Dzieci rewolucji przemysłowej

Choć książka jest krótka, jest naprawdę wstrząsająca. Ukazuje kobiece doświadczenia Holokaustu z poruszającą szczerością i odsłania różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn przez nazistowski system. Dla mnie osobiście była to całkiem nowa perspektywa postrzegania ludzkiego cierpienia w czasie II w.ś. Lektura uświadamia, że bycie kobietą w tamtym czasie wiązało się z szeregiem dodatkowych zagrożeń i upokorzeń – od przemocy seksualnej po utratę godności i macierzyństwa. Autorka wyraźnie pokazuje, jak różne, a zarazem równie tragiczne były losy obu płci w obliczu tej samej, nieludzkiej rzeczywistości.

Wszyscy powinniśmy czytać, żeby wiedzieć przed czym się ustrzec... To nie jest powieść na zabicie nudy a literatura faktu, która ma zmusić do refleksji. Przykre, że niektórzy szukają w tej książce rozrywki i oceniają nie rozumiejąc. Osoby szukające dobrej zabawy powinny sięgać po inne tytuły. Po prostu...

Jak zawsze przy tego typu książkach jestem porażona jakie okrucieństwo drzemie w ludziach. Opisane życie i rola w Auschwitz aptekarza Capesiusa. Poznajemy go jako uprzejmego, obrotnego przedstawiciela handlowego lekami firmy Farben/Bayer działającego na teranach Rumuni, gdy nastały czasy wojny i został wcielony do SS, a potem skierowany do obozu koncentracyjnego Auschwitz by tam w kolejnych miesiącach stać się naczelnikiem apteki i szafować lekami. Z chęci powiększenia zasobów zaczyna przeglądać walizki przyjezdnych, a potem by być bardziej efektywnym bierze udział w segregacjach na rampie. Mimo, że zaczynają zwozić do obozu ludzi z jego okolic, z którymi współpracował, kolegował się i można powiedzieć, że z niektótymi był blisko, bez zmrużenia okiem kieruje ich na lewo (śmierć), a sporadycznie na prawo (życie). Widzimy jak pazerność i chęć zysku, zabezpieczenia przyszłości prowadzi go do czynów niewyobrażalnych i obrzydliwych, wyrywanie szczęk, by uzyskać złoto z zębów... Nie mam tylu słów, aby opisać jakie skrajne uczucia budziły opisy zachowań jakie miały miejsce w obozie. Po wojnie w zasadzie długo jest bezkarny i kłamstwami łatwo lawiruje i wymyka się sprawiedliwemu sądowi. Żyje na wysokim poziomie, otwiera własną aptekę, kupuje mieszkanie w dobrej dzielnicy i walczy o sprowadzenie do Niemiec rodziny z Rumunii, na której reperkusje wojenne mam wrażenie bardziej odbiły się na niej, niż na nim. Po latach zaczynają wypływać fakty i coraz szersze relacje świadków. 20 lat po zakończeniu wojny dostaje wyrok 9 lat, za to co tam robiono, to aż śmieszny wyrok. Z tego i tak nie odsiedział nawet większości. Wyparł wszystkie czyny, których się dopuścił. Głośno opisywał siebie jako ofiarę i grał rolę pokrzywdzonego. Wstrząsająca książka, ale tych historii nie możemy zapomnieć.

To nie deszcz, to ludzie. A w przeciwieństwie do deszczu, który PO PROSTU pada ( i nie ma względu na osobę), człowiek ZAWSZE może zmienić zdanie. I może ocalić lub zabić. Wielka, wzruszająca lekcja życie. Ja też mogę być dla kogoś ocaleniem lub klęską. Toutes proportions gardées.

Bardzo ciekawa pozycja. Mocno prawdziwa. Pokazuje ból, cierpienie, rozłąkę, tęsknotę, zmianę tożsamości, problemy z tożsamością. Różne decyzje matek, jakże niewyobrażalnie trudne wybory! Zbiegi okoliczności, uśmiechy losu lub ich brak. Niektóre rozmowy autorki długie, inne bardzo krótkie. Całość ciekawie skomponowana. Polecam osobom zainteresowanym tematem. Książka natchnęła mnie do ponownych poszukiwań i 'grzebaniu' w moim drzewie genealogicznym, więc to chyba najlepsza rekomendacja.

Jedna z ciekawszych pozycji, które ostatnio przeczytałem, a przy okazji dowód na to, że czasem warto poszukać książek w koszach w Biedronce. To swoisty album z autentycznymi zdjęciami wykonanymi przez Igora Kostina podczas katastrofy w Czarnobylu. Autor prezentuje nie tylko fotografie z samego wydarzenia, ale również, dzięki swoim zapiskom, dogłębnie analizuje temat i pokazuje, jak dużym problemem w tamtym czasie były rządy komunistyczne. Ukazuje też zmiany, jakie zaszły po katastrofie, dzięki czemu album można traktować jako swego rodzaju archiwum zarówno samego wydarzenia, jak i jego późniejszych skutków. Warta przeczytania dla osób dogłębnie zainteresowanych tematem, lub tych, co mało wiedzą o samym kataklizmie.

Rewelacyjna pozycja. Fascynująca i przerażająca jednocześnie. Ukazuje świat którego już nie ma, który zniknął bezpowrotnie a jednocześnie świat, który jest nam bardzo bliski. Ludzie z tego okresu są tak przerażająco podobni do nas współczesnych. Żyją zajmując się codziennymi rzeczami, prowadzą interesy, wyjeżdżają na wakacje. Czytają gazety, w których co prawda pojawiają się złowrogie spekulacje na temat możliwych zdarzeń w tym wojny jednak to tylko teoretyczne możliwości. Książka obala również mit polskiego społeczeństwa jako sprawiedliwego wśród narodów Europy. Niestety z przytoczonych artykułów prasowych i wypowiedzi ówczesnych polityków wyłania się obraz społeczeństwa zamkniętego, krótkowzrocznego i nietolerancyjnego. Skrajnie prawicowe ciągoty niektórych przedstawicieli polskiej inteligencji czy wypowiedzi o odżydzeniu polskiego społeczeństwa mówią same za siebie. Czyż dzisiaj nie dzieje się to samo? Staramy się uchodzić na arenie międzynarodowej za naród tolerancyjny, szanujący wiarę i poglądy innych a z drugiej strony niektóre miernoty polityczne negują holokaust i urządzają za publiczne pieniądze cyrk w sejmie gasząc gaśnicą świece chanukowe. Coraz częściej słyszy się hasła " Polska dla Polaków" a polscy politycy sympatyzują z takimi dziwolągami jak Orban czy Le Pen. Do tego jesteśmy butni i aroganccy fantazjując o tym jakim to wielkim narodem jesteśmy i jaką to rolę mamy do spełnienia w Europie. Istna kalka z roku 39. Szkoda że gdy przychodzi co do czego karty są rozdawane bez udziału Polski. Historia lubi się powtarzać choć mam nadzieję że tym razem się mylę. Polecam.

Książka „Powstańcy” autorstwa Magdy Łucyan to poruszający reportaż, który pozwala spojrzeć na Powstanie Warszawskie nie przez daty i podręczniki, ale przez emocje i wspomnienia ludzi, którzy naprawdę tam byli. Publikacja oparta jest na autentycznych relacjach uczestników wydarzeń z 1944 roku — autorka oddaje im głos, dzięki czemu historia staje się niezwykle osobista i wiarygodna. Największą siłą tej książki jest jej prostota i szczerość. Łucyan nie ocenia ani nie próbuje rozstrzygać sporów historycznych — przede wszystkim słucha swoich rozmówców. Powstańcy opowiadają o strachu, młodzieńczej odwadze, stracie bliskich, ale też o nadziei i poczuciu wspólnoty. Szczególnie mocno wybrzmiewa fakt, że byli to bardzo młodzi ludzie, często niemal rówieśnicy dzisiejszych czytelników, którzy musieli podejmować decyzje przekraczające ich wiek i doświadczenie. Dużym atutem książki są również liczne fotografie, które jeszcze bardziej przybliżają bohaterów i realia tamtych dni. Zdjęcia sprawiają, że opowieści nabierają dodatkowej autentyczności — nagle historie przestają być anonimowe, a czytelnik widzi konkretne twarze i prawdziwe życie stojące za wspomnieniami. Ciekawym i bardzo poruszającym elementem jest także powtarzające się na końcu rozmów pytanie autorki — co powstaniec powiedziałby osobie w wieku, w jakim sam był podczas Powstania. Odpowiedzi są niezwykle zgodne: bohaterowie podkreślają, jak ważna jest miłość do ojczyzny, wzajemny szacunek, pomaganie sobie nawzajem i odpowiedzialność za drugiego człowieka. Jednocześnie wszyscy niemal jednogłośnie powtarzają jedno przesłanie — nigdy więcej wojen. Reportaż czyta się szybko, ale trudno przejść przez niego obojętnie. Wiele fragmentów zmusza do zatrzymania się i refleksji nad tym, czym naprawdę jest patriotyzm oraz jaką cenę ma wolność. Książka nie epatuje patosem — jej emocjonalna siła wynika właśnie z naturalności opowieści i zwyczajności bohaterów. To lektura ważna, szczególnie dziś, gdy odchodzą ostatni świadkowie historii. „Powstańcy”* przypominają, że za wielkimi wydarzeniami stoją konkretni ludzie, ich wybory i przeżycia. Po zamknięciu książki zostaje cisza i poczucie wdzięczności, że mogliśmy jeszcze usłyszeć ich głosy. Polecam wszystkim, którzy chcą zrozumieć historię nie tylko rozumem, ale przede wszystkim sercem.

Czy zastanawialiście się kiedyś jak dzieci odbierają swoich ojców,którzy byli okrutnymi zbrodniarzami wojennymi?? Przyznam się,że ja nigdy sie nad tym nie zastanawiałam. W tej ksiazce możemy poznać dzieci,które usprawiedliwiają swoich ojców, a także tych,którzy nienawidzą swojego rodzica za ślepą wiarę w Hitlera. Jest to bardzo ciekawa pozycja i zachecam do zapoznania sie z nią. Zaczytanego książkoholicy ❤️📖

Autorka potrafi w sposob skrotowy i przejrzysty nakreslic tlo historyczne ,by potem przejsc do zasadniczego tematu . Opisuje relacje polskich Zydow w Izraelu,antagonizmy miedzy nimi, zapoznaje z popularnymi osobami, duzo tez wskazowek co do ksiazek,ktore poszerza horyzonty. Ja z trudem robilam przerwy,by wziac szklanke herbaty.

Ta książka wstrząsa swoją autentycznością i nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia. Opisy życia w ukryciu pokazują walkę nie tylko z wrogiem, lecz również z bólem, głodem i bezsilnością. Różnorodność relacji sprawia, że każda historia brzmi inaczej, ale wszystkie łączy rozpaczliwa determinacja, by przetrwać. To lektura wymagająca, lecz potrzebna, bo pozwala zrozumieć tragedię z perspektywy pojedynczych ludzi.

Znamy to nazwisko. Z medycyny, filmow, książek. Używamy go, nie wiedząc, co w narracji III Rzeszy znaczyło. Jak Hans Asperger stanowił wraz ze swoimi mistrzami i kolegami medykami naukowe podwaliny eliminacji słabych, bezbronnych, „społecznie nieużytecznych” dzieci. Dlaczego i jak wykreowano operację T4 i cały program sterylizacji i eutanazji osób nie pasujących do wizji społeczeństwa nazistowskich Niemiec. Historia wciąga, zasysa, topi w najgorszym rozumieniu słowa „człowieczeństwo”. Ta lektura wstrząsa i boli.

Kilka pierwszych rozmów bardzo dobrych i na temat, niestety kolejne jakby odbiegały. Z zainteresowania polskim systemem oświaty przeszliśmy na pracę w szkołach specjalnych, doświadczenia lektora z Hiszpanii i podsumowanie dziennika strajków. Oczywiście wiele wypowiedzi budzi moje silne emocje i niezgodę, a także bezsilność, ale warto zajrzeć.

Ogólnie książka jak i losy jej bohaterów są piękne i całkowicie rozumiem zamysł autorki aby były przedstawione 44 historie, ale niestety sprawia to, że część z tych historii jest napisana baaardzo skąpo i bardzo po łebkach. Jest dużo ciekawych informacji, ale fajnie by było przeczytać więcej konkretów o danej parze

W kontekście obecnych wydarzeń na świecie ta książka jest niepokojąca. Świetny pomysł na książkę (tematy rozdziałów, cytaty z prasy itp.). Nie zgodzę się, że jest nudna – jest po prostu przytlaczajaca, jesli czyta się ją "jednym tchem" i ma się świadomość, że to wszystko może się powtórzyć.

Dałabym wyższą ocenę, gdyby tytuł tej książki był inny, ponieważ skupia się ona na charakterystyce wakacyjnych miejscowości oraz sposobach spędzania letnich dni osób znanych. Zabrakło mi w tej pozycji historii o "zwykłych" ludziach, a więc robotników, urzędników czy chłopów. Czytałam inną książkę o tej tematyce - "1939. Jeszcze żyjemy" i zdecydowanie bardziej podobało mi się dzieło Anny Lisieckiej. Nie można odmówić autorce ogromu włożonej pracy i zarysowania szerszego kontekstu tamtego lata. Niemniej, opisuje ona lato 1939 niemal wyłącznie tylko z perspektywy znanych osób, przez co poczułam rozczarowanie po lekturze.

Ciężko było mi zdobyć tę książkę, ale w końcu się udało. Oczekiwania miałam spore i niestety nie zostały w pełni spełnione. Uwielbiam literaturę o tematyce medycznej, więc i poprzeczka była wysoko zawieszona. Oczekiwałam pasjonującej lektury od której trudno mi się będzie oderwać a dostałam po prostu niezłą książkę i tyle. Czuję niedosyt, czegoś mi w niej zabrakło. Czytałam o wiele lepsze książki o tematyce medycznej. Na plus okładka, podział na tematyczne rozdziały w których omawiane są różne przypadki medyczne, merytoryczność, słowniczek pojęć, ilustracje, korekta, książka napisana jest w przystępny sposób. Na minus spoiler dotyczący powieści Agathy Christie (jednej z nich nie przeczytałam). Ode mnie naciągane 7/10.

Monika Sławecka, scenarzystka i autorka książek, absolwentka filmoznawstwa na Uniwersytecie Łódzkim. Świat mafii, alkoholizm, hejt, porwania - to tematy, które poruszała ze swoimi rozmówcami w poprzednich książkach. „Balet, który niszczy” to kolejna, która powstała na podstawie zeznania byłych uczennic i uczniów polskich szkół baletowych. Pierwsza w Polsce państwowa szkoła baletowa powstała w 1950 roku w Gdańsku, dziś jest ich 5. O przyjęciu do szkoły decyduje egzamin, którego pozytywny wynik daje młodziutkim kandydatom poczucie wkraczania do elit i magicznego świata. Dzieci rozpoczynają naukę w IV klasie szkoły podstawowej i kończą ostatnią klasą liceum. Dziewięć lat wytężonej, ciężkiej pracy, o której zdecydowali się opowiedzieć Monice Sławeckiej. Są wśród nich tancerki, którym udało się ukończyć szkołę i osiągnąć sukces, ale są też takie, które nie wytrzymując panującej atmosfery i rygoru decydują się pożegnać ze szkołą. O tym, co kryje się za murami tych pięknych gmachów opowiadają między innymi Natalia Wojciechowska, baletnica z dużą ilością sukcesów na koncie, Natalia Lesz i Iza Miko. Jest tu też przerażająca historia Szymona Szpaka, niezwykle uzdolnionego tancerza, którego niestety, nigdy nie zobaczymy już na scenie. Wszyscy rozmówcy potwierdzają zgodnie - nauczyciele w szkołach baletowych nie pomagają w rozwijaniu dziecięcych pasji, nie są ich mentorami, nie wspierają w pokonywaniu trudności i lęków, nie budują wiary we własne możliwości. Opowiadają za to o zastraszaniu i psychicznym terrorze. O życiu w permanentnym stresie. Krzykliwych i obcesowych nauczycielach. O publicznym upadlaniu i karach fizycznych. O promowaniu skrajnie chudych ciał, czego skutkiem jest bulimia czy anoreksja. O zakazie picia wody pomimo intensywnego wysiłku, gdyż ta „wypycha brzuch”. Depresja, samookaleczanie się i podejmowanie prób samobójczych nie należą do rzadkości. Zdarzają się przypadki wykorzystywania seksualnego i maltretowania psychicznego. W szkołachq tępi się indywidualność. Nauczyciele strachem i agresją budują swój autorytet, a uległe im dzieci duszą w sobie bunt na złe traktowanie, przemoc czy wulgarny ton. Każdy dzień rozpoczyna się bólem brzucha i niepewnością, co się wydarzy. To hermetyczne środowisko i niekontrolowany przez nikogo system sprawiają, że niewiele osób ma świadomość terroru, jakiemu poddawane są w szkole dzieci. Co więcej - wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, co przeżywają zamykające się coraz bardziej w sobie ich pociechy. Poinformowany przez uczennicę o sposobach nauczania w szkole Rzecznik Praw Dziecka odpowiada, że szkoły artystyczne rządzą się swoimi prawami i w związku z tym nie jest w stanie nic zrobić. Większość uczniów nie dotrwa do końca. Wielu po opuszczeniu szkoły przechodzi długi proces terapeutyczny, który ma na celu pomóc im między innymi w pozbyciu się toksycznych myśli o sobie. Często jest to szpital psychiatryczny. Dorośli ludzie jeszcze wiele lat po opuszczeniu szkoły odczuwają traumę, co przekłada się między innymi na problemy w relacjach z innymi. Utracone poczucie własnej wartości nie zawsze udaje się odbudować. Książka dobitnie pokazuje, że system edukacji w szkołach baletowych wymaga zreformowania i nadzoru. Nacisk na przedmioty zawodowe powoduje, że nauka przedmiotów ogólnokształcących jest tam na wyjątkowo niskim poziomie. Brakuje lekarza, psychologa i dietetyka. „Choć wielu jest dobrych pedagogów, to jeden zły potrafi zepsuć całą pracę tych dobrych” - to słowa psychologa a zarazem ojca uczennicy poznańskiej szkoły baletowej, która nie wytrzymuje psychicznego terroru i po 3 latach odchodzi. Czy uda się wreszcie przerwać ten krąg zła, kryjący się za murami szkoły? Dlaczego tylu dorosłych, wiedząc o problemie nie może zrobić nic? Natalia Wojciechowska, uczennica Warszawskiej Szkoły Baletowej i inicjatorka akcji „Stop przemocy w szkołach baletowych” to chyba jedyna tancerka, która odważyła się publicznie opowiedzieć to, co dzieje się z uczniami za zamkniętymi drzwiami. Dzięki niej problem został nagłośniony, pomogła również w powstaniu niniejszej książki. Desperacja, z jaką uczniowie walczą w tych szkołach o realizację swoich marzeń budzi podziw, choć nie każdy wytrwa tam do końca. U tych, którzy nie wytrzymują i rezygnują, często miłość do baletu przeradza się w nienawiść. Zdumienie budzi fakt, że pomimo coraz większej wiedzy na temat przemocy istniejącej w szkołach baletowych nic się nie zmienia w nich do dnia dzisiejszego. Dorośli, biorący na siebie odpowiedzialność za młode pokolenie, zamiast rozwijać w dzieciach wrażliwość, empatię i pasję taneczną tłamszą je, niszcząc nie tylko ich miłość do tańca, ale również osobowość. Wstrząsająca lektura.

Kwestia zdrowia psychicznego przez stulecia byla tematem wstydliwym. Jesli rodzine bylo na to stac, to chorego umieszczano w prywatnych zakladach zamknietych. Znacznie gorzej wygladala sytuacja, kiedy rodzina nie chciala wziac odpowiedzialnosci za los chorej osoby lub jesli nie bylo ich stac na oplaty. W tym przypadku obowiazek ten spoczywal na wladzach. W 1839 roku wladze Nowego Jorku otworzyly na Wyspie Blackwell Nowojorski Zaklad dla Oblakanych. Na tej samej wyspie stworzono Dom Pracy Przymusowej, przytulek dla ubogich, szpital i zaklad karny. Trafic tam bylo bardzo latwo. W przypadku przestepcow sprawa byla jasna. Byl wyrok i skazany wiedzial ile czasu trwal. W pozostalych przypadkach pobyt tam bywal dozywotni. Prowadzono kreatywne kwaterowanie i mieszkancy byli przesuwani pomiedzy budynkami. Warunki sanitarne i zywnosciowe byly tragiczne, a smiertelnosc bardzo wysoka. Prowadzono tam rowniez okrutne eksperymenty medyczne. Osoby wizytujace szpital mialy wrazenie, ze schodza do przedsionkow piekiel. Lata zajelo, zanim w swiadomosci spolecznej pojawila sie kwestia rozdzielenia choroby psychicznej, przestepczosci i ubostwa. Wielokrotnie przeprowadzane reformy i restrukturyzacje nie przynosily oczekiwanych skutkow. Ksiazka Stacy Horn to sprawnie napisana i rzetelna historia wyspy Blackwell. Mimo dziejacych sie tam okropienstw, autorka nimi nie epatuje, nie szuka sensacji. Nie jest to ksiazka przelomowa, ale jest potrzebnym glosem w dyskusji o humanitaryzmie i odpowiedzialnosci spoleczenstwa i wladz za najslabszych wspolobywateli. Jedna uwaga do polskiego tlumaczenia - nazwanie seksu oralnego "francuzem" bardziej pasuje do jezyka potocznego, niz do tego typu ksiazki.

Joanna Podgórska podchodzi do tematu obecności Kościoła w życiu publicznym z reporterską dociekliwością, ale też z osobistą wrażliwością i bez udawania obiektywizmu. To lektura, która początkowo może zaskakiwać intensywnością i bezkompromisowością narracji, nie jest to suchy zbiór faktów, lecz gorący, czasem prowokujący głos w dyskusji o sferze religii, państwa i codziennych wyborach zwykłych ludzi. Autorka prowadzi czytelnika przez realia współczesnej Polski, pokazując, jak historia, tradycja i instytucjonalna władza splatają się w jeden skomplikowany węzeł wpływów i oczekiwań. Książka zmusza do refleksji - nie tylko nad tym, co jest „normą” w społeczeństwie, ale też nad tym, jak tę normę odbieramy, podtrzymujemy albo kwestionujemy. Styl Podgórskiej jest przystępny, miejscami bezceremonialny, co sprawia, że książkę czyta się szybko i z zaangażowaniem, choć nie zawsze z poczuciem komfortu.