Baśnie barda Beedle’a

Bardzo przyjemna opowieść, czyta się to luźno i bardzo szybko. Nie leżał mi do końca styl pisania, widać, że ktoś inny maczał tu palcem. Postacie różnią się zachowaniem względem klasycznej serii. Ktoś może powiedzieć, że względem wieku ludzie się zmieniają, ale kurcze no nie do końca mi to leży. Dodatkowo z Rona zrobiono trochę dziwną postać. No pomysł całej opowieści jest dobry, ale sposób pisania przez inne osoby nie do końca mi leżał.

okładka odblokowała jakieś 3GB wspomnień z dzieciństwa... Ksiażka nie niesie żadnej odkrywczeh merytoryki, to moje pierwsze wydanie jest naprawdę urokliwe i stymulujące dziecięcy umysł. Pamiętam, jak przyjemnie wyobrażałem sobie każdy temat z niej, że istnieje naprawdę i do dzisiaj pamietam wygląd poszczególnych stron.

To druga książka związana z Harrym Potterem, którą ostatnio nabyłem. I tak jak na pierwszej się zawiodłem, tak tą pozycją jestem absolutnie zachwycony. Z wielu powodów. Zacznijmy od tego, że jak tylko przejrzałem tytuły kolejnych rozdziałów, od razu nabrałem ochoty na lekturę. I rzeczywiście, autorzy (bo jest ich wielu, to zbiór kilkunastostronicowych esejów pisanych przez różne osoby zajmujące się naukowo filozofią) podejmują arcyciekawe tematy. Są tu teksty bardzo mocno sięgające do różnych poglądów filozoficznych, są też takie, które bardziej przypominają ćwiczenie (grę), albo zagadkę, jak na przykład zastanawianie się, czy Syriusz Black, kiedy zamienia się w psa, jest bardziej psem, czy samym sobą w ciele psa. Jest tu sporo rzeczy, na które sam zwróciłem uwagę i które sam rozumiałem tak, jak opisują autorzy, ale równie często dany temat stawał się dla mnie jeszcze ciekawszy i jaśniejszy niż wcześniej, co każe również jeszcze bardziej docenić geniusz Rowling. Każdy fan Pottera znajdzie tu wątki, które zmuszą go do myślenia, a niekiedy sprawią, że jego postrzeganie książek Rowling będzie pełniejsze. Drugą sprawą jest sama filozofia. Jest jej sporo - od częstego odwoływania się do Sokratesa, Platona i Arystotelesa, przez Kartezjusza, aż po bardziej współczesnych filozofów. Nie jestem ekspertem w filozofii (dlatego chcę, żeby książkę przeczytał też mój Brat, który mi powie coś więcej na ten temat), więc choć na pewno nie są to niesamowicie pogłębione sprawy, to jednak dowiedziałem się bardzo wielu rzeczy o poglądach wspomnianych przed chwilą osobistości. I bardzo się z tego cieszę. Książka więc nie tylko bawi, ale i uczy - i to bardzo różnych rzeczy. Podkreślić też należy, że jest ona świetnie napisana. Chodzi mi nie tylko o to, że czyta się ją błyskawicznie i z prawdziwą przyjemnością, która jest tym większa, że widać iż autorzy również bardzo kochają Harry'ego Pottera. Przede wszystkim jest to wszystko napisane w sposób przystępny i zrozumiały. Jasne, trzeba się trochę niekiedy wysilić i skoncentrować, ale generalnie każdy powinien być w stanie przyswoić sobie wszystkie wątki i poglądy w niej poruszone. Uwielbiam jak ktoś umie opowiadać o skomplikowanych sprawach w przystępny sposób. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że we wstępie do książki okazało się, że to tylko jeden z tomów całego cyklu. Otóż grupa osób zajmujących się naukowo filozofią (głównie w USA) postanowiła, że będzie przybliżać i popularyzować zagadnienia, którymi się zajmują. A że kochają popkulturę to uznali, że wykorzystają ją do tego, by dzięki niej tłumaczyć filozofię. Jak łatwo się domyślić, mam już w domu kolejne pięć tomów cyklu. I nie wykluczam kolejnych zakupów. Jeśli ktoś jest fanem książek Rowling, to Harry Potter i filozofia jest pozycją absolutnie obowiązkową.

Jest to pozycja zdecydowanie dla prawdziwych fanów serii Harrego Pottera. Jest bardzo ładnie wydana, a dołączone ilustracje są dobre i klimatyczne, choć szkoda, że nie przedstawiają każdego opisanego zwierzęcia. Myślę, że można by było trochę bardziej pobawić się z tym tematem i stworzyć coś np. bliższego prawdziwemu podręcznikowi, bo muszę przyznać, że po kilku kartkach książka robi się nudnawa. Mimo to całość ma swój urok i dzieci na pewno będą zadowolone z lektury.

Książka "Jak powstał Harry Potter. Wywiad z J.K. Rowling" to raczej przeciętna lektura. Ot, taki sobie wywiad z autorką, w którym znajdziemy trochę historii z jej życia, ale nic, co by szczególnie zaskakiwało. Dla fanów J.K. Rowling może być ciekawa ze względu na osobiste wątki, jednak jeśli ktoś liczy na głębsze spojrzenie na świat Harry'ego Pottera, to może się rozczarować. Z punktu widzenia fana serii, książka nie wnosi wiele do uniwersum. Brakuje tu nowych, interesujących szczegółów dotyczących samej fabuły czy zakulisowych decyzji związanych z powstawaniem powieści. Ogólnie rzecz biorąc, to bardziej ciekawostka niż pozycja obowiązkowa dla miłośników Pottera.

Fajne uzupełnienie uniwersum, napisane z humorem – ale ogrom dat, nazwisk oraz miejsc jest dość przytłaczający. "Baśnie barda Beedle'a" bardziej mi się podobały, ta pozycja jest mocniej encyklopedyczna, ale zdecydowanie idealna dla zapalonych fanów!

Harry Potter stał sie produktem kultury masowej i jako produkt podlega wszystkim jej oddziaływaniom. Nie wystraczy więc tylko sama ksiązka, która jako źródło przyciaga uwagę, trzeba Harrego otoczyć wszystkimi gadżetami, które są jego udziałem w świecie magii i czarów i przenieść je na rynek realny. Nasza wyobraźnia potrzebuje jednak nie tylko słowa ale i obrazu, naturalnym więc stało się, że po książce następnym krokiem było powstanie filmu będącego wierną adaptacją powieści. Żyjemy więc, choć bez magii, trochę tak, jakbyśmy byli w świecie magii, oto w naszych rękach może znleżć sie prawdziwa różdżka i peleryna niewidka i możemy przejrzeć sie w zwierciadle Ain. Wystarczy mieć żywą i barwną wyobrażnię. Możemu natomiast pojechać w miejsca realne, w których toczy się akcja książki i filmu, co ciekawe możemu realnie spotkać się z głównymi odtwórcami ról w filmie i choć wiemy, że to to tylko kawałek świata fantazji, to już sam fakt, że go dotykamy jest dla nas bardzo ważny. O tym, co dla poznania fenomenu Harrego Pottera ważne, o tej, która Harrego Pottera stworzyła, o wielkim i boagatym świecie magii i czarów opowada ta książka, trochę katalog sklepowy, trochę encyklopedia a tak naprawdę zaproszenie dla wszystkich, którzy chcą pozostać w świecie wyobraźni.

Kto w dzisiejszych czasach nie zna Harrego Pottera? Kto nie czytał siedmiu tomów historii o Chłopcu Który Przeżył? Większość z Was wie chociażby „z czym to się je”, zaś prawdziwy fan oprócz samej serii, zaopatrzony jest w przeróżne dodatki ze świata magii, jak na przykład Baśnie Barda Beedle’a, czy Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć. Brzmi znajomo? Pewnie tak. Kto z Was jednak słyszał o „Potterowej myślodsiewni”, o której chcę Wam dziś napisać? Ja sama do dnia dzisiejszego byłabym nieświadoma istnienia tej pozycji, gdyby nie koleżanka, która podarowała mi tę książkę i którą w końcu udało mi się przeczytać. „Potterowa myślodsiewnia” to nic innego jak zbiór ciekawych faktów na temat świata Harrego Pottera, o być może których nie każdy słyszał. Niestety wersja, którą posiadam ogranicza się jedynie do czterech pierwszych tomów zaś „Zakon feniksa” jest tylko wspominany, z racji, że dopiero miał ujrzeć światło dzienne. Ta cienka pozycja ma w sobie takie informacje jak objaśnienie poszczególnych wydziałów w Ministerstwie Magii, porównanie Hogwartu do Śródziemia, spis większości postaci występujących w świecie Harrego Pottera czy też posiada krótkie informacje na temat aktorów grających poszczególne role w filmie. Znajdziemy też kilka statystycznych informacji typu ile egzemplarzy książek zostało sprzedane lub który z tomów o Harrym Potterze najlepiej się sprzedał. Książka jest interesująca, zwłaszcza jeśli ktoś oprócz przeczytania siedmiu tomów o Chłopcu Który Przeżył, chciałby dowiedzieć się czegoś więcej. Uważam, że gdyby ktoś aktualizował tę niepozorną książeczkę i jeszcze dogłębniej wniknął w magiczny świat, powstałoby z tego spore tomiszcze, które można by było uznać za prawdziwą encyklopedię o Harrym Potterze. KONTYNUACJA RECENZJI NA: BLOGSPOT: https://literackafantazja.blogspot.com/2018/09/karen-farrington-i-lewis-constable.html

2026: Właśnie dla takich momentów bez większych wyrzutów ochrzciłam 2026 rokiem rereadów. Jestem przekonana, że pierwsza lektura osobliwej kontynuacji nie dała mi nawet połowy tego, co wycisnęłam z niej teraz. Bardzo mi się podobało! Ponownie - czacha dymi od dziwacznych prawideł, których nie zawsze pojmuję, a obowiązkowe dla młodzieżówek wątki miłostkowe skręcają bez litości, ale przymykam na to oko (a nawet dwa). Fantastyczne nowe postaci, dalsza eksploracja osobliwego krajobrazu, wcale niezłe pomysły i rozwiązania. Tu i tam zakręciła się w oku łezka, a 400 stron standardowego motywu drogi przyniosło autentyczne zmęczenie. Takie z gatunku zmęczenia pożądanego, całe szczęście. Bawię się przednio, tym bardziej, że niewiele pamiętam z każdej kolejnej części - nie licząc ostatniej skreślonej przez Riggsa sceny (🥺) i pojedynczych migawek. Co rusz napotykam zatem niespodzianki. Nie wyczymię, trudno przestać mi cieszyć michę. Oby tak dalej! 🫶🏻 2023: Nie wiem, kiedy zwiedzanie nieco tajemniczej wysepki (żarty z owczym łajnem w tle) zmieniło się w rozpruwanie flaków - i nie tylko flaków. Mam kolejny tom w zanadrzu, ale najpierw muszę chyba trochę ochłonąć 💀 

Kompendium archetypów i toposów wykorzystanych w cyklu o Harrym Potterze. Niestety hasła często są uproszczone, a tytuły rozdziałów "clikbaitowe", np. w rozdziale "Dlaczego las koło Hogwartu jest "zakazany"?", nie ma odpowiedzi na to pytanie. Czyta się jednak przyjemnie, choć dla osoby zorientowanej w mitologii i fantastyce nie ma tu wiele odkrywczych treści. Sporą wadą jest to, że książka została napisana po czwartym tomie cyklu o Harrym Potterze, więc jest trochę niedosytu i nietrafionych przewidywań. Natomiast rozdział dotyczący Dumbledore'a jest trafiony w punkt. Myślę, że fani Harry'ego powinni przeczytać.

2026: Domyślam się, skąd wynikało moje zniechęcenie towarzyszące pierwszej lekturze. Człowiek polubił się z gromadką bohaterów, a bitą połowę fabuły musi dźwigać na swoich barkach najmniej charakterne duo. Można się zdenerwować, czy nie? EDIT: och, właśnie doczytałam wcześniejszą opinię XD To prawda, że główną trylogię kończymy dość... abstrakcyjnie. Nawet jak na osobliwe standardy. Zaakceptowałam ten fakt. Teraz, kilka lat (i przeczytanych książek - budujemy czytelnicze kompetencje 🤓) później, głodna dziwacznego świata,  świadoma (no, powiedzmy) reguł nim rządzących i pełna jakiejś głupiutkiej wyrozumiałości dla wszystkiego, co w jakiś sposób ulubione, jestem zdecydowanie bardziej kontent. I znów, jak przy poprzednim tomie, towarzyszy mi fizyczne zmęczenie. STALE COŚ - chciałoby się czasem odesłać tych bohaterów jak krnąbrne dzieciaki na przymusowe leżakowanie, żeby choć przez 50 stron złapać oddech i zakosztować przygody pozbawionej "dymów". Czymże jednak byłaby ta seria bez poddymiania, mikro-zaskoczeń i zwrotów akcji? Trudno stwierdzić, ale na pewno nie polubiłabym jej bardziej, niż w tym momencie 🙏🏻 Korzystając z przerwy narzuconej pierwotnie przez samego autora, daję sobie chwilę oddechu i przestrzeń na inne, bardziej przyziemne lektury. Potrzebuję ich, jak Olive swoich ciężkich buciorów. Zerkając na moją ocenę kolejnej części, nie muszę zbytnio obawiać się powrotu, całe szczęście. 2023: 3 tom osobliwych przygód okazał się zdecydowanie tym najsłabszym. Absolutnie fantastyczne postaci i wątki mieszały się z dłużyznami, które niespecjalnie mnie interesowały. Choć może to tylko kwestia nieodpowiedniego momentu i historia odbiła mi się czkawką zupełnie niesłusznie? Tak czy inaczej, ZAKOŃCZENIE 🤡 Jestem pełna wyrozumiałości dla autora, który w tamtym momencie planował zakończyć serię (a przynajmniej do takich informacji się dokopałam), tylko na Boga, dlaczego w taki sposób?! Miał być happy end, a wyszedł cukierkowy finał rodem z familijnej niedzieli z Polsatem. Nie wiem czy śmiać się, czy płakać. Kolejny tom planuję skonsumować w niedalekiej przyszłości - jestem pełna obaw i ekscytacji.

„Tezaurus czyli Skarbiec wiedzy…” to ten typ książki, którą bierzesz z półki niby na chwilę, tylko sprawdzić jedno hasło, a budzisz się po godzinie z palcem w połowie alfabetu i cichą myślą, że chyba wypadałoby jednak kiedyś zrobić reread całego Pottera. To nie jest powieść, przy której goni się fabułę, tylko wielki, niebieski mechanizm porządkowania świata, który nosisz w głowie od lat, ale masz go tam już trochę w strzępach. Lipińska i Polkowski wykonali tu pracę bardziej rzemieślniczą niż widowiskową, za to piekielnie solidną. Ponad tysiąc haseł, ułożonych alfabetycznie, rozbiera na czynniki pierwsze wszystko, co przewinęło się przez karty książek: ludzi, duchy, zwierzęta, rośliny, zaklęcia, artefakty, miejsca, instytucje, a nawet idee i szkolne plotki. Przy każdym haśle jest nie tylko objaśnienie, ale też oryginalna nazwa, etymologia, czasem wymowa, a do tego odsyłacze do konkretnych tomów i stron, także tych spoza głównej serii, jak Baśnie Barda Beedle’a, Quidditch przez wieki czy Fantastyczne zwierzęta. Człowiek nagle widzi, ile w tej serii było gry słowem i jak bardzo przekład nie polegał tylko na „przepisaniu” tekstu, lecz na ciągłym podejmowaniu decyzji. Najmocniejszym elementem jest dla mnie właśnie to, że Tezaurus nie zatrzymuje się na suchym „co to znaczy”, tylko pokazuje, skąd dane słowo się wzięło, jak zostało przełożone i w którym miejscu cyklu pracuje na klimat. Niby drobiazg, ale przy większej liczbie haseł zaczyna się z tego wyłaniać cała logika świata: system nazwisk, żartów językowych, kulturowych odniesień, których przy pierwszej lekturze większość osób nie ma szans wyłapać. Do tego na końcu dostajemy indeks angielskich terminów, kilka wariantów z innych przekładów i rozbudowaną chronologię wydarzeń od założenia Hogwartu aż po finałowy pojedynek. To już bardziej narzędzie niż gadżet, coś, z czym naprawdę wygodnie się pracuje, jeśli ktoś lubi grzebać głębiej. Na poziomie wydania książka jest zrobiona tak, żeby cieszyła oko, nie tylko w zdjęciu na Instagramie. Twarda oprawa, złocenia, jednolita, dobrze przemyślana kolorystyka środka, ilustracje przypominające szkicownik ucznia Hogwartu sprawiają, że to faktycznie wygląda jak księga z biblioteki na trzecim piętrze. Są też drobiazgi, które mogą drażnić: momentami trochę zbyt jasna czcionka haseł, złocenia, które po intensywnym używaniu potrafią się wycierać, brak uzupełnienia o nowsze elementy uniwersum znane z gier czy kolejnych filmów. To nie psuje całości, ale widać, że mamy do czynienia z książką mocno skupioną na tekstowym kanonie, a nie na całym popkulturowym rozwidleniu marki. Jako lektura „od deski do deski” może zmęczyć, bo alfabet nie prowadzi jak narracja, tylko co chwilę przeskakuje z jednej szuflady do drugiej. W swojej naturalnej funkcji, czyli jako słownik, przewodnik i ściąga, sprawdza się jednak znakomicie. Pozwala uporządkować pamięć po latach, wyłapać szczegóły, które umknęły, sprawdzić subtelne różnice między nazwami, a przede wszystkim znów zanurzyć się w tym świecie, ale od strony warsztatowej, nie tylko emocjonalnej. Dla kogoś, kto traktuje Harry’ego Pottera jak ważny kawałek własnego czytelniczego życia, to nie jest tylko „kolejny dodatek”, raczej narzędzie, które domyka kolekcję: obok tomów stoi księga, która te tomy objaśnia, porządkuje i trochę demaskuje. I właśnie w tym jest jej siła.

Jestem ogromną fanką Linkin Park. Kocham ich muzykę od jakiś kilkunastu lat, praktycznie od 13. roku życia. Ten wstęp powinien tłumaczyć wszystko. Doskonale wiem, że ta książka to typowa laurka dla danego zespołu, ale nie przeszkadza mi to. Tak samo jak fakt, że wszystko opisane jest skrótowo, jak artykuł w gazecie, za to jak dobrze mi się to czytało, i oglądało fotografie z członkami ukochanego zespołu. Miło jest poczytać o ludziach z pasją do tego, co robią, i którzy dali milionom słuchaczom genialne i autentyczne piosenki. I którzy nie bali się łączyć różnych gatunków muzycznych, mimo czasem ogromnego hejtu ze strony ludzi, którzy woleli ich "starszą" wersję. To, co było dla mnie dziwnych uczuciem przy lekturze, to tekst z pierwszych stron, że Chesterowi daleko do wszystkich tych genialnych wykonawców, którzy w młodym wieku oddają się używkom i popełniają samobójstwa. Musiały minąć trzy lata od publikacji "Wszystko jest hybrydą", żeby zaprzeczyć tym słowom, niestety... Bo tak naprawdę dla mnie, jako fance, śmierć Chestera zakończyła pewien etap w życiu, i miałam wrażenie, że coś we mnie umarło. Brzmi górnolotne, wiem, ale żaden wokalista nie był dla mnie tak ważny jak Chester. Śpiewał jak anioł, darł się jak diabeł, jedyny w swoim rodzaju, świetny wokalista, który na żywo śpiewał lepiej niż w wersji studyjnej. Oby tam gdzieś na górze szalał z innymi świetnymi muzykami... Nie będę obiektywna w ocenie, ale co poradzę, że mowa w książce o ulubionym zespole? Linkin Park był, jest i będzie kultowy. Mówię to ja, skromna fanka, która w aucie ma genialną płytę "Meteora", i słucha ją bardzo często, i zawsze ma ciarki .

Przeczytałam po angielsku. Nawet jeśli nie zna się dobrze tego języka, a zna fabułę/książkę/film to nie da się zgubić. Fajnie, że zilustrowali rozdziały, które nie zostały zekranizowane (np. ten z lekcją biologii i grupami krwi). Szkoda, że przerwali komiks w środku powieści. Obrazki ładne tylko irytowało mnie, że czasem dają coś w kolorze, by zaraz potem wszystko było czarno-białe lub miało koloru bardzo mało i tak się zlewał, że nie dało się go odróżnić od czarnego i białego.

Ciekawa pozycja dla fanów sagi, uzupełniająca serię. Znajdują się tu m.in opisy postaci, ich historie (czasem dotąd nieznane), drzewa genealogiczne czy pojazdy, którymi się poruszali. Jedyna rzeczą, która mnie denerwowała to wywiad z autorką, nie mogłam go znieść, bardzo dłużyło mi się jego czytanie.

Ręka do góry kto nigdy nie słyszał o filmie "Nerve"? Ja jako nastolatka go uwielbiałam. Nie żartuję. Fabuła była dla mnie totalnym zaskoczeniem i pamiętam jak polecałam go swoim znajomym. Nie ukrywam, że wiedziałam o istnieniu książki, natomiast nigdy jakoś nie było mi z nią po drodze. Pewnego dnia trafiłam na nią w księgarni i ze względu na atrakcyjną cenę, oraz miłe wspomnienia związane z tą historią, nawet nie musiałam się dwa razy zastanawiać nad zakupem. "Nerve" to gra internetowa, która w krótkim czasie stała się bardzo popularna wśród nastolatków. Nie jest ona obca także głównej bohaterce Vee. Dziewczyna prowadzi najzwyklejsze nastoletnie życie. Ma grono bliskich przyjaciół, chłopaka do którego wzdycha oraz opiekuńczych rodziców, niekiedy nawet za bardzo. Jest jeden mały problem. Vee niemal zawsze jest w cieniu swojej najlepszej przyjaciółki. To ona występuje na scenie, to do niej klei się obiekt westchnień głównej bohaterki. Koniec tego. Vee postanawia wziąć udział w grze, bo nic nie zapewni jej aż tak dużego skoku popularności. Nie wie jednak z czym "Nerve" tak naprawdę się wiąże. Książkę czytało mi się całkiem przyjemnie. Obawiałam się, że moje oczekiwania mogą się mocno zderzyć z rzeczywistością. Wiecie pewnie jak to jest kiedy po latach trafiacie na kreskówkę czy serial który uwielbialiście, a po tylu latach okazuje się, że w ogóle to do was nie trafia. Na szczęście w tym przypadku nie miałam takiej sytuacji. Określiłabym tę książkę jako przyjemną młodzieżówkę. Nie była zaskakująca ani wybitnie angażująca ale była to dobra rozrywka. Bohaterka bywała momentami dość irytująca, natomiast z tego co pamiętam, podobne wrażenie miałam oglądając ekranizację. Mimo to dało się z nią utożsamić, a to jedna z ważniejszych cech młodzieżówek - przynamniej według mnie. Ku mojemu zaskoczeniu inna była... fabuła. Wyzwania stawiane graczom przez grę w ekranizacji znacząco różniły się od tych, przedstawionych w książce. I to niestety na minus. Pod tym kątem historia pisana nie była aż tak wciągająca i zaskakująca. Momentami powiedziałabym, że bywała nudnawa. Całościowo jednak myślę, że nie wypadła wcale tak źle. Czy jest to pozycja obowiązkowa? Nie. Czy osoby, które darzą sympatią film powinny sięgnąć po tę książkę? Zastanowiłabym się, bo jednak te dwa wydania historii są dość mocno od siebie odmienne. Jeżeli ktoś ma chęć bliżej zapoznać się z tą książką to śmiało, ale gorąco nie namawiam, bo wiem, że tutaj byłaby to kwestia bardzo indywidualna.

LOVELOVELOVELOVELOVELOVELOVELIVELOVELOVELOVELOVELOVELOVELOVELOVELOVELOVELOVELOVELOVELOVOVOVELOVELOVELOVELOVELIVELOVELOVELOVELOVELIVELOVELOVELOVE🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩🤩 Ślinisz się przez sen

Dziwnie się ją czytało. Z jednej strony ciekawe spojrzenie, zwłaszcza na końcówkę, która toczy się inaczej do oryginału, ale jednak jest pare żenujących momentów... Okazuję się, że pewne słowa lepiej jak już wypowiada kobieta, bo po prostu brzmią strasznie.. zniewieściale.. no cóż, jak już się przez to przebrnie to opowieść jest całkiem odświeżająca, bo bałam się tego że to będzie kropka w kropkę to samo. Nie zasługuje na hejt, ale z pewnością nie jest aż tak wciągająca jak oryginał.

Początek bardzo intrygujący. Młody chłopak dostaje tajemniczą przesyłkę, która zawiera kasety nagrane przez koleżankę, która popełniła samobójstwo. Jest trzynaście nagrań, wskazujących trzynaście osób, które przyczyniły się do jej decyzji. Pierwsze nagrania sugerują problemy typowej nastolatki, można by nawet powiedzieć, że mocno wyolbrzymione. Jednak kolejne sytuacje wynikające z tych mało znaczących, prowadzą nas do naprawdę paskudnych wydarzeń. Im dalej czytałam, tym bardziej chciałam poznać prawdziwą przyczynę, dla której ta młoda dziewczyna zdecydowała odebrać sobie życie. Całkiem dobra książka.

"Igrzyska śmierci” to może nie jest książka, którą z dumą postawiłabym na widoku w domowej biblioteczce. A jednak – trudno się od niej oderwać. Zaczyna się niewinnie: kilka stron z czystej ciekawości, żeby „zrozumieć fenomen”. Po chwili orientujesz się, że minęła północ, a ty emocjonujesz się losami nastoletnich trybutów jakby od tego zależały losy świata. A potem, ku własnemu zaskoczeniu, czytasz to drugi raz. Bo mimo że wiesz już wszystko – kto zginie, kto przeżyje i jak to się skończy – nadal coś cię wciąga. Może ten rytm, może napięcie, może po prostu czysta przyjemność czytania. Owszem, z tyłu głowy odzywa się krytyczny głos: „to przecież nie jest dobra literatura”. Ale co z tego, skoro działa? „Igrzyska” wciągają, bawią, drażnią i w jakiś przewrotny sposób – satysfakcjonują. To czysta narracyjna adrenalina, bez pretensji do wielkich idei, a mimo to zaskakująco skuteczna w budzeniu emocji. Nie będę więc udawać, że to tylko „socjologiczny eksperyment czytelniczy”. Po prostu mi się podobało. I to bardzo. Daję 8/10 – z pełną świadomością (i lekkim zawstydzeniem), że mój wewnętrzny intelektualista właśnie przewraca oczami.