Dziewczyna Mistrza Gry

Czytałam jako nastolatka, a pamietam ją do tej pory. Niezwykle mi wtedy podpasowała, muszę wrócić fo niej po latach i przeczytać jako dorosła osoba, ale ocena i tak zostanie taka. Jeśli zapamiętałam ją spośród tylu czytanych książek to znaczy, że coś we mnie wtedy poruszyła

"Con Amore" to piękna opowieść o miłości, przyjaźni, trudnych wyborach i o chorobie. Prawdziwa historia, wzruszająca chorej Ewy dziewczyny co bierze udział w konkursie Chopinowskim grając na fortepianie osiąga sukces. Przejmująca, wyciskająca łzy powieść przecudna, dramatyczna książka tak bardzo dobra jak i film mi się podobała!!!

Jedna z ulubionych nastoletnich lektur, czytana x razy. Lilka bardzo mi imponowała i chciałam być taka jak ona - przede wszystkim w kontaktach z chłopakami. Powojenne realia były dla mnie - w latach 70. i 80. - już mocno egzotyczne, acz pewnie nie tak jak dla współczesnych dziewczyn.

Trzy opowiadania w jednym. Katarzyna, Łukasz, Agnieszka...jakie są ich historie? Jak potoczą się ich losy? Jakie mają problemy? Nastolatkowie, którzy starają się zrozumieć życie, miłość, uczucia, przyjaźnie. Nastolatkowie, którzy próbują odnaleźć siebie, którzy poszukują odpowiedzi na pytania, które ich dręczą, powodują bezsenne noce. Dorośli są obok ale niestety nie zawsze wiedzą, jak pomóc, jak doradzić a nawet, gdy się starają, to czy Katarzyna, Łukasz, Agnieszka chcą tak naprawdę ich słuchać?

Nie pamiętam dokładnie, jakie wydarzenia kryły się w tej książce, pamiętam jednak najważniejsze wydarzenie( którego nie mogę napisać, bo nie chcę zepsuć zakończenia książki ) i to jakie wywołała u mnie uczucia…. Tytuł i okładka nie zachęcały mnie do przeczytania. Wiem, wiem, nie ocenia się książki po okładce, ale czasami to jest silniejsze ode mnie… od większości z nas, zwłaszcza jeśli tak naprawdę nie wiedziałam o czym ona jest!!! Ale dostałam ją od mamy i nie chcąc robić jej przykrości, przeczytałam . Cóż… bardzo się z tego powodu cieszę, bo ta książka mnie wzruszyła. Można powiedzieć, że ta książka jest o, jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, „ normalności życia” … zabawne, ale pisząc to coraz więcej mi się przypomina… głównym wątkiem jest obóz i przeróżne nastoletnie osobowości… każda osoba jest inna, posiadająca inne problemy. To jest piękne. Koniec – zadziwiający, tylko to nasuwa mi się na usta!! Ale myślę, że bez tego końca książka nie była by tak dobra, on był podsumujący… tak, wiem , kręcę się w kółku, ale książka nadaje się dla tych, którym wydaje się, że mają, albo naprawdę mają, trudne życie. Przede wszystkim jest ona dla młodych ludzi ale też dla rodziców. Polecam, bo naprawdę warto jest ja przeczytać , życzę miłej lektury i ciekawych przemyśleń…

Ciekawy klimat rodzinnych historii, uczuć, doświadczeń. Wszystko to, co u Siesickiej tak bardzo wyraźne i charakterystyczne dla jej stylu. Przeszłość splata się z teraźniejszością a wszystko okraszone nadziejami na dobrą przyszłość. Postać dziadziusia na 5+, ach..gdyby więcej starszych panów takich właśnie było!c

Powieść poruszający trudny temat, jakim jest niespodziewana ciąża nastolatki. Pokazuje jak dziecko potrafi wszystko zmienić w życiu nie tylko nastolatków, ale również jej rodziców. Porywająca i wciągająca historia, która trzyma w napięciu oraz skłania do głębszych refleksji.

Książkę „Lot nad Pawilonem X” dostałam na czternaste urodziny. Byłam wtedy w fazie niezwykle wyczulonej na wątki romantyczne w książkach (do tej pory serducho mi się cieszy i uważam to za atut, kiedy w lekturze/filmie pojawi się historia miłosna :)), zaczytywałam się w serii „Nie dla mamy, nie dla taty, lecz dla każdej małolaty” wzdychając i wzruszając się losami prezentowanych w tych książkach bohaterów. Powracam do tej lektury mając prawie dwa razy tyle lat. Jak ją odebrałam teraz? Nie wiem jak to się stało, ale do tej pory nie znam pierwszej części tej historii, czyli „Zatrzymajcie świat, chcę wysiąść!”. Zdecydowanie wystarczało mi poznanie Ewy, głównej bohaterki, na kartach tej powieści (dziewczyna wspomina wielokrotnie co się wydarzyło w jej życiu, zanim trafiła do tytułowego Pawilony X, więc można się domyślić jej losów sprzed kilku lat), bo obawiam się, że nasza zbyt długa znajomość byłaby ciężkostrawna. O tym za chwilę. Czym jest tytułowy Pawilon X? To miejsce, w stylu pensjonatu, dla młodych ludzi z problemami. Nie jest to typowy szpital psychiatryczny (w każdej chwili można opuścić to miejsce, tylko nie będzie już do niego powrotu), choć mamy tu przypadki różnych fobii i innych blokad wewnętrzno-zewnętrznych, które uniemożliwiają normalne funkcjonowanie i życie w społeczeństwie (myślę, że inspiracją był”Lot nad kukułczym gniazdem” Kena Keskey’a). Poznajemy Fredkę (bulimiczkę), Lenorę (ślepo wierzącą reklamom), Alberta (przeżył wojnę w byłej Jugosławi), Michała (utalentowany fagocista, który nie może przestać miętosić kulki ciasta) i Rafała (zdrapującego politurę z wszystkiego, łącznie z sobą). Pojawia się także postać Wiktora (dziecko milionerki, komputerowy geniusz) i jego goryla Mateusza. Ta plejada osobliwych postaci będzie dostarczać nam wrażeń, zarówno odgrywając role w tworzonej w Pawilonie sztuce teatralnej, jak również na poletku kryminalnym i sensacyjnym. Oczywiście pewnie byłoby nudniej, gdyby nie Ewka – prawie dwudziestoletnia dziewica, notorycznie latająca bez stanika pod koszulką, borykająca się z wizjami żółtodziobego ptaka (które prześladują ją odkąd była świadkiem zamachu terrorystycznego w samolocie), nie mogąca usiedzieć na tyłku blondynka, która chcąc nie chcąc pomaga osobom, z którymi się styka (to na pewno zasługa jej dziewiczych mocy! :P ). Pewnego wieczoru za jej plecami wyrośnie mężczyzna, który obróci ją ku sobie (podziwiając zapewne kusą koszulkę z Kaczorem Donaldem i wspomniany przeze mnie brak stanika) i gorącymi pocałunkami zawróci jej w głowie, dodając pawilonowej historii szczyptę erotyzmu i pikanterii. Czy Ewka zdecyduje się pójść z nim do łóżka? Co ten zalotnik ma do zaoferowania, prócz namiętności i sprawnego pe… perfekcyjnego ciała? :P Krystyna Boglar serwuje nam całkiem przyjemną opowieść, dbając o to, żeby przemycić wartościowe kwestie, dodać porywy serca i wpleść w to jeszcze wątek kryminalny. Wszystko tworzy spójną całość, którą dobrze i szybko się czyta. Mając lat czternaście pochłaniałam tę lekturę z wypiekami na twarzy, teraz powracam do niej z sentymentem i uśmiecham się, bo dostrzegam rzeczy, które były mi zupełnie obce w dzieciństwie (jak chociażby nazwiska Junga, Freuda czy Adlera i wzmianki psychologiczne, teraz o wiele bardziej zrozumiałe). To niezła młodzieżówka, która nie tylko łechta czytelnika spragnionego wątku miłosnego, ale przede wszystkim rozszerza horyzonty i pokrzepia zagubionego nastolatka (i nie tylko!), pokazując, że problemy można rozwiązywać, wystarczy tylko otworzyć się i dać sobie pomóc. Zwłaszcza odpowiedzialną miłością. :) Opinia opublikowana na moin blogu: www.erpgadki.pl/blog

"Batoniki Always miękkie jak deszczówka" to optymistyczna czytanka na nudny wieczór. Główna bohaterka - Agata lub inaczej Gagaton - pisze tak jakby swój pamiętnik z codziennego życia. Zaglądamy w sekretne sprawy nastolatki, poznajemy jej dom rodzinny. Uświadamiamy sobie jak ważna jest w życiu każdego człowieka rozmowa, szczerość i miłość. Po tę książkę powinien sięgnąć każdy kto ma zły dzień lub zły humor. Na pewno po tej lekturze powróci uśmiech.

Jest to kontynuacja dwóch poprzednich książek o Agacie. W tej części bohaterka jest świeżo upieczoną maturzystką. Planuje iść na studia. Ponadczasowa seria. O problemach nastolatek, o więzach rodzinnych, o szalonych pomysłach i ciekawych spostrzeżeniach. Dzisiejsza młodzież jest inna. Woli gry komputerowe lub książki o wampirach. Większość czasu spędza przed monitorem. Opowieść jest ciepła i wzruszająca. Pełna humoru i dlatego polecam. To moje wspomnienia. Czytałam serię o Agacie gdy miałam 16 lat i bardzo wtedy je lubiłam. Dlatego z miłą chęcią do nich powróciłam.

Jak ja tego filmu nie lubiłem... "Dziewczyński" film zabierał czas w Ekranie z bratkiem miejsce "prawdziwie dobrym" serialom, jak Templariusze czy Wakacje z duchami. A dziś? Wróciłem do serialu z przyjemnością, a potem sięgnąłem po książkę. Są wyraźne różnice, z reguły na korzyść serialu - wrak a nie podziemna komórka, śledztwo innego rodzaju. Mimo to czytałem z przyjemnością. Może i byli kiedyś tak myślący młodzi ludzie? Choć sama Majka przyprawiała mnie o szewską pasję! Jestem pewien, że przy takiej postawie małżeństwo z Arielem sypnęłoby się przy pierwszej okazji, o ile w ogóle do niego by doszło. Za to z przyjemnością dostrzegłem lektury Ariela: Wakacje cyborga, Wybór nowel fantastycznych. Ech, gdzie te czasy? PS. Ale że Ariel nazywał się naprawdę Hipolit Grobla? No proszę...

Pomimo tego, że nie jestem głównym odbiorcą tej książki to całkiem mi się ta historia podobała. Zapewne gdyby to była moja lektury to zostałaby jedną z moich ulubionych. Fabuła ciekawa i wciągająca, choć akurat wątek buddyjski niezbyt mi się podobał. Bohaterowie ciekawi, którym chciało się kibicować choć może nieco zbyt jednowymiarowi. Natomiast mam nieco problem z formą w jakiej ta historia została napisana. Momentami działo się zdecydowanie za szybko i po prostu miałem wrażenie, że to obszerne streszczenie lub niedopracowany szkic. Ogólnie jednak całkiem mi się ta książka podobała.

190820 papier G6. Podobnie jak w "Ten obcy" i "Inna?" poruszony jest temat dorastających dzieci w różnych środowiskach. Ponownie otrzymujemy głęboką analizę przyczyn danych zachowań. Autorka zwraca uwagę na przykład na wpływ na zachowanie dzieci w momencie różnego traktowania rodzeństwa przez rodziców. Pokazuje skutki faworyzacji oraz popadania w schematy wychowawcze. Stara się pokazać też zachowanie danego człowieka w zależności z kim w danej chwili się zadaje, a także późniejszą zmianę priorytetów. Z pozoru prosta historia, a tak wiele obserwacji do refleksji.

Świetna powiastka młodzieżowa, moim zdaniem lepsza od "Tego obcego". Ukazuje trudne relacje rodzinne, punkt widzenia na świat i chęć dopasowania się oczami dziecka z sierocińca, ale przede wszystkim psychologię młodzieży powoli wkraczającej w świat adolescencji, nawiązywanie przyjaźni oraz pierwszych miłostek. Polecam!

Ciekawa książka. Fajna historia o przyjaźni. Dobrze mi się ją czytało, jednak nie do końca potrafiłam się wczuć. Chyba dlatego że czasy liceum mam już za sobą :) Najbardziej przypadł mi do gustu wątek Filipa i Karoliny, tylko szkoda, że zakończenie nie było inne.

Pierwszy raz przeczytane w gimnazjum, drugi raz w liceum, trzeci raz teraz, kiedy jestem na studiach. Za każdym razem wyłuskuję z tej książki coś nowego. W porównaniu do pierwszej części dużo poważnejsza. Momentami wciąż zabawna, ale czuć dorosłość Lilki. Pewnie przeczytam znowu za czas jakiś i wyniosę z niej kolejną życiową mądrość.

Emilia i Marcin jak żuraw i czapla. jedno musi uciekać, żeby to drugie mogło je gonić i na odwrót. Wiemy, co czuje Emilia, jednak nie mamy wglądu w myśli Marcina, zachowanie chłopca było dla mnie miejscami zagadkowe. poza tym zwykła u Ewy Nowackiej wiwisekcja uczuć i relacji międzyludzkich, które ja bardzo lubię. Ta autorka potrafi opisywać sercowe rozterki bohaterów w sposób subtelny, a jednocześnie intensywnie, tak blisko krwiobiegu. wszystkie wstawki o zorzy pominęłam

„Wstęga pawilonu” - Zofia Chądzyńska. Książka wpisana na Listę Honorową Hansa Christiana Andersena. Wyróżnienie to przyznawane jest przez Międzynarodową Izbę ds. Książek dla Młodych (IBBY) autorom i ilustratorom książek dla dzieci. Nagroda ta, określana jest również „Małym Noblem”. . „Wstęgi pawilonu” ukazały się w 1978 roku i zawierają tak uniwersalne i ponadczasowe treści, że współcześnie są nadal aktualne. Dla mnie osobiści, to książka trudnych wspomnień, bolesnych ran i traumatycznych przeżyć nie tylko z dzieciństwa. Czytam i płacze, a łzy nie oczyszczają, a jedynie przywołują trudne wspomnienia. Zachęcam Was do lektury. To są słowa, które na długo zostają w pamięci. Odbiją się echem w sercu a w umyśle zostawią „niezmywalne” znamię. . „Autoportret niedopasowanej (…). Dlaczego ja jestem jak na pustyni, niemożliwa, niekontaktowa, taka jakaś … zupełnie nie jak inni ludzie, niedopasowane, niepogodzona”. Anna, lat piętnaście. Urodziła nie mańkutem, leworęczna - rzec by można wyjątkowa …, ale nie dla swojej mamy, która poniekąd „zmusiła” Annę do zmiany lewej na prawą!!, co efekcie doprowadziło do poważnych następstw!!. Anna zaczęła się jąkać. Czyniąc ją tym samym TĄ gorszą. W dodatku, matka!! wyraźnie faworyzuje młodszą córkę, podkreślając jej dobre cechy!. To wszystko kumuluje się do trudnych młodzieńczych doświadczeń. Braku akceptacji, miłości, rodzicielskiego wsparcia, przyjaciół. Alienacji, społecznego wycofania. . Dobrze, że jest ktoś „obok” niezależny. Kto, w pewnym momencie pomoże, zmieni tok myślenia, będzie wsparciem. Ten ktoś, ostatecznie zasłuży na „Wstęgę pawilonu”. Pojawia się tylko zasadnicze pytanie - dlaczego tym kimś nie jest matka!. Dlaczego, nie rozumie, nie akceptuje? Dlaczego chciała zmiany??. To są trudne pytania. Skomplikowane i zawiłe koleje życia. Życia, które również i dzisiaj bywa „niedopasowane”.

"Na ulicach leżał gruz z rozwalonych pociskami domów. Przed sklepami stały beznadziejne, nie kończące się kolejki po chleb. Stali ludzie nieszczęśliwi i bezbronni. Środkiem ulic maszerowały oddziały żołnierzy w żelaznych hełmach. Tupiąc podkutymi butami śpiewali: Heili, heilo, heila!... Brzmiała niemiecka komenda, powiewały sztandary ze swastyką. Przejeżdżały ciężarówki pełne pobladłych ludzi schwytanych na ulicach lub wygarniętych z domów. Dokąd ich wieźli? Do obozów, na Pawiak, na rozstrzelanie? Chłopcy stawali się żołnierzami, włączali się w konspirację. A dziewczęta? Te, które dorastały i stawały się nastolatkami, do których powinno uśmiechać się życie. Co z nimi? Ale życie nie uśmiechało się. Nie dla nich była radość i beztroska. Wystraszone, zgaszone, niektóre włączone w walkę, przenosiły meldunki i broń dla chłopców, którzy byli wspaniali, odważni i którzy oddawali życie za "Tę, co nie zginęła". Zabrała tym nastolatkom wojna wszystko, co miało być dla nich. Ale czasem, czasem, kiedy słuchały rozmów i wspomnień w domowe wieczory, zaczynały marzyć. Marzyły te, które czekały na życie. Jakie miało być? Jak je sobie wyobrażały? No właśnie... Książka o tym była pisana w latach 1943-1944. Maszynopis ocalał pod gruzami i w roku 1945 ukazało się pierwsze wydanie "Szkoły Narzeczonych". Następne nie miały się już ukazywać. A teraz znów witajcie Drogie Czytelniczki - Wy, szesnastolatki i te z Was, którym wojna odmieniła los. Powraca do Was Marianna, która chciała przeżyć piękne, zwyczajne życie." - Maria Krüger " Parę słów od autorki".

[...] - Marcin - westchnął Wacek oglądając się na drzwi - mów ciszej. Prawdziwy mężczyzna jest dyskretniejszy. Co ty wiesz o życiu, o dziewczynach... Dziecko jesteś. - Phi! Cóż ty sobie myślisz, że u nas w klasie dziewczyn nie ma? Rudzielców nie ma, ale Kostka siostra przemalowała się na rudo, to ci była heca! Wyglądała, jakby się z choinki urwała. 𝗭𝗔𝗕𝗔𝗪𝗡𝗘, 𝗦𝗭𝗞𝗢𝗟𝗡𝗘 𝗣𝗘𝗥𝗬𝗣𝗘𝗧𝗜𝗘 ! 𝗪𝗦𝗣𝗢𝗠𝗡𝗜𝗘𝗡𝗜𝗔 𝗪𝗥𝗔𝗖𝗔𝗝Ą ! Ciąg dalszy powieści "𝑮ł𝒐𝒘𝒂 𝒏𝒂 𝒕𝒓𝒂𝒏𝒛𝒚𝒔𝒕𝒐𝒓𝒂𝒄𝒉". Akcja toczy się po wakacjach, teraz w siódmej klasie szkoły podstawowej. Nawiązują się pierwsze miłości i pary, a jednocześnie toczy się normalne szkolne życie, przepełnione nauką, marzeniami i oczywiście kłopotami z nauczycielami i rodzicami. Samo życie. 𝗦𝗭𝗖𝗭𝗘𝗥𝗭𝗘 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠 𝗪 𝗞𝗔Ż𝗗𝗬𝗠 𝗪𝗜𝗘𝗞𝗨 !