Czerwony testament. Tom I

Przeczytałam, a właściwie odsłuchałam w postaci audiobooka. Doskonała powieść historyczna dla kogoś, kto fascynuje się tamtą epoką. Autor w sposób racjonalny uzupełnia znane fakty swoją wyobraźnią, tworząc przekonujące portrety psychologiczne znanych z historii postaci (książę Northumberland, cała zgraja Dudleyów i in.). Jest to doskonałe uzupełnienie ciągu książek Sansoma, gdyż podejmuje historię pod koniec życia Edwarda VI. To, czego mi jednak brakuje, to koloryt: język postaci jest współczesny, autor nie zadał sobie trudu, by go choć z lekka zarchaizować. Brakuje też detali życia codziennego - jak i co się jadło, co się nosiło, jak wkładało na siebie różne części garderoby, jak sobie radzono z różnymi czynnościami fizjologicznymi.

Autorka napisała w Posłowiu (...) większość bohaterów powieści stworzyłam sama, to jednak na jej stronach pojawiają się również postaci autentyczne. Starałam się, by ich obecność w książce była wiarygodna i zgodna z kontekstem wydarzeń historycznych". Słowa Christine Trent pozwoliły mi ,między innymi, poznać historię Madame Tussaud i jej gabinetu figur woskowych. Moim zdaniem powstała całkiem interesująca książka, dzięki której przeniosłam się do Francji za panowania Ludwika XVI.i Marii Antoniny i XVIII-wiecznego Londynu. Lalki tworzone przez Claudette zgodnie z panującą modą, wykorzystywane do ich ubiorów materiały, a także opisy wyposażenia domów i pałacowych wnętrz doskonale oddały klimat epoki. "Lalki Królowej" uświadomiły mi też jak okrutni byli dla swych władców przywódcy rewolucji francuskiej i do czego zdolny jest zdesperowany lud. Polecam :)

Otrzymałam książkę w prezencie od robiącej porządki w domowej biblioteczce nauczycielki. Książka wartka i zabawna, w sam raz na spokojne popołudnia. Cieszy mnie szczerość autorki w nazywaniu rzeczy po imieniu - to była przyjemna fantazja, powieść pseudohistoryczna. Polecam.

To już moja 3 książka tej autorki. Ta mi się znacznie bardziej podobała niż dwie wcześniejsze. Zwłaszcza Nefertiti mnie rozczarowała. Tym razem jesteśmy w okresie schyłku dynastii Ptolemeuszy. Oktawian podbija Egipt. Po śmierci Marka Antoniusza i Kleopatry ich dzieci zostaja zabrane do Rzymu. Selena i Aleksander trafiają pod opiekę siostry cesarza Oktawi. Barwnie opisane realia Rzymu. Roli kobiety, niewolnictwa, polityki i intryg. Świetnie napisana książka. Bardzo szybko się czyta. Ja nie mogłam się oderwać i w każdej wolnej chwili wracałam do losów rodzeństwa.

Pragnęłam przeczytać książkę a la "Krzyżacy". Podobała mi się, ale bez rewelacji. Autorka strasznie przyspiesza akcję, widać, że w pewnych momentach nie ma o czym pisać, więc "przenosi" nas dalej. Tani chwyt. Jednak atmosfera minionej epoki zachowana. Bohaterowie dający się lubić, nietuzinkowi, inni... Brak takiej sztampy jak u Haran. Mają oni swój charakter i nie są to szablonowe sztuczydła :) Długa i dająca satysfakcję. Zainteresowała mnie głównie historia miłości do Eryka, ale inne wątki ładnie urozmaicały opowieść. Miły,lekki romans historyczny z niebanalną fabułą :)

Ta książka trochę przypomina twórczość Sarah Lark. Tutaj emigranci niemieccy wyruszają szukać szczęścia w Chile, gdzie podobno każdy otrzymuje ziemię i może zacząć nowe życie. Jednak rzeczywistość okazuje się o wiele cięższa niż przypuszczali. Można powiedzieć, że ich życie w nowym kraju to niekończące się pasmo nieszczęść, przeciwności losu i trudności. Choć wiele z nich było wynikiem zemsty, intryg i zdrady. Książkę czytało się dobrze, ale ja i tak wolę sagę nowozelandzką Sarah Lark.

Przy okazji krótkiego wypadu do Szkocji wzięłam ze sobą książkę historyczną najbliższą tego rejonu, jaką posiadałam w swojej biblioteczce. To już moje drugie spotkanie czytelnicze z Carolly Erickson. Zakres tematyki podobny jak u mojej ulubionej Philippy Gregory. Jednak jest to jednak trochę inne spojrzenie na Elżbietę I. Poznajemy ją z perspektywy Letycji Knollys. Pisarka przedstawiła obraz Elżbiety i jej dworu tak od wewnątrz, trochę od kuchni. Te dwie kobiety połączyła namiętność do Roberta Dudleya - jednego z bardziej wpływowych i charyzmatycznych mężczyzn okresu Tudorów. Musiał być niezwykły, jeśli zainteresował sobą tak niezależną kobietę, jaką była Elżbieta. Nie zdecydowała się go poślubić, ale lubiła go zwodzić. Królowa przedstawiona jest jako kobieta wykształcona, silna, bardzo samodzielna, wręcz despotyczna, wyśmienita dyplomatka, ostrożna w polityce, ale odważna i niestrudzona podczas polowań, tańców i innych aktywności fizycznych. Jednocześnie jest bardzo wybuchowa, kapryśna, pamiętliwa i złośliwa oraz bardzo samotna. Powieść ta dobrze przybliża realia życia dworskiego tamtego okresu, a także społeczne i historyczne aspekty toczących się wojen. Książka jest dobra, ale według mnie brak jej szerszego spojrzenia. Za bardzo skupia się na kobiecej stronie. Gdyby dodać nieco więcej kontekstu historycznego byłaby to lepsza powieść.

Simonetta di Saronno jest młodziutką, bardzo pobożną wdową, obdarzoną zjawiskową urodą. Z bitwy pod Padwą nie wraca Lorenzo, tylko jego giermek. Małżonkowie nie mieli dzieci, więc kobieta zostaje zupełnie sama. Najbliższa rodzina poniosła śmierć w wyniku panującej zarazy. Teraz zastanawia się czy Bóg naprawdę istnieje? Chciałaby dołączyć do zmarłego męża, bo uważa, iż własna śmierć ukoi nieznośny ból i przyniesie wybawienie. Mama dziewczyny próbowała ją przestrzec przed przeznaczeniem: "(...) Twoje życie jest beztroskie i szczęśliwe, byłaś kochanym dzieckiem, obdarzonym przez Boga urodą i wszelkimi innymi darami, zostajesz szczęśliwą żoną bogatego męża, ale niczyje życie nie upływa w wiecznej pomyślności. Któregoś dnia poznasz smak cierpienia i wówczas przypomnisz sobie to zdarzenie. Bo dopiero wtedy poznasz całą prawdę o swojej naturze i o życiu, jakie Bóg dla Ciebie zaplanował (...)" - [str. 15] Bernardino Luini to młody, niezwykle utalentowany malarz, ale nie posiadający żadnych zasad moralnych, wyuczony przez samego Leonarda da Vinci, przez niego również wskazany do wykonania fresków w kościele w Saronno. Po przybyciu na miejsce spotyka modlącą się Simonettę, od pierwszego spojrzenia rzuca mu się w oczy niebiańska, niecodzienna uroda kobiety. Gorąco pragnie ją namalować, uwiecznić na malowidle przedstawiającym Najświętszą Marię Pannę. Proponuje zapłatę za pozowanie, jednak ona wzburzona wybiega z kościoła nie przyjmując propozycji, gdyż uważa ją za poniżającą dla osoby z jej sfery. Simonettę odwiedza notariusz, który przedstawia stan finansowy majątku. Nie ma dla niej dobrych wiadomości, sytuacja jest krytyczna. Kiedy kobieta stwierdza, że rodzinny skarbiec świeci pustkami i nie ma czym opłacić najpilniejszych wydatków, jest przerażona. Jednak zależy jej głównie na zachowaniu domostwa przez wzgląd na pamięć męża, należał bowiem do jego przodków. Część przedmiotów przygotowuje do sprzedaży, zatrudnia tylko jedną pokojówkę i giermka Lorenza. Ale nawet to nie ratuje beznadziejnej sytuacji, zwraca się o pomoc do Żyda, co w normalnych okolicznościach jest nie do przyjęcia. Jest zmuszona również rozważyć propozycję malarza. Po pewnym czasie szaleńczo zakochują się w sobie, jednak los postanowił ich rozdzielić na kilka lat. Co zyskali dzięki tej rozłące? W tym czasie powraca Lorenzo, który w wyniku odniesionych ran stracił pamięć. Czy ujawni swoje istnienie wszystkim zainteresowanym? "Migdałowa Madonna" należy do gatunku powieści historycznej. Trzeba pamiętać, że to przede wszystkim fikcja literacka, z wyjątkiem faktu istnienia fresków namalowanych przez Bernardina. Książka porusza wiele tematów bliskich sercu każdego człowieka. Niespotykana przyjaźń między Simonettą a Manodoratą, gotowymi w każdej sytuacji do udzielenia pomocy i wsparcia. Nawet wbrew zdrowemu rozsądkowi, w obliczu najwyższego ryzyka, nie zawodzą. Szeroko opisana sprawa prześladowania Żydów, gdzie głównie chrześcijanie w imię Boga byli sprawcami samego zła. Wspomnieć trzeba jeszcze o miłości, być może dla niektórych rzecz banalna, a dla innych kwintesencja życia. Tutaj ukierunkowana na dzieci oraz uczucie pomiędzy kobietą a mężczyzną nacechowane trudnościami do przezwyciężenia. Autorka trafiła na listę moich ulubionych przez wzgląd na szeroką gamę wrażeń jakie wyniosłam z lektury. Bardzo podoba mi się styl pisania oraz sposób budowania historycznego tła, a także charakterystyka postaci. Wydanie powieści jest staranne, dokładnie przemyślane, nie wyłączając pięknej okładki. Tu ukłon w stronę wydawnictwa. Nie sposób się od niej oderwać. Z tego powodu szczerze polecam głównie miłośnikom prozy historycznej.

O tym jak żyć po ocaleniu z największej morskiej katastrofy w dziejach. Dosyć dobrze przedstawiono sytuację osób, które przeżyły katastrofę - poczucie winy ocalałego i przymus ciągłego powracania do tamtych wydarzeń, albo z powodu konieczności zeznawania przed komisją, albo z własnej potrzeby rozliczenia się ze sobą. Dosyć istotny jest też wątek prasy, najczęściej traktującej katastrofę jako źródło taniej sensacji, z niezwykłą łatwością szafującą ocenami. To zresztą wydaje się być główna myśl zawarta w książce - czy można (i czy w ogóle powinno się) oceniać ludzi, którzy znaleźli się w tak ekstremalnej sytuacji, czy ktokolwiek może być pewny jakby się wówczas zachował. W to wszystko wpleciony jest także wątek ruchu sufrażystek i początków walki o emancypację kobiet - może troszkę na siłę, ale wciąż bardzo ciekawie. Natomiast zupełnie niepotrzebny jest moim zdaniem nadmiernie rozbudowany wątek romantyczny.

"Altana" Mary Nichols to książka obyczajowa i romans z historią w tle. Helen, moda, piękna arystokratka, której mąż walczy na froncie 1 wojny światowej, niespodziewanie zakochuje się w kanadyjskim żołnierzu bywającym w ich angielskiej posiadłości. Owocem ich krótkiego acz płomiennego związku jest dziecko. Chcąc ukryć wstyd i hańbę swojej córki, rodzice Helen zmuszają ją do oddania małej Oliwii. Losy Helen i jej nieślubnego dziecka ponownie splatają się podczas kolejnej wojny światowej a na światło dzienne wychodzą skrywane od lat tajemnice i niedopowiedzenia. Niezwykle ciekawa, wciągająca fabuła, interesujące postaci, barwnie i wiarygodnie przedstawieni mieszkańcy Beckbridge, małej wioski pod Londynem, gdzie toczy się akcja powieści. I obie wojny światowe, które są niby tłem ale w sposób znaczący wpływają na losy bohaterów książki. Bardzo polecam ❤️

W ,,Kwiaciarce" Ksawerego de Montépin odnajdziemy cechy typowe dla dawnej literatury; cechy, które pokazują sposób ówczesnego postrzegania świata nie tylko w zachowaniu bohaterów, ale i w samej formie powieści. Elementy te budzą pewien sentymentalizm, lecz na dłuższą metę nie pozwalają nam na dobre zawierzyć poznawanej historii. A czy w czytaniu nie chodzi o to, aby przede wszystkim poczuć, że to, co opowiedziane, mogło się zdarzyć naprawdę? Ale uważam, że tak czy inaczej naprawdę warto poznawać literaturę epokową - choć nie da się nie dostrzegać niektórych jej mankamentów, daje ona nam pokrzepienie szczęśliwymi zakończeniami. Ostatnio dodałam opinię o pierwszej części ,,Kwiaciarki". W drugim, finałowym tomie, dużo się nie zmieniło, jeśli chodzi o odbiór całości. Tak, akcja się rozwinęła, a wszystkie wątki połączyły ładnie i w miarę zgrabnie. Za to za bardzo rządziły wszystkim: cudowne zbiegi okoliczności, ręka Opatrzności, etc.  W pierwszej części to, co autor określa mianem fatalizmu, prowadziło do ciągłego dręczenia bohaterów. W drugim tomie ten fatalizm pozwolił dotrzeć do szczęśliwego zakończenia: same postacie niemal nie musiały na nie zapracować. I owszem, końcówka jest piękna – tylko przypomina baśń, nie życie. Tytułowa ,,Kwiaciarka" tym razem mogła się nieco wykazać: poznaliśmy w działaniu jej nieugiętość i dobroć, wychwalane przez narratora. Ale nie można zapominać, że tutaj piękno zewnętrzne zawsze idzie w parze ze szlachetnością, a po jednym spotkaniu natykamy się na coup de foudre – miłość od pierwszego wejrzenia. Jednak książkę naprawdę przyjemnie się czytało. Język i cudowne opisy pozwalają na przeniesienie się w realia xix wieku, mamy też mnóstwo smaczków obyczajowych. Widzimy funkcjonowanie ówczesnego sądownictwa, życia na wsi i handlu kwiatami. Dostajemy wyraźny obraz podziałów klasowych. Możemy też dostrzec pierwsze ślady w powolnej zmianie ówczesnego myślenia. I dlatego mimo wszystko polecam oba tomy ,,Kwiaciarki" Ksawerego de Montépin 💕

Epicka, wielowątkowa powieść o miłości i poświęceniu, rozgrywająca się w fascynującej, egzotycznej scenerii, fenomenalnie opisanej. W tle ciężkie, momentami bardzo brutalne wydarzenia historyczne. Fabuła wciska w fotel, książki nie da się odłożyć. Dostajemy cały kalejdoskop przeróżnych odcieni romansu, przyjaźni, zemsty, wybaczenia, bólu i poświęcenia. Świetne zwroty akcji, niesamowicie barwne i klimatyczne opisy. Dla mnie strzał w 10tkę!

Bolonia 1552 r. renesans we Włoszech i perypetie pewnej kobiety, którą pasjonuje medycyna. Poznajemy sylwetkę wybitnego medyka Gasparego Tagliacozzi, dowiadujemy się, jak w tamtych czasach dokonywano rekonstrukcji nosa i czym był teriak. Jesteśmy świadkami sekcji zwłok na bolońskim uniwersytecie, bierzemy udział w karnawale, podróżujemy po zadżumionej Wenecji. Generalnie jest to wspaniała podróż po renesansowych północnych Włoszech, napisana z humorem, ale jednocześnie wzruszająca. I naprawdę sporo można się z niej nauczyć. Jestem zachwycona tą książką!

Powieść rozpoczyna się dość ciekawie. Opowiada historię żydówki wygnanej z Hiszpanii. Po tułaczce trafia do Rzymu, gdzie zatrudnia się jako pomoc Lukrecji. Jest rok 1501, Juan nie żyje, Cezar zrzuca sutannę, a Lukrecja ma zamiar poślubić swojego trzeciego męża. Wtedy jej dworką zostaje Estera Sarfati, narratorka, której oczami oglądamy cały ten bałagan. Książki nie należy porównywać z żadną dotychczas wydaną powieścią o Borgiach, ani też serialu. Jest to bardziej powieść o tematyce romantycznej. Główną osią opowiadanej przez Esterę historii jest jej nieodwzajemniona miłość do Cezara. Dziewczyna zapracowała sobie na przezwisko La Violante, co oznacza nietrzymająca się słowa. Wynikało to głównie z jej wielkiej miłości do brata swojej pani przez co zapominała o swoich codziennych obowiązkach. Oczami widziała wiele, ale zdecydowanie więcej nacisku kładzie na bale, imprezy, romanse, ploteczki niż za knute intrygi i będące ich następstwem ciągłe zgony. Estera to naiwna kobietka, którą interesuje tylko blichtr i luksus. Nie twierdzę, że autorka nie odrobiła pracy domowej, ale po przeczytaniu powieści mam wrażenie, że mocniej budowała swoją opowieść na plotkach i pomówieniach niż faktach znanych historii. Niemniej bardzo ładnie oddała renesansowy świat Rzymu i właściwie całej Italii. Ale sam tytuł jest zbyt krzykliwy i właściwie nie ma odzwierciedlenia w treści książki.

"Papieżyca Joanna" to opowieść o sile kobiet, o łamaniu konwenansów i zasad, o wytrwałości i wierze we własne możliwości. Joanna, odważna marzycielka, zbuntowała się przeciw surowym regułom, które zabraniały kobietom dostępu do nauki. W klasztorze w Fuldzie, przebrana za mężczyznę, zgłębiała tajniki wszelkiej wiedzy, w tym medycznej. Po kilku latach stała się słynnym lekarzem. Jednak przełomem w jej życiu nastąpił, gdy wezwano ją do umierającego papieża… Czyta się świetnie, szybko, można zarwać noc ...

Historia tak odległa jednak wciąż aktualna. Intrygi kucia, władza pieniądza ukryte pod jedwabna chusta habit opatki. Nie mam wątpliwości, ze była kobieta silną sprytna i inteligentną jednak kto nie zakosztowal słodyczy życia skąd może znać jego smak. Klasztor w XVI wieku to prężnie działające przedsiębiorstwo, by działało sprawnie wszystkie elementy muszą być spójne. U Św. Katarzyny dochodzi do serii zdarzeń które są w stanie zburzyć spokój siostrzyczek i sprowadzić kontrolę na klasztor. Przyczyną owych zdarzeń jest siostra Serafina zamknięta wbrew swej woli zakochana młoda dusza, której wielką miłością nie jest sam Bóg. Mimo beznadziejnego położenia zjednuje sobie mistrzynie apteki Zuane, która w ostatecznym rozrachunku zostaje jej wybawicielka. Osobiście najbardziej wstrząsnęła mną refleksja, która pojawiła się w momencie spotkania Serafiny z Jacopo. Jak bardzo klasztor zniszczył ich fizycznie, jak wiele święci wymagają by dołączyć do ich grona i czy to aby nie obłuda?!

Mam co do tej książki mieszane uczucia będąc gdzieś w połowie książki twierdziłam ,że mi się nie podoba ,lecz po jej ukończeniu stwierdzam ,że nie była taka zła .Główna żeńska postać była dla mnie irytująca nie rozumiałam jej zachowania ale po skończeniu książki stwierdzam ,że mi jej szkoda .Książka ukazuje relacje dwojga ludzi ,która należy do toksycznych.Alfred był postacią ciekawa ,dziwną i zarazem przerażającą.Wiele sytuacji w książce były ciężkie do zrozumienia i bardzo dziwne .Książka momentami mnie dłużyła i niektóre fragmenty były dla mnie mało interesujące.Myśle ,że mogłabym polecić tą książkę ,lecz należy brać zachowania głównych bohaterów a zwłaszcza Dorothei pod duży nawias .

♀️“Córka kata” to pierwszy i niestety jedyny wydany w Polsce tom całkiem potężnej, siedmioczęściowej serii. Po raz pierwszy czytałam ją ładnych parę lat temu i tak naprawdę od tego czasu chyba nigdy nie wypadła mi z głowy, do tego stopnia, że teraz (po re-readzie) bardzo mocno rozważam skompletowanie wszystkich części po angielsku. ♀️Kiedy myślę, jak mogłabym opisać tę książkę, to przychodzi mi do głowy, że to klimatyczny kryminał osadzony w siedemnastowiecznym bawarskim miasteczku. W Schongau zaczynają umierać dzieci. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że przyczyny śmierci nie są naturalne, a ginące dzieciaki mają jeden wspólny mianownik – często były widywane u miejscowej akuszerki, a na plecach wytatuowany mają tajemniczy symbol. Społeczność szybko wydaje wyrok – za wszystko odpowiada Marta Stechlin, która najwyraźniej jest czarownicą i ma jakieś konszachty z diabłem. Co w takiej sytuacji? Jest tylko jedna słuszna opcja – akuszerka powinna spłonąć na stosie. ♀️Jakub Kuisl, schongauski kat nie wierzy jednak w jej winę. Postanawia zrobić wszystko co w jego mocy, żeby ocalić ją przed śmiercią. W jego działaniach towarzyszy mu Simon – syn miejscowego medyka, który nie zważa na konwenanse, otwarcie zadaje się z katem, a dodatkowo jest blisko z jego córką. ♀️Co ciekawe, Kuislowie to udokumentowany historycznie ród bawarskich katów, a co więcej – sam autor jest ich potomkiem. Podczas czytania widać, że Pötzsch zrobił porządny research i mimo że sam przyznaje, że nie odwzorował realiów tamtych czasów w stu procentach, to kreacja świata i tak zasługuje na pochwałę. Mimo mrocznego i ciężkiego klimatu, całość nie jest też przeładowana brutalnymi i obrazowymi scenami, dzięki czemu całość jest wyważona i świetnie się czyta.

Jest to powieść historyczna, która przywraca należne miejsce jednej z najbardziej tragicznych i niezrozumianych postaci europejskiego renesansu - Joannie Kastylijskiej, znanej potomnym jako Joanna Szalona. Autor z dużą wrażliwością i rozmachem odtwarza realia przełomu XV i XVI wieku, łącząc historyczną precyzję z emocjonalną głębią narracji. Powieść ukazuje Joannę jako trzecie dziecko potężnych władców Hiszpanii - Izabeli I Katolickiej oraz Ferdynanda II Aragońskiego - wychowaną w cieniu wielkiej polityki, religijnych napięć i ambicji zjednoczeniowych. Od najmłodszych lat przygotowywana do roli pionka w dynastycznych sojuszach, w wieku zaledwie szesnastu lat zostaje wydana za mąż za Filipa I Pięknego, dziedzica potęgi Habsburgów. Autor przekonująco portretuje ich relację - początkowo pełną namiętności i fascynacji, później naznaczoną zdradą, politycznymi intrygami i dramatem osobistym. Największą siłą książki jest sposób, w jaki autor rozprawia się z legendą „szaleństwa” Joanny. Zamiast uproszczonego obrazu obłąkanej królowej, otrzymujemy przejmujący portret kobiety uwięzionej w bezwzględnym świecie męskiej polityki, manipulowanej przez ojca, męża i później syna. Gortner sugestywnie pokazuje, jak łatwo w epoce renesansu można było odebrać kobiecie władzę, podważając jej poczytalność. Narracja prowadzi czytelnika przez najważniejsze europejskie dwory - od surowego, mrocznego majestatu Hiszpanii po olśniewające, lecz niebezpieczne salony Flandrii, Francji i Anglii. Autor z dużą dbałością oddaje klimat epoki: splendor ceremonii, religijną żarliwość, dworskie intrygi i napięcia między rodzącymi się potęgami. Tło historyczne nie przytłacza jednak fabuły - przeciwnie, stanowi jej dynamiczne uzupełnienie. „Ostatnia królowa” to powieść napisana barwnym, sugestywnym językiem, wciągająca i emocjonalnie angażująca. Szczególnie poruszające są sceny ukazujące wewnętrzne rozdarcie Joanny między miłością a obowiązkiem, lojalnością wobec rodziny a walką o własną godność. Dzięki temu książka nie jest jedynie rekonstrukcją wydarzeń, lecz przede wszystkim opowieścią o kobiecie próbującej zachować tożsamość w świecie, który nie dopuszcza jej do głosu…

Spragniona porządnej powieści dla dorosłych z historią w tle, natrafiłam na Córkę Drukarza. Lekturę rozpoczęłam nie dalej, jak tydzień temu, ale nawet w szale obowiązków znalazłam chwilę by zagłębić się w tą historię. Nigdy wcześniej nie zdarzyło mi się przeczytać ani jednej sagi rodzinnej. Nie był to na pewno czas stracony, choć ta opowieść tak, jak każda inna oprócz plusów, posiada także swoje mankamenty. Książka opowiada o losach członków rodu, Gerona Geisenheimera. Jest to opowieść głównie o kobietach, ponieważ mężczyźni idą na front (fabuła rozgrywa się podczas wojny trzydziestoletniej). Od tej pory czytelnik podzieli los chciwej i próżnej Rieke, którą pogoń za bogactwem doprowadzi do największych zbrodni. Z Judith, którą samotność i ciężka choroba wepchną w ramiona dwóch mężczyzn, ale tylko jeden z nich okaże się być prawdziwie godny jej miłości. Z Margą, wielokrotnie zhańbioną przez męża wszetecznika i syna, tyrana, oraz z Lilą, która od lat skrywa tajemnicę swego pochodzenia z obawy przed utratą ukochanego męża i bliskich. Czy któraś z tych kobiet osiągnie szczęście i spokój ducha, czy próżność i zbrodnie zostaną ukarane, czy wyjdą na jaw wszystkie tajemnice? - o tym czytelnik musi przekonać się sam, ponieważ nie zamierzam odbierać mu tej przyjemności. Dawno nie czytałam powieści, która tak by mnie pochłonęła i wciągała do swojego świata z każdą minutą czytania. Muszę z przykrością stwierdzić, że nie jest to pierwszy tom frankfurckiej sagi rodzinnej, ale drugi. Przypadek sprawił, że sięgnęłam po tą książkę, dlatego nie miałam jeszcze okazji przeczytać pierwszego tomu. Mimo wszystko, ten fakt, nie uczynił żadnej ujmy na przyjemności płynącej z lektury. Szczególnie ucieszył mnie fakt, że autorka zadbała o to, by uczynić powieść jak najbardziej życiową. Momentami czytelnik miałby nadzieję na inne rozwiązania poszczególnych wątków, jednak w ostatecznym rozrachunku, okazuje się, że nie można by było rozegrać tego lepiej. Napisałam we wstępie także o mankamentach. Bardzo możliwe, że nie wynikają one z wad tej powieści, a z mojej własnej, czytelniczej niecierpliwości. Choć autorkę należy pochwalić za opisy, świetnie oddające klimat tamtych czasów, chwilami niecierpliwiłam się oczekując na rozwiązanie wątku. Bez nich, na pewno książka wiele straciłaby na treści, niemniej wydaje mi się, że były takie momenty, w których można było owe opisy skrócić, nie czyniąc tym samym żadnej krzywdy treści. Książkę polecam szczególnie paniom, na pewno zajmie ona wysokie miejsce w mojej biblioteczce. http://czytamirecenzuje.blogspot.com/2014/03/corka-drukarza-ines-thorn.html