Droga

Okładka książki Droga
Cormac McCarthy Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie Ekranizacje: Droga (2010) fantasy, science fiction
272 str. 4 godz. 32 min.
Kategoria:
fantasy, science fiction
Format:
papier
Tytuł oryginału:
The Road
Data wydania:
2019-05-08
Data 1. wyd. pol.:
2008-01-01
Data 1. wydania:
2006-01-01
Liczba stron:
272
Czas czytania
4 godz. 32 min.
Język:
polski
ISBN:
9788308068687
Tłumacz:
Robert Sudół
Ekranizacje:
Droga (2010)
Inne

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Posłuchaj fragmentu
00:00 / 00:00
Reklama

Kup Droga w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Oficjalne recenzje książki  Droga i



Przeczytane 1825 Opinie 403 Oficjalne recenzje 280

Opinia społeczności książki  Droga i



Książki 1504 Opinie 857

Oceny książki Droga

Opinia

avatar
176
108

Na półkach:

„Droga” Droga autorstwa Cormac McCarthy to jedna z tych powieści, które zostają z czytelnikiem na długo – nie przez fabularne fajerwerki, lecz przez emocjonalną surowość i ciszę, która towarzyszy każdej stronie.

To historia ojca i syna w świecie po katastrofie, której natura – co znamienne – nigdy nie zostaje jasno określona. Ten brak konkretu działa na korzyść książki: zamiast skupiać się na przyczynie zagłady, czytelnik zostaje wrzucony w jej skutki. Spopielony krajobraz, pustka i ciągłe zagrożenie tworzą tło dla opowieści o relacji, która jest jedynym punktem oparcia w rozpadającej się rzeczywistości.

Najbardziej poruszający jest właśnie ten wymiar relacyjny. Ojciec i syn „niosą ogień” – symbol człowieczeństwa, moralności, dobra. W wielu recenzjach podkreśla się, że to opowieść nie tyle o przetrwaniu fizycznym, co o przetrwaniu wartości. Jednocześnie można mieć pewien niedosyt w konstrukcji postaci chłopca. Jego niemal bezwarunkowe posłuszeństwo wobec ojca może dziwić – brakuje momentów buntu, własnego zdania, które uczyniłyby tę postać bardziej realistyczną. Z drugiej strony, niektórzy czytelnicy interpretują to jako świadomy zabieg – dziecko w świecie bez reguł kurczowo trzyma się jedynego autorytetu, jaki mu pozostał.

Styl McCarthy’ego jest oszczędny, momentami wręcz ascetyczny. Krótkie zdania, brak klasycznej interpunkcji, dialogi pozbawione ozdobników – wszystko to buduje atmosferę surowości i wyczerpania. Dla jednych będzie to poetycka prostota, dla innych trudność w odbiorze.

„Droga” nie daje łatwych odpowiedzi ani spektakularnych zwrotów akcji. To raczej medytacja nad tym, co zostaje z człowieka, gdy znika świat. I być może właśnie dlatego robi tak silne wrażenie.

„Droga” Droga autorstwa Cormac McCarthy to jedna z tych powieści, które zostają z czytelnikiem na długo – nie przez fabularne fajerwerki, lecz przez emocjonalną surowość i ciszę, która towarzyszy każdej stronie.

To historia ojca i syna w świecie po katastrofie, której natura – co znamienne – nigdy nie zostaje jasno określona. Ten brak konkretu działa na korzyść książki:...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to video - opinia

Poznaj innych czytelników

28181 użytkowników ma tytuł Droga na półkach głównych
  • 16 316
  • 11 625
  • 240
4410 użytkowników ma tytuł Droga na półkach dodatkowych
  • 2 948
  • 847
  • 168
  • 132
  • 126
  • 96
  • 93

Inne książki autora

Cormac McCarthy
Cormac McCarthy
Amerykański pisarz, scenarzysta i dramaturg. Studiował na University of Tennessee w latach 1951-1952, a 1953 wstąpił na 4 lata do United States Air Force (ang. Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych), z których 2 spędził na Alasce, prowadząc audycję radiową. W 1957 powrócił na uniwersytet. W 1961 pobrał się z koleżanką ze studiów Lee Holleman. Bez uzyskania dyplomu ukończenia uczelni opuścił uniwersytet i przeprowadził się z rodziną do Chicago. Zajął się twórczością literacką. W Chicago powstała jego pierwsza powieść Strażnik sadu. Po powrocie do Sevier County w stanie Tennessee rozstał się z żoną. Latem 1965 wyruszył w podróż statkiem Sylvania do Irlandii. Na statku poznał Anne DeLisle, która była zatrudniona tam jako piosenkarka. Pobrali się w 1966 podczas pobytu w Anglii. W tym samym roku po otrzymaniu stypendium od Fundacji Rockefellera podróżował po południowej Europie, zatrzymując się na dłużej na Ibizie, gdzie napisał swoją drugą powieść "W ciemność". Gdy powrócił z żoną do Stanów Zjednoczonych, powieść ta została opublikowana w 1968 i zyskała pozytywne recenzje. W 1969 McCarthy z żoną przeprowadzili się do Louisville w stanie Tennessee, gdzie kupili nieruchomość, którą McCarthy własnoręcznie wyremontował. Tamże napisał następną opartą na faktach książkę "Dziecię boże" (wydana w 1974). W 1976 przeprowadził się do El Paso w Teksasie i pozostawał w separacji z żoną Anne DeLisle. Powieść Suttree, którą pisał z przerwami przez 20 lat, została opublikowana ostatecznie w 1979. Najbardziej znane jego dzieła to "Krwawy południk" (1985), zaliczony przez The New York Times do pięciu najlepszych powieści amerykańskich ostatnich 25 lat (w innym zestawieniu, 100 najlepiej stworzonych postaci w literaturze pięknej od 1900 roku, znalazł się antybohater tej książki, łowca skalpów sędzia Holden), oraz tzw. „trylogia graniczna”: "Rącze konie" (1992), "Przeprawa" (1994) i "Sodoma i Gomora" (1998). Akcja tych utworów toczy się na południowym zachodzie Stanów Zjednoczonych. "Krwawy południk" to powieść historyczna pełna przemocy, opisująca masakry Indian na granicy Teksasu z Meksykiem w latach 1849-50. Została zauważona przez krytyków, jednak dopiero książka "Rącze konie" okazała się bestsellerem i zdobyła National Book Award. Utwór opowiada o wyprawie dwóch szesnastolatków w 1948 r. do Meksyku, gdzie poznają okrucieństwo świata. Książka "Dziecię Boże" podejmuje temat natury ludzkiej wyrwanej z tworu jakim jest społeczeństwo. Oprah Winfrey wybrała książkę McCarthy’ego "Droga" jako książkę miesiąca w kwietniu 2007 roku do Oprah's Book Club. Winfrey przeprowadziła z nim wywiad, pierwszy wywiad telewizyjny, jakiego udzielił i który ukazał się na antenie w The Oprah Winfrey Show 5 czerwca 2007. Wywiad został nagrany w bibliotece Santa Fe Institute i w nim McCarthy opowiedział o doświadczeniach związanych z byciem ojcem w starszym wieku, co było inspiracją i miało wpływ na jego powieść "Droga". McCarthy mieszkał w miejscowości Tesuque w Nowym Meksyku na północ od Santa Fe z trzecią żoną Jennifer Winkley i ich synem Johnem. Chronił ściśle swoją prywatność i rzadko udzielał wywiadów. Zmarł w wieku 89 lat.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

451° Fahrenheita Ray Bradbury
451° Fahrenheita
Ray Bradbury
„451° Fahrenheita” Raya Bradbury’ego to jedna z tych powieści, które wybrzmiewają jeszcze długo po przeczytaniu. Choć została napisana w latach 50. XX wieku, jej treść wciąż brzmi niezwykle aktualnie. Porusza bowiem kwestie, które bezpośrednio dotykają naszego świata. Cenzura, powierzchowność społeczeństwa czy zanik samodzielnego myślenia to tylko niektóre z nich. Akcja książki rozgrywa się w przyszłości, w której czytanie książek jest zakazane, a strażacy zamiast gasić pożary zajmują się paleniem domów, w których odnaleziono zakazane lektury. Główny bohater, Guy Montag, jest jednym z nich. Strażakiem, który początkowo, bez głębszej refleksji, wykonuje swoją pracę. Z czasem zaczyna jednak zadawać pytania, a te, pozostawiając go bez sensownej odpowiedzi, nakazują mu wątpić w działania systemu, w którym żyje i co gorsza, dla którego wiernie pracuje. Wewnętrzna przemiana Montaga staje się tutaj symbolem przebudzenia i w pewnym sensie, symbolem poszukiwania prawdy w czasach zdominowanych przez ułudę szczęścia i bezrefleksyjną konsumpcję. Bradbury w swojej książce stworzył nie tylko świetną wizję totalitarnego państwa, ale także zmusił czytelnika do głębokiej refleksji nad szeroko pojętą kondycją człowieka. Autor doskonale pokazuje jak łatwo społeczeństwo może zatracić zdolność do krytycznego myślenia, gdy zostanie odcięte od kultury i wiedzy. Po jej przeczytaniu nie sposób nie myślec o tym jak wiele z tej fikcyjnej rzeczywistości, którą tu dostajemy, możemy odnaleźć w dzisiejszym świecie. Świecie pełnym ekranów, szybkich informacji, nietrwałych więzi i do granic spłyconych emocji. Bradbury nie moralizuje, nie ocenia, ale dosadnie daje czytelnikowi do zrozumienia, że to od niego zależy, czy pozwoli, aby myślenie i wrażliwość zniknęły pod grubą warstwą obojętności. Czytając tę historię nie raz przechodził mnie dreszcz. Ba! Od pierwszej strony towarzyszyło mi swoiste poczucie niepokoju, które głęboko osiadło na moich ramionach i powraca za każdym razem, kiedy wspominam losy Montaga. Ponadto, chciałabym pochylić się nad stylem Autora. Jest prosty, bardzo obrazowy i niezwykle wymowny. Całość wręcz czyta się sama! Reasumując, „451° Fahrenheita" to pozycja obowiązkowa dla wszystkich, którzy szukają niepokojącej i dającej do myślenia historii. Gwarantuję, że po jej przeczytaniu pozostanie w Was coś więcej niż przerażający i przejmująco aktualny obraz dystopii. Książka ta pozostawi po sobie coś więcej. Pozostawi uczucie niepokoju i mnóstwo pytań o naszą przyszłość jako ludzkości. Ja jestem pewna, że kiedyś jeszcze do niej wrócę, choćby dlatego, by po raz kolejny poczuć te emocje i doceniać prawo do poznawania świata przez literaturę 🤍 bo słowo ma moc, której nie da się spalić.
MagdaLena - awatar MagdaLena
oceniła na 9 6 dni temu
Gwiazdozbiór Psa Peter Heller
Gwiazdozbiór Psa
Peter Heller
(8,5pkt) --- Historia pilota Higa, zamieszkującego samotnie z psem Jasperem małe lotnisko Erie, opowiadana pierwszoosobowo w pamiętnikarskiej formie zlepku postrzępionych myśli, kolejnych ważniejszych zdarzeń, refleksji na temat samotnego życia 9 lat po globalnej epidemii grypy dziesiątkującej ludzkość. Hig na skutek dwutygodniowej gorączki doznał uszczerbku na zdrowiu, jego umysł nie funkcjonuje już jak przed pandemią, stąd tekst jest przerywany, zdania często nieskładne, z błędami, powtórzeniami, dialogi wplecione w narrację bez myślników... --- Jedynym sąsiadem Higa jest małomówny, tajemniczy samotnik Bangley (Pan Śmierć), który strzeże swej prywatności bronią palną z laserowymi celnikami i noktowizorami. Agresywni nieznajomi, potencjalni roznosiciele zaraźliwej choroby, którzy sporadycznie pojawiają się w okolicy, są bez emocji przez niego zabijani... --- Głównym motywem tego postapo jest mała cesna Bestia i codzienne loty zwiadowcze Higa nad terenem wokół lotniska. Wypatrywanie zagrożeń z tytułu pojawienia się innych ludzi, trudy życia w samotności po stracie najbliższych, skomplikowana relacja z Bangley'em... --- O ile w "Drodze" McCarthy'ego niewyodrębnione dialogi i ściana tekstu mi przeszkadzały i utrudniały czytanie, tak tu kwestia dialogów i fragmentaryczny tekst wprowadzają dodatkowy czynnik stałego napięcia i niepewności. Zresztą korekta też się nie popisała - sporo błędów w tekście. Reasumując dobre postapo, takie skrzyżowanie nieśpiesznego "Ziemia trwa" z akcyjnym "Jestem legendą".
WissQuek - awatar WissQuek
ocenił na 8 2 dni temu
Terror Dan Simmons
Terror
Dan Simmons
Dan Simmons w „Terrorze” serwuje czytelnikowi literackie doświadczenie bliskie hipotermii. Powieść stanowi potężną, duszną i przerażająco realistyczną kronikę powolnego konania, w której autor bierze na warsztat autentyczną tragedię wyprawy Franklina, obudowując ją grubą warstwą lodu, szkorbutu oraz inuickiej mitologii. Książka ma w sobie coś z dokumentu – Simmons z obsesyjną wręcz dbałością o detal opisuje konstrukcję dziewiętnastowiecznych statków, racje żywnościowe i techniczne aspekty przetrwania w temperaturach, w których stal pęka jak szkło. Prawdziwym antagonistą staje się tutaj sama Arktyka – białe, obojętne piekło, które z każdą stroną zaciska pętlę na szyjach marynarzy, podczas gdy tajemnicza bestia krążąca wokół okrętów zdaje się jedynie dopełniać dzieła zniszczenia. Simmons genialnie kreśli portrety psychologiczne, zwłaszcza kapitana Croziera, człowieka rozdartego między własnymi demonami a obowiązkiem ratowania załogi tracącej zmysły skupiając się na tym, co zostaje z człowieka, gdy znikają cywilizacyjne wygody, a prym wiedzie pierwotny głód i paraliżujące zimno. Mimo swojej objętości, powieść trzyma w napięciu właśnie dzięki temu powolnemu, niemal sennemu rytmowi nocy polarnej. Lektura okazuje się gęsta i fizycznie wyczerpująca, odzierając czytelnika z łatwego pocieszenia. Simmons udowadnia, że największy horror płynie ze świadomości własnej kruchości i nieuchronności losu w obliczu potęgi natury.... Jedna z nielicznych książek, po odłożeniu których odruchowo sprawdza się szczelność okien i działanie ogrzewania....
Joanie - awatar Joanie
ocenił na 9 4 dni temu
Źródło Ayn Rand
Źródło
Ayn Rand
Czytając „Źródło”, miałam wrażenie, jakbym poruszała się po świecie będącym jakimś dziwnym mirażem przypowieści biblijnej i filmu Tarantino. Nie czułam jednak ani pretensji, ani przesadnego patosu, mimo zarzucanej często karykaturalności postaci; wręcz przeciwnie — czułam, że obcuję z monumentalnym dziełem. Powieść w sposób konsekwentny, nieprzejednany, nieznajdujący miejsca na kompromis, wykłada koncepcję indywidualizmu za pomocą wspaniale skonstruowanych, wręcz wyśrubowanych charakterów, które, zderzając się ze sobą jak wolne elektrony, tworzą pasjonującą historię o zależności między masą, mainstreamem a jednostką i postępem, osiąganym tylko dzięki jej niezmąconym wartościom. Bieg zdarzeń pozostaje na drugim planie. Wiele było przy lekturze przystanków i refleksji, a brutalistyczny, jakby ciosany styl pisarski nadawał jednostajny, hipnotyczny rytm wczytywania się w kolejne warstwy motywów bohaterów–postaw — i to było chyba najbardziej fascynujące w tej podróży. Całość tworzy klimat wyjątkowy. To, co jednak mam do zarzucenia tej książce, to motyw gwałtu przedstawiony teatralnie — nie zestarzało się to zbyt dobrze. Romans, choć pokazujący kobietę piękną, niezależną, ponadprzeciętnie inteligentną (dziewicę!), którą trzeba i można złamać, zdominować, bo tego właśnie pragnie, tego potrzebuje, by oddać się w pełni miłości, o czym "ten jedyny" oczywiście wie i w pełni to kontroluje — trąci harlequinem. Czy to miało dodać pikanterii? Obnażyć gust czytelnika? Jak dla mnie — niepotrzebny zabieg prowokacyjny. Albo czegoś nie rozumiem. No, ale jestem tylko oceniającą powielaczką, a nie twórcą...
Kaja - - awatar Kaja -
ocenił na 9 2 miesiące temu

Cytaty z książki Droga

Więcej
Cormac McCarthy Droga Zobacz więcej
Cormac McCarthy Droga Zobacz więcej
Cormac McCarthy Droga Zobacz więcej
Więcej