Holistyczna Agencja Detektywistyczna Dirka Gently’ego

Początkowo długo zastanawiałem się, czy kontynuacja pięcioksiągu „Autostopem...” ma jakiś sens. W końcu, ostatni z jego tomów kończył się w sposób… dosyć kończący. Obawiałem się też, czy nowy autor udźwignie ciężar zadania. I w zasadzie na oba pytania można odpowiedzieć twierdząco. Fabuła doskonale wpasowuje się w uniwersum i rozwija wiele niedokończonych wątków. Jest to też ciekawa i zwariowana historia – może nawet dziwniejsza od tej zaprezentowanej przez D. Adamsa. Z drugiej strony, nie jest już tak zabawnie jak poprzednio – przynajmniej w moim odczuciu, i pod tym względem nieco się rozczarowałem. Z pewnością jest to najsłabsza pozycja w cyklu, ale i tak jest „Wrucajnie”.

Nie jest zwykła ksiażka sci-fi. Pełno jest tu przemyśleń w kontekście rozwoju ludzkości i tego co potrafiła "zepsuć". Podbój Marsa nie jest utopią, ale nadzieja na uratowanie pozostaje... Po prostu trzeba zacząć wszystko od nowa... Czuć w książce ciężki klimat lat 50tych, potencjalna wojna atamowa, czarnoskórzy walczący o swoje prawa, wyścig w podboju kosmosu.

Książka, która rozwija szczególnie żywy koncept w latach 60, w jaki sposób język programuje zachowania. Czyli zwrot językowy i pochodne gramatyk generatywnych Chomskyego. W warstwie literackiej dość męczące, tłumaczenie specjalnie nie poprawia czytelności. Postaci i dialogi nie ciekawe, jako pretekst do opisania idei. Warto przeczytać w kontekście Zamieci Neala Stephensona.

ta powieść doskonale odzwierciedla przysłowie: nie liczy się ilość a jakość. Ta stosunkowo mała ( 2oo parę stron), ale zawadiacka książka jest jak mały łobuz. Każda strona bowiem, zaskakuje dokładnie tak samo jak psikusy dobrego łobuza. Dobry łobuz zawsze zrobi coś o czym nie pomyślał nikt inny. Jest trochę jak moment kiedy ukazuje się nam matematyczne rozwiązanie. Objawia się nam jego prostota i czystość, podczas gdy błądziliśmy w komplikującym się toku myślenia. Zaskoczenie i olśnienie. Olśnienie tym jak pięknie można bawić się językiem, jak cudownie można zestawiać ze sobą słowa i frazesy. Choć jest to powieść angielska tłumaczenie ukazało także piękno naszego języka polskiego. Tłumacz musiał albo dzięki tej książce mieć ubaw albo popadł w zgryzotę :D To jedna z tych powieści dzieki, ktorym świat staje się bardziej kolorowy i dowcipny.

Bradbury to bardzo dobry pisarz SF. Niełatwy, przez niektórych uznawany za proroka. Książka zawiera wiele świetnych opowiadań, a wspomnę o jednym z nich - krótki Rakieciarz (Rocket Man), które było inspiracją do skomponowania piosenki przez Eltona Johna o tym samym tytule. Polecam i pozdrawiam.

W kilku momentach zaśmiałam się w głos a to już jest coś :) Dla kolejnych części książki najgorsze jest to, że są poprzednie, do których może być już porównywana. Wydaje mi się, że stąd bierze się u niektórych czytających rozczarowanie. Podoba mi się cała seria. Szkoda mi jedynie zakończenia :)

Świetna powieść detektywistyczno ponadczasowa, bo o podróżach w czasie traktująca. Lekka ale wymagająca skupienia i jak świąteczny keks naszpikowana cytatami i nawiązaniami do literatury, historii itp. Fajna zabawa szczególnie dla miłośników wiktoriańskiej Anglii.

Może zabrzmi to dziwnie, ale czasami mam problem z takimi książkami jak „Neuromancer”. Czyli nagrodzonymi lub nawet zaliczanymi do tzw. klasyki literatury. W przeszłości czasami lektura takich wydawnictw nie zawsze w 100% była przyjemna. I dlatego do powieści Williama Gibsona podchodziłem z lekkimi obawami. Finalnie okazały się one niepotrzebne, bo książkę czytało mi się ogólnie dobrze, choć „Neuromancer” nie jest lekki, łatwy i przyjemny. Jak wiemy fabuła opowiada o hakerze, który po uszkodzeniu układu nerwowego nie może łączyć się z cyberprzestrzenią. Otrzymuje szansę na wyleczenie w zamian za wykonanie niebezpiecznego zadania czyli włamania się do potężnej sztucznej inteligencji. I chyba to powoduje, że powieść jest nieco „zakręcona”. To z kolei wymaga uważnego czytania, aby się po prostu nie pogubić. Osobną kwestią są postaci występujące w „Neuromancerze”. Nie zawsze są z krwi i kości. Przyznam się, że nie do końca rozumiem zachwyty nad tym wydawnictwem. Ale być może nie doceniam geniuszu autora. „Neuromancera” polecam przede wszystkim fanom S-F. Choć nie wiem, czy wszystkim przypadnie do gustu.

Błyskotliwa, zabawna, i zupełnie... nie_fantastyczna opowieść o trudach pracy naukowca w korporacji. O (powszechnym) uleganiu, (rzadkim) nieuleganiu i (trudnouchwytnej) zagadce kreowania mody we fryzurach, strojach, rozrywkach i zarządzaniu. O instynktach u owiec i ludzi. O wpływie, jaki na to wszystko ma Dyrekcja, kserokopiarki, perednica, chaos i... wróżki. Polecam na poprawę nastroju.

Powróciłem po latach. Nic się nie zmieniło - nadal zachwyca i formą i treścią. Klasyka SF - intryguje, niepokoi, przewraca paradygmaty do góry nogami. W świecie, który wydaje się być rzeczywistym, następuje zamiana ról i to, co wydaje się istnieć naprawdę - staje się projekcją i wytworem przeszłości lub przyszłości. Dick mistrzowsko wywołuje u czytelnika permanentny dysonans poznawczy - nic i nikt nie jest - tym, czym lub kim wydaje się być. Świetne!

8/52 Klasyka SF. Niepozorny Guslar wkrywa w sobie wiele tajemnic i po tym krótkim wprowadzeniu jakim są te 4 opowiadania na pewno zachęca by do niego wrócić. Ogólnie ten zbiór oceniłbym jako 3 na 4 - tyle z pośród tych opowiadań mi się podobało, żadne jednak nie było wybitne - ot absurdalne sytuacje, które są cześcią codzienności w Guslarze. Przemycone za to zostają sceny z życia w Związku Radzieckim.

Coś pięknego. Sposób pisania bardzo mi odpowiada, Bułyczow podchodzi humorystycznie do tematu, Wielki Guslar to wszędzie i nigdzie i nie bójcie się, to że było to pisane za czasów i w ZSRR wcale nie deaktualizuje treści. Problemem są tu pytanie filozoficzne a nie spotkania z ludzikami z UfO

Szczerze mówiąc spodziewałem się poważnej (– Hmm sf i poważnej? – pyta moja żona) powieści, a tu proszę - jeden z największych luzaków bohaterem ciekawych zdarzeń na "gruszce" i dodatkowo zwierzający się robotowi w sesjach terapeutycznych. Świetnie się czytało, sięgam po część 2gą.

Jedna z bardziej dziwnych, ale jednocześnie bardzo wciągających książek jakie czytałem w sci-fi. Sam pomysł jest już świetny – świat, w którym państwa Osi wygrały II wojnę światową i podzieliły między sobą Stany Zjednoczone. Dick buduje z tego naprawdę ciekawą, trochę niepokojącą wizję rzeczywistości. Najbardziej podobało mi się to, że książka nie jest typową historią „co by było gdyby” z wielką polityką na pierwszym planie. Raczej skupia się na zwykłych ludziach żyjących w tym dziwnym świecie. Dzięki temu klimat jest bardzo specyficzny – trochę przytłaczający, trochę surrealistyczny, momentami wręcz filozoficzny. No i oczywiście motyw książki w książce oraz całe zamieszanie z rzeczywistością… bardzo w stylu Dicka. Po skończeniu zostaje w głowie sporo pytań.

Opowiadania Teda Chianga, tylko 8 w tym zbiorze, okazały się dla mnie momentami zbyt trudne, mimo, że lubię właśnie tego rodzaju literaturę science fiction, opartą na nauce i technice, z dylematami filozoficznymi i moralnymi. Jest to zajmująca lektura, ale nierzadko rozumiałam tylko fragmenty i często wymowa całości nie była dla mnie jasna. Musiałabym czytać uważniej i bardziej wgryzać się w tekst. Tematyka jest rozmaita, na ogół ulokowana w dalekiej przyszłości, oprócz pierwszego opowiadania „Wieża Babilonu”, które przypomina biblijną przypowieść o spełnianiu marzenia ludzi dotarcia do nieba. Wszystkie pozostałe bazują na problemach i dylematach wynikających z rozwoju naszej cywilizacji i techniki. Nie byłam w stanie w całości pojąć szczegółów medycznych i informatycznych w „Zrozum”, czy tych matematycznych z „Dzielenia przez zero”. Z kolei „Siedemdziesiąt dwie litery” eksplorują temat inżynierii genetycznej, w powiązaniu z nomenklaturą i eugeniką. Też to było dla mnie trudne, ale jednocześnie intrygujące. Bardzo podobały mi się dwa opowiadania, o znaczących tytułach: „Ewolucja ludzkiej nauki” (o metaludziach) i „Co ma cieszyć oczy. Reportaż” (możliwości programowania mózgu). Zupełnie nie polubiłam „Piekło to nieobecność Boga” (nawiedzenia, objawienia, uzdrowienia). Efektowne jest tytułowe opowiadanie, sfilmowane w 2016 roku jako „Nowy początek” („Arrival”, w reżyserii Denisa Villeneuve’a, z Amy Adams w roli Louise Banks), które pokazuje trudny kontakt ludzkości z przybyszami z kosmosu. Tu z kolei nie jest łatwo połapać się w sprawach lingwistycznych oraz problemach psychologiczno-mistycznych językoznawczyni, zatrudnionej do pomocy przez wojsko. Film w szczegółach nie jest wierny pierwowzorowi literackiemu, ale ciekawie, inaczej, obrazuje wygląd obcych, ich statku, a także nieprzystawalność innych cywilizacji do naszych o nich wyobrażeń oraz reakcje różnych państw na wizytę kosmitów. Dla mnie kompletnie niejasny jest wątek osobisty tłumaczki i jego związek z całą sytuacją. Zarówno opowiadanie jak i film wciągają – w obu przypadkach istnieje specyficzny klimat: zagrożenia, tajemniczości, niepewności i ciągłego niepokoju. Książka pobudza do myślenia o problemach rozwoju cywilizacji ziemskiej; Autor jest gejzerem pomysłów i nieoczekiwanych rozwiązań. Powołuje do życia niepowtarzalne postaci i pokazuje ich różnorodne postawy, emocje i zachowania. Jeden z wynalazków przyszłości przydał by mi się wyjątkowo: „opatentowany w Edynburgu automat gospodarczy umiejący odnosić przedmioty na właściwe miejsce” (s. 178). Ciągle w tyle głowy miałam to co już w wcześniej czytałam. Zdecydowanie wolę książki naszego Rodaka, Stanisława Lema, którego proza jest zawsze świetnie napisana, równie oryginalna i twórcza, ale też zdecydowanie bardziej klarowna i tym samym łatwiejsza w odbiorze. Słuchałam audiobooka, być może to był błąd i na papierze byłoby mi łatwiej się skupić na trudnych problemach badań i odkryć w odległej przyszłości Ziemi. Polecam bardzo.

"Za błękitnym horyzontem zdarzeń" jest bliżej tego czego spodziewałem się po pierwszym tomie. Tym razem skupiamy się na tajemnicy Heechee. A przynajmniej od pewnego momentu. Bo tym razem autor niepokojąco mocno skupił się na wątku napięcia seksualnego między parą nieletnich dzieciaków, którym przyszło się wychować w kosmosie, w niemal zupełnej izolacji. Muszę powiedzieć, że lektura szła mi początkowo bardzo opornie. Bohaterowie nie wzbudzali ani mojego zainteresowania ani sympatii. Przełom następuje gdzieś za połową, kiedy mocniej zaczynamy eksplorować sporą garść ciekawych koncepcji. "Raj Heechee", jego dziwni mieszkańcy, sytuacja z żoną Roba Broadheada, sztuczne inteligencje (choć nigdy nie są tak nazwane), Martwiacy, Najstarszy, 30-dniowa gorączka... Tych motywów starczyłoby pewnie na dwie książki. Tylko wiecie co? To nie jest tak, że wszystko to splata się w finale czy epilogu w jakąś jedną całość. Więc mimo wszystko mam wrażenie, że mamy tu trochę chaotyczną zbieraninę.Choć zakończenie jest otwarte (w cyklu Heechee powstało jeszcze kilka książek), to nie jest urwane. Daje wręcz satysfakcjonujące odpowiedzi, bez poczucia oszukania czy taniego cliffhangera. Raz jeszcze doceniam jak w 1980 roku Pohl nakreślił programy bardzo przypominające to, czym w 2025 roku są lub zaczynają być LLMy. Nie poruszyła mnie tak jak pierwszy tom. Nie jest tak dołująca. Ładuje trochę moje SF-baterie, szkoda jednak, że zabrakło ciekawszych bohaterów, spójności w tym wszystkim, no i że tak dużo miejsca otrzymały napalone nastolatki.

Wiele z tych opowiadań bardzo mi przypadło do gustu, lecz wymienię moich trzech faworytów - są to: "Dziewięć miliardów imion Boga" Arthura C. Clarke'a, "Niestały Księżyc" Larrego Nivena i "Piaseczniki" George'a R. R. Martina. Ta książka zawiera trzy podtytuły: "Złoty wiek", "Nowa fala" i "Pokolenie mediów" i z każdej z tych trzech grup opowiadań wybrałem te najwłaściwsze. Od zawsze fantastyka naukowa była moją zajawką, także zabranie się za tą pozycję okazało się dla mnie nie lada gratką. Jestem pod wrażeniem wyobraźni twórców fantastyki naukowej, jaką mają w swoich mózgach. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom science-fiction.

„Opowieści z Wodnikowego Wzgórza” to piękne uzupełnienie „Wodnikowego Wzgórza”. Książka pozwala ponownie zanurzyć się w świat królików i odkryć dodatkowe historie, które rozszerzają znany już świat. To pozycja szczególnie cenna dla fanów Wodnikowego Wzgórza,daje poczucie powrotu do dobrze znanych bohaterów i miejsc, a jednocześnie oferuje coś nowego. Warto jednak pamiętać, że najpierw koniecznie trzeba przeczytać „Wodnikowe Wzgórze”, bo dopiero wtedy Opowieści nabierają pełnego sensu i uroku. Całość napisana jest z tą samą wrażliwością i stylem, który sprawia, że książki Richarda Adamsa na długo zostają w sercu. Dla tych co nie czytali Wodnikowego Wzgórza,na dole piszę o tej książce krótko: Wodnikowe Wzgórze (Watership Down) jest dla mnie niezwykle poruszające, ponieważ pokazuje świat oczami zwierząt,ich lęki, nadzieje i walkę o przetrwanie.Książka przedstawia jak brutalna może być ludzka ingerencja w naturę i jak zwierzęta często pomijane, mają własne emocje, relacje i marzenia o bezpiecznym domu.Każda scena jest wypełniona surowym bólem i głęboką tęsknotą za wolnością,przez co nie sposób nie odczuwać tej historii na poziomie emocjonalnym.To potężne przypomnienie,że każde życie ma wartość.

"Rakietowe Dzieci" to prawdziwa perełka wśród antologii science fiction, która zachwyca zarówno młodszych, jak i starszych czytelników. Zbiór ten, zredagowany przez Wiktora Bukato, to doskonały przykład literatury, która łączy w sobie elementy fantastyki naukowej z głębokimi, emocjonalnymi historiami. Każde z ośmiu opowiadań zawartych w tej antologii to małe arcydzieło, które przenosi nas w różnorodne światy przyszłości, gdzie dzieci odgrywają kluczowe role. Autorzy tacy jak Ray Bradbury, Poul Anderson, Fritz Leiber, Theodore Sturgeon i Frederik Pohl wprowadzają nas w niezwykłe przygody, które nie tylko bawią, ale i skłaniają do refleksji. Jednym z największych atutów "Rakietowych Dzieci" jest różnorodność tematów i stylów literackich. Każde opowiadanie oferuje coś unikalnego, od wzruszających historii o przyjaźni i rodzinie, po pełne napięcia opowieści o przetrwaniu i odkrywaniu nieznanego. Wszystko to sprawia, że czytelnik nie może oderwać się od lektury. Antologia ta jest również doskonałym przykładem na to, jak literatura science fiction może być nośnikiem ważnych społecznych i moralnych przesłań. Historie zawarte w "Rakietowych Dzieci" poruszają takie tematy jak odpowiedzialność, odwaga, empatia i siła ludzkiego ducha, co czyni je niezwykle aktualnymi i uniwersalnymi.

Zbiór opowiadań autorstwa wielu doskonałych pisarzy fantasy oraz sci-fi: Terry'ego Pratchetta, C.S. Lewisa, Douglasa Adamsa, Isaaca Asimova i wielu innych. W tym mój absolutny osobisty faworyt - Robert Block i jego "Dobra rycerska robota". Poziom bardzo różny, od naprawdę niezłych do raczej słabiutkich. Tłumaczenie pozostawia miejscami wiele do życzenia. Luźna lektura, warta przeczytania.