jednak nie zostaje dopuszczony do zaprzysiężenia. A Quinn i Shinobu po zaprzysiężeniu spada zasłona z oczu: Poszukiwacze wykorzystywani są do niecnych celów. Od kiedy tak się dzieje? Czy tak było zawsze? Czy Quin i Shinobu nadal chcą być Poszukiwaczami? Na przestrzeni wieków wielu Poszukiwaczy zginęło. Jak? Dlaczego? Kto jeszcze został? Bardzo dużo wyjaśnia się w tomie drugim. Lepiej poznajemy głównych bohaterów oraz Młodą Sędzię. Dowiadujemy się sporo o przeszłości matki Johna i o uczynkach Średniego Sędziego. Na scenę wkraczają Obserwatorzy - chłopcy szkoleni przez Średniego Sędziego. Pojawiają się tajemnicze fokale - hełmy pomagające uporządkować myśli, ale... uzależniające. Czy John nadal chce zostać Poszukiwaczem? Czy Quin i John nadal się kochają? Trzeci tom wiele spraw komplikuje, ale też wiele wyjaśnia i prawie wszystkie doprowadza do finału. A postaci są coraz wyrazistsze! Kto z bohaterów przetrwa do końca? Kto z kim będzie wspólpracował? Skąd się "wzięli" Poszukiwacze? Kim są Sędziowie? Kto się zmieni? Autorka co chwila przeskakuje od jednego bohatera do drugiego. Raz koncentruje się na Quin, potem na Shinobu, Johnie, Młodej Sędzi lub jednym z obserwatorów. Bywa, że cofa się do młodych lat matki Johna, co rzuca światło na pobudki jej syna oraz późniejsze wydarzenia. Bardzo to wszystko skomplikowane: ten świat, zależności między bohaterami, te uczucia, pragnienia, zmiany planów ;-) Dużo walk, dużo emocji, dużo wymiarów ;-) https://bajdocja.blogspot.com/2020/10/poszukiwaczka-trylogia.html

Książka jest wciągająca , jedyną wadą były dość duże skoki czasowe. Ciekawy koncept czekoladowej mafii i co najważniejsze można ją czytać bez znajomości dwóch wcześniejszych części i nie mieć wrażenia że nie wiesz dlaczego coś się dzieje , wszystko jest wyjaśniane na bieżąco.

Jest to pierwsza książka jaką przeczytałam i sentyment pozostanie na zawsze do tej serii. Nie zliczę ile razy ją czytałam bo oprócz tego, że zajmuje specjalne miejsce w moim sercu to do tego jest to świetna historia z super bohaterami i genialnymi wątkami romantycznymi jak i głównym motywem czyli zombie . Szczerze polecam 🥰