Athabaska

„Air Force One zaginął” Alistaira MacLeana to jedna z najbardziej widowiskowych, a zarazem dopracowanych powieści sensacyjnych autora. Tym razem mistrz thrillera przenosi czytelnika w sam środek geopolitycznej gry o najwyższą stawkę — życie prezydenta Stanów Zjednoczonych i bezpieczeństwo całego świata. Fabuła zaczyna się od wiadomości, która wstrząsa światem: prezydencki samolot, Air Force One, znika z radarów podczas lotu nad Atlantykiem. Oficjalnie mówi się o katastrofie, ale wkrótce okazuje się, że nie wszystko jest takie, jak się wydaje. Na pokładzie samolotu znajdowała się nie tylko głowa państwa, ale i grupa agentów ochrony oraz wysoko postawionych doradców — a zaginiecie maszyny to zaledwie początek spisku o globalnym zasięgu. MacLean od pierwszych stron prowadzi narrację z typową dla siebie precyzją i mistrzowskim wyczuciem napięcia. Każdy rozdział kończy się niedopowiedzeniem, każdy dialog coś ukrywa. Autor doskonale buduje atmosferę rosnącego niepokoju — od momentu zniknięcia samolotu, przez polityczne spekulacje i fałszywe tropy, aż po dramatyczne sceny akcji, rozgrywające się na morzu i w powietrzu. To, co wyróżnia tę powieść na tle innych książek MacLeana, to doskonałe połączenie technicznego realizmu z psychologiczną grą. Autor dba o szczegóły — opisuje procedury wojskowe, komunikację radiową, systemy zabezpieczeń i reakcję władz w sposób przekonujący i niemal dokumentalny. Jednocześnie nie zapomina o człowieku: w centrum fabuły znajdują się ludzie postawieni w sytuacjach ekstremalnych — lojalni, lecz przerażeni, odważni, ale zmuszeni do podejmowania niemożliwych decyzji. MacLean nie byłby sobą, gdyby nie wplótł w historię kilku błyskotliwych zwrotów akcji. W pewnym momencie czytelnik zaczyna się zastanawiać, kto tak naprawdę pociąga za sznurki, komu można ufać i czy prezydent rzeczywiście jest ofiarą… czy może graczem. Fabuła nabiera głębi — staje się nie tylko opowieścią o politycznym kryzysie, ale też refleksją nad odpowiedzialnością, władzą i moralnością w świecie, gdzie granice między dobrem a złem są coraz mniej wyraźne. Styl MacLeana jest jak zawsze oszczędny i klarowny, a przy tym niesamowicie sugestywny. Dialogi tną jak brzytwa, opisy są precyzyjne, a tempo akcji nie pozwala na oddech. To powieść, którą czyta się jednym tchem — z napięciem, ale i z podziwem dla konstrukcji, w której wszystko jest logicznie poukładane jak w najlepszym scenariuszu filmowym. „Air Force One zaginął” to książka, która pokazuje, że MacLean potrafił przewidywać współczesne lęki — strach przed utratą kontroli, przed zdradą z wnętrza systemu, przed światem, w którym nawet najpotężniejsi mogą zniknąć bez śladu. To historia nie tylko o samolocie, ale o ludzkiej ambicji, odwadze i słabości. Jednym słowem — to MacLean w pełni formy: precyzyjny, przenikliwy i niesamowicie wciągający. Powieść pozostaje aktualna mimo upływu lat, bo mówi o uniwersalnym zagrożeniu — o tym, jak cienka bywa granica między bezpieczeństwem a katastrofą.

Podobnie jak w przypadku kilku innych tytułów minęły lata odkąd czytałem ten. Książkę pożyczyłem dla zabicia czasu z półki mamy i podobnie jak w przypadku Jednym zaklęciem, nie wiedziałem, że jest to trzeci tom większej historii. Mimo to nie miałem problemu aby dobrze się bawić czytając. Całość to czysta akcja pomieszana z sensacją i thrillerem. Historia związana z wirusem, niebezpiecznym antagonistą oraz ścigającą go agencją wywiadowczą kojarzyła mi się z filmami jakie oglądałem za dzieciaka. Bohaterowie też zostali całkiem ciekawie nakreśleni i każdy na swój sposób pokazywał własne metody działania, a przy tym miejscami tarcia między sobą. Najbardziej zapamiętałem z bohaterów w sumie agenta, który stracił rodzinę i stał się przez to dosyć zgorzkniały i agentkę, która była niemal jego przeciwieństwem. Dobrze się bawiłem i zupełnie nie nudziłem dzięki ciągłej akcji. Ponadto mimo, że nie przeczytałem poprzednich tomów nie wpłynęło to dla mnie w żaden sposób na jakość tej historii.

Fałszywy obraz, wciągająca akcja, fajni bohaterowie. Warto przeczytać "Straż nocna", bezcenny obraz Rembrandta, wypożyczony z Rijksmuseum w Amsterdamie, znika w tajemniczy sposób w drodze do Nowego Jorku; jego miejsce zajmuje doskonała kopia. Mike Graham i Sabrina Carver z UNACO muszą nie tylko pochwycić genialnego fałszerza, ale również odnaleźć oryginał, który prawdopodobnie znajduje się teraz w prywatnej kolekcji. Trop prowadzi do górskiej fortecy położonej koło Rio de Janeiro. Powieść z 1989r. ( zebrana przez Alastair’a MacNeilla), w wyborny sposób zekranizowana w 1995r. W role skutecznych agentów UNACO wcielili się Pierce Brosnan i Alexandra Paul.

„48 godzin” Alistaira MacLeana (oryg. When Eight Bells Toll) to jedna z najbardziej dopracowanych i filmowych powieści autora, w której spotykają się wszystkie jego znaki rozpoznawcze: wartka akcja, klaustrofobiczne napięcie, ironiczny bohater i misternie skonstruowana intryga. To klasyka literatury sensacyjnej, w której zimne morze, mgła i zdrada stają się tłem dla walki człowieka z bezwzględnym wrogiem – i z własnym strachem. Fabuła książki koncentruje się wokół serii tajemniczych zniknięć statków przewożących złoto w wodach północnej Szkocji. Brytyjski rząd wysyła na miejsce swojego agenta – Philipa Calverta – który ma odkryć, kto stoi za zorganizowaną akcją piracką. Z pozoru to zwykła misja wojskowa, ale szybko okazuje się, że sprawa sięga o wiele głębiej: za morskimi napadami kryje się sieć korupcji, szpiegostwa i zdrad, w którą uwikłani są zarówno przestępcy, jak i wpływowe osobistości. MacLean doskonale rozgrywa ten motyw: zło nie przychodzi z zewnątrz, lecz rodzi się w cieniu władzy i chciwości. Agent Calvert, działając w ukryciu, staje się świadkiem, jak zdrada i moralne kompromisy rozkładają nawet tych, którzy powinni stać na straży prawa. Wraz z odkrywaniem kolejnych faktów napięcie rośnie, a czytelnik coraz bardziej wciągany jest w mroczny świat północnych zatok, w których nikt nie mówi prawdy. Konstrukcja powieści jest niezwykle przemyślana – MacLean prowadzi narrację z chirurgiczną precyzją. Każdy rozdział kończy się mocnym akcentem, każdy dialog jest celny i służy przesuwaniu akcji naprzód. Surowe krajobrazy szkockich fiordów stają się niemal metaforą samej historii – piękne, ale groźne, pozornie spokojne, a w rzeczywistości pełne tajemnic. Autor po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o morzu jak nikt inny – nie romantyzuje go, lecz ukazuje jego bezlitosną potęgę i chłód. Bohaterowie są typowo „macleanowscy”: silni, inteligentni, z sarkastycznym poczuciem humoru, ale też z ludzkimi słabościami. Philip Calvert nie jest nieomylnym herosem – to człowiek zmęczony, zraniony, ale mimo wszystko wierny zasadom. Dzięki temu książka zyskuje psychologiczną wiarygodność, a napięcie nie wynika tylko z akcji, ale i z emocjonalnych konfliktów postaci. „48 godzin” to również znakomite studium moralne – o tym, że granica między prawem a przestępstwem bywa niebezpiecznie cienka, a prawdziwe bohaterstwo polega często na zachowaniu zimnej krwi i przyzwoitości w świecie, który dawno o nich zapomniał. W tym sensie powieść wykracza poza ramy czystej sensacji – staje się refleksją o lojalności i zdradzie w czasach, gdy obie te wartości mają wysoką cenę. Styl MacLeana pozostaje niepodrabialny: oszczędny, klarowny i niezwykle dynamiczny. Autor nie rozprasza się długimi opisami – zamiast tego tworzy napięcie poprzez rytm, niedopowiedzenia i inteligentne dialogi. Każde słowo ma znaczenie, a tempo akcji nie spada ani na chwilę. „48 godzin” to thriller w najlepszym znaczeniu tego słowa: inteligentny, wyważony i pełen napięcia, a przy tym pozbawiony przesady. MacLean pokazuje, że nie potrzeba efektów specjalnych, by utrzymać uwagę czytelnika – wystarczy świetna historia, wiarygodne postaci i atmosfera, w której można niemal poczuć sól morskiej bryzy i ciężar niewypowiedzianych sekretów. To jedna z najlepszych i najbardziej reprezentatywnych powieści Alistaira MacLeana – błyskotliwa, trzymająca w napięciu i dojrzała. Dla miłośników klasycznej literatury sensacyjnej to lektura obowiązkowa, a dla wszystkich innych – doskonałe przypomnienie, że dobrze napisana powieść przygodowa potrafi być równie głęboka i emocjonująca jak najlepszy dramat psychologiczny.

Nie byłoby Wieży zakładników, gdyby nie pech Alistaira MacLeana. Jego powieści w latach 70. sprzedawały się bardzo dobrze, ale filmy kręcone na ich podstawie rozczarowywały. Nie przyciągały widzów do kin. Rozczarowany tym MacLean postanowił nawiązać współpracę z czołowymi stacjami telewizyjnymi i przygotował dla nich kilka 30-stronicowych treatmentów. Innymi słowy pomysłów na scenariusze. To właśnie Wieża zakładników spodobała się najbardziej i została też zekranizowana jako pierwsza. Scenariusz na bazie pomysłu MacLeana napisał Robert Carrington. Jego pracę z kolei wykorzystał John Denis, przygotowując książkę, która trafiła do sklepów tuż przed premierą filmu. Okazała się na tyle udana, że całą procedurę powtórzono jeszcze kilkukrotnie, choćby z Air Force One zaginął. Co ciekawe, do Polski obie powieści trafiły jeszcze w latach 80. Wieża zakładników opowiada historię wytrawnego gangstera i złodzieja, Smitha, który chce przejść do historii jako najbardziej efektowny z przestępców. Przygotowuje skomplikowaną akcję, licząc na olbrzymi okup. Międzynarodowy wywiad dowiaduje się jednak o jego planach i dlatego podrzuca mu kilku współpracowników. Ludzi, którzy jeszcze do niedawna stali po stronie zła, ale teraz mają okazję odzyskać dobre imię. Odpłacić ojczyźnie. Książeczka nie jest gruba, za to nieźle napisana i dobrze przetłumaczona przez Roberta Ginalskiego. Nie wszystkim pewnie spodoba się naciągana historia, ale autorzy tak ją opowiadają, że wciąga i trzyma w napięciu. Wieża zakładników to jedna z tych powieści, od których trudno się oderwać. Akcja jest wartka i niekiedy zaskakująca, a bohaterów da się lubić. Na pewno wolniej się starzeje niż film, który wraz z upływem lat stracił większość swoich atutów… Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

W swojej klasie - książka rewelacja. Pozbawiony skrupułów kapitan i jego szurnięta załoga, do której trafia jeden w miarę normalny oficer marynarki z grupą szturmową nieco tylko mniej szurniętych wojaków. Razem ruszają rozwalającą się łajbą, by szkodzić szkopom i zarabiać przy okazji fortunę. Gdy czytałem jako nastolatek, rżałem ze śmiechu. Śmiała się moja siostra. Śmiali się moi rodzice. Po latach dałem do przeczytania córce, sądząc, że podtrzyma rodzinną tradycję przynajmniej chociaż trochę chichocząc, ale nie, jej powieść nie podeszła. Ech, ta młodzież...

Kiedy pierwszy raz zaczytywałem się MacLeanem moja opinia o nim zjeżdżała w dół z każdą kolejną przeczytaną książką. Po pierwszej byłem zachwycony, a potem okazało się, że są pisane wg jednego schematu. Ta też jest wg schematu i właściwie w trakcie czytania rozczarowywała mnie coraz bardziej, aż... no, zakończenie mnie zaskoczyło.

Historia jednej operacji agenta CIA służbowo czytającego książki, wykonanej z własnej inicjatywy. Jakże skondensowana treść, blisko realiów, żadnych pobocznych opowieści. I tylko fakt, że agent nie szkolony do działań operacyjnych wymierza sprawiedliwość, świadczy o tym, że jest to fikcja literacka. Film z Redfordem był znakomity, może dlatego ta książka już tak nie wciąga.

Czytałam na Kindle, co było mniej przyjemne jak na papierze. Kryminał wydał mi się dość klasyczny. Może nie tak starawy jak kryminały George'a Simenon, ale jednak trochę w tym stylu. Główny bohater, zawodowy zabójca wzbudził moją sympatię i chciałam, by mu się udało.

Najlepszy czarny kryminał, jaki w życiu przeczytałem. Motyw zgorzkniałego samotnego detektywa doprowadzony do perfekcji. Detektyw ucieka przed problemami do opanowanej przez hipisów greckiej wyspy. Nie znazna tam jednak spokoju, bo raj na ziemi okazuje się piekłem. Dla mnie wybitna książka, fantastyczny klimat opanowanej przez hipisów rajskiej wyspy. Do tego podstarzały detektyw, który usiłuje się wśród nich odnaleźć, lecz nie może tam znaleźć miejsca. Czytałem kilka razy. Mało znana książka, warto sięgnąć

Fajnie się czyta. Coś jak Higgins czy MacLean. Fajna historia. Wymyślona, oparta o faktycznie istniejącą jednostkę Luftwaffe. Bardzo dobra powieść sensacyjna z motywem wojennym, okraszona popularnym wątkiem romantycznym i dramatycznym. Dla każdego znajdzie się coś co polubi.

Jak na Roberta Ludluma spodziewalem sie wiecej, ale nie jest az tak zle. Dobra ksiazka szpiegowska. Akcja sensacyjna typowa dla Ludluma. II wojna swiatowa, wojna szpiegow amerykanskich, niemieckich oraz zydowskich. Glowny bohater bierze udzial w transakcji pomiedzy dwoma wrogami, USA i faszystowskimi Niemcami, w ktorej gospodarzem i glownym organizatorem jest zyd, ktory wierzy w wielka rzesze niemiecka. Ksiazka trzyma w napieciu, od poczatku do konca, aczkolwiek czasami powiesc sprawia wrazenie za bardzo zdezorganizowanej. Jest takze watek milosci, pomiedzy glownym bohaterem a przybrana corka ambasadora Stanow Zjednoczonych w Argentynie, Joan. Akcja wiekszej czesci powiesci dzieje sie w Buenos Aires, Paryzu Ameryki Poludniowej. Dla fanow Ludluma lektura obowiazkowa.

Na początku lektury mocno przebija się poczucie, że ruchy i decyzje bohaterów nie mają większego sensu. Łatwo to jednak wybaczyć dzięki niesamowicie wartkiej akcji, która nie daje czasu na wgłębianie się w mniej istotne szczegóły. Książka potrafi niejednokrotnie zaskoczyć a samo zakończenie, chociaż nie specjalnie efektowne, ma w sobie więcej głębi niż spodziewałbym się tego po książce sensacyjnej.

Gatunkowy klasyk, choć nierówny. Pierwszą połowę, czyli przygotowania do akcji czyta się znakomicie. Niestety, im bliżej finałowego zamieszania, tym cała historia wytraca impet. Pojawiają się dodatkowe, zupełnie niepotrzebne postacie, główni bohaterowie, zamiast załatwić sprawę szybko, wikłają się w dziwne działania poboczne - w efekcie zakończenie okazuje się nieco rozczarowujące. Być może filmowa adaptacja jest lepsza, akurat w tym gatunku pozwala ona często wydobyć konkret z całej historii - patrz Rambo. Zobaczymy!

"dzień szakala" wypatrzyłem kilka lat temu na półce regału bookcrosingowego podczas oczekiwania na wizytę lekarską w przychodni. przygarnąłem od razu. po książkę sięgnąłem jednak dopiero po śmierci mistrza. o czym jest ta książka? chyba każdy fan literatury wie. o Szakalu, który za niemałe pieniądze bierze mokrą robotę i zmierza sprzątnąć francuskiego prezydenta De gaulle'a. przeszkadza mu w tym komisarz Lebel. Frederick Forsyth pisząc tę powieść był w szczytowej formie. historia opisana na kartach jest przedstawiona szczegółowo i co najważniejsze spójnie z rzeczywistością. czytałem z wypiekami na twarzy. w pewnym momencie nie umiałem się oderwać. uważam, że każdy fan literatury, obojętnie jakiej, powinien znać tę pozycję.

Jedna z najslynniejszych powiesci Fredericka Forsytha przenosi nas do Niemiec w poczatkowych latach 60-tych. Dziennikarz Peter Miller przypadkowo wchodzi w posiadanie pamietnika, ktory pozostawia po sobie, popelniwszy samobojstwo, byly wiezien obozu koncentracyjnego w Rydze, zyd z pochodzenia. Peter po dokladnym zapoznaniu sie z tymi danymi postanawia wytropic bylego kata z tegoz obozu Eduarda Roschmanna. Nie podejrzewa nawet z jak duzym niebezpieczenstwem staje twarza w twarz. Przy okazji odkrywa organizacje Odessa, ktora jest bardzo bogata instytucja, nieoficjalna oczywiscie, ktora pomaga w ukrywaniu sie i ucieczkach z kraju bylym nazistom. Roschman ma takze decydujace znaczenie dla panstwa zydowskiego, poniewaz jest kluczowa persona w przygotowaniu rakiet naprowadzajacych dla Egiptu w nadchodzacej wojnie z Izraelem. Z tego tez powodu izraelski kontrwywiad takze szuka Eduarda, z czasem tez wspolpracujac przypadkowo z Millerem. Doskonaly thriller, wciaga od samego poczatku i trzyma w napieciu do samego konca. Zdarzaja sie oczywiscie male niedociagniecia, lecz pomimo tego warto przeczytac. Polecam.

Skończyłam tę książkę z poczuciem szczęścia, miałam szczerze dość okropieństw w niej zawartych. Na dodatek to bardzo długa powieść, 500 stron tekstu. Muszę jednak przyznać – jest świetna. Dlaczego się tak umęczyłam? To przez mnóstwo drastycznych scen z okresu walk Amerykanów w kampanii na wyspie Guadalcanal w czasie II wojny światowej w 1942 roku. Czyta się jak reportaż, Autor sam tam walczył, ale zapewnia, że to fikcja literacka. Zaczyna się od desantu wojsk na plaży, potem jest morderczy marsz i trudy życia koszarowego, w ekstremalnych warunkach klimatycznych. Następnie to już walki z Japończykami. Trudno jest znieść opisy śmierci w boju kolejnych żołnierzy, także przeciwników. Szczególnie drastyczne jest umieranie na polu walki oraz zabijanie bezbronnych, poddających się Japończyków, znęcanie się nad rannymi, okradanie ich („zbieranie pamiątek”) i bezczeszczenie zwłok, w tym wyrywanie zabitym złotych zębów. Amerykańscy żołnierze w szale walki traktują życie tak jakby nie było nic warte, a Japończycy byli półludźmi. Autor pokazuje wojnę z bliska, w najdrobniejszych szczegółach. Śledzimy losy kompanii C-jak-Charlie od desantu ze statku poprzez 3 dni bitwy aż do w miarę spokojnego życia jednostki po zakończeniu działań wojennych. Tutaj szczególnie widać różne głupie zachowania żołnierzy, głównie ciągłe picie na umór oraz ambicjonalne awantury i sprzeczki. Większość żołnierzy jest negatywnie nastawiona do wojny, panuje strach, później zobojętnienie i często bezmyślne okrucieństwo wobec Japończyków. Walczący mężczyźni cieszą się z odniesienia małych ran, licząc na odesłanie z frontu gdzieś na tyły lub powrót do kraju. Widzimy rozgoryczenie żołnierzy wobec błędnych decyzji dowódców lub ich jawnej niesprawiedliwości, chore ambicje pułkownika, w tym odesłanie kapitana Steina, trafnie widzącego sytuację, a docenionego dopiero po czasie przez podkomendnych. Szczegóły bitwy, ruchy wojsk i opisy walki były dla mnie zupełnie nieciekawe. Co innego to wnikliwie odmalowane sylwetki żołnierzy i oficerów, ich charaktery i trudne stosunki między nimi. Autor pokazuje mężczyzn na wojnie, ich rywalizację, udawanie, poniżanie a przede wszystkim strach. Niestety, miałam trudności z rozróżnianiem i zapamiętywaniem żołnierzy, ze względu na ich mnogość oraz podobnie brzmiące nazwiska: Bell, Doll, Dale, Bead, Beck, Blane itp. To porywająca, wciągająca a jednocześnie prosta proza, napisana klarownym językiem, bogata w szczegóły, przemyślenia i znaczenia. Pokazuje wojnę bez patosu, z punktu widzenia zwykłych żołnierzy, którzy nie mieli pojęcia w co zostaną wplątani. Porażający i dobitny manifest przeciw wojnie. Chociaż motto książki już nie jest takie jednoznaczne. Korzystałam z audiobooka w świetnej interpretacji Adriana Perdjona. Słuchało się wspaniale. Obejrzałam też film w reżyserii Terrence’a Malicka, z 1998 roku i nie zrobił na mnie takiego wrażenia jak książka. Jest inaczej skonstruowany, mniej realistyczny, bardziej mistyczny. Nie podobało mi się zastąpienie postaci kapitana Steina innym oficerem, a już zupełnie nie pasowały mi przepiękne zdjęcia krajobrazów, chociaż rozumiem, że wojna nie powoduje ich zniknięcia. Po prostu gwiazdorski film wydał mi się mało przekonywujący, wobec wspaniałości powieści. Książka trudna emocjonalnie, ale nie żałuję tej lektury. Tym, którzy jeszcze jej nie znają i nie boją się okropieństw wojny – gorąco polecam. Cytat: „„Własność. Własność. Wszystko dla własności”. Albowiem to było to; o to tylko chodziło. Własność jednego człowieka czy innego człowieka. Jednego narodu czy innego narodu. Wszystko to zrobiono i robiono dalej w imię własności. Jakiś naród pragnął więcej własności, uważał, że jej potrzebuje i pewnie potrzebował, a jedynym sposobem jej uzyskania było odebrać ją innym narodom, które już rościły sobie do niej prawo. Po prostu na planecie nie było już własności niczyjej, to wszystko.” – s. 59

Ależ ja się tym zaczytywałem we wczesnej młodości – za rządów tow. Gierka Edwarda. Wtedy każdy z nas marzył, by latać na brytyjskich bombowcach i nawalać z góry w Niemiaszków Chciałbym bardzo mieć nadzieję, że dzisiejsi rówieśnicy mnie ówczesnego chcieliby teraz ramię w ramię z braćmi Ukraińcami bronić ich wolności.

Czytałam tę książkę po raz pierwszy wiele lat temu i wówczas zachwyciła mnie swoją wartką akcją i niesamowitym klimatem. W końcu mamy tu samolot pasażerski, rozbity wysoko w Andach, mamy komunistycznych złoli, którzy będą próbowali ocalonych rozbitków pozabijać, mamy wreszcie zdeterminowanych bohaterów, którzy z pozornie beznadziejnej sytuacji jednak potrafią jakoś się wykaraskać. A wszystko dzięki nieco wykpionemu historykowi, znawcy od średniowiecznych pól bitewnych... Kiedy jednak przeczytałam ją po raz kolejny, bogatsza o wiedzę i obycie w świecie literatury, kultury i historii, po tych zachwytach, niestety, nie było już śladu. Jasne, powieść trzyma w napięciu, obfituje w dramatyczne zwroty akcji, no i klimat nadal ma świetny (ta mordercza wędrówka przez górskie szczyty). Ale jest z nią trochę tak, jak z filmami sensacyjnymi z lat 80. ubiegłego wieku: ocierają się momentami niemal o fantastykę i choć mogą trzymać w napięciu, często wywołują na twarzy uśmiech politowania ;) Dobra powieść sensacyjna, ale nic więcej. Zepsułam sobie jeden z moich literackich mitów z młodości ;)

Dobrze napisana, interesująca fabuła, trzymająca w napięciu, ale też i refleksyjna. Opowieść nie wydaje się nieaktualna, mimo że umieszczona w latach 70. XX wieku. Lektura tej książki dała taką dawkę emocji, jakiej nie doznałam od dawna w czasie lektury współczesnej literatury.