Nocna Straż

„48 godzin” Alistaira MacLeana (oryg. When Eight Bells Toll) to jedna z najbardziej dopracowanych i filmowych powieści autora, w której spotykają się wszystkie jego znaki rozpoznawcze: wartka akcja, klaustrofobiczne napięcie, ironiczny bohater i misternie skonstruowana intryga. To klasyka literatury sensacyjnej, w której zimne morze, mgła i zdrada stają się tłem dla walki człowieka z bezwzględnym wrogiem – i z własnym strachem. Fabuła książki koncentruje się wokół serii tajemniczych zniknięć statków przewożących złoto w wodach północnej Szkocji. Brytyjski rząd wysyła na miejsce swojego agenta – Philipa Calverta – który ma odkryć, kto stoi za zorganizowaną akcją piracką. Z pozoru to zwykła misja wojskowa, ale szybko okazuje się, że sprawa sięga o wiele głębiej: za morskimi napadami kryje się sieć korupcji, szpiegostwa i zdrad, w którą uwikłani są zarówno przestępcy, jak i wpływowe osobistości. MacLean doskonale rozgrywa ten motyw: zło nie przychodzi z zewnątrz, lecz rodzi się w cieniu władzy i chciwości. Agent Calvert, działając w ukryciu, staje się świadkiem, jak zdrada i moralne kompromisy rozkładają nawet tych, którzy powinni stać na straży prawa. Wraz z odkrywaniem kolejnych faktów napięcie rośnie, a czytelnik coraz bardziej wciągany jest w mroczny świat północnych zatok, w których nikt nie mówi prawdy. Konstrukcja powieści jest niezwykle przemyślana – MacLean prowadzi narrację z chirurgiczną precyzją. Każdy rozdział kończy się mocnym akcentem, każdy dialog jest celny i służy przesuwaniu akcji naprzód. Surowe krajobrazy szkockich fiordów stają się niemal metaforą samej historii – piękne, ale groźne, pozornie spokojne, a w rzeczywistości pełne tajemnic. Autor po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o morzu jak nikt inny – nie romantyzuje go, lecz ukazuje jego bezlitosną potęgę i chłód. Bohaterowie są typowo „macleanowscy”: silni, inteligentni, z sarkastycznym poczuciem humoru, ale też z ludzkimi słabościami. Philip Calvert nie jest nieomylnym herosem – to człowiek zmęczony, zraniony, ale mimo wszystko wierny zasadom. Dzięki temu książka zyskuje psychologiczną wiarygodność, a napięcie nie wynika tylko z akcji, ale i z emocjonalnych konfliktów postaci. „48 godzin” to również znakomite studium moralne – o tym, że granica między prawem a przestępstwem bywa niebezpiecznie cienka, a prawdziwe bohaterstwo polega często na zachowaniu zimnej krwi i przyzwoitości w świecie, który dawno o nich zapomniał. W tym sensie powieść wykracza poza ramy czystej sensacji – staje się refleksją o lojalności i zdradzie w czasach, gdy obie te wartości mają wysoką cenę. Styl MacLeana pozostaje niepodrabialny: oszczędny, klarowny i niezwykle dynamiczny. Autor nie rozprasza się długimi opisami – zamiast tego tworzy napięcie poprzez rytm, niedopowiedzenia i inteligentne dialogi. Każde słowo ma znaczenie, a tempo akcji nie spada ani na chwilę. „48 godzin” to thriller w najlepszym znaczeniu tego słowa: inteligentny, wyważony i pełen napięcia, a przy tym pozbawiony przesady. MacLean pokazuje, że nie potrzeba efektów specjalnych, by utrzymać uwagę czytelnika – wystarczy świetna historia, wiarygodne postaci i atmosfera, w której można niemal poczuć sól morskiej bryzy i ciężar niewypowiedzianych sekretów. To jedna z najlepszych i najbardziej reprezentatywnych powieści Alistaira MacLeana – błyskotliwa, trzymająca w napięciu i dojrzała. Dla miłośników klasycznej literatury sensacyjnej to lektura obowiązkowa, a dla wszystkich innych – doskonałe przypomnienie, że dobrze napisana powieść przygodowa potrafi być równie głęboka i emocjonująca jak najlepszy dramat psychologiczny.

Kiedy pierwszy raz zaczytywałem się MacLeanem moja opinia o nim zjeżdżała w dół z każdą kolejną przeczytaną książką. Po pierwszej byłem zachwycony, a potem okazało się, że są pisane wg jednego schematu. Ta też jest wg schematu i właściwie w trakcie czytania rozczarowywała mnie coraz bardziej, aż... no, zakończenie mnie zaskoczyło.

„Air Force One zaginął” Alistaira MacLeana to jedna z najbardziej widowiskowych, a zarazem dopracowanych powieści sensacyjnych autora. Tym razem mistrz thrillera przenosi czytelnika w sam środek geopolitycznej gry o najwyższą stawkę — życie prezydenta Stanów Zjednoczonych i bezpieczeństwo całego świata. Fabuła zaczyna się od wiadomości, która wstrząsa światem: prezydencki samolot, Air Force One, znika z radarów podczas lotu nad Atlantykiem. Oficjalnie mówi się o katastrofie, ale wkrótce okazuje się, że nie wszystko jest takie, jak się wydaje. Na pokładzie samolotu znajdowała się nie tylko głowa państwa, ale i grupa agentów ochrony oraz wysoko postawionych doradców — a zaginiecie maszyny to zaledwie początek spisku o globalnym zasięgu. MacLean od pierwszych stron prowadzi narrację z typową dla siebie precyzją i mistrzowskim wyczuciem napięcia. Każdy rozdział kończy się niedopowiedzeniem, każdy dialog coś ukrywa. Autor doskonale buduje atmosferę rosnącego niepokoju — od momentu zniknięcia samolotu, przez polityczne spekulacje i fałszywe tropy, aż po dramatyczne sceny akcji, rozgrywające się na morzu i w powietrzu. To, co wyróżnia tę powieść na tle innych książek MacLeana, to doskonałe połączenie technicznego realizmu z psychologiczną grą. Autor dba o szczegóły — opisuje procedury wojskowe, komunikację radiową, systemy zabezpieczeń i reakcję władz w sposób przekonujący i niemal dokumentalny. Jednocześnie nie zapomina o człowieku: w centrum fabuły znajdują się ludzie postawieni w sytuacjach ekstremalnych — lojalni, lecz przerażeni, odważni, ale zmuszeni do podejmowania niemożliwych decyzji. MacLean nie byłby sobą, gdyby nie wplótł w historię kilku błyskotliwych zwrotów akcji. W pewnym momencie czytelnik zaczyna się zastanawiać, kto tak naprawdę pociąga za sznurki, komu można ufać i czy prezydent rzeczywiście jest ofiarą… czy może graczem. Fabuła nabiera głębi — staje się nie tylko opowieścią o politycznym kryzysie, ale też refleksją nad odpowiedzialnością, władzą i moralnością w świecie, gdzie granice między dobrem a złem są coraz mniej wyraźne. Styl MacLeana jest jak zawsze oszczędny i klarowny, a przy tym niesamowicie sugestywny. Dialogi tną jak brzytwa, opisy są precyzyjne, a tempo akcji nie pozwala na oddech. To powieść, którą czyta się jednym tchem — z napięciem, ale i z podziwem dla konstrukcji, w której wszystko jest logicznie poukładane jak w najlepszym scenariuszu filmowym. „Air Force One zaginął” to książka, która pokazuje, że MacLean potrafił przewidywać współczesne lęki — strach przed utratą kontroli, przed zdradą z wnętrza systemu, przed światem, w którym nawet najpotężniejsi mogą zniknąć bez śladu. To historia nie tylko o samolocie, ale o ludzkiej ambicji, odwadze i słabości. Jednym słowem — to MacLean w pełni formy: precyzyjny, przenikliwy i niesamowicie wciągający. Powieść pozostaje aktualna mimo upływu lat, bo mówi o uniwersalnym zagrożeniu — o tym, jak cienka bywa granica między bezpieczeństwem a katastrofą.

Alistair MacLean - autor mojej młodości. Przeczytałem wszystkie wydane w Polsce książki jego autorstwa i książki na bazie scenariuszy filmowych. Są pozycje bardzo dobre, dobre, średnie i słabe. Zawsze występuje super bohater który walczy ze złem, a jego przygody porównać można z Jamesem Bondem. Większość z nich to pozycje sensacyjne ale i trafiły się opowiadania morskie jaki i zbeletryzowana forma biografii kapitana Cooka. Jak wskazuje tytuł akcja dzieje się w Paryżu gdzie genialny przestępca planuje uwięzić matkę prezydenta USA. Jak zwykle wmiesza się w to nasz superboharer. Fajnie się czyta, oczywiści jeśli się w nią nie wgłębimy zbyt głeboko.

Podobnie jak w przypadku kilku innych tytułów minęły lata odkąd czytałem ten. Książkę pożyczyłem dla zabicia czasu z półki mamy i podobnie jak w przypadku Jednym zaklęciem, nie wiedziałem, że jest to trzeci tom większej historii. Mimo to nie miałem problemu aby dobrze się bawić czytając. Całość to czysta akcja pomieszana z sensacją i thrillerem. Historia związana z wirusem, niebezpiecznym antagonistą oraz ścigającą go agencją wywiadowczą kojarzyła mi się z filmami jakie oglądałem za dzieciaka. Bohaterowie też zostali całkiem ciekawie nakreśleni i każdy na swój sposób pokazywał własne metody działania, a przy tym miejscami tarcia między sobą. Najbardziej zapamiętałem z bohaterów w sumie agenta, który stracił rodzinę i stał się przez to dosyć zgorzkniały i agentkę, która była niemal jego przeciwieństwem. Dobrze się bawiłem i zupełnie nie nudziłem dzięki ciągłej akcji. Ponadto mimo, że nie przeczytałem poprzednich tomów nie wpłynęło to dla mnie w żaden sposób na jakość tej historii.

Już od 30 lat bawią mnie przygody kpt. Trappa i jego barwnej załogi. Pierwszą część kupiłem na rozkładanym stoliczku na ulicy latem 1990 r. Bo przygody kpt. Trappa idealnie nadają się na wakacyjna lekturę, którą czyta się lekko łatwo i przyjemnie. Kiedy kupiłem tę książkę i zacząłem ja z rozbawieniem czytać, to w radiu P. Fronczewski właśnie ja czytał jako jednego z pierwszych e- boków. Wracając jednak do samej książki to jest napisana lekkim piórem i dobrze się sprawdza jako książka na tzw. plażę. Akcja jest bardzo dobrze osadzona w realiach II wojny światowej a autor świetnie zna się na uzbrojeniu ( bodajże tylko raz w 3 części przygód pomylił kaliber armaty Tygrysa z 88 mm zrobił 75 mm. ) ale to jest szczegół. Jednak wg mnie największym atutem tej książki jest duża dawka humoru, nie zawsze najwyższych lotów, ale zawsze. Obok kpt Trappa najbarwniejszą postacią jest Kluczowy Personel czyli Gorbals Wullie i jego szkocki akcent. Czy ktoś z szanownych czytelników, zauważył, że nie wiadomo jak ma na imię narrator czyli I oficer Miller. Dobrej zabawy i miłej lektury.

Pamiętam z dawnych lat. To było coś! Co ciekawe, w Polsce zostały wydane (z kolekcji: Grand Succès) wszystkie książki (dziesięć) o przygodach Harry'ego Shulza . Dziwna jest tutaj ta numeracja, np. owszem, "Wendeta" to tom 14, ale w całej kolekcji "Grand Succès" (22 tytuły) a nie w serii książek z Harrym, która liczy ich tylko 10 i jest zawarta we wspomnianej kolekcji. "Wendeta" to 9. książka a "Topór kata" to 10. książka z Harrym i stanowi 18. tom w kolekcji Grand Succès.

Ta książka jest jak rzep. Raz ją człowiek weźmie w dłonie, odłożyć nie sposób. Przyczepia się jak ten rzep do psiego ogona. Gdzie się człek nie ruszy, książka wciąż z nim. Kuchnia, łóżko, toaleta, sklepowa kolejka, miejscówka w autobusie... I najciekawsze, że choć pozycja ta liczy już sobie ponad czterdziestkę (1974 rok), brak w niej wymyślnych gadżetów godnych najbardziej amerykańskiego z amerykańskich agentów; trup, choć owszem, ściele się, to ani nie gęsto, ani nie brocząc widowiskowo krwią na co drugiej kartce; chociaż nie uświadczysz, czytelniku, wysadzania w powietrze, pikujących samolotów, robotów, szmerów, bajerów, i tak lektura wciśnie Cię w fotel. Bo czyta się to jednym tchem. Na wdechu. I jakiś malkontent być może rzekłby z grymasem na twarzy, że "trąci toto myszką", ale osobiście nawet tę myszkę potraktowałabym jako jeszcze jedną zaletę. Rewelacyjna książka. Prawdziwa perełka.

Najlepszy czarny kryminał, jaki w życiu przeczytałem. Motyw zgorzkniałego samotnego detektywa doprowadzony do perfekcji. Detektyw ucieka przed problemami do opanowanej przez hipisów greckiej wyspy. Nie znazna tam jednak spokoju, bo raj na ziemi okazuje się piekłem. Dla mnie wybitna książka, fantastyczny klimat opanowanej przez hipisów rajskiej wyspy. Do tego podstarzały detektyw, który usiłuje się wśród nich odnaleźć, lecz nie może tam znaleźć miejsca. Czytałem kilka razy. Mało znana książka, warto sięgnąć

To moja pierwsza w życiu książka Ludluma. To całkiem niezły kryminał obsadzony w realiach II Wojny Światowej. Ludlum stara odpowiedzieć na pytanie, do czego zdolni są śmiertelni wrogowie, którzy mogą liczyć na swoją wzajemną pomoc. Główny bohater David Spaulding - selektywnie wybrany agent USA działający w Lizbonie, nieświadomy spisku, w który potajemnie został wciągnięty ma wziąć udział w transakcji, która dopomóc ma USA w wygraniu wojny z Państwami Osi. Kierowany patriotycznym obowiązkiem Spaulding z wielkim zaangażowaniem bierze się do roboty nie mając pojęcia o tym, że na drugiej szali postawiony jest zysk śmiertelnego wroga. Uświadomiony przez żydowskie podziemie Spaulding odnajduje wreszcie prawdziwy sens jego wizyty w Buenos Aires i staje przed moralnym dylematem. W tle poznaje przysposobioną córkę amerykańskiego ambasadora, w której bez pamięci się zakochuje, i w której odnajduje wreszcie sens własnego życia. Książka kończy się moralnym zwycięstwem głównego bohatera, który własne sumienie stawia ponad interesami państwowymi. Na pewno dużym plusem książki jest dosyć wartka akcja. Co prawda w na początku, przez dosyć długi czas czytelnik poznaje głównego bohatera w niezwiązanych z głównym tematem sytuacjami z Lizbony - ma to jednak na celu określenie charakteru Spauldinga. Kolejnym plusem jest również wątek miłosny - niezbyt nachalny i dosyć prawdziwy. Podczas lektury łapałem podobieństwa do przygód Jamesa Bonda - co dla mnie osobiście było plusem. Minusem tej książki są jednak przeskoki w akcji, których nie do końca mogłem zrozumieć. Czasami wydawało mi się, że autor zakłada, że czytelnik ma dosyć dobry poziom dedukcji i pewne rzeczy samemu trzeba sobie wyobrażać co zakłóca nieco odbiór tej książki. Reasumując - jak na pierwszą książkę Ludluma w mojej czytelniczej przygodzie - wypada ona całkiem dobrze. Myślę, że chętnie zapoznam się z innymi kryminałami tego autora.

Na początku lektury mocno przebija się poczucie, że ruchy i decyzje bohaterów nie mają większego sensu. Łatwo to jednak wybaczyć dzięki niesamowicie wartkiej akcji, która nie daje czasu na wgłębianie się w mniej istotne szczegóły. Książka potrafi niejednokrotnie zaskoczyć a samo zakończenie, chociaż nie specjalnie efektowne, ma w sobie więcej głębi niż spodziewałbym się tego po książce sensacyjnej.

Całkiem nieźle napisany kryminał w starym stylu. Wielowątkowa opowieść, która zaczyna się dwoma morderstwami popełnionymi w czasie II Wojny Światowej, a kończy czterdzieści lat później w Grecji i na wrzosowiskach Wielkiej Brytanii. Czyta się płynnie, mnogość postaci nie przeszkadza, a fabuła nie jest za bardzo przerysowana.

Pewnie to stąd, że zatrzymałem się na początku lat 90-tych na Ludlumie, ale jakoś tak się złożyło, że na Bagleya trafiłem przypadkiem kilka lat temu gdy potrzebowałem pilnie czegoś lekkiego do czytania, bo groziło mi oglądanie telewizora. Padło na "Na równoważni" i bardzo mi się spodobało. Później było coś jeszcze, a trzy dni temu z nudów wygrzebałem "Cytadelę w Andach". I znów mogę tylko pochwalić tego autora. W swoim gatunku prawdziwe mistrzostwo. Profilaktycznie - gdyby znów mi się nudziło - zamówiłem dziś po średnio 4,5 zł sztuka jeszcze kilka książek Bagleya.

Ekscytujący thriller wojenny, który przenosi czytelnika w czasy II wojny światowej. Książka opowiada fikcyjną historię niemieckiego planu porwania Winstona Churchilla, co stanowi doskonały punkt wyjścia do pełnej napięcia fabuły. Higgins znakomicie łączy elementy szpiegostwa, wojny i politycznych intryg, tworząc historię pełną zwrotów akcji i nieoczekiwanych wydarzeń. Postacie są dobrze nakreślone, złożone i przekonujące, co wzmacnia emocjonalny ładunek książki.

Bardzo ciekawa fabuła(taki dawny James Bond), w której mamy do czynienia ze światem przestępczym(uwalnianie więźniów z kamieniołomów,więzień i dalszego ich przemytu). Poznajemy Paula Chavasse'a agenta Wydziału Scotland Yardu,który otrzymuje za zadanie ochrony więźnia, którego podejrzewano o próbę ucieczki z najbardziej strzeżonego więzienia. W tym celu trafia za kratki do celi z więźniem którego ma chronić. Poznając go ,zaprzyjaźnia się z nim i udaje się w podróż (ucieczka), bardzo zawiła,intrygująca drogą do wolności ,najeżona różnymi wypadkami pozwala na utrwalenie więzi między nimi. Ucieczka podzielona została na kilka etapów ,które dzielnie znoszą by móc udać się w ostateczną podróż do wolności (rejs jachtem)...niby wszystko zmierza do szczęśliwego zakończenia ,a jednak na drodze staje im pośrednik ,nikczemny typ Vaughan mający na celu uśmiercenia podróżujących . Główny bohater zostaje postawiony w trudnej sytuacji musi wybrać: przyjaźń,czy służba która pełni. Nie zgaduj jaki był jego wybór,sięgnij po książkę i sam/a dowiedz się jak zakończyła się ta historia! Warto!Polecam .

52/2022 Z jakiegoś powodu zawsze miałem słabość do książek, filmów i seriali, których akcja rozgrywa się w okolicach obu biegunów. To upodobanie do mroźnego, śnieżnego i lodowego otoczenia ma zapewne ścisły związek z moją, dość niską, tolerancją upałów, które nawet na naszą polską skalę – potrafią skutecznie spowalniać moje procesy życiowe. I to pewnie aktualny sierpniowy zaduch sprawił, że sięgnąłem po Colina Forbesa. Początek lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Środek, plus minus, Zimnej Wojny. Zimnej w przenośni i dosłownie, gdyż konfrontacja Zachodu ze Związkiem Radzieckim rozgrywa się tu właśnie w polarnych okolicznościach przyrody. Głównym wątkiem jest tutaj operacja eksfiltracji radzieckiego oceanografa, który – wraz z ważnymi strategicznymi danymi – zamierza przejść na stronę zachodnią. Zgodnie z prawidłami gatunku mamy tu więc bohaterską ekipę, która z narażeniem życia stara się wykonać zadanie oraz demonicznego przeciwnika kierującego grupą pościgową. Najciekawszą składową fabuły jest jednak miejsce akcji. Autor świetnie przygotował się do pracy nad ukazaniem specyfiki tego ekstremalnie trudnego do życia rejonu. Ogromnie ciekawe są te opisy polarnych warunków, z jakimi muszą borykać się bohaterowie powieści. Akcja rozgrywa się na lądzie, w powietrzu i na wodzie – Autor miał więc szerokie pole do popisu. Bardzo umiejętnie przedstawił specyfikę życia i pracy na lądolodzie, trudności i zależności pogodowe w trakcie lotów helikoptera w niełatwych sytuacjach arktycznych oraz szalenie sugestywnie ukazał charakterystykę morskiej żeglugi w tej strefie klimatycznej, pośród gór lodowych i typowych dla tego rejonu niebezpieczeństw. Aż chciałoby się zobaczyć współczesną, dobrze zrobioną, ekranizację tej powieści. Surowa przyroda byłaby tu osobnym bohaterem przykuwającym uwagę na równi z perypetiami antagonistów.

Jedna z najslynniejszych powiesci Fredericka Forsytha przenosi nas do Niemiec w poczatkowych latach 60-tych. Dziennikarz Peter Miller przypadkowo wchodzi w posiadanie pamietnika, ktory pozostawia po sobie, popelniwszy samobojstwo, byly wiezien obozu koncentracyjnego w Rydze, zyd z pochodzenia. Peter po dokladnym zapoznaniu sie z tymi danymi postanawia wytropic bylego kata z tegoz obozu Eduarda Roschmanna. Nie podejrzewa nawet z jak duzym niebezpieczenstwem staje twarza w twarz. Przy okazji odkrywa organizacje Odessa, ktora jest bardzo bogata instytucja, nieoficjalna oczywiscie, ktora pomaga w ukrywaniu sie i ucieczkach z kraju bylym nazistom. Roschman ma takze decydujace znaczenie dla panstwa zydowskiego, poniewaz jest kluczowa persona w przygotowaniu rakiet naprowadzajacych dla Egiptu w nadchodzacej wojnie z Izraelem. Z tego tez powodu izraelski kontrwywiad takze szuka Eduarda, z czasem tez wspolpracujac przypadkowo z Millerem. Doskonaly thriller, wciaga od samego poczatku i trzyma w napieciu do samego konca. Zdarzaja sie oczywiscie male niedociagniecia, lecz pomimo tego warto przeczytac. Polecam.

Cztery powieści, ale nie w całości. Tak sformułowane że wydają się spójne. KRYPTONIM KAFKI druga wojna światowa. Kobiety jako agentki walczą we Francji przeciw nazistom. SZEPCZĄCY WIATR to western o miłości i przeznaczeniu. Dwudziestokilkulatek wychowany przez Indian i w górach spotyka prawie po stu latach przeznaczoną mu kobietę. Ona bierze ślub ale ja porywa. SĄSIADKA małżeństwo stara się kilka lat o dziecko. Ich sąsiadka zachodzi w ciążę. Jest wdową. Pojawiają się spekulacje kto jest ojcem. PŁONĄCE ECHO były wojskowy, glina i detektyw w jednej osobie rozwiązuje sprawę morderstw i porwania dziecka. Wszystkie pozycje są w innym stylu pisarskim, a łączy ich akcja, nieprzewidywalność oraz dobre pióro.

Przygodowka jakiej dawno nie czytałam, ależ to bylo przyjemne. Opisy przeprowadziły mnie przez każda minute przygody. Stare pióro, takie wręcz wysublimowane, dużo opisów, ale przyjemnych. Mam wrażenie,że już takiego pisania się nie używa współcześnie. No może Pan Leszek Herman ma podobne ;) to był czas na taką literaturę, nie mogłam się oderwać chociaż sama historia nie była może wybitna, ale literacko dla mnie wysublimowana.

Fajnie się czyta. Coś jak Higgins czy MacLean. Fajna historia. Wymyślona, oparta o faktycznie istniejącą jednostkę Luftwaffe. Bardzo dobra powieść sensacyjna z motywem wojennym, okraszona popularnym wątkiem romantycznym i dramatycznym. Dla każdego znajdzie się coś co polubi.