Co tak naprawdę mówi Koran. Chrześcijański przewodnik po Świętej Księdze islamu

Książka wstrząsająca,ale to jest wstrząs, który wprowadza pokój. Zmienia Twoje myślenie o Kościele i o naszej szarej codzienności. Pomaga spojrzeć na siebie z perspektywy wieczności. Porusza najtrudniejsze tematy w sposób uczciwy. Można wierzyć lub nie. Osobiście jestem przekonana ( a mówi mi to intuicja, doświadczenie życiowe i przekaz rodzinny) że to, co tu zostało napisane, to prawda.

W książce poznajemy losy chrześcijan w III wieku, a więc w czasach, w których nie żyło się im lekko. Mimo tego swojej wiary bronili z oddaniem, nawet gdy poznali ją całkiem niedawno (jak tytułowa Kalista). Fabuła książki nie jest przesadnie rozbudowana. I jeżeli czytelnik spodziewa się wartkiej akcji jak w przypadku Quo Vadis czy Szaty to może czuć pewne rozczarowanie. Z pewnością wśród wielu innych powieści o podobnej tematyce Kalista nie może ujść za pozycję wybitną, niemniej przedstawione obrazy i sceny z pewnością będą wartościowe dla czytelnika zainteresowanego tematem.

Moja ocena to 7. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu kociolek, Magda, Eltrecht, czy semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało.

Zwykle ciężko mi się wypowiadać o książkach związanych z taką tematyką, bo sprowadza mi się to do jednego zdania: wszysto jest kwestią wiary. Jednakże, co do samej treści - dużo ciekawych informacji napisanych w bardzo przystępny sposób. Myślę, że warto sięgnąć, jeśli nie w celu umocnienia wiary, to choćby w celu poszerzenia horyzontów czytelniczych.

Okazuje się, że każdy ma prawo do wypowiadania się, pod warunkiem, że jest wojującym ateistą I obnaża ciemnogród, hipokryzję, zacofanie, biedę intelektualną wierzących. Kiedy natomiast wierzący praktykuje to prawo, to jest czysty atak na bezbronnych ateistów czy innowierców. Cieszę się, że ktoś napisał taką książkę. Założę się, że większość wystawionych niskich ocen nie zajrzała nawet do niej.

Dobra. Dobra, rzetelna robota dziennikarska. Właściwie, moim zdaniem, zbiór reportaży historycznych. Łatwa w czytaniu, co aktualnie często się nie zdarza. Rzecz jasna, o wielu z tych tajemnic posiadłem wiedzę wcześniej. A mimo to Autorowi udało się mię zatrzymać przy lekturze do samego końca. Bo dobrze pisze. Kiedyś mówiło się o "lekkości pióra". A to duża sztuka pisać np. o Loży P2 w Watykanie, bez zadęcia i "smrodku dydaktycznego". Dowiedziałem się, że są kolejne "tajemnice Watykanu". Do kupienia. ergo: kupię. A to nie zdarza mię się często. Polecam. No. Raczej.

Autor wnikliwie i ciekawie przedstawia jak trzy największe monoteistyczne religie łączy wspólne pochodzenie od jednego człowieka wiary-Abrahama. Książkę czytało się bardzo dobrze choć nie rozumiem tych kilka powtórzonych stron pod koniec książki....Pomimo również niektórych śmiałych też autora z którymi nie zawsze się zgadzałem to jestem jak najbardziej na tak. Warto ją przeczytać.

Wspaniale kompendium wiedzy na temat nieba, piekła i oczywiście raju (mniej), oraz istot, stworów i dusz je zamieszkujących. Przez Biblie, apokryfy aż do współczesnych dziel, włączając produkcje filmowe. Demonologia i angelologia w jednym. Mnie znana pod tytułem "Ilustrowany przewodnik po zaświatach". Warto! Można dawkować po rozdziale, lepiej smakuje :)

Książka pana Tokarczyka stanowi dobry wstęp do religioznawstwa dla osób chcących rozpocząć swoją przygodę z tą dziedziną nauk humanistycznych. Takim osobom mogę serdecznie poświęcić tę publikację. Jeśli jednak szukasz czegoś, co w sposób głęboki poruszy zagadnienia różnych religii, no to niestety nie jest to lektura dla Ciebie.

Jeśli ktoś ktoś chce się zagłębić w tę jedną z najważniejszych religii na świecie to warto sięgnąć po tę książkę. Krótkie i klarowne omówienie najważniejszych zagadnień. Mam czasem wrażenie że Chrześcijanie i Żydzi lubują się w szukaniu różnic zapominając o wspólnych korzeniach. Osobiście widzę te dwie wielkie i wspaniałe religie jako jeden pień drzewa z którego wyrastają dwie piękne gałęzie. Każda z nich wydaje się rosnąć niezależnie ale przecież my wiemy że to są siostry. Córki tego samego Ojca.

Całkiem interesująca książka, z racji rozpiętości poruszanych tematów przedstawiająca jednak zaledwie najważniejsze informacje o omawianych religiach. Trochę męczące były tylko powtórzenia tych samych myśli oraz ciągłe powtarzanie o potrzebie zrozumienia (jakby to nie było oczywiste… chociaż w sumie może dla niektórych nie jest i dlatego takie podejście?). To taka pigułka informacyjna, którą naprawdę warto znać. Dla dobra swojego i innych.

Świetna i bodajże jedyna książka, dostępna w języku polskim, całościowo prezentująca historię Zaratusztrian (dualistycznej religii rodem z Iranu) od mglistych, tonących w mrokach dziejów, początków po dzień dzisiejszy (dla daty publikacji dzieła). Publikacja nie rości sobie praw do całościowego przedstawienia tematu. Podzielona na wiele krótkich rozdziałów, bardziej sygnalizuje poruszane tematy lub zagadnienia niż udziela wyczerpujących odpowiedzi. Mamy tu do czynienia ze swoistym podręcznikiem akademickim, dającym czytelnikowi podstawową wiedzę, dla której pogłębienia musiałyby powstać osobne pozycje by szczegółowo opisać prezentowane tematy - jedno dzieło na każdy rozdział książki, bowiem tak pojemne są zagadnienia historii religii stworzonej przez Zaratusztrę. Każdemu zainteresowanemu religiami wschodu należy polecić dzieło.

Wróżbiarstwo, bioenergoterapia, radiestezja, joga, medytacje, obce sztuki walki... Brzmi niewinnie, prawda? Nie dla kapłanów egzorcystów. Książka przedstawia 28 prawdziwych historii zniewolonych ludzi, którzy byli uzależnieni od różnych, z pozoru niewinnych, praktyk - czy to spirytystycznych, czy duchowych. Zgłosili się oni ze swoimi historiami do autora, który zebrał materiał w całość - ku przestrodze przed wchodzeniem w różnego rodzaju ideologie i praktyki New Age, w okultyzm czy techniki transowe, które mogą prowadzić do duchowych uzależnień.

Dobre czyta się już po lekturze "Siedmiopiętrowej góry", wówczas wyraźnie widać, że kilka wybranych myśli zawartych w tej broszurce stanowi kroplę w morzu myśli Thomasa Mertona, która skądinąd jest warta przestudiowania. Gorąco zachęcam do zapoznania się z osobą tego trapisty. Nigdy wcześniej nie wiedziałam, że Merton interesował się kulturą i siłą rzeczy religią Azji. Zaniepokoiło mnie to, ale może rzeczywiście był to jedynie przejaw troski o otwartość. Jest jeszcze jeden owoc tej króciutkiej lektury: bardzo chcę przeczytać "Zapiski współwinnego widza", gdzie Merton przedstawia grzechy kultury zachodniej, m. in. : "zawinioną ignorancję zwalczanej inności i wypracowane przez wieki poczucie wyższości opancerzonej przekonaniem o własnej głębokiej pokorze".

Autor zachęca nas do przyjrzenia się swoim snom. Przekonuje nas, że tylko podczas snu Bóg ma szansę do nas mówić nie napotykając na nasz opór i słowotok. Gdy przyjrzymy się swoim modlitwom zrozumiemy, że nawet wtedy próbujemy targować się z Bogiem, do czegoś Go przekonywać. Sen to czas, w którym nie mamy kontroli nad swoimi myślami i słowami, a więc dogodny by usłyszeć to wszystko, co pochodzi z góry. Autor przestrzega jednak przed zbyt daleko idącymi interpretacjami,by nie żyć tylko snami, a raczej być czujnym na ich przesłanie. Lektura z pewnością wyostrzy naszą czujność. Jest warta przeczytania i przemyślenia. Polecam.

„Urojenia Dawkinsa” Nadmiernie ugrzeczniona (mdła), ale rzeczowa odpowiedź na urojenia Dawkinsa (na którą nie zasłużył), ukazująca przede wszystkim jego nieuczciwość, stronniczość i brak podstawowej wiedzy w tematach, które nieudolnie próbuje podejmować. Jak to najczęściej ma miejsce, i tym razem ateuszki wykazali się podstawowym brakiem umiejętności czytania ze zrozumieniem i przeoczyli wstępną deklarację, iż celem książki jest ODPOWIEDŹ NA POSZCZEGÓLNE ARGUMENTY DAWKINSA – dlaczego więc oczekiwali argumentów za istnieniem Boga?* Cóż, tak chyba działa wirus ateizmu XD („Celem tej książki jest jedna jedyna rzecz – ocena wiarygodności Dawkinsowskiej krytyki wiary w Boga”) McGrath na tytuł powinien wybrać końcowe pytanie: Czy ateizm jest urojeniem na temat Boga? Wierzącym i „wierzącym inaczej” (ateuszkom) polecam Zatwardnickiego „Ateizm urojony”, który profesjonalnie rozprawia się ze wszystkimi Czterema Jeźdźcami Ignorancji. ------------------------------ „Jasne jest, iż Bogu urojonemu należy się jakaś odpowiedź, choćby dlatego, że jej brak mógłby kogoś przekonać, iż żadna sensowna odpowiedź nie istnieje. Co i jak zatem należy odpowiedzieć? Oczywistym sposobem wydaje się napisanie równie agresywnej, nieprecyzyjnej książki, wyśmiewającej ateizm poprzez błędną interpretację jego założeń i ukazanie szarlatanów nauki jako świętych ateizmu. Byłoby to jednak bezcelowe i bezproduktywne, przede wszystkim zaś – intelektualnie nieuczciwe”. *„Wszystkie powyższe względy wydają się czynić pisanie podobnej książki nieco bezcelowym. Tyle tylko, że sam kiedyś byłem ateistą i zostałem zbudzony z dogmatycznego snu za pomocą lektury książek, które rzuciły wyzwanie memu gwałtownie kamieniejącemu światopoglądowi. Niniejszą książkę – podejrzewam – czytać będą głównie chrześcijanie pragnący dowiedzieć się, co powiedzieć znajomym, którzy przeczytali Boga urojonego i teraz zastanawiają się, czy wierzący są naprawdę tak skrzywieni, zdegenerowani i bezmyślni, jakimi przedstawia ich praca Dawkinsa. Mam jednak nadzieję, że pośród czytelników znajdą się również ateiści, których umysły nie zamknęły się jeszcze w schemacie dawkinsowskich odruchów. Jest wielu takich, którzy żywią złudzenia na temat Boga – sam byłem jednym z nich”. „Dawkins w swej książce przypisuje nieproporcjonalnie wielką wagę wypowiedziom tych intelektualistów, którzy wypowiadali się o religii w sposób krytyczny. Tymczasem przecenianie ich opinii jest wysoce ryzykowne, gdyż każda krytyka staje się z kolei przedmiotem dalszej krytyki. Wystarczy wspomnieć poglądy Bertranda Russela, którego uzasadnienie ateizmu przez pewien czas usiłowano wykazywać jako wzorcowe w popularnych broszurach propagandowych. Mniej znana jest natomiast ewolucja poglądów jego córki Katarzyny Tait-Russel. Zbuntowana przeciw tej wersji liberalizmu, którą ojciec propagował w wychowaniu, po okresie poszukiwań przyjęła ona chrzest, następnie zaś wyjechała razem z mężem na misje do Afryki”. ABP Józef Życiński ---------------------- I na koniec mała uwaga: „A jak Dawkins z pewnością wie, Jezus z Nazaretu nie stosował przemocy wobec nikogo. Był obiektem przemocy, nie jej sprawcą”. - Hola hola! Wypędzenie kupców ze świątyni? „Zamiast odpowiadania przemocą na przemoc, gniewem na gniew, chrześcijanie mają „nadstawić drugi policzek”. - Tu niestety dokłada się Pan do fałszywego obrazu chrześcijaństwa i usuwa instytucję słusznego gniewu oraz cnoty męstwa i roztropności, dwie z czterech kardynalnych w nauce Kościoła! Kiedy zbir napada na moją rodzinę, mam obowiązek mu się przeciwstawić i dążyć do jego skutecznego unieszkodliwienia, w czym najprawdopodobniej będę musiał posłużyć się przemocą. Widząc gwałconą kobietę mam obowiązek gwałcicielowi przychrzanić w łeb (oczywiście kierując się przy tym cnotą roztropności, bo w przypadku dużej różnicy wagi rozsądniej będzie wzywać pomocy), a nie otwierać Biblii i przytaczać zwyrolowi jezusowych przypowieści. Proszę nie poddawać się jakiejś idiotycznej modzie na bezmyślny pacyfizm. (Przypominam, że piąte przykazanie brzmi „Nie będziesz mordował”, a nie „Nie zabijaj” – różnicę proszę sprawdzić we własnym zakresie).