Gladiatorzy (Antologia opowiadań)

Dobrze zrobic sobie chwile przerwy miedzy zbiorami opowiadan Pilipiuka, wtedy czyta sie przyjemniej. Oczywiscie autor nadal nie potrafi stworzyc ciekawych postaci i kazdy jego bohater czy bohaterka mowi i mysli w ten sam, identyczny sposob. Najlepszy "Grom", najgorszy "Jesienny sztorm". Jednego nie mozna autorowi odmowic - obszernej wiedzy o tym co opisuje.

Fort 72 to kawał świetnej książki. Jest przygnębiająca, brutalna, sadystyczna i skłania do przemyśleń na temat zezwierzęcenia się człowieka w warunkach niemal laboratoryjnych. Wszystko przez prosty koncept zamknięcia grupy wrogich sobie osób i patrzenia jak zaczną się zachowywać. Kierunek fabuły da się przewidzieć ale nie to tutaj najważniejsze. Świetnie czyta się o wykolejeniu logicznych zasad i ludzkich odruchów. Do tego dochodzi instynkt przetrwania, kult religijny, eksploracja podziemi, twarde opisy zadawania cierpienia, no jest konkretnie. Zakończenie nie ma żadnego znaczenia.

Można traktować tę historię jako odrębną powieść względem pierwszego tomu. Wspólnym mianownikiem jest jedynie ZONA (na razie). Jednak, po 3. części autor pozwala dostrzec całość z szerszej perspektywy. Sztych powstał nieco w militarnym stylu. Bohaterami są żołnierze na wysokich stanowiskach, którzy trafiają w sam środek wyłączonej strefy. W postapokaliptycznym mikroświecie walczą o przetrwanie. Jak się znaleźli w Zonie? Ano. Prosto z imprezy. Jakkolwiek by to nie brzmiało. Akcja zaplanowana. Wykonać. Ale jak to w Zonie. Niczego nie można być pewnym, a już szczególnie tego, że coś pójdzie zgodnie z planem. Tak więc dreptają ci nasi po wielkim polu minowym próbując przeżyć jeszcze chwilę i starając się wydostać z zonowego bagna. Akcja z początki płynie bardzo powoli. W zasadzie po 1/4 książki stwierdzam, że zanikła. Być może zabieg miał na celu wzbudzenie u odbiorcy sympatii do postaci. Udało się, owszem, ale jakże powolne było te 150 stron. Z tego też względu odłożyłam książkę na prawie miesiąc. Okazało się to dobrą decyzją, bo po powrocie akcja wkrótce ruszyła by pognać na łeb na szyję. A ja z zapartym tchem kibicowałam bohaterom aby tylko uszli z życiem, bo naprawdę polubiłam tych gości. Małą wadą, która zaczęła mnie drażnić było traktowanie podopiecznych jak zwierzaki. Rozkazy typu 'Siad! Zostań.' z początku śmieszyły, natomiast później stało się dla mnie niesmaczne. Na szczęście im dalej, tym lepiej. Tak więc oprócz powyższego, nie stwierdzam większych wad. Potencjalnym czytelnikom życzę wytrwałości i cierpliwości, a zostaną one nagrodzone

Podchodziłem do tej książki z dużymi oczekiwaniami i ogólnie nie zawiodłem się. Książkę umownie podzieliłbym na 2 części- przed bitwą, i w trakcie. W "1 części" autor nie przyspiesza akcji. Próbuje wprowadzić nas w otoczkę i realia rozpoczynającej się wojny z Niemcami. A te realia nie są dla nas dobre. Pokazuje podstawowe problemy, nastawienie, prowizorkę ale i pewną naiwność rodem z czasów szlacheckich. Za to duży plus. Zaletą jest również przedstawienie postaci z ich zaletami i wadami, które utożsamiają tamten "duch czasu" i ich wychowanie. "2 cześć" to opis w większości walk i decyzji które się z nią wiążą. Nie ma tutaj patosu. Jest krwawo, brutalnie, z pełna gamą emocji i wewnętrznego rozdarcia. Bohaterami poszczególnych scen bywają anonimowi żołnierze. Autor pokazuje nie tylko heroizm, ale to jak się on rodzi, ale i czym jest okupiony. Pewnym minusem wg mnie jest wątek miłosny, w moim odczuciu bywa za bardzo na 1 planie. W moim odczuciu książka warta uwagi, i o takich prawdziwych historiach należy pamiętać i czytać. PS. Sabaton w utworze 40:1 - polecam piosenkę właśnie o tej bitwie:)

Książka „Po drugiej stronie książki” Andrzeja Pilipiuka to świetna propozycja dla osób, które chcą zobaczyć, jak naprawdę wygląda tworzenie książki od kulis. Autor przedstawia realia pracy pisarza, opowiadając o swoich zmaganiach i doświadczeniach w sposób szczery i często bardzo obrazowy. Książka ma formę wywiadu, w którym Pilipiuk zdradza swoje metody i podejście do pisania. Wyraźnie widać, jak bardzo jest zaangażowany w swoją pracę, jak precyzyjny potrafi być oraz jak wiele dały mu zarówno studia na archeologii UW, jak i podróże. Polecam wszystkim fanom twórczości Andrzeja Pilipiuka oraz osobom zainteresowanym procesem pisarskim.

Znakomita literatura, nieoczywiste wątki, klimat tych czasów oddany wiernie językowo, społecznie, wydarzenia się zgadzają historycznie. Jedyny minus wg mnie to brak prologu historycznego, nie każdy czytelnik orientuje się w sytuacji politycznej tych czasów. Obszerne są przypisy, ale zdają się na nic bez odwołań w tekście. Mimo wszystko zasłużona ósemka.

Powrót do Zony, spojrzenie na życie Stalkera, a także walka o przetrwanie, ucieczki oraz unikanie pułapek strefy. Klasyczna opowieść o wędrówce przypadkowych bohaterów, realizujących swoje cele i zadania. Dobrze zarysowana atmosfera strefy zakazanej wokół Elektrowni w Czarnobylu. Postacie w miarę wyraźne, choć zbytni bonus dla funkcjonariusza razi po pewnym czasie. Wciągająca opowieść na rozluźnienie.

Mimo że styl pisarski, poczucie humoru, maniera wypowiedzi bohaterów i opisy zróżnicowanego świata przyszłości naszpikowanego technologicznymi dziwactwami się nie zmienił to zdecydowanie czuć, że jest to kulminacja całej historii. W tomie I wątki dopiero się zawiązywały, a intryga osnuta była tajemnicą. Tutaj mamy już regularną wojnę. Szasza Khudowiec dwoi się i troi, żeby poskładać wszystko do kupy, a zarazem utrzymać przy życiu siebie i swoich najbliższych. Można powiedzieć, że po finale tomu II, zostaje z niczym, poszukiwany przez wszystkich, ukrywa się w podziemiach wraz z bezdomnymi. Często używana synta zaczyna mieć wpływ na jego organizm, a on sam jest dosłownie kłębkiem nerwów. Chciał ogarnąć zbyt wiele rzeczy w jednym czasie, być mężczyzną, ale tak duża ilość bodźców i ścigających go wrogów doprowadza do załamań nerwowych, wybuchów agresji, a także błędów taktycznych. Chudy w tym tomie jest o wiele bardziej wulgarny, w sytuacji w jakiej się znalazł wcale mu się nie dziwię, ale niektórych czytelników może to drażnić. Popełnia też coraz więcej błędów, które prowokują jeszcze więcej potyczek, pościgów i sytuacji stresowych. Nie uważam za dobry pomysł powrotu do swojego mieszkania, gdy pół miasta pragnie Twojej śmierci. Mimo, że nie należy do najgłupszych, to jednak konkretny z niego wariat, nie ma co ukrywać. Barwny cyberpunkowy świat przypomina mi stare dobre czasy, gdy grywałem w rpg takie jak "Shadowrun". Książka jest w pewnym sensie odzwierciedleniem tego typu gry, bo mimo wielu przeciwieństw losu, siniaków, ran ciętych, kłutych czy postrzałowych Chudy ostatecznie wychodzi z nich cało. Ostatni tom zamienia dochodzenie, lawirowanie między poszczególnymi znajomościami i kilka potyczek w serię potężnych starć na każdym kroku. Generalnie wszystko jest już jasne. Wiadomo kto jest wrogiem i do czego jest zdolny. Jedyne co nie jest pewne to to czy najbliżsi zostaną wierni, czy ktoś da się przekupić i Chudy zarobi kulkę w plecy. Generalnie kryzys związany z dostawami synty do szpitali powoduje miejskie zamieszki i wzmożoną wojnę gangów. Ekipa Trzydziestego Czwartego, a więc Muromiec, Kołowrót, Szyłka i Słowik robią niezłe rozpierduchy w szerefach kogokolwiek, kto wejdzie im po nogi. Chińczycy się przegrupowują, FSB ma zawsze swoje dojścia i wjeżdża na pełnej kiedy trzeba, Zarnicki zaciekle szuka zemsty, Cesarz próbuje dotrzymać kroku Chudemu mimo, że ma zupełnie inny styl, Taran jak zawsze nie odpuszcza, Waliera nadal niebezpieczna, Sułtanow próbuje pomóc w rynku zbytu na towar, a na dodatek Olga wyjawia swoje tajemnice. Pojawiają się nowi sprzymierzeńcy jak Dron czy Bokser. Czy będzie nim legendarny Geresow? W końcu ojciec Olgi ma duże znajomości, ale działania Saszki niekoniecznie mogą przypaść mu do gustu. Jest jeszcze Daniłow, który mógłby odegrać tu swoją rolę. Jednak najbliższymi przyjaciółmi, na których liczy Chudy, by ogarnąć cały ten burdel i uratować swoją ukochaną są Kulas i wyrastający z każdym tomem na jedną z najciekawszych postaci - cyborg Mykoła. Kulas chociaż targany wątpliwościami ze względu na swoją niepełnosprawność i często kłócący się Chudym jest świetnym źródłem wiedzy, a Mykoła... Mykoła to po prostu spec od wszystkiego. Jego analityczny umysł nieulegający emocjom potrafi zdziałać cuda, oprócz tego, że sam w sobie jest precyzyjną maszyną do zabijania rzecz jasna, tak samo jak jego technoowczarek. Jego inteligencja i możliwości działania potrafią wzbudzać strach, ale cyborg ma jeszcze jedną misję... chciałby poznać swoją przeszłość i odkryć tajemnicę swojego powstania. Po za tym rozmowy z nim są zwyczajnie przekomiczne. W całej tej zawierusze autor nie zapomina o humorze. "To ja mam was ratować? Powstań towarzyszu kapitanie! Jesteśmy atakowani." To jedna ze scen z Chudym i Daniłowem, która mnie nieźle rozbawiła. Mocny finał trylogii, ale wcale się nie zdziwię jesli ktoś wysiądzie przez zbyt dużą ilość bluzgów i strzelanim. Tym razem jest tego naprawdę dużo. Światotwórstwo pozostaje jak dla mnie na najwyższym poziomie, ale ogół fabuły działy słabiej niż w pierwszym tomie. Nadal barwni bohaterowie. Jakby nie było ksiażka na plus i całkiem nieźle się przy niej ożywiłem. Mimo, że dopiero wypoczywam po jednej operacji, już przyszła mi ochota na kolejne głupoty.

Uważam, że czasem dobrze przeczytać jest coś prostego. Coś co przesadnie nie angażuje, co nie ma wielkiego ukrytego przesłania, co po prostu jest dobrą rozrywką. I "Cyberpunk" wpisuje się w to idealnie. Akcja toczy się szybko, dzieje się dużo i właściwie przez cały czas. Bohaterowie nie są nie wiadomo jak złożonymi postaciami, ale większość jest "jakaś" i da się ich lubić. Intryga? No też jest, może dość prosta (co niektórzy mogliby nawet powiedzieć, że sztampowa) i nie wyrzuca czytelnika z kapci, ale tak jak napisałem na początku - czasem dobrze jest przeczytać coś prostego. "Cyberpunk" czyta się dobrze. W kategoriach dostarczonej rozrywki ta książka daje radę. Po niej można złapać się za coś ambitniejszego czy po prostu obszerniejszego.

Bardzo luźno powiązane z "Sercem lodu" i moim zdaniem lepsze. Szkoda że to koniec cyklu(?) Przynajmniej na tą chwilę. Postacie z pierwszej części występują tylko marginesie. I choć nie było źle to nowi bohaterowie są bliżsi mojemu sercu. Intryga bardziej oczywista, w zasadzie od razu wiadomo kto dobry kto zły. Z pewnymi wyjątkami...😉

Myślę, że „Wróżda” Marcina Sindery to książka, która w bardzo ciekawy sposób przybliża czytelnika do początków państwa Piastów, choć nie robi tego wprost. Wydaje mi się, że autor zamiast klasycznej powieści historycznej daje nam coś bardziej surowego – opowieść, w której splatają się dawne wierzenia Słowian, magia, ludowe podania i czysta, brutalna siła. Czytając, miałem wrażenie, że to historia opowiadana jak stara legenda, gdzie rzeczywistość miesza się z mrocznym rytuałem i gdzie zemsta oraz przeznaczenie stają się głównymi bohaterami. Myślę też, że właśnie dzięki tej formie książka nie tylko buduje klimat, ale i pozwala poczuć, jak mogły wyglądać czasy, kiedy rodziła się nowa władza, a stare bóstwa jeszcze nie odeszły w zapomnienie. Wydaje mi się, że „Wróżda” nie jest lekturą łatwą, ale dzięki swojej dzikości i intensywności zostaje w pamięci. To brutalna, a jednocześnie bardzo klimatyczna podróż w świat, który wydaje się jednocześnie obcy i znajomy.

Praktycznie przeciwieństwo pierwszego tomu. Inne miejsce, nowi bohaterowie i więcej strzelanek. Zostali niektórzy bohaterowie z pierwszego, a dodali się nowi. Oczywiście nie obyło się bez momentów sztucznego przedłużania akcji - ale z tym już się pogodziłem po pierwszym tomie. Fajna w miarę wartka akcja. Niestety mało cyfraka w cyfraku, a szkoda. Zaskoczyło mnie zakończenie ale na plus. Taka sama ocena jak za pierwszy.

Moje pierwsze spotkanie z panią Kozak nastąpiło przy okazji serii "Nocarz" i z perspektywy czasu wspominam tamte lektury jako przyjemne, szybkie czytadła. Co prawda moja opinia o wampirzych oddziałach specjalnych niespecjalnie uległa zmianie i uważam, że gdyby ktoś wówczas trochę autorce pomógł, mogłaby mieć naprawdę BOMBOWĄ powieść debiutancką. Ale i tak nie było źle.

Dzięki "Minas Warsaw" wiem już, że jeśli jakiś czarodziej zechce nawiedzić moje skromne miasteczko, to nie ma co liczyć na pozytywny rozwój wypadków. Co prawda na początku było śmiesznie, momentami przerażająco, w większości bardzo ciekawie i wciągająco ALE.
Spodziewałam się trochę innego "połączenia" dwóch głównych wątków, bo to, które mamy jest trochę naciągane (mniej więcej w stylu "Nie bardzo wiem jak to zrobić, żeby było dobrze, więc zrobię kompletnie od czapy". Było się tam, robiło się takie rzeczy we własnych tekstach).

Spodziewałam się też trochę innego zakończenia, ale może dobrze, że jest takie a nie inne. Nie jest do końca słodko, a jednak wybory głównego bohatera na sam koniec książki są dla mnie satysfakcjonujące.

Naprawdę polubiłam się z głównymi bohaterami. Miło spędziłam z nimi czas (pochłonęłam tę powieść w mniej niż tydzień, a jest co czytać!) i świetnie się bawiłam, przeżywając z nimi przygody. Autorka niewątpliwie nie próżnowała od czasu "Nocarza" i "Minas Warsaw" czyta się lekko, płynnie, bez zgrzytów. Chociaż Kozak nie stroni od kuchennej łaciny (co uważam za bardzo "życiowe" i dodające swoistej przaśności) to potrafi też fajnie stylizować wypowiedzi bohaterów (może nie jak Sapkowski, ale nieźle to wychodzi) przez co wychodzą jej pełnokrwiści i żywi.
A główny-główny bohater to ktoś, z kim czytelnik zdecydowanie mógłby się utożsamić przez większość powieści.

Więc jeśli wasze czytelnictwo ostatnio trochę zardzewiało albo czekacie na powiew świeżości, to "Minas Warsaw" będzie takim uchyleniem okna, żeby odetchnąć, wyjrzeć i sprawdzić czy coś ciekawego dzieje się za płotem.

Z autorem łączy mnie jedna rzecz. Jesteśmy razem na etapie poszukiwania. Autor szuka swojego miejsca na polskim rynku czytelniczym w gatunku beletrystyki historycznej. Ja szukam kogoś, kto w końcu tę drogę znajdzie. Autor wybrał dobry temat. Tytułowa postać też gwarantuje największą rozpoznawalność. No, cóż... przeczytać, przeczytałem. Szału nie było. Ale z... " braku laku...". Umiarkowanie, ale polecam.

Moje drugie spotkanie z twórczością Pana Roberta uważam za udane, mimo iż kolejny raz zauważyłem tendencję do niezbyt szczęśliwych zakończeń. Książka opowiada o brutalnym odebraniu szczęścia i sensie życia polegającym na obietnicy zemsty. Tłem akcji jest futurystyczny Wrocław 2077r.

Dobrze, że to już koniec tej historii. Po naprawdę świetnych 2 tomach dostajemy próbę zwieńczenia historii bohaterów. Dowiadujemy się po co tak naprawdę mały Ottar idzie na łąki. Poznajemy bliżej historię czarownicy. Po za tym nie ma tu nic nowego. Wielkie niebezpieczeństwa, z których niemal wszyscy bohaterowie wychodzą bez szwanku. Ciągła droga ku ratowaniu świata usiana coraz większymi niebezpieczeństwami. Nieco przygody, ale tak bardzo utrzymana w jednostajnej konwencji, że przestaje być czymś nowym i interesującym. Powoli zaczyna nużyć. Trudno było dotrwać do końca. Moim zdaniem spokojnie można by ten ostatni tom skrócić o połowę i efekt byłby lepszy.

Myślę, że książka „Żmij” Marcina Sindery jest ciekawą kontynuacją pierwszej części, chociaż pod pewnymi względami różni się od niej dość wyraźnie. Uważam, że w tej powieści autor zdecydowanie mniej miejsca poświęca magii – jest ona obecna w świecie, ale bardziej w formie przypowieści i ostrzeżeń, które mają ostrzegać że w lesie czyha np licho. Wydaje mi się, że dzięki temu całość nabiera bardziej realistycznego, momentami wręcz kronikarskiego charakteru. Książka skupia się przede wszystkim na budowaniu i rozwoju państwa Polan, choć nie jest to powiedziane wprost. Dopiero pod koniec, w momencie przekazania władzy Ziemowitowi (Siemowitowi z rodu Piastów), widzimy wyraźniej, dokąd prowadziła ta historia. Uważam, że takie stopniowe prowadzenie fabuły nadaje jej głębi i pozwala czytelnikowi domyślać się znaczeń między wierszami. Trochę szkoda, że autor w pierwszej książce pominął legendę o Piaście Kołodzieju, bo byłby to naturalny i bardzo ciekawy punkt wyjścia do dalszej opowieści.

Teraz na tapet trylogia Virion. Szermierz natchniony :) Seria dalej trzyma poziom, choć ostatni tom Legion taki trochę na "siłę i jakiś taki dziwny" Mocno ratują dialogi i odniesienia do naszej rzeczywistości. Ocena za trylogię 7,5, dałbym 8 ale końcówka ostatniego tomu lekko mnie rozczarowała, choć nadal to przyjemna lektura. Teraz czas na Virionowe Finale Grande :)

Z Panem Arkadym miałem już styczność podczas czytania jego " Serca lodu" i "Krwi kamienia". Choć uważam, że wymienione powyżej tytuły są prostsze to i tak uznaje je za nieco lepsze. "Czerwony lotos" jest książką dark fantasy mocno inspirowaną feudalną Japonią. Z takim zabiegiem styczność miałem po raz pierwszy i mi się spodobało. Bohaterowie, których da się polubić i niejednoznaczni antagoniści. Była to szybka i przyjemna w odbiorze lektura. Polecam.

Sługa krwi to pierwszy tom serii Materia secunda autorstwa Adama Przechrzty. Świetny świat fantasy w wykonaniu polskiego pisarza. Pomimo że jest to pierwszy tom tej serii, to w zasadzie jest to kontynuacja poprzedniej serii Materia prima o przygodach niezwykłego polskiego alchemika Olafa Rudnickiego. Teraz jest on powszechnie znanym i szanowanym alchemikiem, który ma żonę i dwie córki oraz dużo rodzinnych tajemnic. W beznadziejnej, sytuacji krytycznej żeby ratować swoją rodzinę zgadza się na układ z tajemniczym nieznajomym. W zamian za pomoc w walce z potworami czyli przeklętymi, zgadza się odsłużyć trzy lata jako "sługa krwi" u nieznajomego wybawcy w jego tajemniczym świecie, bardzo podobnym do kultury chińskiej. Ostatecznie przenosi się jakby do innego świata gdzie ma mnóstwo ciekawych przygód. Inny świat, język, kultura, dworskie intrygi, spiski i niezwykli ludzie, po prostu super. A w tle jego stary równoległy świat w którym żyje jego rodzina i znany z poprzedniej serii, przyjaciel Samarin oraz jego zmagania z losem. Ale to nie koniec, bo właśnie sięgam po kolejny tom z tej serii.