Władca much

Osią tej książki jest starcie McMurphy'ego (zbawcy) z Wielką Oddziałową (uosobieniem systemu). Bohater wchodzi do zamkniętego świata, wiedząc czym jest śmiech, bunt, ryzyko, a co dawno przez pensjonariuszy tego miejsca zostało zapomniane, choć część z nich dobrowolnie zrezygnowała z tego. Postanawia zakłócić ten mechanizm, obudzić pragnienie wolności. Dehumanizacja człowieka nie przybiera tylko jawnych metod przemocy, jest również cicha, wyrafinowana, systematycznie odbiera podmiotowość.Język, rytuał, terapia, a przede wszystkim regulamin służy temu, by jednostka przestała być jednostką. Zatarcie granicy między normalnością a szaleństwem sprawia wrażenie, że czytelnik traci grunt pod nogami. Kto jest szalony: pacjenci, czy ci, którzy ich kontrolują. Sprawę komplikuje narracja prowadzona przez Wodza. Może to są jego wizje, lęki, metaforyczny szum sprawia, że świat psychoatryka staje się niejednoznaczny, podważając pytanie o definicję normalności. Puenta tej historii jest gorzka. System nie potrzebuje zwyciężać. Sam się naprawia, sam podtrzymuje, również z wykorzystaniem tych, którzy są tam dobrowolnie, akceptują jego zasady, bo nie chcą wolności. Wolą schronić się w przewidywalnym porządku instytuacji. I może dlatego trwa - nie dzięki kontroli, lecz dzięki przyzwoleniu, cichej zgodzie, bo lepiej być uwięzionym, ale mieć wszystko zaplanowane i przewidywalne, niż być wolnym i musieć starać się o cokolwiek. Brzmi ciągle znajomo?

Wybitna powieść, oryginalna i pełna polotu. Język powieści jest trudny (mieszanka angielskiego i rosyjskiego, w moim odczuciu to trochę taki zrusyfikowany angielski) i dlatego pewnie niektórzy czytelnicy zniechęcą się już na samym początku. A warto się nie zniechęcać, tylko przeczytać do samego końca - fabuła wstrząsa. To niesamowite, co ta książka zrobiła w moim zaczytanym jesestwie. Czegoś podobnego jeszcze nie czytałam.

Lektura stawia czytelnika w niekomfortowej sytuacji przez zastosowaną tu pierwszoosobową narrację. Zmusza do uczestnictwa w opisywanych wydarzeniach z przyjęciem perspektywy Humberta, z którym jak mogę się domyślać, żadne z nas nie chciałoby odczuwać powiązania. Muszę przyznać, że dawno nie odczuwałam takiego wewnętrznego rozdarcia podczas czytania. Główny bohater jednocześnie zdaje sobie sprawę z niepoprawności swojego podejścia, upodobań i wyborów życiowych. Z drugiej strony nie jest w stanie się im oprzeć. Poznając jego przemyślenia zagłębiamy się w specyficzną i skrzywioną percepcję jego świata, ale zbieramy również okruchy jego ludzkich odruchów. Troski, miłości i fascynacji - niestety, wymierzonej w niewłaściwą osobę oraz o nienaturalnym nasileniu. To historia chorej fascynacji, problemów psychicznych, ale też dramatu wielu jednostek. Dzieło niełatwe, ale jakże warte przeczytania. Myślę, że nie da się lepiej oddać tego co przekazał nam Vladimir Nabokov w swoim dziele. Tu wszystko budzi niepokój i dylematy moralne.

Powiem tak - książka całkiem dobrze napisana i całkiem dobrze ją się czyta. Jednak kiedyś jak oglądałem film (pełnometrażowy), nie serial - jakoś bardziej interesował odbiorcę niż książka. Może to być akurat u mnie wynik tego, że spojrzenie na II WŚ z punktu widzenia wojsk USA jakoś nigdy mnie nie przekonywało. Fabuła w bardzo dobry sposób ironizuje z konieczności - przed, którą w wojsku stają żołnierze w czasach interwencji wojskowych. Jednak podłoże amerykańskie tej książki mnie jako Europejczyka mnie pociąga.

Prawdziwa uczta czytelnicza. Akcja książki rozgrywa się w latach 30-tych w Moskwie. Powieść ma strukturę szkatułkową i porusza różne tematy: * walka dobra ze złem (diabeł wytyka błędy i wady ludzi) * satyra totalitaryzmu i absurdy ZSRR * miłość silniejsza od śmierci (romans Mistrza i Małgorzaty) * twórczość literacka i sztuka w czasach represji * dylematy moralne władzy, tchórzostwo (wątek Poncjusza Piłata i Jeszui Ha-Nocri).

Książka, którą na pewno warto znać. Ciężko mi się ją czytało, ale nie ze względu na to jak jest napisana, bo język użyty przez Orwella jest bardzo przystępny. Wymęczyła mnie bardzo pod względem emocjonalnym. Dawno nie czytałam książki, która byłaby dla mnie taka dołująca. Na pewnie długo ze mną zostanie, ale zdecydowanie nie wzbudziła we mnie pozytywnych uczuć. Zdecydowanie łatwiejszy w odbiorze był dla mnie Folwark zwierzęcy. Niemniej, warto przeczytać, ku przestrodze.

Ta książka równie dobrze mogłaby zostać napisana dzisiaj, w ogóle nie czuć upływu czasu. Czyta się szybko i z ogromną ciekawością, choć wydawałoby się, że dzieje się niewiele. Jeden z lepszych opisów młodzieńczego sposobu myślenia, młodzieńczej przekory, wrażliwości, nadziei jaki czytałem.

„Folwark zwierzęcy” autorstwa George’a Orwella to alegoryczna nowela polityczna, która łączy w sobie elementy satyry i paraboli. Akcja rozgrywa się na pewnym gospodarstwie, gdzie zwierzęta buntują się przeciwko ludziom, by stworzyć własny, sprawiedliwy świat. W krótkim, acz niezwykle treściwym utworze Orwell przedstawia stopniową przemianę idealistycznej rewolucji w system opresji i hipokryzji. Wydarzenia skupiają się wokół kilku kluczowych postaci — od charyzmatycznych przywódców po zwykłe, lojalne zwierzęta, których losy odzwierciedlają mechanizmy władzy i społeczne złudzenia. Styl autora, jak zawsze, urzeka swoją prostotą i precyzją. Zdania są klarowne, a język mimo swojej pozornej prostoty niesie głęboki ładunek symboliczny. Dialogi - krótkie, często pozbawione zbędnej ornamentyki - nadają rytm narracji i potęgują wrażenie realizmu. Tempo akcji jest umiarkowane, ale każda scena ma znaczenie. Orwell nie pozwala na dłużyzny, budując napięcie poprzez zmianę tonacji między nadzieją a rozczarowaniem. Całość czyta się jednym tchem, ale długo pozostaje w pamięci dzięki swojej klarownej formie i uniwersalnemu przesłaniu. Pod względem wartości estetycznej „Folwark zwierzęcy” to dzieło wyjątkowe - proste w warstwie powierzchniowej, a jednocześnie niezwykle głębokie w znaczeniach. Autor, demaskuje iluzję wolności i pokazuje, jak łatwo idee mogą przerodzić się w narzędzie opresji. Lektura tej krótkiej powieści uczy czujności wobec władzy i propagandy, a zarazem zachwyca mistrzostwem literackiego skrótu. To książka ponadczasowa, która wciąż pozostaje aktualna i zasługuje na miejsce w kanonie światowej literatury.

Rewelacyjna lektura, w którą warto wejść w ciemno, bez wcześniejszych oczekiwań. Choć to dystopia pełna napięcia i trudnych wyborów, historia porusza uniwersalne pragnienie szczęścia i pełni życia. Autor z wprawą buduje świat, który wciąga od pierwszych stron, jednocześnie zmuszając do refleksji nad ludzkimi emocjami i marzeniami. To książka, która pozostawia ślad długo po odłożeniu jej na półkę.

Mam pewien problem z oceną tej książki. Z jednej strony czytało mi się ją znakomicie, z drugiej trudno mi ją uznać za pozycję wybitną. Wszystko przez rozczarowujący finał, który nastąpił nagle i sprawiał wrażenie wymuszonego, jakby autor po prostu uznał, że pora kończyć i przywrócił świat do normy bez głębszego uzasadnienia. Oczywiście mięsem całej historii jest studium ludzkości w obliczu apokalipsy ale tego domknięcia mi zabrakło. Specyficzny styl dialogów, początkowo mnie irytował, ostatecznie okazał się łatwy do zaakceptowania.

Rewelacyjna. Steinbeck bardzo poruszająco mówi o ludzkiej samotności na przestrzeni klas społecznych i o kłamstwie amerykańskiego marzenia. Prosta forma w tym przypadku niesamowicie efektywna. Bardzo podobała mi się symetryczna struktura fabuły. Bohaterowie wyjątkowo plastyczni - jednocześnie indywidualni i archetypowi. Polecam, naprawdę chwyta za serce.

Świadoma książka świadomego autora. Widać, że wszystko było zamierzone i dotąd konstruowane, aż osiągnęło odpowiednią formę. Długo przez tę książkę brnęłam, ale ostatecznie było warto. Ciekawie wejść do tego średniowiecznego świata, zobaczyć oczami wyobraźni kościół, bibliotekę, zdobione portyki i codzienność zakonników, ich słabości, zainteresowania, poglądy. Zbrodnie działy się gdzieś obok, takie mam wrażenie. W świecie mnichów czasem dyskusje o tym, czy Chrystus się śmiał miały większe znaczenie. Zakończenie nie zaskakuje, ale dynamika ostatnich rozdziałów sprawia, że schodzi to na dalszy plan.

Książka, która przywodzi na myśl spektakl teatralny. Sporo tutaj hiperboli, alegorii i miejsca do własnej interpretacji. Czytelnik potrafi mocno wczuć się w głównego bohatera, gdzie samemu zachodzi w głowę jakie jest rozwiązanie sprawy i meandruje w labiryntach ludzkich zachowań, uczuć i systemów. Dla niektórych okazja do własnych przemyśleń, dla innych droga przez mękę podobna do tej Jozefa K.

Miałam trochę dylemat jaką wystawić ocenę. Jest to na pewno książka napisana całkiem lekko, rozdziały są krótkie, więc czytało się ekstremalnie szybko. Narracja pierwszoosobowa jest tutaj naprawdę przyzwoita. Myślę, że niejedna osoba w jakimś stopniu utożsami się z głównym bohaterem i jego myślami. Fabularnie obserwujemy proces upadku, próby walki, a potem narodzenia się na nowo, ale w dość mocno niekonwencjonalny sposób. Uważam, że kryje się w tym jakaś krytyka społeczeństwa i zasad? Frustracja życiem i monotonną codziennością? Problem z docenieniem tego, co się ma, gdy cię to unieszczęśliwia? Walka przede wszystkim z samym sobą? Każdy może sobie interpretować jak chce. Czuć, że to nie jest książka typowo rozrywkowa, ale jednocześnie nie wpycha ci na siłę do głowy głębokich mądrości i nie próbuje być śmiertelnie poważna. Film, mimo że go bardzo lubię, trochę zabrał mi z przeżywania tej historii, bo znałam już mniej więcej przebieg całości i główny plot twist, ALE końcówka jest inna. I moim zdaniem w książce zdecydowanie lepsza, chociaż pod kątem reszty treści możliwość obejrzenia tych scen na ekranie, zrobi lepsze wrażenie. Jestem jednak przekonana, że byłabym naprawdę emocjonalnie zaangażowana, gdybym żyła w nieświadomości, o czym jest cała fabuła. Czuję też, że jest to „męska” książka, chociaż nie umiem wyjaśnić dlaczego. Kiedyś do niej wrócę. Jeśli ktoś nie miał do czynienia ani z filmem, ani z książką, niech lepiej najpierw przeczyta książkę.

To jest książka, do której trzeba dorosnąć, a jednocześnie najlepiej czyta się ją pierwszy raz jako młodzież, a drugi jako osoba dojrzała, żeby mieć porównanie. Mistrzostwo formy, które nie każdemu przypadnie do gustu, bo fabuła nie jest liniowa. Innowacja, którą trzeba chcieć zrozumieć.

Wow! Co za styl! Tak, to mądra i czasami przerażająca książka ale najbardziej ujęło mnie mnie w niej to jak została napisana. Styl autora jest dziwny i śmieszny (absurdalny). Teraz już rozumiem zachwyty Stephena Kinga nad Hemingway'em o których wspomina w swoim „Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika”. Czuć tutaj tę odwagę na którą zawsze tak bardzo liczę sięgając po kolejną książkę. Szczególnie podobała mi się niekonsekwencja w używaniu wymyślonych słów i wstawek w stylu "spanglish" (język zmienia się w zależności od emocjonalnego ciężaru sceny czy dialogu). Dla mnie książka może być o czymkolwiek i napisana przez kogokolwiek - pod warunkiem że ma styl. A tutaj styl wylewa się wiadrami z każdej strony. Do tego dochodzi ta łatwość w zanurzeniu się w świecie przedstawionym - miałem wrażenie jakbym siedział obok bohaterów pijąc z nimi wino z bukłaka gdzieś w jaskini w hiszpańskich górach. Jedna z najlepszych książek jakie przeczytałem do tej pory.

Bardzo dobra, bardzo ciekawa, bardzo emocjonalna. Nas inteligentnych, ale nieszczęśliwych ludzi cechuje (wiem, że nieskromnie powiedziane, ale zauważam w swojej pisarskiej twórczości nasilające się tendencje, których lata temu w ogóle nie miałam; gdy czuję się podle wydają mi się bystre, gdy czuję się dobrze budzą we mnie wstręt) ten rodzaj cynizmu i sarkazmu wobec i tak całkowicie niewzruszonego naszymi utyskiwaniami świata. Słowa są naszą, pisarzy, bronią i najczęściej używamy drobnych, ale precyzyjnych cięć, jak ukłucie skorpiona czy płaszczki (porównanie do użądlenia przez osę za słabe). Wszystko to natomiast wynika z naszej bezradności, rozgoryczenia i żalu. Kurt balansuje na granicy irytowania mnie swoją arogancją, bo widać, że uważa się za lepszego, a jednocześnie budzi we mnie szalenie dużo zrozumienia, co niekoniecznie jest dla mnie wygodne. Okazało się, że na pewno łączy nas chorowanie na depresję. Najpierw chciałam zacząć, że po prostu "nas inteligentnych", ale nie, czytany przeze mnie w tym samym czasie W. Myśliwski jest wyzbyty z tego toksycznego tonu, u niego odnajduję intelektualną czystość i emocjonalne ukojenie (bynajmniej nie chodzi jednak o coś delikatnego i łagodnego), a tu taka bagatelizacja i wyśmiewanie okropnych rzeczy w beznamiętny sposób, powodując bezsensowny uśmiech, który nie sięga oczu, jest pustym wyszczerzeniem zębów. Mózg potrafi się przed każdą traumą wybronić, a to po natężeniu tych kurtowych przesłanek dociera do mnie, jak poważne to były traumy. Co ta osoba musiała przeżyć, żeby reagować w ten sposób. Dawno nie czytałam książki (z drugiej strony przecież ja znam ich tak niewiele, że niemal każda tchnie nowością, to jest dopiero moja druga książka w życiu traktująca o wojnie; sprawdziłam to i aż się sama zdziwiłam), przez którą tak mocno przebija osoba autora i jego gwałtowne niczym bombardowanie Drezna uczucia. Tak naprawdę wcale nie skupiałam się na fabule, no dobrze, pojawiają się kosmici, obca planeta, podróże w czasie, ale cóż z tego. To styl i drugie dno przyciąga moją uwagę, co czuł Kurt, gdy pisał to zdanie, co czuł, gdy opisywał tę śmierć, co czuł, gdy o tym pomyślał, co czuł. Co chciał oraz zaplanował pokazać, a również co pokazał mimowolnie, nieświadomie lub świadomie, ale bezwolnie się temu poddając. Mam wrażenie, że to nie tyle co czytanie książki z jakimiś wydarzeniami, a słuchanie niesamowicie długiego krzyku, może mylnie poczytywanego przez niektórych za przechodzenie w śmiech, albo tak im łatwiej to poczytywać, ewentualnie oni mają rację, a ja wymyślam. Natomiast powtarzanie non stop ironicznego wyrażenia zaczęło mi się wydawać ostatnim krokiem nad przepaścią załamania nerwowego, gdzie Kurt po napisaniu dziesiątego, trzydziestego, setnego "So it goes" zacząłby wściekle rozrywać rękopisy, wrzeszcząc już nie tylko w przenośni, ale naprawdę, tracąc poczytalność niczym lovecraftiański bohater. To jest jak personalne spotkanie z Kurtem. Bardziej niż czytelnikiem czuję się rozmówcą albo obserwatorem. Towarzyszem? Jestem wobec niego bardzo wyrozumiała i cierpliwa. Bardzo mi się podobało. Elementy sci-fi w stylu Douglasa Adamsa, którego uwielbiam. Sam pomysł na tak achronologiczną fabułę uważam za strzał w dziesiątkę. Ciągłe nawiązania i powtarzalność wyrażeń dopełniały to doświadczenie w pozytywny sposób. Kocham metafizyczną warstwę i wyraźną obecność autora. Co tu dużo mówić, zachęciło mnie to do zapoznania się z inną twórczością pana Vonneguta. Brakowało mi tylko więcej Drezna i opisów związanych z najważniejszym w tej powieści wydarzeniem, wydawało mi się, że ostatecznie stanowiło to ledwo ułamek.

Kto nie czytał książki przed filmem, na pewno wiele stracił. Książka jedzie bez hamulców, niestety, w wersji filmowej wybito akcji zęby. Czytałem kiedyś, że na polecenie gwiazdy filmu - Toma Hanksa, który chciał zachować w adaptacji jedynie prawdopodobne wątki. Tym sposobem to, co było naprawdę zabawne, zniknęło. Szkoda. Książkę gorąco polecam.

Wybitna książka. Powieść nienachalna, tocząca sie w spokojnym tempie, dająca sie wciągnąć, poczuć klimat amerykańskiego południa z lat 30-tych XX w. Pierwszorzędny sposób narracji, ze strony dziecięcej bohaterki. Czasami czułem się nieswojo czytając ją jako dorosły, jak mogą nas odbierać dzieci, a czego nie musimy być wcale świadomi.

Trudno jest mi napisać opinię o tej historii, ponieważ przeczytanie jej zabrało mi parę miesięcy, ale postaram się zrobić to jak najlepiej. Główny bohater, Oskar, jest skrajnie nieobiektywny do czego sam się przyznaje. Jest sprzeczny, ma kompleks Boga, sam decyduje o swojej istocie, albo tak próbuje się tłumaczyć, jednocześnie ucieka od rzeczywistości, dorosłości. Powieść jest przepełniona metaforami co z jednej strony utrudnia jej odbiór, interpretację, ale także dodaje pewnego nie podrabianego nastroju, kreacji bohaterów i świata. Pierwotny odbiór powieści miesza się z tym późniejszym. Postać Oskara przedstawia tragizm mimo wszystko dorosłego mężczyzny traktowanego jak dziecko, jednak z drugiej strony sam Oskar chce być tak traktowany. Historia groteskowa i metaforyczna.