Belfrzy

Monika Sławecka, scenarzystka i autorka książek, absolwentka filmoznawstwa na Uniwersytecie Łódzkim. Świat mafii, alkoholizm, hejt, porwania - to tematy, które poruszała ze swoimi rozmówcami w poprzednich książkach. „Balet, który niszczy” to kolejna, która powstała na podstawie zeznania byłych uczennic i uczniów polskich szkół baletowych. Pierwsza w Polsce państwowa szkoła baletowa powstała w 1950 roku w Gdańsku, dziś jest ich 5. O przyjęciu do szkoły decyduje egzamin, którego pozytywny wynik daje młodziutkim kandydatom poczucie wkraczania do elit i magicznego świata. Dzieci rozpoczynają naukę w IV klasie szkoły podstawowej i kończą ostatnią klasą liceum. Dziewięć lat wytężonej, ciężkiej pracy, o której zdecydowali się opowiedzieć Monice Sławeckiej. Są wśród nich tancerki, którym udało się ukończyć szkołę i osiągnąć sukces, ale są też takie, które nie wytrzymując panującej atmosfery i rygoru decydują się pożegnać ze szkołą. O tym, co kryje się za murami tych pięknych gmachów opowiadają między innymi Natalia Wojciechowska, baletnica z dużą ilością sukcesów na koncie, Natalia Lesz i Iza Miko. Jest tu też przerażająca historia Szymona Szpaka, niezwykle uzdolnionego tancerza, którego niestety, nigdy nie zobaczymy już na scenie. Wszyscy rozmówcy potwierdzają zgodnie - nauczyciele w szkołach baletowych nie pomagają w rozwijaniu dziecięcych pasji, nie są ich mentorami, nie wspierają w pokonywaniu trudności i lęków, nie budują wiary we własne możliwości. Opowiadają za to o zastraszaniu i psychicznym terrorze. O życiu w permanentnym stresie. Krzykliwych i obcesowych nauczycielach. O publicznym upadlaniu i karach fizycznych. O promowaniu skrajnie chudych ciał, czego skutkiem jest bulimia czy anoreksja. O zakazie picia wody pomimo intensywnego wysiłku, gdyż ta „wypycha brzuch”. Depresja, samookaleczanie się i podejmowanie prób samobójczych nie należą do rzadkości. Zdarzają się przypadki wykorzystywania seksualnego i maltretowania psychicznego. W szkołachq tępi się indywidualność. Nauczyciele strachem i agresją budują swój autorytet, a uległe im dzieci duszą w sobie bunt na złe traktowanie, przemoc czy wulgarny ton. Każdy dzień rozpoczyna się bólem brzucha i niepewnością, co się wydarzy. To hermetyczne środowisko i niekontrolowany przez nikogo system sprawiają, że niewiele osób ma świadomość terroru, jakiemu poddawane są w szkole dzieci. Co więcej - wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, co przeżywają zamykające się coraz bardziej w sobie ich pociechy. Poinformowany przez uczennicę o sposobach nauczania w szkole Rzecznik Praw Dziecka odpowiada, że szkoły artystyczne rządzą się swoimi prawami i w związku z tym nie jest w stanie nic zrobić. Większość uczniów nie dotrwa do końca. Wielu po opuszczeniu szkoły przechodzi długi proces terapeutyczny, który ma na celu pomóc im między innymi w pozbyciu się toksycznych myśli o sobie. Często jest to szpital psychiatryczny. Dorośli ludzie jeszcze wiele lat po opuszczeniu szkoły odczuwają traumę, co przekłada się między innymi na problemy w relacjach z innymi. Utracone poczucie własnej wartości nie zawsze udaje się odbudować. Książka dobitnie pokazuje, że system edukacji w szkołach baletowych wymaga zreformowania i nadzoru. Nacisk na przedmioty zawodowe powoduje, że nauka przedmiotów ogólnokształcących jest tam na wyjątkowo niskim poziomie. Brakuje lekarza, psychologa i dietetyka. „Choć wielu jest dobrych pedagogów, to jeden zły potrafi zepsuć całą pracę tych dobrych” - to słowa psychologa a zarazem ojca uczennicy poznańskiej szkoły baletowej, która nie wytrzymuje psychicznego terroru i po 3 latach odchodzi. Czy uda się wreszcie przerwać ten krąg zła, kryjący się za murami szkoły? Dlaczego tylu dorosłych, wiedząc o problemie nie może zrobić nic? Natalia Wojciechowska, uczennica Warszawskiej Szkoły Baletowej i inicjatorka akcji „Stop przemocy w szkołach baletowych” to chyba jedyna tancerka, która odważyła się publicznie opowiedzieć to, co dzieje się z uczniami za zamkniętymi drzwiami. Dzięki niej problem został nagłośniony, pomogła również w powstaniu niniejszej książki. Desperacja, z jaką uczniowie walczą w tych szkołach o realizację swoich marzeń budzi podziw, choć nie każdy wytrwa tam do końca. U tych, którzy nie wytrzymują i rezygnują, często miłość do baletu przeradza się w nienawiść. Zdumienie budzi fakt, że pomimo coraz większej wiedzy na temat przemocy istniejącej w szkołach baletowych nic się nie zmienia w nich do dnia dzisiejszego. Dorośli, biorący na siebie odpowiedzialność za młode pokolenie, zamiast rozwijać w dzieciach wrażliwość, empatię i pasję taneczną tłamszą je, niszcząc nie tylko ich miłość do tańca, ale również osobowość. Wstrząsająca lektura.

Przy książce raz poleciała mi łza, i wiele, ale to wiele razy się zaśmiałam. Książka niby długa ale w formie ,, komiksu" bardzo szybko mi zleciał czas. Książka porusza problemy codzienne z naszymi czworonogami, naprawdę nie spodziewałam się tak świetnej książki. Ze wszystkim się utożsamiam i lepiej przedstawić się chyba nie dało. Z kategorii książek o psach jedna z lepszych. Nie zawiodłam się. Pochwała dla autorki. Każdy kto będzie miał kiedykolwiek psa powinien się z nią zapoznać, zdecydowanie o tej książce słyszałam za mało! ❤️

Trudno mi ocenić tę książkę. Gdybym miała ją ocenić za wartość merytoryczną to byłoby solidne 9 natomiast za styl i sposób przedstawienia treści to 3,5. Przeczytałam książkę z dużym zainteresowaniem nawet jeśli miejscami styl autorki był dla mnie drażniący i infantylny. Druga kwestia to nastawienie do swojego ciała. Nie wiem na ile to amerykańskie a na ile ja jako kobieta pod pięćdziesiątkę inaczej postrzegam swoje ciało, ale ogromnie trudno było mi czytać o obsesyjnej momentami nienawiści do własnego ciała i jego fizjologii. Jeśli zostawimy te subiektywne odczucia związane z osobistym przeżywaniem siebie przez autorkę to dostajemy kawał świetnej dziennikarskiej roboty pokazującej biologiczne, fizjologiczne, ewolucyjne i psychologiczne aspekty związane z funkcjonowaniem naszego ciała od włosków na piersiach przez pocenie się, PMS po plastykę waginy. Autorka nie tylko przepytywała na okoliczność każdej z kwestii naukowców o bardzo różnych poglądach ale wiele kwestii testowała na sobie patrząc jak się czuje z włosami pod pachami czy jadąc przez Nowy Jork topless czy poddając się masażowi przez pochwę. Ostatecznie daję 8 gwiazdek bo styl nie jest tu najistotniejszy a czytając komentarze widziałam, że są osoby, które ten styl polubiły, ja oceniam treść a ta jest naprawdę godna uwagi.

Ofiary przemocy domowej, które stały się zabójczyniami swoich oprawców. Osiem kobiet, osiem historii i podobne schematy, nagły impuls, zabójstwo, więzienie. Współczuję tym kobietom , które latami znosiły bicie, upokorzenia, wyzwiska , jestem w stanie zrozumieć dlaczego zabiły. To chyba jedyny przypadek, kiedy bardziej żal mi sprawczyń a nie ofiar. Książka jest wstrząsająca i smutna, odniosę się tylko do jej formy.Nie przepadam za narracją polegająca na pytaniu i odpowiedzi, a tu na dodatek te historie kobiet są poszatkowane, opowiadane po kawałku, nie lubię takiego chaosu. Według mnie najciekawszą częścią książki są właśnie te historie zabójczyń, natomiast rozmowy z ekspertami mniej mnie interesowały,dlatego pomimo że tematyka książki była bardzo ciekawa dałam jej tylko siedem gwiazdek.

Jedna z ciekawszych pozycji, które ostatnio przeczytałem, a przy okazji dowód na to, że czasem warto poszukać książek w koszach w Biedronce. To swoisty album z autentycznymi zdjęciami wykonanymi przez Igora Kostina podczas katastrofy w Czarnobylu. Autor prezentuje nie tylko fotografie z samego wydarzenia, ale również, dzięki swoim zapiskom, dogłębnie analizuje temat i pokazuje, jak dużym problemem w tamtym czasie były rządy komunistyczne. Ukazuje też zmiany, jakie zaszły po katastrofie, dzięki czemu album można traktować jako swego rodzaju archiwum zarówno samego wydarzenia, jak i jego późniejszych skutków. Warta przeczytania dla osób dogłębnie zainteresowanych tematem, lub tych, co mało wiedzą o samym kataklizmie.

Niby człowiek wie, co dzieje się w kościele, ale zawsze książki ujawniające hipokryzję wymienionej wyżej instytucji mocno mnie bulwersują. Książka ukazuje nam dewiacje wysokich hierarchów, skłonności do otaczania się bogactwem i wykorzystywanie swoich uprzywilejowanych pozycji. Czyta się ją dosyć przyjemnie, choć niektóre wywiady, sprawiały wrażenie mało wiarogodnych.

Bardzo ciekawa książka. Napisana na pewno z błogosławieństwem i kontrolą producentów. Ale, ale! Jest jak praca doktorska na temat fenomenu serialu. Czyli dokładna analiza różnych aspektów, mnóstwo odnośników do źródeł z tyłu książki. Sztywność. I dzielenie włosa na czworo. Zabrakło mi jednego argumentu na rzecz analizy - serial odniósł sukces, bo dziewczynom na ekranie widać było spod bluzek sutki. Nieważne, że chodzimy prawie nadzy na plażę i na basen - sutki zapewniają natychmiast oszałamiający efekt! Co do tłumaczenia - bardzo dobre pod względem językowym, ale tłumaczka nie ogladała ani jednego odcinka Friends! Poznać to po tłumaczeniu. Kiedy tłumaczy scenę o pierwszym pocałunku R i R, pisze "Rachel przeszła przez pokój". Nie przez pokój, tylko przez salę /kawiarni/. Wystarczyło obejrzec 2 minuty odcinka. I tłumaczy "kiosk z bankomatami", zamiast przedsionek banku z bankomatami. Wystarczyło obejrzeć odcinek.

Muszę powiedzieć, że mam problem z ocenieniem tej książki, bo jest koktajlem plusów i minusów. Plusy: + autentycznie opisane zdarzenia + niezwykle plastycznie przedstawiona rzeczywistość +odwaga by napisać taką książkę, zdając sobie sprawę z własnych ograniczeń i traum Minusy: - powtórzenia (najpierw pamiętnik, później dokładnie to samo jako pytania w wywiadzie) - trochę skakanie po tematach i trzeba się mocno namęczyć, żeby połączyć ze sobą wszystkie wątki Ogólnie książka nie jest zła, jednak mogłaby być przez p. Oskara troszkę bardziej dopracowana jeśli chodzi o chronologię, logiczny ciąg zdarzeń itd. Mimo tego koktajlu plusów i minusów książkę polecam.

Nie jest to dokładnie ta sama tematyka co "Ja nie leczę, ja uzdrawiam" ( https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4875709/ja-nie-lecze-ja-uzdrawiam-prawdziwa-twarz-polskich-bioenergoterapeutow ), ale jakośtam zbliżona i porównując, to powiem tak: jeśli chodzi o zakres tematu to ta podobała mi się bardziej, ale jeśli chodzi o postawę autora, to wygrywa tamta. Tutaj jednak trochę heheszki i ogólnie nie do końca poważne podejście do tematu np. na wyprawę w "poszukiwaniu ducha" autor zaprasza przyjaciela (który, nawiasem mówiąc, poważniej do tego podchodzi niż on) ale czy to ma być poważne? Po co to towarzystwo w takim momencie? Żeby bardziej się rozpraszać? Wolałbym żeby było tak jak w "Ja nie leczę, ja uzdrawiam": profesjonalnie i bezstronnie. Jednak na plus trzeba zaliczyć, że tutaj w zakres tego w co wierzą Polacy autor wciągnął też religię - to jest dobre w zestawieniu z wróżbami itp., bo częstokroć przez ludzi wierzących da się wyczuć takie: "jakieś wróżki, głupoty, bzdury" ale przemiana opłatka w ciało, to przecież prawda najczystsza, która się dokonuje co niedzielę ;) Ogólnie książkę przesłuchałem z bardzo dużym zainteresowaniem, jest wciągająca i łatwo skupić się na treści. Wszyscy bohaterowie zrobili na mnie raczej pozytywne i takie sympatyczne wrażenie. Nie wiem, pewnie są w tych branżach też oszuści, ale myślę że większość szczerze wierzy w to co robi. Jest wiele o intuicji, odczuciach... dla sceptyka to mogą być bzdury ale tak sobie myślę... a co w tym złego? Co złego w tym, że ktoś podejmie jakąś decyzję po rozłożeniu kart, posłuchaniu intuicji czy choćby rzucie monetą? Większość (i mówiąc większość mam na myśli tak 99%) decyzji w naszym życiu i tak nie jest taka ważna :D i mam na myśli również decyzje dotyczące miejsca zamieszkania, wyboru partnera życiowego czy podjęcia pracy. Wiem, to może brzmi kontrowersyjnie ale mówię to w sensie, że to nie są rzeczy nieodwracalne czy jedynie słuszne. Ważna to może być decyzja na temat aborcji, przejścia jakiejś operacji itp., bo to mogą być decyzje nieodwracalne ale co to za różnica czy ktoś zamieszka w Krakowie czy Warszawie? (albo czy w Anglii czy we Francji?). Zwiąże się z Piotrem albo Jankiem czy będzie pracował w firmie A albo B? Z Krakowa do Warszawy zawsze można się przeprowadzić (albo z Francji do Polski czy skądkolwiek niemal dokądkolwiek), pracę zmienić, a szczęśliwym można być zarówno z Piotrem jak i Jankiem, a przynajmniej zdrowy rozsądek i tak nie przewidzi tego lepiej od intuicji czy kart ;) Dlaczego by więc "słuchanie intuicji" miałoby być gorszym drogowskazem niż cokolwiek innego? (i mówię to ja, zupełnie bez intuicji ;) ). Ciekawa była też wypowiedź jednej z wróżek: "– Są pewne dźwięki, które słyszą psy, nietoperze, a my nie, tak? Ale to przecież nie znaczy, że pies jest pierdolnięty, tylko po prostu łapie inne częstotliwości. I tak samo są obrazy, które widzę ja, a kto inny nie. Na razie nie umiemy się do tego dobrać, zbadać, jak to jest, ale jestem przekonana, że będziemy potrafili." (pdf.str.41) Jeszcze inne kwestie, które chcę skomentować po cytatach: "– Czyli kiedy jasnowidz nam mówi: „W czwartek trzynastego spadnie ci na głowę jakiś ciężki przedmiot”? [doktor Michał Parzuchowski:] – On nigdy tak nie powie. – No dobra: „Pod koniec września coś zdarzy się niedobrego twoim dzieciom”. – O, właśnie! „Coś zdarzy się niedobrego”. I teraz to ty musisz poszukać, co to takiego może być. Zaczynasz więc kombinować, poddając jasnowidzowi kolejne propozycje. Co w praktyce może wyglądać tak, że mówisz: „Ano tak, bo wtedy moje dziecko ma egzamin”. I wtedy on: „No właśnie, niech ono się do niego dobrze przygotuje”. Podstawową kwestią, którą wykorzystują jasnowidze, jest podpowiedź od klienta." (pdf.str.323) - no bardzo fajnie tylko tak rzadko wygląda wizyta u wróżki czy jasnowidza, chyba że to rzeczywiście jakiś oszust :P takie wypowiedzi to właśnie nie wróżki stawiają w złym świetle ;) Tak samo jak ten "horoskop" Forera - no jak się pisze ogólniki, to nic dziwnego, że większość ludzi się z tym zgodzi ;) (chociaż ja bym się nie zgodził z niczym, co zawiera fragment w stylu: "Czasem bywasz osobą (…) przystępną i towarzyską (…)" :D ). Dla przeciwwagi fragment z wypowiedzi Wojciecha Eichelbergera z dalszej części książki: "Ktoś mnie dawno temu zapytał, co sądzę o astrologii. Ja na to, że nic, bo zupełnie się na tym nie znam. Zaproponowano mi wtedy udział w eksperymencie z udziałem Roberta Waltera, jednego z najwybitniejszych polskich astrologów. (…) Miałem wybrać trzech pacjentów, z którymi pracowałem przynajmniej przez dwa lata w ramach terapii indywidualnej, i nikomu nie zdradzić, kogo wybrałem. Potem opracować o tych ludziach trzy odrębne dokumenty: krótki życiorys, patogeneza, objawy, prognozy, przebieg dotychczasowej terapii. Zapakować w nieopisane koperty, zakleić, trzymać przy sobie i nikomu nie pokazywać. Dostarczyć oponentowi tylko daty, dokładne godziny i miejsca urodzenia oraz płeć wybranych. Po miesiącu spotkaliśmy się w towarzystwie kilkunastu osób zainteresowanych tym wydarzeniem, Położyłem na stole sędziowskim swoje trzy koperty. Pan Walter położył swoje. Sędzia je otworzył, ułożył parami i odczytał. Okazało się, że w dwóch wypadkach na trzy mistrz astrologii miał do powiedzenia na temat tych osób więcej niż ja, i to bardziej trafnie. A trzeci przypadek uznany został za remis. (…) z pewnością był to fakt, przed którym musiałem pokornie schylić swoją racjonalną, materialistyczną głowę. Co, prawdę mówiąc, nie było zbyt wielkim wysiłkiem, bo jakimś cudem w oprogramowaniu mojego mózgu zainstalowała się nakładka poznawczej pokory, przekory, ciekawości i świadomości własnych ograniczeń." (pdf.str.393-394) - no i respekt, tak, to był najlepszy wywiad w tej książce! (czytana/słuchana: 13-15.01.2025) 5-/5 [7/10]

Rozmowy autora z wieloma ludźmi na wiele "gorących" tematów. Wspólnym mianownikiem są rozmówcy: obecni i byli księża, zakonnicy, ich partnerki życiowe. Książka porusza bolesne sprawy, jednak w żaden sposób nie jest tzw. atakiem na kościół. Narracja wyważona, obiektywna. Wielu rozmówców jest wypalonych, świadomych swojej samotności w społeczeństwie i perspektyw na starość: dom samotnego księdza. W wielu wypadkach Bóg i cała religia jest fasadą na zewnątrz dla maluczkich, a kapłaństwo wygodnym sposobem na dostatnie życie, całe życie w obłudzie i zakłamaniu. A jednak sporo jest takich, którzy nie utracili żarliwości i wiary, ale widzą otaczającą ich rzeczywistość i nad tym boleją. Grozą napawają opisy formacji w seminarium: ujednolicanie różnych ludzi wg jednego wzorca postaw i myślenia, wdrażanie do ślepego posłuszeństwa wobec przełożonych - samodzielne myślenie i oceny nie są wskazane.

Różne kraje, różne problemy, różne opowieści, ale łączy je jedno - jeden uniwersalny Kościół. Czyta się z zaintrygowaniem, autor z powodzeniem pokazuje jak zróżnicowaną mozaiką jest Kościół katolicki i jakie wyzwania przed nim stoją, które z polskiej perspektywy mogą wydawać się abstrakcyjne a są realnymi tematami do zaadresowania.

Podwórko bez trzepaka - to zbiór reportaży, które pokazują dzieciństwo bez filtra, ale nie mniej kolorowe, wręcz przeciwnie. Barwy są tu pełne życia, intensywne i czasem w kolorze łez, a czasem morza. Bardzo spodobał mi się wybór tematów - jest różnorodny i tak dobrze opisany, że mimo krótkiej formy, potrafi wciągnąć, zaangażować odbiorcę od pierwszych słów. Jest ciekawie, nietuzinkowo i wzruszająco.

Artur Nowak w książce „Duchowni o duchownych” podejmuje temat, który przez lata pozostawał tabu w polskiej debacie publicznej. Autor z rozmachem wnika w kulisy życia duchownych, przybliżając czytelnikowi ich codzienne zmagania, wewnętrzne konflikty oraz moralne dylematy. W efekcie otrzymujemy odważną i głęboko poruszającą opowieść o ludzkiej stronie duchowieństwa, która daleko odbiega od idealizowanego wizerunku. Na pierwszy plan wysuwają się autentyczne relacje byłych księży, zakonników i diakonów. To właśnie one nadają książce niezwykłą wiarygodność. Nowak rozmawia z osobami, które, choć związane z Kościołem, postanowiły mówić otwarcie o trudach tej drogi. Wywiady z byłymi duchownymi pozwalają zajrzeć za zasłonę, która przez dekady ukrywała prawdziwe problemy polskiego duchowieństwa. Największą siłą książki jest szczerość i bezkompromisowość. Nowak nie unika trudnych tematów. Alkoholizm, depresja, konflikty wewnętrzne, hipokryzja, a także kwestie związane z homoseksualizmem i nadużyciami seksualnymi – wszystko to zostaje pokazane z punktu widzenia tych, którzy sami przez to przeszli. Ta odwaga w ukazywaniu niewygodnych faktów sprawia, że książka staje się nie tylko lekturą, ale również swoistym dokumentem społecznym, otwierającym oczy na realia życia duchownych. Styl Nowaka jest przystępny, ale zarazem niepozbawiony literackiego zacięcia. Autor potrafi zainteresować czytelnika, wprowadzając go w świat zamkniętych wspólnot zakonnych i hierarchii kościelnej. Każdy rozdział przyciąga uwagę, balansując między faktami a emocjami. Książka zmusza do refleksji nad kondycją współczesnego Kościoła w Polsce i jego wpływem na społeczeństwo. Pokazuje, jaką cenę płacą duchowni za wymagania stawiane przez instytucję, która często nie zapewnia im odpowiedniego wsparcia. Jednocześnie autor przypomina, że za każdym koloratką kryje się człowiek z jego słabościami, marzeniami i dramatami. „Duchowni o duchownych” to lektura, która może wywoływać skrajne emocje – od zaskoczenia, przez złość, po współczucie. Jest to książka zarówno dla wierzących, którzy chcą lepiej zrozumieć swoich duchowych przewodników, jak i dla tych, którzy krytycznie patrzą na instytucję Kościoła. To ważny głos w polskiej literaturze faktu, który zasługuje na szeroką uwagę.

Opowieść żywicielki... Nieodróżnialne od powieści obyczajowej science-fiction, a i to nie do końca. Mroczne, a niepozorne. Tematyka surogatek i biznesów ciążowych, do tego rozwarstwienie społeczne oraz emigracje. Łączy się to, składa w bolesną historię. Nie lubię wygładzającego zakończenia i paru zbędnych powtórzeń, ale ta książka mimo wad zostaje z czytelnikiem.

Bardzo osobliwa książka, w zasadzie opowiadająca o trudnym życiu, którego również i my sami moglibyśmy doświadczać – my, ktoś z naszej rodziny, albo sąsiedzi. Historie, które łączy jedno: doświadczenie głębokiej samotności. Bo nawet jeśli człowiek żyje w relacji, ma rodzinę, to nie oznacza, że jest szczęśliwy. Szczęście płynie bowiem nie z zewnątrz, ale z naszego środka, i jeżeli sami o nie nie zadbamy i nie zawalczymy, może się okazać, że żyjemy życiem innych albo tylko dla innych, a o sobie samych zapominamy. Niektórym z tym dobrze, inni przekonują się o tym po wielu latach życia w złudnych zależnościach. Książka napisana została w niezwykle poetycki sposób – podczas lektury miałem wrażenie, że rzecz dzieje się jakby w świecie wyśnionym, a nie w twardej rzeczywistości, której każdy z nas mniej lub bardziej doświadcza. Jak większość czytelników tej książki, mnie również poruszyła historia Krystyny i Darka, matki i syna, których głęboka więź połączyła na skutek wielkiej tragedii, której dopuścił się syn. Nie chciałbym być na miejscu ani jednej, ani drugiej osoby – nie wiem, jak bym się zachował, czy potrafiłbym wznieść się na poziom heroiczności rodzica. A może tylko rodzic w ten sposób znalazł sobie formę, która miała nadać jego życiu sens? Nie wiem, bo nie jestem w stanie wniknąć w ich wnętrza. Wiem za to, że muszę przyglądać się swoim motywacjom, swoim pragnieniom i także dbać o relacje z najbliższymi, które powinna budować mądra miłość.

Moje pierwsze wspomnienie związane z Queen jest nieco krępujące - pod okiem pani od rytmiki, w Sali gimnastycznej, klasa trzecia tańczy Bohemian Rhapsody ubrana w koszmarne, zalatujące jeszcze minionym ustrojem granatowoczarne trykoty, udając, że śpiewa do skakanek. Pamiętam także, że fascynował mnie teledysk do Show Must Go On, puszczany namiętnie przez wszystkie stacje telewizyjne, i działy się wtedy w moim małoletnim umyśle rzeczy niezrozumiałe. Był to zresztą jeden z pierwszych tekstów po angielsku, które jako tako rozumiałam, na ile pozwalał mi wiek. Pamiętam również śmierć Freddiego, którą wszyscy bardzo przeżywaliśmy, mimo że byliśmy dopiero na początku podstawówki. Byłam za młoda, żeby móc w pełni doświadczyć zjawiska, jakim był Queen - wydawało mi się jednak, że coś tam o nich wiem, ale książka autorstwa dwóch Brytyjczyków uświadomiła mi, że jestem w błędzie. Ogrom informacji przytłoczył mnie. Poznałam wiele faktów z historii tego zespołu, o których nie miałam pojęcia, a nawet nowe utwory, których dotychczas nie znałam. Książka nosi podtytuł „Życie, śmierć i spuścizna Freddiego Mercury’ego”, więc spodziewałam się „suchej” biografii Freddiego. Publikacja wykracza jednak poza opowieść o życiu samego wokalisty, dowiedziałam się bardzo dużo również o innych członkach zespołu (choć jest o nich oczywiście proporcjonalnie o wiele mniej), a także o samym powstawaniu Queen, pozostałych zespołach w których grał Freddie. Sporo jest o piosenkach, którymi zasłynęli – jak powstawały, jak były odbierane przez publiczność i prasę, jak kręcono do nich teledyski. Zaskoczyło mnie mocno, że Freddie miał w zwyczaju tworzyć najpierw melodię, a potem słowa piosenki – dla mnie zawsze naturalniejsze było pisanie muzyki do napisanego wcześniej tekstu. Należę do pokolenia, w świadomości Queen zawsze funkcjonował jako supergrupa, legenda, a Freddiego postrzegano wyłącznie jako ikonę rocka, genialnego wokalistę - tym bardziej zdziwiło mnie, że przez lata mieli takie problemy z negatywnym odbiorem albumów i hejterskimi recenzjami w prasie. Jest też sporo o życiu prywatnym Freddiego, i tu także miałam wiele zaskoczenia. Nie miałam pojęcia, że był fanem Presleya, MJ-a i Hendriksa. Wiedziałam, że lubił się bawić, ale nie zdawałam sobie sprawy, do jakiego stopnia te zabawy dochodziły – nawet jeśli weźmie się pod uwagę „sex drugs i rock’n’roll”. Zdecydowanie nie jest to Freddie, którego przedstawiono w filmie Bohemian Rhapsody. Miejscami przerażał mnie ten nieokiełznany hedonizm, ale też autorzy nie starają się ani trochę oceniać Freddiego – bardziej chcą podkreślić, że w latach 80. podejście do wielu kwestii wyglądało inaczej. Mierziła mnie za to postać Gaetana Dugasa i jego nieodpowiedzialności. Rozpoczęcie opowieści o artyście notką historyczną o rozwoju wirusa HIV i przeplatanie opowieści o Freddiem historią zmagań ludzkości z AIDS wydaje się dość kontrowersyjnym zabiegiem. Autorzy tłumaczą się z tego pomysłu, ale nie kupuję ich wyjaśnień. Wiadomo, że Freddie był w sumie pierwszą tak znaną osobą, która zmarła na AIDS, więc miał niezaprzeczalny wpływ na postrzeganie tej choroby w społeczeństwie, ale mimo wszystko jest w tym trochę przyklejanie etykietki. Poza tym autorzy politykują i wyrażają swoje opinie zaangażowane światopoglądowo, których nie miałam ochoty czytać. Nie podobały mi się też próby psychologizowania i przypisywania Freddiemu jakichś intencji, np. kompleksów względem innych członków grupy na tle wykształcenia, oraz tłumaczeniem przez to jego zachowań. Zamiast tego wolałabym np. przeczytać o jego ukochanych kotach. Na chłostę kablem od mikrofonu zasługuje osoba odpowiedzialna za „sto dwadzieścia pięć ludzi” oraz, co mnie strasznie zdenerwowało - „Dusty’ego Springfielda”. Nie wiem, czy to radosna twórczość tłumacza, czy korektora, ale podejrzewam, że Dusty byłaby mocno obrażona.

Pomysł na książkę świetny, opisy zdjęć ciekawe ale jest duży minus: brak nazwisk autorów pod zdjęciami (odsyłanie do źródeł typu: East News czy Wikipedia to jednak lipa). Szkoda, że książka nie została wydana na kredowym papierze, jakość samych zdjęć poszybowałaby w górę (tak, wiem, cena również). Jak dla mnie nieco mylący tytuł: historia zdjęcia jest tutaj najczęściej historią bohatera tegoż zdjęcia. Dla przykładu - historię zdjęcia przedstawia np. to zamieszczone na okładce, natomiast POZOWANE zdjęcie na którym jest dwójka dzieci ocalałych z Titanica to już jest historia sfotografowanych osób. Reasumując - czytało się bardzo przyjemnie.

Bardzo dobra książka. Napisana z dużą dawką humoru, dokładnie tak jak poprzednia. Nie polecam dla ludzi których łatwo obrzydzić, ponieważ zawiera bardzo dużo tematów związanych z fekaliami, krwią i narządami intymnymi. Zdecydowanie pierwsza książka Kaya ''Będzie Bolało'' była lepsza, ale czar wspaniałego autora kiedyś musi prysnąć. Zdecydowanie mogę polecić tę lekturę wszystkim choć troszkę zainteresowanych medycyną.

Bardzo spójna i uporządkowana książka, przemoc wobec dzieci została ujęta z różnych perspektyw. Nie była ani za długa, ani za krótka. Wydaje mi się jednak, że brakuje tutaj spojrzenia na aktualne programy wyborcze polityków, bo niektórzy z nich chcą wrócić do legalnych kar cielesnych.

Bardzo lubię Celeste, ale ta książka jej się w mojej ocenie nie udała aż tak bardzo, jak reszta jej działalności. Ogólnie obserwuję, że napisanie śmiesznej książki nie jest łatwe, stand up i słowo pisane nie idą w parze. Na pewno ciekawie się czytało historię samej Celeste. Czyta się szybko i w miarę przyjemnie, ale nie jest to arcydzieło.