Duchy Dollangangerów

Czy uważasz, że każdy błąd można wybaczyć? Ellen Moore jest oddaną żoną i matką trójki dzieci. Jest też pracownikiem społecznym, który widząc najgorsze rzeczy, jakie dorosły jest w stanie zrobić dziecku, z oddaniem i determinacją stara się im pomóc. Pewnego słonecznego dnia kobieta popełnia dramatyczny błąd, który niesie za sobą konsekwencje, których Ellen nie spodziewałaby się nawet w najgorszych koszmarach. Równolegle poznajemy historię dziesięcioletniej Jenny Briard, której ojciec nie radzi sobie z codziennością po odejściu matki dziewczynki. Pewnego dnia na skutek zbiegu okoliczności dziewczynka, z kilkoma dolarami w kieszeni, gubi się i musi sobie radzić sama. Drogi Ellen i Jenny przecinają się. Żadna z nich nie spodziewa się jak bardzo mogą sobie nawzajem pomóc. To moje pierwsze spotkanie z @heathergudenkauf, która wrzuciła wszystkie moje matczyne lęki i strachy w tę powieść. "Małe cuda" to historia, która pokazuje, jak łatwo jest popełnić błąd. Wystarczy chwila, sekunda, mrugnięcie okiem i nasze życie zmienia się nieodwracalnie. Dla mnie dziecko i miłość do niego jest czymś najpiękniejszym, co może się przytrafić, ale także jest największą odpowiedzialnością na ziemi. To my, dorośli, powinniśmy sprawować nad nimi opiekę, chronić je i dbać o nie, jednak jesteśmy tylko ludźmi. Czasami zabieganymi, czasami zmęczonymi, czasami przytłoczonymi obowiązkami. Błąd, który popełnia Hellen mógłby przytrafić się każdemu. I nie raz słyszeliśmy o takich wydarzeniach w wiadomościach. Rzucaliśmy oskarżenia i pełne niedowierzania uwagi. Ja też to robiłam. A jednak to się dzieje. "Małe cuda" zmuszają do refleksji, że nawet w najgorszym momencie i cierpieniu można znaleźć nikłe światełko, mały cud, którego warto się uczepić. Była to dla mnie piękna i dramatyczna historia, jednak zbyt przewidywalna i chyba jednak mało realna.

„Łzy księżniczki” to czwarta opowieść o Sułtanie, z królewskiej rodziny z Arabii Saudyjskiej. Sułtana, od dzieciństwa niepokorna nie chciała się podporządkować męskiej kontroli nad kobietami. Już będąc małą dziewczynką wiedziała że to nie jest w porządku że mężczyzna jest właścicielem kobiety, że kobieta bez mężczyzny nie może nigdzie wyjść, że kobietom nie należy się edukacja. Teraz Sułtana jest dorosłą kobietą i mimo że sytuacja kobiet w Arabii Saudyjskiej zmieniła się od czasów jej dzieciństwa to wciąż nie są one wolne w tym kraju. Księżniczka przy pomocy innych dzielnych kobiet stara się pomagać na ile to możliwe, niestety nie każdej kobiecie jest w stanie pomóc, nie każdą kobietę jest w stanie uratować mimo posiadanych środków i większych możliwości niż inni. Sama miała szczęście poślubić mężczyznę którego pokochała i który jest otwarty na sprawy kobiet Arabii Saudyjskiej. Ma trójkę wspaniałych dzieci mimo że córkom, kompletnie różnym zajęło trochę czasu, żeby się nawzajem zrozumieć. Myślę, że Sułtana do końca swoich dni nie ustanie w walce o prawa kobiet w swoim kraju. Ta wspaniała kobieta może być przykładem dla kobiet na całym świecie, zrobiła wiele dobrego mimo że czasem podejmowała ogromne ryzyko. Historie kobiet przedstawione w tej powieści są przerażające i niewyobrażalne, mimo że zmiany następują to są one bardzo powolne i myślę że potrzeba jeszcze wiele lat pracy aby kobiety w tym kraju mogły żyć i czuć się bezpiecznie. Na szczęście następne pokolenia kobiet coraz bardziej świadome swoich praw podejmują się walki o lepszy byt dla swoich dzieci o nowy i bezpieczny dla nich świat. Najwspanialszą i najbardziej uroczą bohaterką tej książki a jednocześnie bardzo mądrą jest wnuczka Sułtany, Mała Sułtana. Dziewczynka mimo młodego wieku, siedem lat, jest nad wyraz dojrzała i świadoma różnic społecznych w swoim kraju stara się pomóc biedniejszym od siebie. Łzy wzruszenia stawały mi w oczach gdy czytałam jak mądra jest ta dziewczynka i jak niejednokrotnie potrafiła zawstydzić dorosłych. Książka jest z 2014 r. więc nie jest najnowsza jeżeli możecie mi polecić jakąś inną lekturę dotyczącą kobiet w Arabii Saudyjskiej, bardziej aktualną, proszę dajcie znać. Polecam „ Łzy księżniczki” Którą mimo trudnego tematu czyta się bardzo szybko i jest w bardzo ciekawy sposób napisana. Po przeczytaniu tej książki po raz kolejny cieszę się że się urodziłam w Europie.

To historia wyśmienita, ale wcale nie piękna. Wyśmienita, bo prawdziwa. Prawdziwa, bo ukazuje wszystko to, do czego zdolny jest człowiek, który stawia siebie ponad innych. Prawdziwa, bo nie upiększa, ani nie zafałszowuje, a jednocześnie mieni się różnymi odcieniami. Zdecydowanie nie jest to historia przedstawiona w czerni i bieli. Osadzona w surowej scenerii gór Karoliny Północnej historia wielkich ambicji i takich samych namiętności. Ta opowieść wciąga, budzi emocje, nie pozostawia obojętnym. Tytułowa Serena to postać, która nie powodowała we mnie żadnych ciepłych uczuć. Mimo złożoności jej charakteru, mimo tragedii które ją spotkały, trudno było mi wzbudzić w sobie współczucie do niej. Jej bezwzględność, jej autorytarna postawa, sprawiły, że czułam do niej jedynie niechęć. Pomimo tego, że wiedziałam dlaczego się taka stała, nie znajdowałam usprawiedliwienia dla jej postawy. Nawet jej mąż, George Pemberton, przejawiał w moim odczuciu więcej ludzkich zachowań. Jednak jego największą słabością okazała się właśnie Serena, co doprowadziło do wielu tragedii. Dla mnie ta historia, to przede wszystkim doskonałe studium degradacji jednostki, pod wpływem władzy jaką posiada nad innymi. Serena przekracza kolejne granice, bez najmniejszych refleksji, jest w stanie zrobić wszystko, w imię najwyższego według siebie celu - stworzenia potężnego imperium drzewnego. Doskonale stworzone postaci, autentyzm w ich zachowaniach, surowość i twardość poszczególnych charakterów oraz skondensowanie ich po mistrzowsku w przeróżnych odcieniach. Twardość przepleciona nieoczekiwaną miękkością, wrażliwość ukryta za pozorną obojętnością, dobro - surowe niczym otaczające ludzi góry, zło - nagłe i bezwzględne, jak dzika przyroda. Filmowa okładka może sugerować pewnego rodzaju romantyzm w tej opowieści. Nic bardziej mylnego. Całość jest surowa, do bólu prawdziwa i jest to ogromna siła tej historii. Polecam.

Jedno znalezisko, które powoli zaczyna zmieniać życie. Kristin po znalezieniu pamiętnika Christophera, zatraca się w lekturze. Porównywanie wydarzeń, emocji, zauważanie podobieństw w życiu dziewczyny z rodzeństwem Dollangangerów. Książka była przyjemna, chociaż myślę, że po przeczytaniu serii "Kwiatów na poddaszu" warto sobie zrobić przerwę zanim sięgnie się po "Pamiętnik Christophera". Ja tej przerwy nie zrobiłam i czułam się już zmęczona tym tematem. Co prawda, wiele fragmentów z pamiętnika nie było aż tak dużo, jednak niektóre powtarzały się z tym co można było przeczytać w wymienionej serii. Podobało mi się to, że pamiętnik był jakby dodatkiem, a więcej było przemyśleń Kristin. Były często tożsame z tym co sama myślałam podczas czytania "Kwiatów na poddaszu". "Pamiętnik Christophera: Tajemnica Foxworth Hall" była książką po prostu przyjemną. Przeczytałam ją szybko, ale jak na razie nie ciągnie mnie do kolejnych tomów tej serii.

Losy czterech sióstr, czyli ich tytułowe "Słodko-gorzkie życie". Romanse, zdrady, wzloty i upadki. Autorka nie tylko raczy nas siostrzaną historią, ale również przedstawia jak funkcjonował szpital w latach 20-tych, jak wyglądała polityka Australii, oraz jak tamtejsi mieszkańcy radzili sobie w kryzysie. Książka jest ciekawa, chwilami bardzo mnie wciągała, ale były też momenty bardzo monotonne, przez rozległe opisy. Czyta się ją z trudem i długo. Mam wrażenie, jakby brakowało jej dobrego zakończenia... Chętnie poznałabym dalsze losy Tafts, bo była zepchnięta na dalszy plan.

Uwielbiam cała serie Kwiatow na poddaszu. Ale mam wrazenie ze ta historia nie jest zamknieta do konca..Chciałabym zobaczyc reakcje Corrego na pamietnik Chrispothera. Co poczul gdy dowiedzial sie zejego najblizszi umarli z mysla ze on sam zgonal jako dziecko?

#mojaopinia #dawnbarker #pęknięteodbicie Co ja chciałam napisać? ....acha nie sądźcie książki po okładce i tytule ( czasami warto zerknąć na oryginalny tytuł). Mnie to wszystko zmyliło. Zaintrygowało mnie tylko jedno zdanie w stopce redaktorskiej,, Czy problem depresji poporodowej jest poruszanany wystarczająco często? Książka leżała u mnie na półce już jakiś czas, odkładałam na potem ... aż do wczoraj. Po kilku kartkach ,, kopara" mi opadła i nie chciała się podnieść do 3 rano. O rany i jak tu żyć? Jak się skupić na codzienności, gdy w głowie 1000 pytań a wszystkie odpowiedzi wydają się banalne? Czy można wybaczyć, czy można zapomnieć, czy można odrzucić, czy można nienawidzieć? Opiszę krótko. Jest On+Ona+Ono i nawet jest pies. Szczęśliwa rodzinka z 6 tyg bobasem, klasa średnia, pracująca i spełniająca się zawodowo, mieszkająca na obrzeżach Sydnej. Mają wszystko i mają siebie. Do dnia gdy Ona z Ono znikają by znaleźć się po kilku godzinach. Od tego momentu nic nie jest już takie jak było. Mądra książka.

Mam pewien problem z tą książką., Z jednej strony bardzo mnie zaintrygowała, ciekawy temat. Chociaż ciekawy tutaj nie pasuje. Przerażający temat, prześladowania w grupie rówieśników. Bardzo na czasie. Ale z drugiej strony, czuć , że to debiut i wiele kwestii zostało nadmiernie uproszczonych, a zakończenie naprawdę rozczarowuje.

Główna bohaterka stoi na rozdrożu. W jej może nie najlepszym i nie najłatwiejszym, ale "oswojonym" życiu zachodzą duże zmiany. Umiera matka, mąż odchodzi a synowie zaczynają żyć własnym życiem. Co zrobi Ros? Popadnie w "czarną rozpacz" czy rozliczy się z przeszłością, by budować lepszą przyszłość? A jeśli wybierze to drugie wyjście, to czy ów rozrachunek, poznanie losów swojej matki i jej losów przyniesie oczyszczenie, zrozumienie?

Jak to jest, kiedy przeszłość wraca echem w nasze życie, mimo że już nikt, kto mógłby nam o niej opowiedzieć, nie żyje albo mówić nie chce. Jak żyje się, kiedy wszystko, co wiedziało się o swoim świecie, wali się w gruzy przez jedno wydarzenie. Jak wraca się do miejsca odartego ze złudzeń, po latach od dnia, w którym wszystko stanęło w miejscu. To powieść o braku tolerancji i o losach ofiary, które odcisnęły piętno na sprawcy. Mariana od lat mieszka w małym sennym miasteczku w Szwecji, które ożywa na kilka tygodni raz do roku, kiedy to robi się ciepło i zjeżdżają turyści, żeby popływać, pójść do wesołego miasteczka, pospacerować po deptakach. Głowna bohaterka to jest kolejnym pokoleniem prowadzącym sklepik z zabawkami, do którego w tym spokojniejszym okresie w roku tłumnie przychodzą mieszkańcy miasta. Trzydzieści lat wcześniej tą społecznością wstrząsnęło zabójstwo ojca Mariany, brutalne i niezrozumiałe. Dziewczyna miała to nieszczęście, że to ona znalazła ciało i ciągle ma w pamięci ten dzień. Do miasteczka przybywa pisarz, Amnon Goldstein, który deklaruje chęć napisania książki o tym miejscu. Jako że jest obcy mieszkańcy czują do niego wrogość, a wszystko złe, co dzieje się wokół, przypisują jego obecności. Goldstein ma swoje zadanie – przybył odkryć pewne fakty sprzed lat z życia swojej rodziny i rozwiązać pewną zagadkę. Dzięki jego śledztwu na jaw wychodzą zakopane pod dywan tajemnice mieszkańców, sympatie i uprzedzenia. To też pozwala na dojście do prawdy w kwestii odnalezienia zabójcy ojca Mariany i otwiera oczy ludziom na zapomniane już fakty. Najczęściej trzeba kogoś z zewnątrz, żeby zmienić coś wewnątrz. Jako że opowieść krąży wokół sklepu z zabawkami, to klimat tej książki jest nieprzeciętny. Rewelacyjnym zabiegiem, którym autorka mnie kupiła z marszu, jest wplecenie w fabułę baśni. Baśnie te – na pozór dziecinne i skierowane do dzieci – są bardzo krwawe i bezlitosne. Ernestam w cudowny sposób łączy język bajek ze światem dorosłych, wzmagając poczucie niepokoju i mroku. Nic tak nie przeraża, jak dzieci w horrorach, dziecięce chóry w piosenkach dla dorosłych i baśnie kończące się morderstwem. Spodobały mi się też w powieści postacie – uważam, że autorka sprytnie wymyśliła tę społeczność, w której każdy jest inny, chociaż należy do jednego środowiska. Każdy ma inną historię i opowiada swoją wersję wydarzeń. Ciekawie są wymyślone ich losy, spójnie poprowadzone od przeszłości do teraźniejszości, tworzące konsekwentny splot okoliczności. Oczywiście opis wydawcy na okładce książki nie odzwierciedla tego, o czym jest powieść, jednak mnie nakłonił do czytania, a potem było już tylko lepiej. Książkę czyta się szybko i sprawnie, wciąga od pierwszych zdań, sam prolog już wprowadza nas w świat Mariany i jej sióstr. Ważną kwestią jest to, że opowieść jest oparta na prawdziwych wydarzeniach, które autorka poznała sama szukając swoich korzeni i wracając do przeszłości. O tym zresztą mówi epilog – bardzo ważny dla całości. Powieść o tajemnicach, o relacjach międzyludzkich, o sile rodziny, o wspomnieniach, o zbrodni i karze, wreszcie o tym, jak strach rodzi przemoc, jak łatwo zrobić coś nieodwracalnego i jak to nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie ponieść za to konsekwencje.

Chciałabym poznać wersje od steony toma i żony Scotta... oraz to jak radzili sobie po tym wszystkim. Książka to prawdziwy rollercoaster uczuć... Wiele razy płakałam i cieszyłam się. Dla kogoś kto jest bardzo wrażliwy - nie polecam. Ja mam pewność, że ta książka nie wyjdzie mi z głowy na długo i zagwarantowała mi kilka nieprzespanych nocy. Ps. Bardzo zastanowiło mnie to jak bardzo żona Scotta chciała pobyć sam na sam z meżem, a z adoptowanym chwilę chłopcem nie mogła, gdyż był problematyczny. Ale przecież ich własne dziecko też mogło być "problematyczne". Więc skoro absubujący chłopiec tak zabierał jej wolność to jak bardzo zabierze jej wolność własne dziecko? Przecież nie ma gwarancji, że własne będzie dzieckiem jak z reklamy. Taka rozkminka i jedyne co drażniło mnie w tej książce.

Zazwyczaj nie sięgam po takie pozycje, ale szukałam jakieś odmiany. Książka wydawała mi się trochę przysługa i rozciągnięta, ale o dziwo wciągnęłam się w historię, szczególnie w historię Josephine. Zaskoczyło mnie jak potoczyły się jej losy, nie ukrywam że miałam nadzieję na coś innego...

Jak zwykle w przypadku autentycznych wydarzeń - historie takie są niezbędne, ofiary muszą dostać głos i móc powiedzieć, co przeżyły. Dla mnie nie podlega dyskusji, że jest to wartościowe i potrzebne. Jednak nie do końca podobał mi się sposób pisania autorki. Wydawało mi się, że czasami autorka próbował podkręcić dramatyzm historii, a było ta naprawdę niepotrzebne, wszak ta historia jest przesiąknięta ludzkimi dramatami i cierpieniami.

Światło mamy z nim do czynienia od samego początku. Towarzyszy nam o każdej porze dnia i nocy występując pod różnymi postaciami np. światła słonecznego, albo sztucznego pochodzącego z lamp lub ekranów. Latem szukamy jego ciepłych promieni, by nasza skóra mogła otrzymać odpowiednią dawkę witaminy D i zmienić kolor na ciemniejszy. Gdy słońce jest zbyt mocne używamy kremów z filtrem i okularów, by chronić skórę przed oparzeniem słonecznym. Rzadko kto zastanawia się co, by było gdyby choćby najmniejszy promień szkodził jego skórze, a ciało reagowało bolesnym pieczeniem choćby na zwykły kontakt z monitorem komputera. Wtedy jedyną rozsądną rzeczą byłoby coraz mocniejsze chowanie się w mrok. Anna Lyndsey przez wiele lat pracuje w służbie publicznej, mieszka w Londynie i wiedzie poukładane samowystarczalne życie. Często spędza czas poza domem spotykając się z przyjaciółmi i jeżdżąc na wycieczki. Na jednej z nich poznaje Pete'a z którym zaczyna nawiązywać bliższą znajomość. Pewnego dnia w pracy spędzając kolejną godzinę przed komputerem zaczyna odczuwać silne pieczenie twarzy, w ciągu kolejnych kilku dni sytuacja się powtarza. Lyndsey zmuszona jest jest do wzięcia urlopu póki jej stan nie wróci do normy. Sytuacja jednak nie poprawia się, kobieta zmuszona jest do przebywania w zaciemnionych pomieszczeniach przez wiele godzin w ciągu dnia. Anna odbywa wiele konsultacji lekarskich, na jednej z nich dowiaduje się, że cierpi na łojotokowe zapalenie skóry nadwrażliwością na światło. Gdy problem dotyczy tylko twarzy Anna radzi sobie z nim zakładając okulary, kapelusze z szerokim rondem i apaszki przesłaniające twarz. To wszystko wystarcza jedynie na jakiś czas. Z każdym rokiem bowiem sytuacja się pogarsza, a nadwrażliwość na światło robi się coraz większa. Kobieta może opuszczać dom jedynie po zmroku szczelnie okrywając swoje ciało. Jej dom przesłania ciemność szczególnie pokój w którym zmuszona jest spędzać coraz więcej czasu, bowiem nadwrażliwość z twarzy przenosi się na resztę ciała. Anna chodząc po domu w ciemności ma na sobie po kilka warstw ubrań, ponieważ nawet najdrobniejsze promienie słońca powodują u niej bolesne pieczenie ciała. Lyndsey opisuje swoją codzienną walkę o powrót do normalnego życia. Na własną rękę testuje na sobie wiele terapii, gdyż lekarze nie umieją zlikwidować objawów choroby, a jedynie czasami chwilowo łagodzą jej przebieg. Bywa, że kobieta przez całe dnie nie opuszcza pokoju, ma to miejsce szczególnie w okresie letnim. Musi sobie wtedy wynajdywać różne zajęcia najczęściej słucha audiobooków. Zdarza jej się myśleć o samobójstwie. Przez lata walki z chorobą Anna Lyndsey miewa również... https://naticzyta.blogspot.com/2019/08/dziewczyna-w-ciemnosci.html

Przyciągnął mnie tytuł. Matka i córka odnalazły się po 77 latach. Historia na faktach, której nie znałam, nigdy o niej nie słyszałam. Wystarczyło wpisać odpowiednie frazy w Sieć i już wiadomo, że w Stanach ta rodzina była i jest bardzo popularna. Dziś nie ma już Minki oraz Ruth, ale historia ich miłości jest ponadczasowa. Ciężko recenzować czyjeś koleje losu. Długie życie naznaczone cierpieniem, doświadczeniem straty wielu bliskich. Odnoszę wrażenie, że 8 ostatnich lat Minki wynagrodziło jej wszystko - te lata spędzone z odnalezioną córką i "nowymi" wnukami. Chyba spodziewałam się czegoś w rodzaju dziennika z niezliczoną ilością nazwisk i dat. Zaskoczyła mnie powieść i to nie byle jaka. Prawdziwe życie bohaterek osadzone w kontekście historycznym, społecznym, kulturowym, politycznym. Co najważniejsze, każda postać ma swoje uczucia, emocje. Przyznam, że kilka wątków sprawdzałam w Internecie, bo mnie poruszyły. Bardzo wzruszający opis spotkania matki i córki wycisnął moje łzy. Wisienką na torcie jest to, że Autorka to wnuczka Minki, a sama książka to złożony Babci hołd - i znowu moje łzy.

Historia władczyni, która może polegać tylko na najwierniejszych poddanych. Zaufanemu szpiegowi, Brendanowi Prescottowi, zleca tajną misję - znalezienie najwierniejszej damy dworu, lady Parry, która zaginęła w niewytłumaczalny sposób. Młoda Elżbieta Tudor, córka Henryka VII i Anny Boleyn, otoczona jest wrogami, codziennie obawia się o swoje życie. Powieść Christophera Gortnera to połączenie historii z kryminałem, w której barwnie zostały opisane dworskie życie, szczegóły architektoniczne, stroje, zwyczaje i mentalność ówczesnej epoki, XVI-wiecznej Anglii, zawirowania religijne, kojarzenia małżeństw, liczne spiski i knowania szpiegów. Mimo, że jest to trzecia część cyklu, przeczytałam książkę (w 2020 roku) z przyjemnością, tym bardziej, że zawiera wielowymiarowe portrety psychologiczne bohaterów. Każda z postaci ma swój odrębny charakter, ich postępowanie motywowane jest celem, jaki każda z nich chce osiągnąć i wynika bezpośrednio z pochodzenia społecznego i wykształcenia. Język, jakim posługiwali się ówcześni ludzie, znacznie odbiega od tego prezentowanego na łamach książki, co ułatwia lekturę. "Potomek Tudorów" łączy w sobie fakty z życia Elżbiety Tudor, rzeczywiste postaci z fikcją literacką i subiektywnym wyobrażeniem autora o wydarzeniach możliwych do zaistnienia.

Moja przygoda z twórczością Diane Chamberlain zwykle zaczyna się od podziwu dla autorki, która potrafi splatać prozę obyczajową z dreszczowcem. Uwielbiam jej dar do kreowania bohaterek, z którymi natychmiast nawiązujemy więź, oraz talent do ukazywania pęknięć na obrazie idealnej, amerykańskiej rodziny. Nie inaczej jest w przypadku „Milczącej siostry” – to kolejna gęsta, mądra i przejmująca lektura, która pod warstwą tajemnicy szuka prawdy o skomplikowanej ludzkiej naturze. Główną bohaterką jest Riley MacPherson, której poukładany świat rozpada się w momencie nagłej śmierci ojca. Dziewczyna wraca do rodzinnego domu, by zająć się formalnościami związanymi z testamentem. Choć powrót w rodzinne strony budzi w niej ciepłe uczucia, dominuje głęboki smutek; Riley bardzo kochała ojca i była przekonana, że los da im jeszcze wiele wspólnych lat. Niestety, czas okazał się bezlitosny. Na miejscu Riley spotyka swojego brata, Danny’ego. Mimo dawnego pokrewieństwa, chłopak kategorycznie odcina się od rodziny i nie chce mieć nic wspólnego z majątkiem ojca, wybierając izolację na własnym, małym skrawku ziemi. W trakcie porządkowania domu Riley odkrywa jednak coś, co wywraca jej życie do góry nogami. Okazuje się, że cała jej egzystencja została zbudowana na gigantycznym kłamstwie. Przez dwie dekady żyła w przekonaniu, że jej starsza siostra Lisa popełniła samobójstwo. Tymczasem odnalezione ślady sugerują, że Lisa żyje, a jej śmierć była mistyfikacją. Riley postanawia ją odnaleźć, nie wiedząc jeszcze, jak wiele bolesnych sekretów przyjdzie jej po drodze odkryć. Chamberlain z niezwykłą precyzją analizuje tutaj psychologię milczenia. Autorka stawia fundamentalne pytanie: jak daleko może posunąć się rodzic, by chronić swoje dziecko, i czy taka ochrona nie staje się z czasem formą więzienia? Rodzice Riley, starając się uratować jedną córkę, skazali drugą na życie w fałszu. To mistrzowski thriller psychologiczny, w którym autorka genialnie dawkuje napięcie, sprawiając, że każde odkrycie rodzi kolejne pytania. Finał jest emocjonalnie wyczerpujący i pokazuje, że prawda, choć niszczycielska, jest jedynym sposobem na autentyczność. To pozycja obowiązkowa dla fanek Liane Moriarty czy Jodi Picoult – historia, która zostanie w Waszej pamięci długo po zamknięciu ostatniej strony.

Mnie nauczyła bardzo wiele ta książka ,niektóre rozdziały na prawdę były bardzo smutne i często chciało mi się płakać ..nie rozumiem i nigdy nie pojmę jak kraj który jest mocarstwem dopuszcza aż taka niesprawiedliwość ?? Stany Zjednoczone są przecież na cały świat bogate i znane a niestety mają średniowieczne prawo ,które jak widać wciąż istnieje w sądach Amerykańskich.Podziwiam Marie Josè ,nie wiem czy bym sobie poradziła z tyloma traumami i chorobą! Polecam w 100 % na prawdę otwiera oczy na prawo Amerykańskie i jest wiele ciekawych wątków... nie był to zmarnowany czas......

Wypadek, miłość z dzieciństwa, porzucenie przez rodziców, śmierć męża, śmierć dziadka i nieszczęśliwe drugie małżeństwo... Czy nie jest tego za dużo? Bohaterka nie ma lekkiego życia, jednakże walczy do końca o swoje szczęście i szczęście najbliższych. Jak zakończy sie historia Raney i Bo? Książka jest ciekawa i wciągająca, czyta się ją lekko i przyjemnie. 😊Jedyne co to rozczarowało mnie zakończenie i czuję lekki niesmak. 😞

Ot, szału nie ma ale kilka godzin spędziłam z książką. Pomysł na fabułę bardzo mi się podobał. Śmierć dziecka zawsze przynosi cierpienie rodzicom, dziadkom, rodzeństwu. Jednak szczególnie odczuwają ją bliźnięta. Ale żeby rodzice nie rozróżniali swoich dzieci to trudno mi uwierzyć. Może w niemowlęctwie ale wraz z rozwojem na pewno pojawiają się symptomy, które je różnicują. Powieść zawiera niepotrzebnie dużo wątków pobocznych, które tylko zafałszowują obraz rzeczywistości .Główna bohaterka Sara od samego początku jest irytująca i rozdrażniająca. Nie poczułam do niej nawet odrobiny sympatii. Pomysł wyprowadzki na zupełne pustkowie uważam za idiotyczny, szczególnie z dzieckiem. W sumie to smutna opowieść o pogrążonej w żałobie rodzinie. Mimo to książkę czyta się szybko, lekko i przyjemnie co wiąże z prostym stylem pisania autora. Troszeczkę rozczarowało mnie zakończenie ale właściwie czegoś podobnego się spodziewałam.