Dziewczyna w błękitnej sukience

"Altana" Mary Nichols to książka obyczajowa i romans z historią w tle. Helen, moda, piękna arystokratka, której mąż walczy na froncie 1 wojny światowej, niespodziewanie zakochuje się w kanadyjskim żołnierzu bywającym w ich angielskiej posiadłości. Owocem ich krótkiego acz płomiennego związku jest dziecko. Chcąc ukryć wstyd i hańbę swojej córki, rodzice Helen zmuszają ją do oddania małej Oliwii. Losy Helen i jej nieślubnego dziecka ponownie splatają się podczas kolejnej wojny światowej a na światło dzienne wychodzą skrywane od lat tajemnice i niedopowiedzenia. Niezwykle ciekawa, wciągająca fabuła, interesujące postaci, barwnie i wiarygodnie przedstawieni mieszkańcy Beckbridge, małej wioski pod Londynem, gdzie toczy się akcja powieści. I obie wojny światowe, które są niby tłem ale w sposób znaczący wpływają na losy bohaterów książki. Bardzo polecam ❤️

Lorena Martin - spokrewniona z meksykańskim dyktatorem Porfirio Diazem, przyjechała do Polski, by szukać zaginionej części rodziny, a znalazła materiał na fascynującą powieść, której niskich ocen zupełnie nie rozumiem. To wyjaśnia natomiast, dlaczego akcja książki rozgrywa się na przestrzeni lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku w trzech kluczowych lokalizacjach: Meksyku, Hiszpanii i w Polsce. Właściwie napisała trylogię, której niestety tylko ten, drugi tom pt.: “Dom tajemnic” został wydany w naszym kraju. Na wstępie przenosi nas do emocjonalnej opowieści, rozpoczynającej się 20 lat po pogrzebie babci Amady, która jako mała dziewczynka widziała na cmentarzu mężczyznę, zabierającego kuferek z grobu jej ukochanej babci. To zdarzenie na zawsze zostało w jej pamięci, budząc ciekawość, co kryło się w kuferku. Ponieważ nikt z jej bliskich nie jest gotów lub nie ma chęci odpowiedzieć jej na nurtujące ją pytania o przeszłość i rodzinne sekrety sama próbuje odkryć prawdę. Odnajduje tego mężczyznę - Davida Anasosę, który znał jej dziadków, i dzięki któremu Amada odkryje tajemnice rodzinnego domu. Powieść jest literacką fikcją pozwalającą przewracając kolejne strony zgłębić wiele aspektów historii, w tym wpływ USA na Meksyk w XIX i XX wieku, definiowany przez konflikty zbrojne, interwencje, gospodarcze powiązania oraz politykę zagraniczną, tworząc złożoną relację między oboma krajami, trwającą do dziś. Autorka idzie dalej poruszając temat wpływu USA na wojny na całym świecie, a także skutków ich postawy w skali międzynarodowej. Mam wrażenie, że bardzo mało wplata informacji na temat pogrążonej w wojnie domowej Hiszpanii, bo te najmniej utkwiły mi w pamięci, natomiast najwięcej uwagi Lorena poświęciła dramatycznym wydarzeniom związanym z Polską, zwłaszcza z warszawskim gettem, które przyprawiły mnie o łzy, a nie często zdarza mi się płakać czytając książkę. Wspomina również tragiczne losy Żydów z Jedwabnego, operację militarną Cytadela, zbrodnie na Polakach dokonywane przez NKWD oraz Powstanie Warszawskie, czyniąc bohaterami powieści postaci, które odegrały znaczącą rolę w naszej historii,np. Jan Karski, Irena Sendlerowa, czy Janusz Korczak. Bolesnym tematem do refleksji, który wplata w fabułę pozostaje temat tragicznej sytuacji Żydów, przed którymi wiele krajów zamykało swoje granice lub wprowadzało surowe ograniczenia imigracyjne, co skłania do zadania sobie pytania - ile istnień udałoby się ocalić, gdyby rządy aliantów podjęły skuteczne działania? Gdyby nie uprzedzenia, ignorancja i moralne lenistwo reszty świata? Gdyby politykom nie przyświecała jedynie chęć zysku, a wojna nie była świetnym interesem? Dużo do myślenia dają także wzmianki na temat religii - jej zakulisowych układów, intryg, spisków, kłamstw, zabijania w imię Boga, dążeń kościoła do pełni władzy i bogactwa. Zmusza nas do zadawania pytań o przemilczanie i wymazywanie niewygodnych faktów (np. że odpowiedzialni za ludobójstwo w czasie II wojny światowej oraz bolszewicy byli Żydami; że zarówno Polacy, jak i sami Żydzi mordowali innych Żydów), o tworzenie mitów przez historyków, o łańcuch powiązań spajający różne wydarzenia. Uświadamia nam prawdę niewygodną dla wielu narodów. Z podekscytowaniem i niecierpliwością odkrywałam wraz z Amadą kolejne rodzinne tajemnice, ukrywane fakty z przeszłości, niewypowiedziane sekrety, osobiste dramaty, umiejętnie połączone przez autorkę z bogatym tłem historycznym, przez co nie tylko przeniosłam się w czasie, ale też wczuwałam się w losy trzech kobiet: Hildy, Carmen i Lei, stanowiących trzon opowieści. Ich tragiczne losy, które połączyły się w pewien sposób (w jaki dowiecie się z książki) pokazują nam, że świat jest mały, a życie i niektóre sytuacje okazują się bardziej skomplikowane niż nam się wydaje. Postać Amady i jej chęć poznania rodzinnych tajemnic, pozwala postawić też sobie pytania o to, co jest bardziej bolesne - ujawnienie tajemnic czy ich skrywanie? Czy ich poznanie przynosi ulgę? Czy nie wniesie więcej szkody niż pożytku? Zadaję sobie te pytania za każdym razem, kiedy przeczytam książkę, której bohaterowie próbują grzebać w przeszłości swoich przodków. Wielokrotnie też je sobie zadawałam, poszukując własnych korzeni. Naprawdę jestem zachwycona tą powieścią. Żałuję, że wydawnictwo Bukowy Las nie pokusiło się o wydanie całej trylogii. Mam nadzieję, że moja recenzja zachęci was do sięgnięcia po ten tytuł. Szukajcie w swoich bibliotekach, bo naprawdę warto!

"Wrześniowe dziewczynki" to Cara Caffrey i Sybil Allerdyce. Obie przyszły na świat w tym samym domu w Liverpoolu prawie jednocześnie. Ich rodziny teoretycznie nie miały prawa się spotkać jednak nieprzewidywalny los splata ich ścieżki życia. Książka Maureen Lee opowiada zawiłe koleje życia rodziny Caffreyów, irlandzkich imigrantów, którzy w pogoni za lepszym życiem trafiają do Liverpoolu. Druga rodzina to zamożny przedsiębiorca, jego żona i dzieci, którzy żyją dostatnie ale daleko od siebie. Niespodziewanie, w zimny, deszczowy wieczór, zaraz po przyjeździe do Anglii, Brenna zaczyna rodzić Carę. Na ulicy... Nancy, gospodyni i dobra dusza Allerdyców, przygarnia ją do siebie, już na zawsze pozostając aniołem stróżem obu rodzin. W tle lata międzywojnia i druga wojna światowa, która zmienia życie dookoła, niesie ze sobą strach, bombardowania, kalectwo i śmierć. Poplątane historie rodzinne tu opisane nie zawsze wydają się prawdopodobne i wiarygodne, choć życie czasami płata nam niezłe figle... "Wrześniowe dziewczynki" to dobrze napisana powieść obyczajowa, która wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Trudno się od niej oderwać. Czytałam trzeci raz 🙂 Zapraszam na www.swiatymiedzykartkami.pl

Trafiłam na nią kompletnie przez przypadek i uważam, że to fajna pozycja. Ciekawa fabuła toczącą się w dwóch planach czasowych, są tajemnice, jest odkrywanie historii, trochę romansu i zdrady. Warto sięgnąć dla samej historii wojny domowej w Hiszpanii, w końcu coś innego niż II WŚ.

Pierwsze moje skojarzenie związane z tytułem i informacjami na okładce było: coś podobnego do „Downton Abbey”. To był powód, dla którego zainteresowałam się tą książką. Skojarzenie było błędne, ale i tak mi się podobało, bo bardzo lubię takie klimaty. Znalazłam się w świecie angielskiej arystokracji początku XX wieku z jej rezydencjami, dziedzicznymi tytułami, sezonami towarzyskimi i debiutantkami, aranżowanymi małżeństwami i etykietą. Do tej rzeczywistości zostaje wrzucona 6-letnia osierocona Addie, której rodzice zginęli w wypadku, a ona trafia na wychowanie do ciotki. Tam zaprzyjaźnia się z kuzynką Beą i ta przyjaźń będzie głównym wątkiem powieści Lauren Willig. Najpierw dziewczynki, a później młode kobiety dorastają i wkraczają w świat dorosłych. Bea bardzo burzliwie i z właściwym sobie tupetem, a Addie spokojnie i rozsądnie. Punktem zwrotnym w ich relacji będzie znajomość z Frederickiem, która odmieni życie każdej z nich. Ta historia o przyjaźni i miłości przedstawiana jest z punktu widzenia Clemmie, młodej prawniczki, wnuczki Addie, która szuka śladów przeszłości swojej babki, zaintrygowana tajemniczym portretem nieznanej krewnej i zaskakującym wyznaniem własnej matki i ciotki. Wyrusza więc z Nowego Jorku do Anglii, by tam szukać śladów swoich dziadków i dowiedzieć się prawdy o swoim pochodzeniu. Powieść napisana jest bardzo sprawnie. Autorka umiejętnie przenosi nas w różne miejsca (Anglia, Kenia, USA) i w różne okresy (od roku 1906 do 2000), nie tracąc spójności opowieści i nie gubiąc wątków. Odmalowuje sztywny klimat wyższych sfer angielskich, dekadenckiego nastroju lat 20. i typowego dla końca XX wieku wyścigu szczurów. Jednak najciekawsze są zaprezentowane tu portrety trzech kobiet, które walczą o swoje miejsce w świecie, o miłość i możliwość bycia wolnymi. Każda z nich musi podjąć kilka ważnych decyzji, często bardzo dramatycznych i zapłacić za błędy i niefrasobliwość. Wnuczka, poznając losy swojej babki, ma szansę nie powielić jej życiowych błędów i być szczęśliwą kobietą. Jest w tej powieści wszystko, co potrzebne, by była ona interesująca dla miłośników tego rodzaju prozy: rodzinne tajemnice, pełna zwrotów akcji historia miłosna, dobrze odmalowane tło obyczajowe i ciekawi bohaterowie. Mnie się podobała. Jeśli więc ktoś gustuje w takich klimatach to „Ashford Park” mogę polecić. Nie jest to wielka literatura, ale przyjemna lektura na kilka wieczorów.

"Matka Pearl" autorstwa Maureen Lee to poruszająca powieść, która przenosi czytelnika w inny czas i świat, dostarczając zarówno emocji, jak i refleksji na temat relacji rodzinnych i miłości. Fabuła tej książki ukazuje życie Pearl, kobiety silnej, pełnej determinacji i poświęcenia dla swojej rodziny. Jako matka, żona i przyjaciółka, staje w obliczu różnych wyzwań i trudności, ale mimo to nie traci wiary w lepsze jutro. Historia ta jest jednocześnie pełna wzruszeń i inspirująca. Maureen Lee doskonale oddaje atmosferę epoki, ukazując zwyczaje, obyczaje i trudności życia codziennego. Wprowadza czytelnika w świat postaci, z którymi łatwo się utożsamić, co sprawia, że historia nabiera głębokiego znaczenia. Główna bohaterka, Pearl, staje się symbolem siły kobiet w obliczu trudności losu. Jej determinacja, miłość do rodziny i gotowość do poświęceń sprawiają, że czytelnik z łatwością może się z nią utożsamić. Przez kolejne strony powieści śledzimy jej losy, uczestniczymy w jej radościach i smutkach, a także obserwujemy, jak rozwija się jako kobieta. Powieść Maureen Lee to nie tylko opowieść o jednej rodzinie, ale także podróż w czasie, która pozwala zrozumieć, jak wiele się zmieniło, a jednocześnie, jak wiele pozostało niezmiennych wartości. Autorka umiejętnie snuje wątki, które łączą się w spójną całość, tworząc opowieść pełną napięcia i wzruszeń. "Matka Pearl" to lektura, która pozwala zanurzyć się w świat emocji, przemyśleń i relacji międzyludzkich. To książka dla tych, którzy cenią sobie poruszające historie rodzinne i chcą zanurzyć się w życie bohaterów, pełne wyzwań i niezwykłych chwil. Maureen Lee stworzyła dzieło, które z pewnością zostanie w pamięci czytelnika na długo po zakończeniu lektury.

Dwa proste wnioski świeżo po zakończeniu lektury: ❌ NIE, to nie jest powieść historyczna, która na pierwszym miejscu stawia realizm przedstawionego świata. ✔Ale też: NIE, to nie jest płytki romans, w którym westchnięcia głównej bohaterki do swojego Romea stanowią jej codzienny rytuał. "Ostatnie spotkanie w Paryżu" wpadło w moje ręce tak bardzo przypadkowo, jak tylko mogło. I chyba właśnie ten przypadek sprawił, że moje zerowe oczekiwania względem tej powieści przerodziły się w stale rosnącą ciekawość w odkrywania kolejnych fabularnych zwrotów akcji. A tych, o dziwo, nie brakowało - tempo czasem zwalnia, ale po chwili znów przyspiesza, nie dając czytelnikowi przestrzeni na znudzenie. Do tego dochodzą same realia niespokojnego życia w wojennym Paryżu - niepokojące, ryzykowne i z dnia na dzień stające się jeszcze większym koszmarem dla mieszkańców miasta. Na jego tle obserwujemy przemianę głównej bohaterki, odkrywaną sukcesywnie z jej punktu widzenia, w 1-osobowej narracji. Nie oceniam tej powieści przez pryzmat zgodności z historycznymi faktami - i tak nie byłabym w stanie zrobić tego w sposób kompletny (i kompetentny). Nie na fakty bym tu jednak stawiała, a na ATMOSFERĘ, jaka przesiąka przez karty tej zgrabnej książki. Co więcej, po prostu czuję, że historia opowiedziana w taki sposób, w jaki zrobiła to Lynn Sheene, wywarła na mnie wiele emocji w trakcie lektury: ciekawość, niepokój, zaskoczenie. Kibicowałam bohaterom, martwiłam się o nich, wstrzymywałam oddech, gdy ich losy ważyły się w rękach brutalnego agresora. Niczego więcej nie oczekiwałam od tej książki. Dostałam dużo więcej - nieskomplikowaną, ale angażującą historię. Ulokowaną w czasach, które nie są już dla nas na wyciągnięcie ręki (i oby nigdy nie były). Więc jeśli Ty też chcesz na kilka godzin po prostu dać się wciągnąć, polecam wybrać się na to "Ostatnie spotkanie w Paryżu" 🌎.

Jeżeli van Gogh faktycznie tak mógł spędzić ostatnie siedemdziesiąt dni swojego życia to można mu i współczuć i się z nim cieszyć zarazem. Znalezienie pasji i chęci do tworzenia to wielka radość dla artysty, a jeśli jeszcze towarzyszy mu uczucie do drugiej osoby to już szczęście. Nieszczęściem jest natomiast bycie otoczonym ludźmi podłymi i egoistycznymi. Książka wzbudziła we mnie wiele emocji. Do tytułowej bohaterki poczułam sympatię i współczułam jej życia jakie musiała prowadzić, to samo się tyczy jej przyrodniej siostry i wielu kobiet z tamtych czasów. Do ojca i brata Marguerite czułam niechęć i obrzydzenie. Van Gogh natomiast mnie intrygował ale też wzbudzał litość. Powieść polecam, bo jest świetna.

O tym jak żyć po ocaleniu z największej morskiej katastrofy w dziejach. Dosyć dobrze przedstawiono sytuację osób, które przeżyły katastrofę - poczucie winy ocalałego i przymus ciągłego powracania do tamtych wydarzeń, albo z powodu konieczności zeznawania przed komisją, albo z własnej potrzeby rozliczenia się ze sobą. Dosyć istotny jest też wątek prasy, najczęściej traktującej katastrofę jako źródło taniej sensacji, z niezwykłą łatwością szafującą ocenami. To zresztą wydaje się być główna myśl zawarta w książce - czy można (i czy w ogóle powinno się) oceniać ludzi, którzy znaleźli się w tak ekstremalnej sytuacji, czy ktokolwiek może być pewny jakby się wówczas zachował. W to wszystko wpleciony jest także wątek ruchu sufrażystek i początków walki o emancypację kobiet - może troszkę na siłę, ale wciąż bardzo ciekawie. Natomiast zupełnie niepotrzebny jest moim zdaniem nadmiernie rozbudowany wątek romantyczny.

Książka mnie wciągnęła od pierwszych stron. Czy ja wiem, czy są tu jakieś tajemnice? Praktycznie wszystko podane jest na tacy i dla mnie nie było źadnego zaskoczenia. Nurtowało mnie tylko jak to się stało. Postać Beth irytowała mnie niemiłosiernie i losy bohaterek współczesnych pisane były tak jakby na kolanie. Uganiane się Erici za Dinny'm..i to dorosła kobieta- no niezrozumiałe, ale z miłości człowiek czasem głupieje. Caroline nie polubiłam, mimo, że jej postać została napisana bardzo dobrze. Jej zachowanie zarówno na farmie jak i w Stator Manor- bez empatii, władczo, jaśnie pani z wyższych sfer. To, że życie ją doświadczyło (po części sama jest sobie winna) nie ma nic wspólnego z tym jak człowiek może traktować drugiego człowieka. Dobrze napisana postać Sroki. Może to nie Kate Morton, ale czyta się bardzo dobrze.

Fascynująca opowieść inspirowana losami dwójki artystów żyjących w czasach dotkniętych wojną. Miłość, namiętność, artyzm, obłęd - te uczucia i emocje przeplatają się przez całą książkę. Książka liczy sporo stron, więc trzeba przeznaczyć na nią co najmniej trzy wieczory, ale moim zdaniem warto. Pozostawia wiele refleksji na temat siły miłości - tej inspirującej i tej niszczącej, jednocześnie przybliża życie malarzy w obliczu niebezpieczeństw wojennych. Polecam!

Nie jest to arcydzieło literatury, bo nawet nie w tym celu zostało napisane. Nie powinno się też, myślę, oceniać formy i sposobu przekazu zbyt krytycznie. Jest to, praktycznie rzecz biorąc, biografia. Nie krytykujmy więc czyjegoś życia. Ale jeśli już chodzi o oprawę treści, oceniam ją bardzo dobrze. Wzięłam tę książkę do ręki, ponieważ bardzo cenię Moneta, jego filozofię malarstwa i życia i dzięki tym stronicom mogłam zapoznać się z nim i jego życiem tak blisko, jak to możliwe. Co też okazało się bardzo pomocne przy podróży do Giverny, Paryża, przy wizycie w Musée d'Orsay. Polecam miłośnikom impresjonizmu, gdyż Monet jest co prawda głównym bohaterem, ale nie zajmuje całego podium.

Historia życia dwóch dość różnych od siebie sióstr, wychowanych w sierocińcu w Wenecji. Dziewczęta wzrastają w zamkniętym domu, odcięte od prawdziwego świata i jego dziwnych zasad moralnych. Na ich codzienność składa się modlitwa, dyscyplina i muzyka. Książka opowiada o ich dojrzewaniu, pierwszych miłościach i wyborach na całe życie. Autorka przedstawia dwie różne idee szczęśliwego życia i spełnienia się, dobrane do charakteru każdej z sióstr, wplata sporo informacji o ówczesnych stosunkach i grach obyczajowych oraz wypełnia strony muzyką wielkiego (choć całkiem irytującego) Vivaldiego. Jest to raczej dobra powieść obyczajowa, mimo że bazująca na postaciach historycznych.

Bardzo lekka i przyjemna lektura, której fabuła zawiera fragmenty biografii pierwszej paleontolożki amatorki Mary Anning. Autorka ciekawie prowadzi fabułę raz przedstawiając ją z punktu widzenia Mary a raz Elizabeth Philpot, która była jej przyjaciółką i również zbieraczką skamieniałości. Mamy tu sporo z historii odkryć pierwszych skamieniałości "potworów" u południowego wybrzeża Anglii, ale jest też dosyć wyraźny obraz społeczeństwa, podejścia do kobiet i nauki tamtych czasów. Według mnie trochę męczące i zbyt przejaskrawione jest właśnie to uwypuklenie w powieści tego, jak były traktowane kobiety i jak same się na to godziły (lub nie w przypadku panny Elizabeth), choć może właśnie o to autorce chodziło. Ogólnie książka godna polecenia, choć fajnie byłoby gdyby autorka dokończyła historię Mary Anning, a nie tylko w faktograficznym skrócie dokończyła jej biografię w posłowiu, ale być może to zachęci czytelników do sięgnięcia do innych książek na temat Mary Anning.

Świetna powieść o sile kobiet. Zaczyna się katastrofą Titanica, która połączy dwie obce sobie kobiety przyjaźnią. I to tak mocną, że staną się rodziną. Obie bohaterki, ich dzieci, wnuki i bliskie osoby splotą swoje więzy w najpiękniejszą, wręcz koronkową historię życia. Przez lata, poprzez obie wojny, łącząc ze sobą narody, kontynenty i obcych sobie ludzi zwykłą miłością.

Przygodę z piórem Autora rozpoczęłam od tytułu „Chłopiec w pasiastej piżamie”. Historia poruszająca do głębi, trudna, zapadająca w pamięci na długo. Ekranizacja z 2008 roku stricte oparta na książce zasługuje na wybitne wyróżnienie. Tym razem w moje ręce trafiła nostalgiczna powieść historyczna, skupiająca obraz carskiej rodziny. Połączenie historii i literackiej fikcji charakterytycznej dla Autora. Losy młodego Georgija na tle niezwykle istotnych wydarzeń historycznych. Niespieszna pierwszoosobowa narracja odsłania ogrom emocji. Interpretuje ludzkie życie zarówno z perspektywy zwykłego biednego pospulstwa, po codzienność pałacową w akompaniamencie bogactwa, przepychu i sławy. Fakt, iż młodzieniec trafia do carskiego pałacu w Petersburgu to istny przypadek, ale czy na pewno? Odnalezienie się w nowym miejscu i dopasowanie do życia w luksusie nie sprawia mu większych problemów. A wręcz z czasem zaczyna czerpać nową rzeczywistość pełnymi garściami zakochując się w księżniczce Anastazji. Sielanka nie trwa zbyt długo - jako emigrant rozpoczyna żmudną i trudną tułaczkę, na ścieżce której poznaje Zoję. „W cieniu pałacu zimowego” nie należy do lekkich lektur. Bohaterowie muszą zmierzyć się z wieloma przeszkodami, w okresie kiedy wróg czycha tuż za rogiem, a niemal każdy kolejny dzień niesie ze sobą wielka niewiadomą. Długie opisy wewnątrz których umieszczono krótkie dosadne dialogi powodują, że fabuła jest niespieszna, aczkolwiek nacechowana wrażliwością. Miłość i nadzieja idące w parze są wynikiem wstrząsającego zakończenia.

Czym jest wolność? Czy dla każdego to słowo ma ten sam wydźwięk i sens? Okazuje się, że nie do końca. Lua - młoda brazylijska służąca nie odczuwała swego zniewolenia w jakiś szczególny sposób. Prawdopodobnie dlatego, że urodziła się już w niewoli i spotkał ją nieco lepszy los niż pozostałych. Była służącą panienki Eulálii, którą znała od dzieciństwa. Dzięki temu miała okazję uczestniczyć w naukach, które pobierała, w skutek czego nauczyła się pisać i czytać. Nie było to pochwalane, więc utrzymywała swoje umiejętności w tajemnicy. Pewnego popołudnia Eulàlia otrzymała w prezencie zaręczynowym Zè - silnego, czarnoskórego niewolnika. W wyniku małego zamieszania, które uczynił, zebrała się grupa obserwatorów, wśród których była Lua. Zwrócił jej uwagę swoją siłą, sprytem, umięśnionym ciałem i przystojną twarzą, spojrzeniem zaś oczarował. Przy ich pierwszym potajemnym spotkaniu, na którym mieli okazję w końcu ze sobą porozmawiać, mężczyzna zaczął opowiadać jej o byciu wolnym oraz jego małym marzeniu, którym było założenie osady dla zbiegłych niewolników. Zaproponował ucieczkę, na co Lua zareagowała gniewem. Jednak uczucie, które zakiełkowało, gdy pierwszy raz ich spojrzenia się spotkały, wciąż rosło. Wkrótce po pierwszej nocy, jaką ze sobą spędzili, Zè uciekł. Pomogła mu w tym Imaculada - stara afrykanka, której wszyscy w wiosce się lękali. To właśnie ona skłoniła podstępem również i Luę do ucieczki. Dziewczyna jednak nie była w stanie poradzić sobie na wolności tak dobrze jak inni, co poskutkowało jej szybkim powrotem. Została skaza na prace polowe, do których zupełnie się nie nadawała, więc wkrótce przydzielono ją do pralni. Druga ucieczka, która była zupełnie spontaniczna, okazała się udana. Pomógł jej Zè, który po założeniu maleńkiej osady postanowił po nią wrócić. Droga, którą przebyli była bardzo długa i wyczerpująca, przez co nie zamienili ze sobą zbyt wielu słów. Po przybyciu do wioski Lua czuła się... rozczarowana. Nie tak wyobrażała sobie wolność. Czuła się bezużyteczna. W dodatku jej relacja z Zè zupełnie podupadła, więc pewnego dnia po prostu odeszła. Ukryła się na plaży nieopodal Très Marias - fazendy, gdzie jej dawna właścicielka zamieszkała po zaślubinach. Pewnego dnia zauważyła ją spacerującą po brzegu. Postanowiła zaryzykować i poprosić o przyjęcie z powrotem na służbę. Eulàlia nie mogła jednak tego uczynić. Jej słowo w ogóle się nie liczyło w nowym domu, a ze swoją rodziną była skłócona. Sama chętnie by stamtąd uciekła. W miarę możliwości postanowiła jednak pomóc. Niedługo po spotkaniu Eulàlii odwiedziła ją Imaculada. Przyniosła Lui jedzenie i poprosiła, by dokończyła spisywać jej historię, którą potajemnie jej opowiadała jeszcze zanim Zè przybył do wioski. To dzięki niej Zè odnalazł ukochaną. I to w momencie, gdy Lua postanowiła się zabić. Zaopiekował się nią i poczekał aż odzyska siły. Przy następnej wizycie starej afrykanki chłopak dowiedział się o ciąży Lui, którą przed nim ukrywała. Imaculada dokończyła swoją i historię i przedstawiła im plan, który miał uczynić ich wolnymi ludźmi. Pomocy miała udzielić im Eulàlia. Jednak zrodziły się wątpliwości: czy ich nie wyda? Czy na pewno mogą na nią liczyć? Ta opowieść jest jedną z najpiękniejszych i najbrutalniejszych, jakie ostatnio miałam okazję przeczytać. Szczególnie poruszyła mnie historia Kasindy (aby dowiedzieć się kto to, musisz przeczytać książkę), która doświadczyła w swoim życiu ogromnych cierpień. Zniewolenie, okrucieństwo i śmierć spotyka się z wolnością, miłością i oddaniem. To czyni tę historię jednocześnie piękną i straszną. Mimo wszystko wartą uwagi i zapamiętania. Chciałabym, aby ta pozycja zaszczyciła kiedyś listę lektur szkolnych. :)

Książkę dostałam do przeczytania jakiś czas temu w ramach zabawy "Wędrująca książka" u Eli. Od pierwszych stron czytało się ją bardzo szybko i przyjemnie. Herbaciarnia jest ciepłą opowieścią, o przyjaźni, miłości, wybaczeniu,pachnie świeżym ciastem i aromatyczną herbatą. W tytułowym lokalu spotykają się trzy kobiety, właścicielka oraz dwie młode dziewczyny ze sporym bagażem doświadczeń. Hannah de Brisay wiolonczelista, przeżywa kryzys małżeński, musi się pogodzić ze zdradą ukochanego, Julia cierpi po stracie syna, odrzuca męża, urywa kontakty z rodziną, a w szczególności z siostrą, którą obwinia za tragedię, również Madeline Davis zmaga się z demonami przeszłości. Początkowo kobiety łączy woreczek z zakwasem na chleb Amiszów, Julia zachęcona przez córkę, postanawia do dokarmiać, a później podzielić się z kolejną osobą. Z czasem jednak znajomość przeradza się w coś poważnego i trwałego, a miasteczko Avalon ogarnia chlebowe szaleństwo. Dodatkowo dociekliwa dziennikarka prowadzi śledztwo i za wszelką cenę chce się dowiedzieć od kogo wyruszyła pierwsza paczuszka z zakwasem. Lubię takie lekkie powieści, trochę odrealnione, ale dające pociechę i nadzieję w chwilach smutku.

Najsłabsza książka autorki jaką do tej pory czytałam. Po świetnych tomach poświęconych tematyce starożytnego Egiptu i Rzymu, tu dostajemy w jednym, krótkim tomie przekrój rewolucji francuskiej. Moim zdaniem kiepsko to zostało przedstawione. Za duże przeskoki czasu o kilka miesięcy a nawet lat. Dużym plusem książki jest sama główna bohaterka. Marie Grosholtz czyli słynna Madame Tussaud. To jej oczami możemy śledzić burzliwe i krwawe lata rewolucji. Upadek monarchii i powstanie innej, jeszcze gorszej tyranii. Kobieta, która wyprzedzała swoją epokę. Ta książka to taka fabularyzowana historia jej życia, woli przetrwania i ogromnych ambicji. Nie napiszę, że polecma książkę. Może ktoś jedna będzie chciał poznać losy słynnej Madame.