Cześć, i dzięki za ryby. W zasadzie niegroźna

Początkowo długo zastanawiałem się, czy kontynuacja pięcioksiągu „Autostopem...” ma jakiś sens. W końcu, ostatni z jego tomów kończył się w sposób… dosyć kończący. Obawiałem się też, czy nowy autor udźwignie ciężar zadania. I w zasadzie na oba pytania można odpowiedzieć twierdząco. Fabuła doskonale wpasowuje się w uniwersum i rozwija wiele niedokończonych wątków. Jest to też ciekawa i zwariowana historia – może nawet dziwniejsza od tej zaprezentowanej przez D. Adamsa. Z drugiej strony, nie jest już tak zabawnie jak poprzednio – przynajmniej w moim odczuciu, i pod tym względem nieco się rozczarowałem. Z pewnością jest to najsłabsza pozycja w cyklu, ale i tak jest „Wrucajnie”.

Koncepcja powieści odmienna od pierwszej części trylogii, bo nie mamy tu do czynienia z rozwiązywaniem detektywistycznej zagadki (choć i tych tutaj nie brakuje), a z historią zdobycia skarbu. Co przebiło mi się na pierwszy plan, to proza autora, która od "Modyfikowanego Węgla" nabrała więcej kształtu i koloru oraz świetne dialogi. Morgan naprawdę celnie potrafi ująć atmosferę sytuacji, głównie poprzez drobiazgowe porównania np. tonu głosu czy wyrazu twarzy postaci. Bohater to nadal ten sam niezniszczalny i podrasowany biotechnologicznie Takeshi Kovacs, więc jeśli komuś nie przeszkadzał wcześniej, to tu też nie powinien - spełnia swoją rolę. Cała reszta obsady jest dobrze przedstawiona i ma swoje charaktery, czuje się, że to ludzie z krwi i kości, nawet jeśli ich rola nie jest zbyt duża. Czasami zawiłości fabuły i napędzających ją intryg konfundują, ale autor nigdy nie zwleka zbyt długo z wyjaśnieniami, co w konsekwencji daje satysfakcję z lektury. Jedynie (tak jak w "Węglu") zdarza mu się celowo ukrywać na chwilę fakty, przez co można się poczuć troszkę oszukanym, ale nie jest to grzech częsty i zbyt ciężki (chodzi raczej o szczegóły, typu "co bohater trzyma w dłoni"). Co do błędów logicznych, to raczej ciężko stworzyć pogmatwaną fabułę i wystrzec się ich kompletnie. Pytanie jak głęboko chcemy szukać i czy jesteśmy w stanie sobie je racjonalnie wyjaśnić. Mi nie udało się chyba tylko z jednym. Nie zapsuło mi to specjalnie lektury. Wpleciony seks może drażnić, ale moim zdaniem miały te sceny sens w ogólnym zarysie fabuły i bohaterów. Można dyskutować z ich graficznością - chyba kwestia gustu. Czy jest to dopięta na ostatni guzik książka? Raczej nie - jest tu kilka mniejszych lub większych szczegółów, które kłują w oczy (przesadny ciężar nihilizmu, zbędne zabiegi - każdy sam oceni). Ale muszę przyznać, że wciągnęła i czytało się bardzo dobrze. Lepiej niż pierwszą część, co chyba stanowi niepopularną opinię. Ostatni tom na pewno wleci.

Już sam tytuł tej książki jest świetny i odnosi się do najważniejszej idei świata powieści. Człowiek = węgiel. Całe życie na Ziemi zbudowane jest z węgla, a nasze ciała to po prostu złożone struktury chemiczne. W świecie tej książki ciało przestaje być czymś wyjątkowym, staje się tylko materiałem biologicznym. Modyfikowany. Technologia pozwala oddzielić świadomość od ciała. Umysł zapisany jest w tzw. stosie korowym i może być przenoszony między kolejnymi „powłokami”. Sens tytułu. „Modyfikowany węgiel” to człowiek, którego biologiczna materia może być dowolnie zmieniana, wymieniana i ulepszana. Czy może być bardziej cyberpunkowa idea? Do tego dostajemy bardzo wartką, momentami brutalną historię, w której łatwo się pogubić, jeśli na chwilę stracisz koncentrację, wątek główny potrafi się ciekawie rozgałęziać. Świetny klimat, dużo neonowego mroku i filozofii ukrytej pod warstwą akcji. Bardzo polecam. Pozdro Wariacie!

Odlot w przestrzeni i czasie, w każdym wymiarze, jaki jesteście w stanie sobie wyobrazić oraz w takim, o jakim nie wiedzieliście, że w ogóle istnieje. Każde zdanie to złota myśl. O zgrozo... każde da się dopasować do aktualnej rzeczywistości. Czyżbyśmy uprawiali jazdę bez trzymanki? Po galaktyce?

„Wzlot i upadek D.O.D.O.” („The Rise and Fall od D.O.D.O.”) Neala Stephensona i Nicole Galland, przełożył Wojciech M. Próchniewicz, Wydawnictwo Mag 2018, nie potrafię ominąć namiotów z tanimi książkami. To urocza i gruba książka z przesympatycznymi bohaterami opowiadająca o magii, jej końcu i początku. Bardzo ładnie łączy magię z najnowszymi technologiami, daje satyryczny obraz państwowych i wojskowych tajnych struktur, do tego świetne wstawki z przeszłości w związku z podróżami w czasie. Wada: strasznie długa. Męczyłam ją od maja!

Absurdalna, komiczna, zabawna, a zarazem ciepła historia. Dawno nie czytałam powieści Douglasa Adamsa, stoją na półce i na pewno wkrótce sięgnę po genialną trylogię w pięciu częściach. Adams nie wyśmiewa, ale z przymrużeniem oka traktuje ludzkie przywary. Absurd goni absurd, a pomysł stworzenia postaci elektrycznego mnicha na koniu wprost cudowny. Uwielbiam i szczerze polecam.

Książka ma mało w sobie z typowego science-fiction, stanowi raczej umysłowy eksperyment społeczny: co się stanie jeśli przekażemy władzę dzieciom? Nie zdradzę oczywiście wyniku tego literackiego badania, powiem tylko, że jest to pozycja warta przeczytania, pokazuje bowiem prawdziwą naturę ludzką - dzieci i ich dorośli opiekunowie są bardzo podobni do siebie i to podobieństwo czasami przybiera groteskową, a czasami makabryczną formę.

Trochę się obawiałam tej książki, ale bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła! Niezwykle trudne zagadnienia opisane w bardzo przystępny sposób, żeby każdy mógł je zrozumieć. Z chęcią teraz bym przeczytała pozostałe pozycje tego autora. Bardzo podobała mi się narracja, która została napisana lekko i nawet ciut żartobliwie. Może i momentami robiła się ona trochę chaotyczna, a autor odrobinkę zbaczał z obranego tematu, ale i tak uważam, że miała ona idealny wydźwięk do książki z gatunku popularnonaukowej. Gdyby nie ta lekkość, to nie wiem czy dałabym radę przebrnąć przez te wszystkie zagadnienia fizyczne. To jest chyba moje jedyne, osobiste, zażalenie - za dużo fizyki. Rozumiem, że jest ona bliższa autorowi, ze względu na kierunek studiów, oraz ściśle powiązana z chemią, jednak nie trzeba było wchodzić w aż takie szczegóły. Bardziej mnie zainteresowały historie odkryć i wszystkie ciekawostki związane z pierwiastkami. Niemniej, pomimo mojej wewnętrznej niechęci do fizyki, dużo się dowiedziałam z tej książki i to uważam za najważniejsze.

Mniej obfita w watki niż ,,Problem Trzech Ciał'' braku w porównaniu do problemu mniej spisku i intrygi ale za to dostajemy tajemnice pioruna kulistego której rozwiązywanie jest najlepszym elementem fabuły wraz z konsekwencjami wyjaśnienia tego zjawiska.Warto przeczytać przed ciemnym lasem ponieważ te książki łaczą się przez jednego z bochaterów

Napaliłam się na tą nowelkę jak piec w krematorium 😜 ostatecznie nie okazała się aż tak dobra jak się spodziewałam po recenzjach. Początek świetny, pełny grozy. Treść miejscami dość wtórna, szczególnie gdy ma się już trochę książek SF za sobą. Do czego się można przyczepić: Wielokrotna hibernacja/mrożenie, które DZIAŁA ZAWSZE, BEZ ZARZUTU I BEZ WPŁYWU NA BIOLOGICZNE LUDZKIE CIAŁA PRZEZ 65 MILIONÓW LAT (w układzie odniesienia - perspektywa odbiorcy zewnętrznego) Bardzo podobał mi się muzyczny wątek 😌 Ogromny plus za stosowanie języka inkluzywnego.

To jedna z wielu opowieści o statku kosmicznym w jakimś futurystycznym uniwersum, ALE ta wyróżnia się bardzo naturalistycznym podejściem do "wielogatunkowości" i tolerancji wobec inności: kilka ras pracujących na Wędrowcu jest bardzo dobrze opisane wraz z ich problemami i odmiennością, autorka wprowadza nas w ten świat jakby był naturalny - świetnie się czyta, czym dalej tym lepiej. Na pewno sięgnę po następne tomy, polecam fanom dobrej space-opery

„451° Fahrenheita” Raya Bradbury’ego to jedna z tych powieści, które wybrzmiewają jeszcze długo po przeczytaniu. Choć została napisana w latach 50. XX wieku, jej treść wciąż brzmi niezwykle aktualnie. Porusza bowiem kwestie, które bezpośrednio dotykają naszego świata. Cenzura, powierzchowność społeczeństwa czy zanik samodzielnego myślenia to tylko niektóre z nich. Akcja książki rozgrywa się w przyszłości, w której czytanie książek jest zakazane, a strażacy zamiast gasić pożary zajmują się paleniem domów, w których odnaleziono zakazane lektury. Główny bohater, Guy Montag, jest jednym z nich. Strażakiem, który początkowo, bez głębszej refleksji, wykonuje swoją pracę. Z czasem zaczyna jednak zadawać pytania, a te, pozostawiając go bez sensownej odpowiedzi, nakazują mu wątpić w działania systemu, w którym żyje i co gorsza, dla którego wiernie pracuje. Wewnętrzna przemiana Montaga staje się tutaj symbolem przebudzenia i w pewnym sensie, symbolem poszukiwania prawdy w czasach zdominowanych przez ułudę szczęścia i bezrefleksyjną konsumpcję. Bradbury w swojej książce stworzył nie tylko świetną wizję totalitarnego państwa, ale także zmusił czytelnika do głębokiej refleksji nad szeroko pojętą kondycją człowieka. Autor doskonale pokazuje jak łatwo społeczeństwo może zatracić zdolność do krytycznego myślenia, gdy zostanie odcięte od kultury i wiedzy. Po jej przeczytaniu nie sposób nie myślec o tym jak wiele z tej fikcyjnej rzeczywistości, którą tu dostajemy, możemy odnaleźć w dzisiejszym świecie. Świecie pełnym ekranów, szybkich informacji, nietrwałych więzi i do granic spłyconych emocji. Bradbury nie moralizuje, nie ocenia, ale dosadnie daje czytelnikowi do zrozumienia, że to od niego zależy, czy pozwoli, aby myślenie i wrażliwość zniknęły pod grubą warstwą obojętności. Czytając tę historię nie raz przechodził mnie dreszcz. Ba! Od pierwszej strony towarzyszyło mi swoiste poczucie niepokoju, które głęboko osiadło na moich ramionach i powraca za każdym razem, kiedy wspominam losy Montaga. Ponadto, chciałabym pochylić się nad stylem Autora. Jest prosty, bardzo obrazowy i niezwykle wymowny. Całość wręcz czyta się sama! Reasumując, „451° Fahrenheita" to pozycja obowiązkowa dla wszystkich, którzy szukają niepokojącej i dającej do myślenia historii. Gwarantuję, że po jej przeczytaniu pozostanie w Was coś więcej niż przerażający i przejmująco aktualny obraz dystopii. Książka ta pozostawi po sobie coś więcej. Pozostawi uczucie niepokoju i mnóstwo pytań o naszą przyszłość jako ludzkości. Ja jestem pewna, że kiedyś jeszcze do niej wrócę, choćby dlatego, by po raz kolejny poczuć te emocje i doceniać prawo do poznawania świata przez literaturę 🤍 bo słowo ma moc, której nie da się spalić.

Bardzo dobra publikacja - można się z niej mnóstwo nauczyć - ale mocno nierówna pod względem stylu. Najlepsze części (od których na szczęście zaczyna się książka) są fascynujące i wciągają na całego, ale te gorsze są z kolei dość nużące. Jednak tak jak już wspomniałam, to nie treść staje się nagle nudniejsza, w żadnym wypadku! Po prostu w części, która przechodzi do opisu mięsożerców (gdzieś za 150 stroną, czyli prawie w połowie) z niezrozumiałych dla mnie powodów autor zaczyna nieustannie powtarzać te same krótkie opisy, tzn. nigdy niemal nie znajdziecie samego słowa "teropody", ale "teropody o ostrych zębach w typie tyranozaura", nie zwyczajnie "zauropody", ale "długoszyje zauropody takie jak diplodok". Co nie drażniłoby, gdyby to były rzadko używane pojęcia, ale oba padają w książce non stop. Zatem ma się nieładne wrażenie, że albo autor ma czytelników za idiotów z pamięcią złotej rybki, albo uległ pragnieniu lania wody dla zwiększenia liczby stron - albo i to, i to. W rozdziałach wcześniejszych, gdzie opisywane są grupy prehistorycznych zwierząt faktycznie kompletnie nieznane laikom (rynchozaury, rauizuchy, itd.), takie wizualne dopiski miały przynajmniej logiczny sens, a i tak nie zdawały mi się tak nagminne. Później zabrakło mi również polotu w dygresjach o tym, jak paleontolodzy działają w różnych krajach. Na początku opowiastki autora o kolegach po fachu były naprawdę bardzo barwne i nie mniej ciekawe niż same dinozaury, ale potem spadek literackiej formy zdawał się dotknąć i je. Szkoda, że autor stracił tę wcześniejszą lotność pióra, bo pomijając zniżkę formy, to sama treść jest cały czas wspaniała. Na kartach książki pełno jest niesamowitych odkryć, o których nie miało się pojęcia, a sposób dojścia do takich a nie innych wniosków w ich badaniach jest sprawnie wytłmaczony. Jest nawet dogłębnie opisana bibliografia, nie będąca tyko suchą listą pozycji. Bardzo się cieszę, że sięgnęłam po tę pozycję, rozpaliła we mnie chęć dalszego zgłębiania paleontologii. Z samych wątków książki, to osobiście byłam tylko zawiedziona brakiem opisu spinozaura i jego kuzynów, przecież to taka unikalna grupa dinozaurów. O tyranozaurze mamy cały rozdział, inne duże teropody też są długo opisywane, a spinozaur leży i kwiczy. :( Co jest tym bardziej dziwne, biorąc pod uwagę fakt, że historia badań nad nim jest niesamowita i świetnie pasowałaby do reszty opisów przygód naukowców. W ogóle zaskakuje praktycznie brak opisu kredowych gatunków z Afryki, i to, że z kredowej Europy mamy tylko Węgry (tak, Europa była wtedy zalana, ale można byłoby chociaż wspomnieć inne jej wyspowe części). Rozczarował mnie też brak zagłębienia się w temat dinozaurów, których ubarwienie znamy - został tylko zasygnalizowany, a jest to przecież coś fascynującego. Za to wszystko niestety musi być minus. A, i jeszcze ważna uwaga co do polskiego wydania: niestety TRAGICZNA KOREKTA. Nie tyle literówki (choć też często się zdarzają), ale wręcz zła odmiana wyrazów w zdaniach (!!) oraz wiele błędnych zapisów nazwisk badaczy i nazw gatunkowych. Szczególnie dobiło mnie to, że za KAŻDYM razem imię Othniela Marsha, naprawdę bardzo znanego dawnego badacza, w głównym tekście widniało jako OthAniel. Tylko jeden podpis pod fotografią był prawidłowy. Wiele, wiele razy podawano też angielskie nazwy dinozaurów zamiast polskich (nie mogło chodzić o międzynarodowe nazwy naukowe, bo te są zapisywane w książce kursywą). Naprawdę duży wstyd na tym polu.

Od mikroskopijnych cząstek po ogrom gromad galaktyk. We właściwym dla siebie stylu, zawsze z odrobiną humoru i przenikliwości, Tyson zabiera czytelnika w kolejną podróż przez kosmos. Idealna pozycja zarówno dla początkujących miłośników astronomii, jak dla tych, którzy chcą na nowo odkryć magię nauki.

Niniejszy zbiór to takie science-fiction, w którym “science” nie jest paradoksalnie pierwszorzędnym elementem. Stanowi właściwie sztafaż - pełen umowności i nielogiczności - dla opowiedzenia czysto ludzkich, często obyczajowych historii. Historii, w którym gatunek ludzki odbija się jak w lustrze - zdanie, które idealnie pasuje do pierwszej części tego omnibusa czyli “Kronik Marsjańskich”. “Kroniki” mówią o ludziach stopniowo zasiedlających Marsa. Jednakże Mars jest już zamieszkany i sprawa wcale nie wydaje się taka prosta. Same koncept kolonizowania planety to wyłącznie tło, bo gdyby brać to na poważnie, wszystko jest pełne absurdu i nielogiczności, które ciężko byłoby naukowo obronić nawet w czasach Bradburego. Rzekłbym, że te opowieści mają wręcz charakter bajkowy, a jak każdej bajce przystało oczywiście kończy się to pewnym morałem. Jakim, nie będę zdradzał. Choć czyta się to dosyć dziwnie, możemy przyzwyczaić się do konwencji i poczucia humoru autora. Motywem przewodnim całego zbioru jest pycha człowieka, przewijają się również wątki rasizmu oraz katastrofy nuklearnej. Szczególnie tym dwóm ostatnim nie ma co się dziwić zważając na czas, w którym przyszło żyć Bradburemu. Opowiadania w tym tomie najczęściej są bardzo krótkie, melancholijne, pozostawiając czytelnika z nutą refleksji. Przykładowo, “Sawanna” opowiada o wpływie technologii na człowieka i relacje międzyludzkie - dość prorocze. “Kalejdoskop” - o tym jak myślimy o swoim życiu w obliczu nieuchronnej śmierci. “Na Wozie” - pobrzmiewają tu echa wojny atomowej i segregacji rasowej. Są też opowiadania kompletnie nijakie i absurdalne, na przykład “Długi Deszcz” - naiwne o ludziach stąpających po deszczowej i burzowej planecie Wenus. Wiadomo, że nie ma nawet najmniejszych szans dla człowieka ani takiej technologii, by przebywać na tej straszliwie nieprzyjaznej planecie i zakładać tam ludzkie bazy. Podsumowując, całkiem ciekawy i sympatyczny zbiór, ale nierówny, pełen króciutkich tekstów z jakimś morałem jednakże w żaden sposób nie wybitny szczególnie dla współczesnego czytelnika. Niemniej zachęca do sprawdzenia innych tekstów Bradburego.

Przez przypadek obejrzałem najpierw serial, który został zupełnie nieźle zrealizowany, po latach trafiłem na książkę - nie dość, że niesamowicie napisana /uwielbiam oldschool sci-fi/ - to zdecydowanie wg mnie czołówka XX wiecznych powieści o kontakcie z obcymi, to równocześnie wersja fabuły i zakończenia książki - różniąca się od adaptacji filmowej, wciskająca w fotel, polecam, choć smutna to historia ludzkości...

Druga książka z serii nadal trzyma dobry i stabilny poziom, tako samo pan Pawelec jako tłumacz trzyma nadal ten sam słaby poziom. Powtarzamy znane z pierwszej części "gówno trafiło w wentylator" ale dostajemy także nowości, na przykład w odniesieniu do pistoletu i tego czy jest zabezpieczony "jakbyś nacisnął spust wystrzeliłby? Groźny czy bezpieczny". Jeszcze z ciekawostek słowo genocide mamy przetłumaczone jako genocyd, zdaję sobie sprawę, że jest takie słowo ale mamy dobre, polskie słowo ludobójstwo. Pomimo tych głupotek, których jest znowu sporo, książka warta przeczytania jeśli ktoś lubi sci-fi.

Seria The Expanse to jedna z najlepszych serii si-fi jakie czytałem. Zazwyczaj w si-fi jeśli w miarę opisane są kwestie techniczno-naukowe to po macoszemu traktowana jest psychologia postaci - lub odwrotnie. Tutaj te dwie składowe są dopracowane i stoją na wysokim poziomie. Z jednej strony autorzy skupili się na szczegółowym opisie mechaniki orbitalnej, zastosowanie różnych praw fizyki podczas podróży kosmicznych, kwestii życia i przeżycia w zamkniętych środowiskach i społecznościach. Z drugiej strony charaktery postaci są głęboko rozbudowane, co widać między innymi w opisach interakcji podczas np. rozmów między bohaterami. Słowem: dobra robota i moim zdaniem autorzy przerośli tu nawet mistrza Lema, u którego obie składowe swoich powieści (kwestie techniczne charakterologiczne postaci) były na wysokim poziomie. Polecam z całego serca. A teraz w końcu czas zobaczyć serial.

Opowiadania Teda Chianga, tylko 8 w tym zbiorze, okazały się dla mnie momentami zbyt trudne, mimo, że lubię właśnie tego rodzaju literaturę science fiction, opartą na nauce i technice, z dylematami filozoficznymi i moralnymi. Jest to zajmująca lektura, ale nierzadko rozumiałam tylko fragmenty i często wymowa całości nie była dla mnie jasna. Musiałabym czytać uważniej i bardziej wgryzać się w tekst. Tematyka jest rozmaita, na ogół ulokowana w dalekiej przyszłości, oprócz pierwszego opowiadania „Wieża Babilonu”, które przypomina biblijną przypowieść o spełnianiu marzenia ludzi dotarcia do nieba. Wszystkie pozostałe bazują na problemach i dylematach wynikających z rozwoju naszej cywilizacji i techniki. Nie byłam w stanie w całości pojąć szczegółów medycznych i informatycznych w „Zrozum”, czy tych matematycznych z „Dzielenia przez zero”. Z kolei „Siedemdziesiąt dwie litery” eksplorują temat inżynierii genetycznej, w powiązaniu z nomenklaturą i eugeniką. Też to było dla mnie trudne, ale jednocześnie intrygujące. Bardzo podobały mi się dwa opowiadania, o znaczących tytułach: „Ewolucja ludzkiej nauki” (o metaludziach) i „Co ma cieszyć oczy. Reportaż” (możliwości programowania mózgu). Zupełnie nie polubiłam „Piekło to nieobecność Boga” (nawiedzenia, objawienia, uzdrowienia). Efektowne jest tytułowe opowiadanie, sfilmowane w 2016 roku jako „Nowy początek” („Arrival”, w reżyserii Denisa Villeneuve’a, z Amy Adams w roli Louise Banks), które pokazuje trudny kontakt ludzkości z przybyszami z kosmosu. Tu z kolei nie jest łatwo połapać się w sprawach lingwistycznych oraz problemach psychologiczno-mistycznych językoznawczyni, zatrudnionej do pomocy przez wojsko. Film w szczegółach nie jest wierny pierwowzorowi literackiemu, ale ciekawie, inaczej, obrazuje wygląd obcych, ich statku, a także nieprzystawalność innych cywilizacji do naszych o nich wyobrażeń oraz reakcje różnych państw na wizytę kosmitów. Dla mnie kompletnie niejasny jest wątek osobisty tłumaczki i jego związek z całą sytuacją. Zarówno opowiadanie jak i film wciągają – w obu przypadkach istnieje specyficzny klimat: zagrożenia, tajemniczości, niepewności i ciągłego niepokoju. Książka pobudza do myślenia o problemach rozwoju cywilizacji ziemskiej; Autor jest gejzerem pomysłów i nieoczekiwanych rozwiązań. Powołuje do życia niepowtarzalne postaci i pokazuje ich różnorodne postawy, emocje i zachowania. Jeden z wynalazków przyszłości przydał by mi się wyjątkowo: „opatentowany w Edynburgu automat gospodarczy umiejący odnosić przedmioty na właściwe miejsce” (s. 178). Ciągle w tyle głowy miałam to co już w wcześniej czytałam. Zdecydowanie wolę książki naszego Rodaka, Stanisława Lema, którego proza jest zawsze świetnie napisana, równie oryginalna i twórcza, ale też zdecydowanie bardziej klarowna i tym samym łatwiejsza w odbiorze. Słuchałam audiobooka, być może to był błąd i na papierze byłoby mi łatwiej się skupić na trudnych problemach badań i odkryć w odległej przyszłości Ziemi. Polecam bardzo.

Podobała mi się. Ciekawie pokazana możliwa przyszłość naszej cywilizacji. Słowotwórstwo przypominające momentami Lema. Kto ma kontrole, jakie ma narzędzia, jakie siły się ścierają. Wszędzie analogie do otaczającego nas świata. Główny bohater jest pretekstem do pokazania wizji autora. Czytanie wymaga skupienia i zastanowienia. Nie dla dzieci i młodzieży. Rzeczywiście Hard SF. Polecam.