Diabelski młyn

Jak to bywa ze zbiorami różnych autorów - część historii przypadła mi do gustu i chętnie sięgnęłabym po kontynuację, a część w ogóle do mnie nie przemawiała. Ciekawy sposób na poznanie nowych autorów fantastyki i sprawdzenie czy ich styl pasuje do czytelnika. Miła odskocznia. Bardzo łatwo przyswajalna przez to jak krótkie były historie.

Przybyłam, zobaczyłam, przeczytałam. Jest to przyzwoita historia. Ma parę ciekawych pomysłów. Ale... jakoś nic mnie nie zaskoczyło, nie ujęło za serce, głównej bohaterki nie polubiłam. Na dodatek rozpraszał mnie zabieg sugerujący szereg bardzo ważnych interakcji między bohaterami kiedyś w przeszłości - tak, postaci muszą mieć przeszłość, ale tutaj zostało to wykonane tak, jakbym coś przegapiła, jakby wcześniej była jakaś książka której nie przeczytałam, a której znajomość ma znaczenie dla tej, którą mam akurat w ręku. Podsumowując... przeczytałam bez większych emocji i absolutnie nie kusi mnie, by sięgnąć po kontynuację.

Postacią, dzięki której sięgnąłem po zbiór opowiadań „Fantastycznie nieobliczalni” jest Jakub Małecki, którego twórczość już poznałem i którego bardzo sobie cenię jako autora. Pozostali pisarze z tej antologii to była jedna wielka niewiadoma, niektórzy znani mi byli co najwyżej z nazwiska. Spodziewać się zatem mogłem wszystkiego. Na zbiór składa się jedenaście opowiadań. Przyznać muszę, że już dawno nie czytałem tak nierównego w poziomie zbioru. Były tu opowiadania znakomite jak i kompletnie nudne. Takim też było otwierające zbiór „Noże” Marty Malinowskiej, nie było w nim nic, co by mi się w jakikolwiek sposób spodobało. Następne czyli „Złość bogów” Piotra Górskiego było odrobinę lepsze ale i tak poniżej średniej, miałem bowiem poczucie zmarnowania ogromnego potencjału. „Kołysanki ziem jałowych” Karoliny Fedyk było całkiem ciekawe ale pozostawia po sobie niedosyt, taki sam niedosyt zostawia Jakub Małecki i jego „Utracone światy Nino Sandovala” z tym, że jest to niedosyt ilości a nie jakości, chciałoby się bowiem by było to dłuższe. Świetne opowiadanie, napisane pięknym językiem. Kolejne opowiadanie czyli „Szalone święta Danny’go Moona” Marii Krasowskiej można sobie śmiało darować. Nuda kompletna, dodatkowo by mnie zachwyciło musiałbym mieć co najwyżej z 10 lat a i to wątpię. Świetnym pomysłem i ciekawym klimatem charakteryzuje się natomiast „Ostatni lat Phenix” Anety Jadowskiej oraz „Siedemdziesiąt jebanych gramów” Jakuba Ćwieka, chociaż w przypadku Ćwieka czegoś mi brakowało. Zachwycił mnie natomiast Jacek Łukawski i jego „Nietypowe sprawy Dariusza Omena. Przygoda XIII”. Jego opowiadanie jest zabawne, absurdalne i groteskowe, chwilami sprawiało wrażenie jakby autor bardzo mocno inspirował się Lemem co absolutnie nie jest zarzutem pod jego adresem. Kolejne dwa opowiadania czyli „Krew i błoto” Aleksandry Radlak oraz „Niemożliwe” Magdaleny Świerczek – Gryboś były bardzo ciekawe, zarówno jeśli chodzi o pomysł jak i formę ale w przypadku obu moim zdaniem warto by było pokusić się o ich rozwinięcie, po lekturze bowiem chciałoby się więcej, poznać zarówno te światy jak i bohaterów bardziej. I tym sposobem dochodzimy do ostatniego opowiadania tejże antologii czyli „Off the record” Tomasza Marchewki, które okazało się najlepsze z całego zbioru. Zachwyciło mnie ogromnie. Jest bowiem znakomicie napisane, jest idealne jeśli chodzi i długość, nie za krótkie i nie za długie. Autor opowiedział wszystko co chciał i potrzebował. Brak tu niedopowiedzeń, brak tu zbędnej treści. Jest idealnie w punkt. Do tego bardzo ciekawy pomysł i świetne wykonanie. Gdybym na podstawie wszystkich tych opowiadań miał zdecydować po kogo twórczość mam sięgnąć (poza Małeckim, bo jego już poznałem) to byłby to jedynie Marchewka. Cała reszta nie zaciekawiła mnie na tyle by mieć ochotę zagłębiać się w ich pozostałą twórczość czego nie mogę powiedzieć o Tomaszu Marchewce. Podsumowując – bardzo nierówny zbiór ale ma kilka jasnych punktów dla których warto go przeczytać. Koniec końców nie żałuję lektury bo udało mi się odkryć chociaż jednego autora, który mnie zachwycił, zaintrygował i zaskoczył. Choćby dlatego warto było sięgnąć po „Fantastycznie nieobliczalnych”.

Miałam trochę odstęp w czytaniu pierwszego i drugiego tomu, ale chyba zadziałało to nawet na plus, bo ten podoba mi się bardziej. Może przyzwyczaiłam się już do Nikity i nawet ją polubiłam, a może tego mi właśnie było w tym momencie potrzeba. W każdym razie była to fajna rozrywka. Nawet nie wiem kiedy ten tom mi przeleciał. Sporo się działo, Nikita dowiedziała się wiele o swojej przeszłości. Najciekawsze dla mnie jest to że niezwykle podoba mi się rodzinne uwikłanie Nikity, jej delikatnie mówiąc trudne relacje z rodzicami.

"Idiota skończony" Aneta Jadowska "Garażowy" Ewa Białołęcka "Cisza" Robert J. Szmidt "Zmierzch nad Weroną" Tomasz Kołodziejczak "Ostatni dzień służby" Krzysztof Abramowski "Krew na śniegu" Krzysztof Haladyn "Wyklęci" Michał Gołkowski "Głębia. Ciałak" Marcin Godlewski "Ptasi sąd" Adrian Atamańczuk "Tajemnica miasteczka N." Hubert Olkowski "Noc na Dużej Ziemi" Bartek Biedrzycki "Przez kraj ludzi, zwierząt i biesów " Jacek Komuda Naprawdę rewelacyjna antologia. Tekst Anety Jadowskiej już wcześniej przeczytałam w zbiorze "Cud, Miód, Malina". Przyjemnie było do niego wrócić, choć samodzielnie nie zrobił na mnie tak dobrego wrażenia, jak będąc częścią większej całości, więc chyba dobrze, że dopiero teraz przeczytałam tą antologię. Z twórczością Ewy Białołęckiej zetknęłam się wcześniej i bardzo mi się podoba. To opowiadanie również przypadło mi do gustu. Jest najzabawniejszym utworem w tym zbiorze. Czytywałam też utwory Roberta J. Smidta i ta nowelka utwierdziła mnie w przekonaniu, że jeszcze kiedyś muszę sięgnąć po następne. Nie pamiętam już co mi nie pasowało w "Cyfraku", że po przeczytaniu tej powieści jakoś nie próbowałam sięgać po inne pozycje z dorobku Krzysztofa Haladyna, ale po tym opowiadaniu mam ochotę dać autorowi jeszcze jedną szansę. Michał Gołkowski pisze rewelacyjne powieści, ale mnie się je ciężko czyta, i raczej nie zmienię tego zdania. Cykl "Głębia" uważam za najlepszą polską Space Operę i bardzo ucieszył mnie fakt , że opowiadanie w tym zbiorze pochodzi z tego, znanego mi już uniwersum. Z twórczością Jacka Komudy mam ten problem, że naprawdę doceniam kunszt tego autora, ale jego utwory są dla mnie zbyt ciężkie, mroczne i krwawe by ich lektura sprawiała mi przyjemność. Utwory pozostałych autorów to mój pierwszy kontakt z ich twórczością. W większości bardzo udany i może jeszcze przeczytam coś z ich dorobku.

"Dynia i jemioła" jak wskazuje podtytuł to zbiór nietypowych, świątecznych historii. W książce znajdziemy 11 opowiadań, których bohaterami są m.in. Dora, Nikita, Malina, czy Baal. Dzięki tej pozycji przekonałam się do postaci Nikity. Wiem, że tutaj jest już zresocjalizowana, ale jestem bardzo ciekawa jaką drogę przeszła ta postać. Poza tym opowiadanie o Baalu też było niczego sobie 🤭 W "Dyni i jemiole" NIE znajdziecie typowych świątecznych historii. Jest za to sporo zagadek oraz nieszablonowych rozwiązań 😁 Jeśli nie przepadacie za przesłodzonymi, świątecznymi opowiadaniami to ta pozycja jest zdecydowanie dla Was.

Re-read Czytało się bardzo dobrze. Mam sentyment do tego starego stylu pani Kubasiewicz. Łatwo się na nim skupić, jest ciekawy, ma jakiś niepowtarzalny charakter, którego brakuje w nowszych książkach autorki. Kraków nawiedzają duchy, a Sara próbuje rozwiązać zagadkę, w co takiego przed laty wpakowała się Kalina. Jednocześnie coś zaczyna ją ścigać.

Początkowo myślałam sobie, że totalnie będzie 10 gwiazdeczek, tak jak i tom I, ale tak od połowy zaczęłam się rozczarowywać. Opowiadania są super, bardzo różnorodne, zaskakujące, wszystkie są w mniejszym lub większym stopniu retellingiem znanych już historii, co bardzo lubię. Bardzo przyjemnie mi się to czytało, kolejny tom mam już na półce, i jestem przekonana, że będę czytać dalsze tomy, o ile się pojawią. Niemniej, warto wspomnieć, że moje oczekiwania były spore, ale to już moja osobista prywatna wina haha. Niektóre opowiadania dla mnie były niedopasowane do motywu przewodniego, żadnych baśni tam nie zauważyłam, w niektórych odnalazłam co prawda coś ciekawego, ale całość uważałam za zbyt długą i ciężką w odbiorze, np. fantazję na temat "Ogniem i mieczem". Niby się czytało miło, ale jednak nagromadzenie trudnego, niezrozumiałego dla mnie słownictwa było ogromnym utrudnieniem. Niektóre niby były śmieszne, ale zbyt infantylne w swoim humorze, jak to o zombie w zakładzie pracy. Całość jednak oceniam bardzo na plus, bawiłam się świetnie i zawsze z radością wracałam do książki. Polecam! Wyzwanie czytelnicze LC listopad 2025: Przeczytam książkę polskiego autora lub autorki wydaną po 2000 roku (7)

Lubię opowiadania i lubię słowiańskie klimaty więc “Cztery pory magii” były dla mnie udaną podróżą literacką. Dłuższa forma opowiadania pozwoliła na głębsze zanurzenie się w historii i sprawiła, że niedosyt na koniec był mniejszy. Cztery autorki, cztery różne style i klimaty i aż chciałoby się wybrać to najlepsze bądź najgorsze to niestety nie ma szans. Dlaczego? Bo wszystkie mi się podobały, wsiąknęłam w fabułę, pobiegłam z akcją i zaprzyjaźniłam się z bohaterami. Poczułam zaciekawienie, odczułam odrobinę dreszczyku a przy tym uśmiałam się momentami.

*Miła już byłam "Anna Cieplak "Silna" Natalia Fiedorczuk "Duch w szafie" Aneta Jadowska (Wiki i Witkac) "Somnia" Katarzyna Berenika Miszczuk "Czerwona sukienka "" Agnieszka Płoszaj "Dziewczyny nie boją się ciemności" Dominika Słowik Sięgnęłam po tę pozycję tylko dlatego, że zawiera opowiadanie Anety Jadowskiej, której twórczość ostatnio bardzo mnie wciąga. I właśnie to opowiadanie podobało mi się najbardziej z całego zbiorku. Chociaż ogólnie antologia jest całkiem dobra, jednak przeczytałam ją o kilka, a nawet kilkanaście lat za późno. To dobra lektura dla dorastającej młodzieży lub ich rodziców, a moje dziewczyny są już dorosłe. Dla mnie to był pierwszy kontakt z większością autorek. Oprócz wspomnianej A. Jadowskiej , wcześniej czytałam tylko kilka pozycji K. B. Miszczuk, ale jej twórczość akurat mniej mi się podoba. Nowelka D. Słowik też trochę mniej mi przypadła do gustu. Miała co prawda fajny postapokaliptyczny nastrój, jednak nie zrozumiałam jej przesłania. Trochę problemów sprawiła mi "Silna" ale to że względu na te współczesne młodzieżowe wyrażenia, których nie znałam i nie zawsze rozumiałam. Drugim opowiadaniem, które najbardziej mi się spodobało, była "Czerwona sukienka". W sumie, mino że poziom opowiadań był bardzo nierówny, naprawdę warto było przeczytać tę książkę.

Jakub Ćwiek przyzwyczaił nas do bycia literackim kameleonem, ale w „Paniach czarownych” wchodzi na terytorium, które zdaje się być mu wyjątkowo bliskie – na pogranicze thrillera, horroru i mrocznej baśni osadzonej w realiach polskiej prowincji. Moja ocena to mocne 8/10. To książka gęsta od emocji, która zamiast tanich chwytów jump scare, serwuje nam powolne, duszne osaczanie przez tajemnicę, która korzeniami sięga głębiej, niż ktokolwiek chciałby przyznać. Akcja powieści przenosi nas do Głuchołaz – miejsca, które w wizji Ćwieka staje się niemal żywym organizmem. Główna bohaterka, Ewa, wraca w rodzinne strony po latach, by zmierzyć się z przeszłością, która nigdy o niej nie zapomniała. Punktem wyjścia jest legenda o czarownicach, ale autor sprawnie wywraca ten motyw na drugą stronę. Tu czary nie są kociołkiem z eliksirem; to raczej atawistyczna siła, kobieca solidarność i ból przekazywany z pokolenia na pokolenie. Kluczowe wydarzenia koncentrują się wokół serii niewytłumaczalnych zniknięć i wypadków, które lokalna społeczność stara się za wszelką cenę zracjonalizować lub przemilczeć. Ewa, próbując odkryć prawdę o swojej rodzinie, wchodzi w sam środek konfliktu między tym, co nowoczesne, a tym, co pierwotne i ukryte w cieniu okolicznych lasów. To, co w „Paniach czarownych” uderza najbardziej, to niesamowita atmosfera. Ćwiek buduje napięcie poprzez detale: zapach wilgoci, szept wiatru w koronach drzew i spojrzenia sąsiadów, w których czai się wyrzut. Rehabilitacja czarownic: Autor oddaje głos kobietom. Pokazuje, że łatka „czarownicy” była często sposobem na uciszenie tych, które nie pasowały do schematu, były zbyt silne lub zbyt niezależne. To ważny, feministyczny podtekst, który nadaje książce głębi. Małomiasteczkowość: Ćwiek fenomenalnie portretuje duszność małych społeczności, gdzie każdy każdego zna, a stare urazy pielęgnuje się niczym najcenniejsze relikwie. Język: Styl jest mięsisty, obrazowy, a jednocześnie pozbawiony zbędnych ozdobników, co idealnie pasuje do mrocznego nastroju opowieści. Mimo że tempo akcji bywa momentami nierówne, a niektóre wątki rozwiązują się nieco zbyt pospiesznie, „Panie czarowne” to jedna z ciekawszych pozycji w dorobku Ćwieka. To opowieść o tym, że największe potwory nie mieszkają pod łóżkiem, ale w ludzkiej pamięci i w braku akceptacji dla inności. Jeśli szukasz lektury, która sprawi, że podczas wieczornego spaceru po lesie zaczniesz nasłuchiwać szeptów spomiędzy drzew, ta książka jest dla Ciebie. To dojrzała, przemyślana proza, która udowadnia, że polska literatura grozy ma się świetnie, gdy dotyka tematów bliskich ziemi i ludzkiej naturze. Idealna lektura na jesienne wieczory, gdy granica między światami staje się cieńsza.

Uwielbiam cykl o Kłamcy, przebiegłym Lokim, który nie jest taki zły, jakim go malują. Owszem, knuje i oszukuje, ale i tak współpracuje z aniołami. Co prawda ma w tym swój interes, niemniej to postępowanie pozwala mocno polubić boga kłamstw. Tym razem Kłamca pozostaje w cieniu aniołów. I to nie byle jakich, bo aniołów stróżów. Patrząc na tych dwóch, modlitwa "Aniele Boży, stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój" nabiera innego wymiaru. Ale okazuje się, że nie każdy zasługuje na anielskiego strażnika moralności i prawidłowego postępowania. Istoty z tą profesją są w zaniku, a jak się wkrótce okazuje, nie są tak kryształowo czyste, jakbyśmy mogli sądzić. Do pilnowania stróży, patrzenia im na ręce, została utworzona specjalna jednostka Skrzydlatych: W.I.N.A (Wydział Interwencyjny Nadzoru Anielskiego). Butch i Zadra stanowią świetną parę anielskich stróżów prawa. Zły i dobry glina, mięśniak i inteligent. A przynajmniej takie robią wrażenie na pierwszy rzut oka. Gdy zjawiają się na ziemi, by wprowadzić komisarza Jakuba Ryjka w nadziemskie sprawy, ten akurat prowadzi śledztwo. Wkrótce też wplątują się w dziwną historię z Piaskowym Dziadkiem. Co może się wydarzyć, gdy na posterunku w małym miasteczku przyjdzie bronić się Lokiemu, Dreszczowi z Alojzem i Kędziorowi, stojącym ramię w ramię? I gdy na pomoc podążą Dzwoneczek z Chłopcami? "Stróże" to kolejna opowieść ze świata Kłamcy. I choć Lokiego tu nieco mniej, bo to agenci W.I.N.A grają pierwsze skrzypce, to wciąż czuć klimat poprzednich części. Jest tu odpowiednia dawka humoru, jest też zagadka kryminalna, są szemrane interesy. Żałuję, że tak późno sięgnęłam po tę historię. Z pewnością lepiej bym ją odebrała i oceniła, gdybym czytała w niedługim czasie po Kłamcy, Chłopcach i Dreszczu. Niemniej bawiłam się całkiem dobrze. A teraz czas na drugą część Stróży :)

Długo zastanawiałam się nad tym, czy ta książka zasługuje w mojej opinii na ocenę 6 czy 7. Ostatecznie przyznałam 7 na zachętę. Jest to naprawdę kawałek solidnej dawki fantasy z naszego rodzimego podwórka. Książka ma niedociągnięcia i to wiele. Czasami mam wrażenie jakby była pisana na szybko na kolanie, byle tylko dociągnąć scenę do końca. Język użyty przez autorkę jest niekiedy bardzo infantylny. Ale mimo to, naprawdę dobrze bawiłam się podczas lektury. Pierwsza książka od dawna, która mnie nie wynudziła i gdzie chętnie sięgnę po kolejną część. Główna bohaterka - barwna i ciekawa. Widać przede wszystkim, że jest "jakaś". Postacie drugoplanowe, niekóre lepsze, niektóre gorze, ale też wnoszą to, co powinny do powieści. Dla mnie zdecydowaie na plus

Piękna myśl antologii w ramach WOŚP. Antologia jak to zawsze bywa jest różnorodna. Każdy autor przychodzi ze swoim klimatem. Rządzi gatunek fantasy. Miło zaskoczona jestem, że wszystkie opowiadania mnie wciągnęły, żadne mnie nie zmęczyło. Pozwoliło to też zapoznać się z piórem różnych autorów i odkryć nowe upodobania.

Książka jest miłą lekturą. Fabuła jest wciągająca, jednak po przeczytaniu kilku pozycji autorki, bazujących na mitologii słowiańskiej, nie zostałam zaskoczona. Bohaterowie dobrze kontrastowali ze sobą, wyraźnie było widać ich przemianę. Motyw ekscentrycznej miejscowości nadawał klimatu. Miks światów zaciekawiał. Jednak to wszystko już było. Co nie zmienia faktu, że to dobra książka. Może polecam przeczytać ją przed żniwiarzami. Wtedy czytając historia będzie dla nas bardziej odkrywcza.

Brzescy nienormatywni oczami Sabiny Piechoty i Piotra Strzeleckiego. Oboje będący demonami, skrzętnie ukrywają swoją właściwą naturę. Ale rozumieją, z czym muszą mierzyć się żyjące wśród ludzi stwory. Dlatego ona prowadzi przygotowanie BHP dla nienormatywnych, by ułatwić im wpasowanie się do rzeczywistości, a on dba o psychiczną równowagę odmiennych bytów. Razem tworzą niecodzienną firmę konsultingową. Czy da się ujarzmić demoniczną naturę? Oczywiście. Słodycze w ilościach hurtowych w przypadku Sabiny i medytacje przy lawendowych świecach w przypadku Piotra, działają. Tej parze przyjdzie rozwiązywać niemal kryminalną zagadkę. Mnóstwo humoru, dystansu do rzeczywistości, fantastycznych bytów i ich egzystencjalnych problemów. Znakomita lektura napisana z lekkością. Dla mnie czytanie to była czysta przyjemność. Cozy fantastyka. Już zacieram rączki na "Vice versa". I chcę więcej, więcej, więcej!

Zbiór zróżnicowanych i niezwykle pomysłowych opowiadań, wśród których każdy znajdzie coś dla siebie. Mnie najbardziej przypadło do gustu opowiadanie ,,W zamku tej nocy...'', przy którym - jako absolwent klasy humanistycznej w liceum - dosłownie pękałem ze śmiechu. Ogólnie widać, że autorka jest polonistką i potrafi z podziwu godnym dystansem bawić się różnymi konwencjami znanymi nam z lektur szkolnych.

Rewelacyjne opowiadanie urban fantasy o nienormatywnych z Brzegu. Uzupełnia ono historię, którą poznałam w 2 tomach cyklu Post Scriptum. Wszystko zaczęło się gdy zmarło się starej Piechotowej. Na okolicę padł blady strach, bo babinka po śmierci stała się śmiertelnym zagrożeniem dla wszystkich, bowiem Regina była strzygą. I jak sama wyjawiła Ludmile „– Umieranie to parszywy los – powiedziała jej kiedyś Regina. – A nasi umierają latami. Też byś wyłaziła po złości i szarpała, kogo się da, jakbyś nawet po śmierci konała. Strigi z ziemi się biorą i do ziemi wracajom. A ziemia cierpliwa jest, nieśpieszna. Długo trwia zanim nas zabierze.” Ludmiła, pochodząca z rodu od wieków walczącego z potworami, wiedziała, dlaczego walczy, ale Regina pokazała jej, że nie każdy potwór zabija, że są myślącymi i czującymi istotami. I potrafią panować nad instynktami… czego Regina osobiście dowiodła, nie ubijając swego zięcia, chociaż miała na to przemożną ochotę:) W ogóle Regina była całkiem niezwyczajną kobietą i bardzo dobrze potrafiła radzić sobie z ludźmi:) „Ludmiła skrzywiła się (…) Nie była dobra w te dyplomacje, w ogóle. Już Regina była do tego bardziej zdatna, chociaż ona głównie uśmiechała się do ludzi, szeroko i zębato, a oni raz-dwa uznawali, że nie chcieliby robić babince na złość.” No i zmarło się strzydze. Teraz trzeba zaradzić, by wkurzona babinka po śmierci nie zeżarła pół okolicy. Tym musiała zająć się Ludmiła z Łukaszkiem, swoim bratankiem, zupełnie nieprzygotowanym do rodzinnego fachu. Bardzo lubię poczucie humoru Autorki i doskonale przemawia do mnie ono, jej sposób pisania i prowadzenie intrygi… no i rewelacyjne pomysły. Szczerze polecam cykl Post Scriptum. Świetny sposób na relaks:)

Przydługawe opisy, zdania ciągnące się w nieskończoność oraz wyjątkowo irytująca postać Szczęsnego i jego poetycka paplanina sprawiają że książka, zamiast lekka i przyjemna, jest dość męcząca. Sam pomysł na nią, owszem, ciekawy ale po kolejne części raczej nie sięgnę.

„Inne nieba” to zbiór dwunastu opowiadań polskich autorek sci-fi i fantasy inspirowanych pracami Jakuba Różalskiego. Te historie zupełnie mnie zaskoczyły! Spodziewałam się zwykłej rozrywki, a dostałam coś znacznie więcej. Mimo że akcja rozgrywa się w różnych światach, wszystkie opowiadania łączy spójny - surowy, często brutalny klimat oraz refleksje, jakie wywołują w czytelniku. To opowieści o ludzkiej naturze i o tym, że zło często rodzi się w osobach, po których najmniej byśmy się tego spodziewali. Nie wszystkie teksty mnie zachwyciły, ale zdecydowana większość bardzo mi się podobała, a niektóre na pewno zostaną ze mną na długo. Szczególnie opowiadanie Aleksandy Janusz o androidce dezerterce trafiło prosto do mojej osobistej topki wszystkich przeczytanych opowiadań! Po ten zbiór sięgnęłam całkiem przypadkiem, szukając czegoś lekkiego do przesłuchania, a otrzymałam świetne historie, które wzbudziły we mnie niepokój i zmusiły do refleksji. Uważam tę lekturę za zdecydowanie udaną i bardzo polecam! https://www.instagram.com/p/DOBG7wpjLCW/?igsh=MTN5b2Z6aWpyb2UxNo