Dziewczynka z zapalniczką

Pierwszy raz czytałem jakąkolwiek książkę tego autora. Wybrałem ją głównie dlatego, że była na wyprzedaży i dotyczyła lat 90 :) Książka nie powala, czytało się ją nawet dobrze. Była trochę naciągnięta w pewnych momentach. Nienawidzę wplatania erotyki do książek.

Ta książka przypomina mi prozę Remigiusza Mroza. Rozwijała się obiecująco, liczyłam na mocne zakończenie, ale akcja urywa się, a samo rozplątywanie sprawy zmierza tylko ku gorszemu. Miałam nadzieję na świetny kryminał, ale to jednak nie to. Mróz w pierwszych tomach Chyłki dużo lepiej prowadził swoje historie (oczywiście mówię o tym, co się działo przed solowym zdobywaniem szczytu Annapurny przez alkoholiczkę i nałogową palaczkę ;)). Brejdygant ma za to dużo lepsze dialogi. Chętnie przeczytam „Szadź”, ale czy sięgnę po drugi tom cyklu o komisarz Monice? Bardzo nie sądzę.

350 stron i nic, watki nijak się nie zazębiają. A przecież najwyższy czas, by pojawiła się jakaś klamra, co zepnie te, jakże różne światy. Obydwa dla mnie obce, obydwa mroczne i rządzące się swoimi prawami, gdzie każdy zdany jest sam na siebie lub jemu podobnymi. Światy hermetycznie zamknięte, topiące się w destrukcji, gdzie nawet trudno chwycić się przysłowiowej brzytwy, by jakoś wyrwać się z opresji. Doprawdy z interesującą charakterystyką mamy do czynienia. Doceniam również styl autora, bo okazuje się mieć sporo cech indywidualizmu. A wracając do "klamry" . Otóż pojawiła się i po bardzo mocnym naciągnięciu jakoś udało się wszystko połączyć. Ale to chyba nie najmocniejszy atut tej powieści.

Brałam do ręki z lekką niepewnością co mnie czeka przy lekturze. Autor mi nieznany,ogólna ocena taka sobie,a tu szok. Nie znalazłam nic ,do czego mogłabym się przyczepić. Książka po prostu super,przeszłam przez nią jak tornado i krew mnie zalewała gdy musiałam iść do pracy. Na pewno spotkam się jeszcze z tym autorem i nawet jestem lekko zniesmaczona przeciętnymi ocenami

Dalszy ciąg przygód śledczego Heinze-a w tym tomie do gry dochodzi do konotacji z ojcem a synem. Jak do tej pory najlepszy tom. Zagadka jest ciekawa i plus wmieszanie wątku rodzinnego to coś co fajnie nadaje tempa i rozwija bohatera, po za tym sam główny bohater staje się bardziej ludzki i pokazuje część siebie którą ukrywał nie tylko przed innymi osadzonym w książce bohaterami ale też czytelnikiem. Co do głównego nurtu fabuły, był bardzo interesują i plot twisty nie były aż tak bardzo oczywiste, cała sprawa bardzo ciekawa i porusza dość ciekawy wątek. Czy był to najlepszy kryminał jaki czytałem? Nie ale była najlepszy jaki do tej pory czytałem z tej seri.

Tak jak i poprzednia część bardzo wciągająca. Niestety ta sama maniera co u Mroza - im dalej w cykl tym coraz większe fantazje ocierające się o absurd. Pan Woźniak nie tylko postanawia wysłać mieszkańców Torunia w kosmos ale i skierować ich prosto w Słońce.

Solidna choć nie odbiegająca od schematu, szczególnie w przypadku Heinza - typowego policjanta po przejściach. Ale narobił Czubaj smaku na dalsze części. Będzie konsumowane. Wielki Kaliber 2009 #WyzwanieLC2025 Przeczytam książkę nagradzaną lub nominowaną (dowolna nagroda).

Książka pisana przez scenarzystę i to widać, słychać i czuć. Przewija nam się przed oczami serial kryminalny z wątkiem głównym i historiami z których każda ma zmieścić się w jednym odcinku. Na koniec wątek główny przyspiesza i zmierza do finiszu, który ma kilka odsłon. Dialogi są dobre (takie filmowe, rysują postacie), ale narrator słabo wypada, mnie drażnił ten styl. Nie jest to zła pozycja, taka serialowa książka byłaby czymś ciekawym gdyby jeszcze autor bardziej myślał o pisaniu książki, a nie obrazu filmowego.

Całkiem udany debiut, którego akcję osadzono w szacownym, co nie znaczy bez skazy, środowisku naukowym- w Instytucie Archeologii UW. Śledztwo prowadzi zespół Budryś- stary wyga i Mirska- która dopiero zaczyna pracę w Pałacu Mostowskich. Samego kryminału tu niewiele, raczej łopatologiczne tłumaczenie, jak bardzo zbędni są humaniści i dlaczego szkoda pieniędzy na ich kształcenie, choć książka wydana już kilka lat temu. Budryś obowiązkowo odstręczający, Mirska - córunia tatunia, której wydaje się, że postawiła na swoim idąc do policji i odcięła od inteligenckich korzeni. Taki standardowy zespół, w którym młoda musi wywalczyć swoja pozycję. Bohaterowie z IA UW wypadają jakoś blado, z wyjątkiem nieboszczyków. No i ta gwara wciśnięta na siłę, niby z Woli, niby z Pragi, a w zasadzie raczej fantazja pt. jak autorka sobie gwarę warszawską wyobraża.

Tak będzie prościej – to wyrażenie pada w książce Przemysława Semczuka kilka razy. I to w niepokojących, dziwnych kontekstach: przy usiłowaniu morderstwa, w czasie szukania winnego, któremu można by było „przyszyć” zbrodnię, czy podczas rozstania kochanków. To zdanie-wytrych, które bohaterowie stosują dla świętego spokoju. Komisarz Paweł Ciszewski, zwany Cichym, ma rozwiązać złożoną, wielowątkową zagadkę. Ofiarami tajemniczego, nieuchwytnego mordercy są homoseksualni mężczyźni. W latach dziewięćdziesiątych, bo to wtedy rozgrywa się akcja powieści, nie mówiło się głośno o odmiennej orientacji, a nieśmiałe próby emancypacji i bardziej otwartego mówienia o „tych sprawach” spotykały się z niezrozumieniem i pogardą ze strony większości społeczeństwa. Dla policji sprawa jest prosta – skoro ofiarami są homoseksualiści, to sprawcy należy również szukać w tym środowisku. Motywem może być jedynie motyw seksualny lub rabunkowy – jedna z ofiar, znany przewodnik górski Tadeusz Steć jest bowiem znanym kolekcjonerem cennych przedmiotów. Wokół Stecia krąży też – umiejętnie podsycana przez niego samego – aura tajemnicy, jakichś niejasnych kontaktów ze służbami. Ten wątek zostaje jednak przez zwierzchników komisarza Ciszewskiego zignorowany. Ciszewski jednak nie może uwierzyć ani w rabunkowy, ani w seksualny motyw morderstwa. Tropy, które zbiera w środowisku homoseksualistów, prowadzą donikąd. Bardziej obiecujący jest wątek legendy Stecia i jego powiązań ze służbami. Ciszewski nie bez trudu udowadnia, że to on miał rację. Niewątpliwym atutem tej powieści jest drobiazgowo – a przy tym bez zbędnej rozwlekłości – odmalowane tło społeczno-obyczajowe lat transformacji. Drobne szczegóły, wplecione zgrabnie w wartką, pełną gwałtownych zakrętów akcję, pozwalają poczuć klimat tamtego czasu, w którym nowy porządek jeszcze nie okrzepł, a stary już – przynajmniej oficjalnie – odszedł do lamusa. Przemysław Semczuk w mistrzowski sposób łączy fikcję z rzeczywistością i z ujmującą delikatnością lawiruje pomiędzy trudnymi tematami. Żadna ze stron nie jest tu uprzywilejowana, a napięcia między nowym a starym porządkiem są bardzo widoczne, odmalowane w sposób naturalny, bez zbędnego wytykania palcami czy gloryfikacji. Tak będzie prościej, powieść wydana w 2018 roku przez Dom Wydawniczy REBIS, to zaprawiona nostalgią podróż do przeszłości nie tak znowu odległej, lecz bardzo różnej od naszych czasów. Różnej tylko z pozoru, bo poruszane przez Przemysława Semczuka wątki rozliczenia z przeszłością, walki o wpływy i ustanawianie swojego ładu są przejmująco aktualne. Na pochwałę zasługuje też okładka – zaśnieżone obserwatorium na Śnieżce, sugestywnie przedzielone czerwoną, pionową kreską na dwie, niesymetryczne części. Jakby coś się zmieniło, ale nie za bardzo, bo obiekt nadal pozostał ten sam… Po przeczytaniu książki można w pełni docenić symboliczny gest, który stoi za tym podziałem – pozornym jedynie… Zapraszam do wspólnej podróży po literaturze: https://ewasalwin.wordpress.com/recenzje-wrazenia-z-lektury/

Audiobook. Czyta Jakub Wieczorek. OK Czarna wizja okupacji Polski przez ruskich. Prawdopodobieństwo takiego scenariusza - po tym co się dzieje obecnie w Ukrainie - jest przerażająco trafne. Książka napisana w 2018, a mogłaby być napisana w 2016 już po tym czego doświadczyła Ukraina. Ciekawe spojrzenie na sojusz NATO i postawę Europy w obliczu okupacji Polski. Bardzo ciekawe. Równie ciekawa opnia o Putinie i Trumpie. Na pewno sięgnę po część trzecią.

„Zabójczy pocisk” to niezwykła antologia, która łączy w sobie to, co najlepsze w polskim kryminale – różnorodność stylów, świeżość pomysłów i głębokie spojrzenie na naturę zła. W jednym tomie spotyka się piętnaścioro autorów, reprezentujących zarówno znane nazwiska, jak i twórców, którzy wnoszą do gatunku własny, niepowtarzalny ton. To literacki eksperyment, który zaskakuje, porusza i zmusza do refleksji nad tym, jak cienka granica dzieli zwyczajność od zbrodni. Już sam pomysł na książkę jest wyjątkowy. Zamiast klasycznej powieści, otrzymujemy piętnaście krótszych form – opowiadań, z których każde jest osobnym mikrokosmosem zbrodni. Różnią się miejscem, czasem, a często także gatunkowym odcieniem – od realistycznych historii po opowieści z elementami groteski, noir czy nawet baśni. Ten zabieg sprawia, że „Zabójczy pocisk” czyta się jak kryminalny kalejdoskop, w którym każda historia odsłania inny aspekt ludzkiego upadku. Na szczególną uwagę zasługuje Remigiusz Mróz i jego „Hakowy” – precyzyjnie skonstruowana, dynamiczna opowieść, w której autor jak zwykle bawi się strukturą i napięciem. Wojciech Chmielarz w „Telefonie” udowadnia, że potrafi budować niepokój w najzwyklejszej sytuacji, a jego bohaterowie są tak prawdziwi, że czytelnik niemal słyszy ich oddech. Jakub Małecki z kolei w „Puchu” serwuje historię bardziej melancholijną niż sensacyjną – o przemijaniu, winie i pamięci, co pokazuje, że zło nie zawsze musi mieć formę krwawej zbrodni. W antologii znajdziemy również lżejsze, bardziej przewrotne tonacje. Olga Rudnicka w „Byle do lata…” i Marta Matyszczak w „Trupie, którego nie ma” proponują kryminały z przymrużeniem oka, pokazując, że czarny humor świetnie współgra z mrocznym tematem. Ryszard Ćwirlej w opowiadaniu „Kto się boi czarnej Wołgi?” zabiera nas z kolei w retro podróż do PRL-u, łącząc nostalgię z kryminalnym dreszczykiem. Nie brakuje też głębszych, filozoficznych tonów. Rafał Bielski w otwierającym tom tekście „Skąd się bierze zło?” stawia pytania o moralność i naturę człowieka, które powracają jak echo w kolejnych opowieściach. W tym sensie „Zabójczy pocisk” nie jest tylko zbiorem kryminałów – to także studium ludzkich emocji, słabości i granic, które każdy z nas może przekroczyć. Zaletą antologii jest również świetne tempo lektury. Każde opowiadanie ma własny rytm i charakter, dzięki czemu czytelnik nie odczuwa monotonii. Styl autorów jest na tyle różny, że książkę można czytać fragmentami – jak zestaw intensywnych, mocnych literackich dawek. Dodatkowym atutem jest cel charytatywny: zakup książki wspiera Fundację Pomoc Kobietom i Dzieciom, co nadaje lekturze dodatkowego sensu. „Zabójczy pocisk” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników kryminału, ale też dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak różnorodne oblicza może mieć zło. Każdy z autorów dodaje do wspólnego projektu własny ślad, tworząc mozaikę, która fascynuje i przeraża zarazem. To literacka podróż po zakamarkach ludzkiej duszy – mroczna, ale niepozbawiona refleksji i błysków człowieczeństwa.

Książka „Ucieczka” autorstwa Joanny Opiat-Bojarskiej to czwarta część cyklu Burzyński i Majewski. Kiedy ta książka została wydana przez Empik Go pomyślałam sobie coś w stylu „jeeej, w końcu nowa książka autorki”. Na tym etapie ciągle myślałam, że to nowość. Kiedy zaczęłam słuchać audiobooka mówię „Oooo jak fajnie, że pojawiła się tutaj znana z innych książek antropolog Anita Broll. Oooo jest też Młody i Burza”. Chwila moment bo coś mi tutaj jednak nie pasuje. I to był ten moment kiedy się zorientowałam, że jest to wznowione wydanie książki, którą miałam okazję już czytać. Czytałam, teraz posłuchałam więc sobie trochę odświeżyłam ten cykl. Szkoda tylko, że od końca. Burza i Młody w bagażniku wbitego w drzewo samochodu znajdują zwłoki. Trop prowadzi do Escape Roomu, gdzie czworo młodych ludzi miało dziewięśdziesiat minut na rozwiązanie zagadek i ucieczkę z pokoju. Okazuje się jednak, że z pozostałą trójką nie ma kontaktu. Co takiego wydarzyło się tamtego dnia? Czy ten Escape Room był jakiś inny niż pozostałe? Mnie osobiście zdarza się czasem bywać, ale raczej częściej niż rzadziej. W ciągu sześciu lat byłam może z osiem razy. Pokoi interesujących jest sporo, ale zgrać terminy żeby iść w większym gronie jak widać daje taki oto efekt. Z kolei pod Poznaniem na terenie nielegalnej hodowli zwierząt egzotycznych odnalezione zostają ludzkie kości. Do tego dochodzą wątki z życia prywatnego naszych bohaterów więc nie sposób nudzić się z tą książką.

"Naturalistę" miałam w planach czytelniczych już od jakiegoś czasu, w końcu udało się je zrealizować i przyznaję, że jestem pozytywnie zaskoczona. Fabuła książki zasadzająca się na poszukiwaniu przez naukowca tajemniczego zabójcy młodych dziewczyn może nie jest zbyt oryginalna, natomiast realizacja zaskakuje naprawdę dobrym wykonaniem. Autor poprzez narrację pierwszoosobową wprowadza czytelnika w świat widziany oczami trochę oderwanego od rzeczywistości badacza, który swoim niestandardowym podejściem do wielu kwestii i zachowań nie tylko ludzkich, staje się kłopotliwym (w szczególności dla policji), bo dociekliwym, uczestnikiem mrocznych wydarzeń do jakich dochodzi w lasach Montany. Wykorzystanie różnorodnych technologii czy metod badawczych w celu rozwiązania zagadki kryminalnej, momentami sarkastyczny czy ironiczny humor Theo, nieoczywista historia, dobrze poprowadzona fabuła i nagłe zwroty akcji powodują, że książkę Andrew Mayne`a czyta się z ogromną przyjemnością. Polecam

Ta książka wciąga od pierwszych stron i czyta się ją naprawdę szybko. Krótkie, konkretne rozdziały sprawiają, że trudno się oderwać, bo cały czas chce się jeszcze kawałek dalej. Akcja nie zwalnia, ciągle coś się dzieje, a ciekawość rośnie z każdą kolejną stroną. Zakończenie potrafi zaskoczyć. wydaje się, że już wszystko jest jasne, a jednak historia potrafi jeszcze czymś zagrać na koniec. Zdecydowanie warto przeczytać.

Trzeba zaakceptować Dziurawcowe poczucie humoru - często obrazoburcze - by zaakceptować "Festiwal". A zaakceptować warto. Zadziwia mnie błyskotliwość i narracyjny zamysł tej powieści (wcześniejszego "Bastarda" także, wszak w nim obecna jest opowieść wiążąca ród Soltan-Puńskich z Czyngis-chanem), jej pomysłowość i mięso w niej obecne. Jest mocna, zmysłowa, obrazoburcza. Jest też przejaskrawiona, a ze względu na opisywane środowisko LGBTQ przychodzi mi na myśl nawet określenie "kampowa" - przez co trudno zapomnieć, że jest fikcją literacką, mimo opisanego Festiwalu Cipki, który rzeczywiście się w Warszawie odbył. Ale to nie zarzut, a jedynie spostrzeżenie. Przy takiej inteligencji i warsztatowej sprawności Autora żal byłoby tego nie akceptować, nie pozwalając zarazem powieści wybrzmieć w całym jej zapierającym dech kolorycie. A ten jest mroczny i krwawy, tęczowy i neonowy. Rewelacja!

„Zapachu prawdy” autorstwa Pani Igi Karst to wciągająca powieść oraz pierwszy tom serii „Pensjonat Biały Dwór”. Profesor Adam Korczyński, wybitny znawca storczyków, zostaje znaleziony martwy w lesie pod Sycowem. Początkowo wszystko wskazuje na strzał z broni palnej, ale szybko okazuje się, że sprawa jest dużo bardziej skomplikowana – prawdziwą przyczyną śmierci było pchnięcie nożem, a rana postrzałowa została sfingowana. Śledztwo prowadzi komisarz Michał Orski, a z własnej inicjatywy włącza się w nie także adwokatka Anita Herbst, która przyjeżdża na zaproszenie wnuka zmarłego profesora. Z domu Korczyńskiego znikają dwa cenne przedmioty: unikalny XIX-wieczny album botaniczny oraz rzadki okaz storczyka. Śledczy podejmują trop czy oba przedmioty mogą mieć związek z motywem zbrodni. Tajemnic przybywa, gdy w ogrodzie willi profesora odkryte zostają ludzkie szczątki, które... znikają tuż przed przyjazdem policji. Zostaje jedynie żuchwa. Anita i wnuk zmarłego, Sebastian, podejmują własne dochodzenie, które ujawnia rodzinne sekrety, fałszywe tropy i nieoczywiste relacje w małej, zamkniętej społeczności. Książka Pani Karst zgrabnie łączy elementy klasycznego kryminału z nietuzinkowym motywem botanicznym. Orchidee, egzotyczne zapachy i stare ryciny tworzą niepowtarzalny klimat, który kontrastuje z brutalną zbrodnią. Autorka serwuje liczne zwroty akcji, prowokacyjne dialogi i lekki humor, by ostatecznie poprowadzić czytelnika do zaskakującego finału. Takiego, którego trudno się spodziewać 🙂

Pan Borkowski naprawdę potrafi pisać. Świetna książka, chyba jeszcze lepsza od pierwszej części. Jest tylko jeden problem ciężko zapomnieć, że autor jest kabareciarzem, ale jak nam się to uda to będziemy się dobrze, kryminalnie bawić. (KMN - to chyba mój ulubiony kabaret).

Fajnie napisane, krótkie opowiadania na pożegnanie z komisarzem Maciejewskim. Szczególnie miło się czyta teksty pozostałych autorów, przygody Zygi prowadzone są z duża znajomością całego oryginalnego cyklu o Maciejewskim, zarówno jeżeli chodzi o jego charakter słabości, jak i wydarzenia z poprzednich książek Wrońskiego. Szkoda, że to już koniec.

Niesamowity zbiór relacji między ludźmi. Pomiędzy rodzicami, rodzeństwem, kolegami, przyjaciółmi, kochankami itd. Dialogi, problemy, obłuda i kłamstwa są tak prawdziwe że każdy może znaleźć choć jedno ze swojego życie. W sumie smutne ale prawdziwe i to chyba najgorsze w tym jest.