Animal Farm. Folwark zwierzęcy w wersji do nauki angielskiego

Bardzo chciałem zapoznać się z twórczością tego autora w związku z moim zainteresowaniem literaturą Lovecrafta, który to właśnie na nim się wzorował. Niestety dość trudny język i forma sprawiły, że siedziałem nad tym dziełem dużo dłużej niż sądziłem. Nie ukrywam, że opowiadania mają swój urok, jednakże nie czułem przy nich aż takiej grozy i niepokoju, jak się spodziewałem. Raczej nie wrócę.

Lata, a nawet wieki mijają, a Oscar Wilde pozostaje jednym z niewielu twórców, którzy potrafią wywołać zachwyt, uśmiech i zadumę jednym zdaniem. Niby proste, ale wciągające, zachwycające pomysłowością i swoistego rodzaju szlachetnością historyjki będące dobrym wstępem do poważniejszych dzieł londyńskiego dandysa.

Typowe klimaty epoki – duchy, zjawy, zbójcy, romantyczni bohaterowie i orientalny powiew. Czasem jakiś epizod nasuwał na myśl motyw zbieżny z Panem Tadeuszem albo z Hrabią Monte Christo, ale to były tylko refleksy. Teksty nie są wymagające czy skomplikowane. Prosta, czytelna fabuła i lekka konstrukcja, ale czasami zdarzało mi się wstrzymywać oddech w oczekiwaniu na to jak skończy się dany wątek lub co stanie się z bohaterem. Według mnie na uwagę zasługują te tytuły: Trumniarz, Poczmistrz, Zamieć i Dama pikowa. Uwielbiam, tak u Gogola jak i u Puszkina, ironiczne i z dystansu spojrzenie na cechę Rosjan, z której ci ostatni znani są na całym świecie: „Pili jak zwykle. To znaczy bardzo wiele” „Nigdy mi się nie zdarzyło widzieć go podchmielonym (co w naszym kraju może uchodzić za niesłychany cud)” 😉

To wciągająca i pełna uroku opowieść o błyskotliwym dżentelmenie-włamywaczu. Spryt, inteligencja i lekki humor głównego bohatera sprawiają, że czyta się ją z prawdziwą przyjemnością. To klasyka kryminału w eleganckim, francuskim stylu, która do dziś potrafi zachwycić. Dodatkowo warto zaznaczyć, że wydanie jest bardzo ładne - świetnie się odnajdzie w każdej biblioteczce.

Dostojewski – mistrz (Zbrodnia i kara, Idiota), tu – taki sobie na surowe ale mocne 6 w skali 1-10 i gdyby nie zwierzęta byłoby gorzej. Trochę o nich. Cudza żona – manii prześladowczej opłakane skutki, gdy głowa nie podaje i rozum staje się przykrótki, tam hitem okazało się domniemane spotkanie z kotem, które dla niektórych może być zaszczytem. Krokodyl – naturalizm, gdy krokodylowi po przełknięciu Iwana Matwiejewicza się nim odbiło, gastrycznie ujmując miał zatartą linię Z w efekcie czego borykał się z refluksem ale najważniejsze że mu się przyjęło. Reszta do przełknięcia już bez odbić ale też i bez wystrzałów.

Niby literatura awangardowa, a przeczytałem jednym tchem, jak powieść sensacyjną. Moim zdaniem Blanchota nie trzeba rozumieć z punktu widzenia analiz teorii literatury, on broni się sam. Jest to o śmierci bliskiej osoby, o tym jak zostaje ona z Tobą i jak blednie przy niej codzienność i tylko bliskość pokochanej na nowo osoby może Cię ukoić. Ja czytałem po śmierci mamy. Czekam na polskie tłumaczenie znakomitego "Ostatniego Człowieka". Musiałem czytać po angielsku, a przez niedoskonałą znajomość języka i częste zerkanie do słownika jednak coś się traci.

Nad Achillesem, synem króla i pięknej nimfy, ciąży straszliwe fatum. Tylko on może zapewnić Grecji wygraną w wyniszczającej wojnie. Jest najpiękniejszym, najsilniejszym i najbardziej utalentowanym synem Grecji, złotym dzieckiem, które z czasem przeistacza się w największego bohatera swoich czasów. Patroklosowi brakuje tego wszystkiego, co ma Achilles. Jest wygnańcem – dziwnym, słabym i nic nieznaczącym. A jednak pewnego dnia między chłopcami zadzierzga się nić przyjaźni… Historie poznajemy z perspektywy Patroklosa, który jest dość ciekawą postacią. Nie miał łatwego dzieciństwa zanim trafił do zamku i poznał Achillesa. Nawet wtedy był dość wycofany i cichy. Jednak dzięki przyjaźni z księciem znacznie się otworzył, a ich relacja zaczęła się przemieniać z biegiem czasu. Relacja między Achillesem i Patroklosem jest piękna. Ich miłość jest czysta, bezwarunkowa, szczera i trwała tak, że nic nie może ich rozdzielić. A próbuje wiele osób z matką Achillesa na czele. Jako wielka fanka mitologii greckiej muszę przyznać, że jest to historia wciągająca i przyjemna. Ciekawie było spojrzeć na Achillesa oczami autorki i poznać postać Patroklosa.

Mimo, że książka była krótka to bardzo przyjemna, przy okazji nakreślając niejako ważne postacie w uniwersum Griszy. Dzięki ciekawym historiom oraz przepięknym ilustracjom - na które nie mogłam się napatrzeć, bo były tak śliczne - zostają nam przybliżeni święci. Z czego niektórzy mają całkiem dziwne dzieje i mnie trochę zaskoczyły. Jednakże odczuwam, że książka mogła być trochę dłuższa i bardziej rozbudować niektóre historie, bo czuło się pewien niedosyt. Krótki format jednak był całkiem przyjemny i nawet się nie czuło kiedy to zleciało.

Debiut Huxleya, nie mam porównania, więc być może nie mogę ocenić tej książki odpowiednio sprawiedliwie, gdyż to również mój "debiut" zapoznawania się z jego twórczością. Jest to tzw. "powieść idei", fabularnie dość mało intrygująca, za to proponująca czytelnikowi wiele, mniej i bardziej "fantastycznych", odrealnionych, dość oryginalnych, teorii. Bohaterowie, czyli sama śmietanka towarzyska spotykająca się w urokliwej posiadłości, w starym dworze Crome, są wzorowani na postaciach prawdziwych, co w wydaniu (wyżej ukazanym) Świata Książki zostało wyjaśnione dość skrupulatnie, przez tłumacza. Od razu chcę wspomnieć o bardzo niewygodnym usytuowaniu przypisów, na samym końcu powieści, przez co podczas czytania należy najlepiej zaopatrzyć się w dwie zakładki czy mały papierowy znacznik/ karteczkę samoprzylepną, bo zagłębianie się w treść powieści stale przerywa wertowanie książki "z początku do końca", gdzie umieszczono prawie 200, mniej i bardziej ciekawych i potrzebnych, przypisów. Sam główny bohater (inspirowany postacią ponoć samego Huxleya) to niepoprawny marzyciel, romantyk, delikatna i wrażliwa dusza. Dennis nie ma wiele do zaoferowania, nie wiedzie mu się w pisaniu, poszukuje wciąż weny, natchnienia, które mimo burzliwych uczuć, które nim targają, jakoś nie przychodzi. Dialogi są (jak to sugeruje recenzja książki, na tyłach wspomnianego wydania) całkiem błyskotliwe, zawierają pewne "złote myśli", hipotezy i idee dziś już nie tak bardzo szokujące, jak mogły być w opisywanych czasach, czyli po zakończeniu I wojny światowej. Rozpieszczeni, bogaci, beztroscy bohaterowie spędzają dnie na egzystencjonalnych dywagacjach, poruszając tematy związane z naturą człowieka, jego popędami, marzeniami, przyszłością. Ciekawa jest teoria wysnuta przez bohatera-filozofa "świata racjonalnego" i podziału społeczeństwa na trzy kategorie ludzi (tych zarządzających innymi, tych wykonawców planu swoich przewodników, i zwykłe, niewiele znaczące- stado, czyli pozostałych, pospolity ogół). Są też pewne nawiązania do "Nowego wspaniałego świata", czyli bodajże najbardziej znanej powieści Huxleya. Wizja przyszłości, innego świata, pewnej dystopii. Nie wiem, czy polecam (?). Być może dla samych dialogów, być może dla zwolenników samego autora. Nie jest to książka wybitna, ale stanowi z pewnością wprowadzenie do literackiego świata wykreowanego przez Huxleya w jego późniejszej twórczości.

Nie jestem zwolennikiem topornej, przereklamowanej rosyjskiej klasyki z drugiej połowy XIX w. Myślę, że nie ma innego państwa na świecie: Rosji, sowietów i znowu Rosji, które poświęciło tyle sił i środków w utrzymywaniu przez ok. 150 lat legendy o wielkości i indywidualności literatury rosyjskiej. Obecnie od lat, oczywiście bezkrytycznie, jest to uważane za aksjomat. Na pewno w przyszłości też nic się nie zmieni, bo Rosja potrzebuje ciągle i ciągle udowadniać, że ona to też kulturnaja nacija. Dopóki będą istniały lewackie media i pożyteczni id----, będą one i oni wmawiały kolejnym pokoleniom młodych ludzi, niepowtarzalność rosyjskiej literatury. Te, subiektywne uwagi, nie dotyczą autora powyższej książki. Pierwsze opowiadanie to ostra satyra na rewolucję bolszewicką. W ZSRR objęta cenzurą. Nasuwa wniosek, że w Rosji nic się nie zmieniło !!! Drugie opowiadanie, to krytyka sowieckiego ustroju i wszechmocnej panującej tam biurokracji. Cenzura j/w. Napisane przed powstaniem " Mistrza i Małgorzaty ". Truizmem będzie napisanie, że książka należy do najlepszej prozy XX w. Obojętne, czy komuś się spodoba, czy nie, : TO DZIEŁA KULTOWE !!!

Nowela Tołstoja silnie przesycona jego moralizatorskim chrześcijaństwem, a raczej chrystianizmem. Ciekawy jest wstęp, będący swego rodzaju satyrą na admiratorów drogi kluczowej postaci panującej wówczas religii. Podziw szedł bowiem w parze z … niechęcią pójścia tym śladem. Głowna część noweli rozgrywa się w II w n.e. na terenie obecnej Turcji, a wówczas imperium rzymskiego. I generalnie fabuła sprowadza się do kluczowych rozmów pomiędzy bohaterem – Juliuszem, wyzwoleńcem – chrześcijaninem Pamfilem oraz wrogo nastawionym do chrystianizmu lekarzem. Te dialogi to jakby dyskurs pomiędzy starym i nowym, światem starożytnym i chrześcijaństwem, egoizmem i altruizmem, życiem dla siebie i życiem dla innych. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że autor mocno idealizuje starożytnych wyznawców religii Jezusa z Nazaretu. Pokazana gmina chrześcijańska – wcale nie kościół – żyje niczym komuna, a raczej kibuc, wolna od chciwości, pożądania i zazdrości, z radością pracując i wielbiąc Boga. Nie ma mowy o biskupach, obowiązkach, dziesięcinach, piętnowaniu za grzechy etc. Można wręcz powiedzieć, że Tołstoj pokazał idealny model chrześcijańskiej wspólnoty. Być może taki też był jego cel. Tym bardziej, że na pewno chrześcijanie w tej noweli nie przypominają żadnego z kościołów znanych pisarzowi. I większość czytelników na pewno wolałaby żyć wśród chrześcijan stworzonych przez Tołstoja, niż tych zinstytucjonalizowanych wówczas, czy dziś. Wydanie zamyka bajka o chłopie Emelianie i bębnie. Pozycja ciekawa, aczkolwiek słabsza od innych krótkich form autora.

To zdecydowanie najlepsza tego rodzaju książka, jaką miałam okazję przeczytać. Oprócz różnorodnych zagadek można odnaleźć tu także wciągającą fabułę, niepokojącą atmosferę i świetne opracowanie graficzne. Jako początkująca miałam pewien problem z częścią zadań, ale żadne z nich nie było moim zdaniem zbyt przekombinowane. Zdecydowanie polecam.

Najpierw oglądałam spektakl teatralny na podstawie "Wielkiego Gatsby'ego", później przeczytałam powieść, a na deser obejrzałam film. Dzisiaj jestem po lekturze tej książki F.Scotta Fitzgeralda w oryginale, co planowałam już od pewnego czasu. Polska wersja zachwyciła mnie prostotą stylistyczną tekstu, niewymuszoną melodią języka przy jednoczesnej głębi i metaforyczności i szalenie interesowało mnie, czy to polski tłumacz dał się porwać fantazji twórczej, czy wiernie przełożył oryginał. Okazuje się, że to całkiem wierny przekład. Jednak nie zdziwię pewnie nikogo, jeśli powiem, że wersja oryginalna znacznie przewyższa tłumaczenie. W tym przypadku również pozornie beznamiętna opowieść kryje w sobie liczne przenośnie, wręcz poetyckie ustępy, a przede wszystkim sporo humoru, który wtrącany jest tak bezwiednie, że robi tym większe wrażenie. Dopiero przy tym czytaniu zauważyłam też korelację miedzy pogodą a wydarzeniami fabularnymi. Upalne lato i skwar to buzujące uczucia i żywe dialogi, z kolei deszcz zwalnia akcję i przynosi refleksyjne postawy. Fabularnie chyba nie ma się co rozpisywać, bo chyba każdy z nas zna historię Jaya Gatsby'ego i świat przedstawiony w powieści. Jest kult pieniądza, zawiedziona miłość, marzenia, także brutalna rzeczywistość i bezwzględni ludzie.

Świetna książka napisana lekkim piórem wzbogacona o cudowne ilustracje. Śródziemie, dystopijny Londyn George'a Orwella, Narnia, Ziemiomorze, Planeta B-612, Ingaria, Fantazjana, Gotham czy Londyn Sherlocka to tylko kilka przykładowych miejsc, które zostały ukazane w tym przewodniku. W swojej książce Cris F. Oliver podzielił "światy" na te znajdujące się "daleko" (m.in. Krainę Czarów) oraz "blisko" (jak chociażby Forks). Tych pierwszych jest zdecydowanie więcej, bo aż dwadzieścia jeden natomiast tych nieco bliżej już dziewięć. Niemniej przy lekturze bawiłem się znakomicie - powrót do poznanych już wcześniej światów wraz z możliwością zaznajomienia się z nowymi był naprawdę ciekawym przeżyciem. Wydanie można potraktować jako przewodnik i zarazem skromne kompendium wiedzy o wybranych światach literackich. Książka tak naprawdę dla każdego niezależnie od wieku. 8.5/10

Dziwaczne opowiadania, niepowtarzalne i dziwaczne. Czuć styl autora, a mimo to każda historia jest zupełnie inna. Są drobne nawiązania między niektórymi z nich, co lubię i doceniam. Obnażają absurdy polskiej kościółkowości i równoczesnej zabobonności. Przy niektórych frazach czy scenach można się uśmiechnąć, bo są tak trafne albo tak absurdalne. Przeczytałabym jakieś dłuższe dzieło autora.

Są pisarze których książki się po prostu lubi, a są tacy, którzy przemawiają do czytelnika na poziomie głębi ludzkiego ducha. Dla mnie jednym z tych drugich jest z pewnością Franz Kafka. Polecam każdemu, kto czuje podobnie, ten wybór prozy. Są tutaj utwory najbardziej znane, takie jak "Proces" czy "Zamek", a także całe mnóstwo innych opowiadań a nawet zapiski filozoficznych przemyśleń autora. Dla tych, którzy to lubią, jest także obszerne omówienie biograficzne.

Udając się w podróż pociągiem, wziąłem ze sobą książkę Hessego. Sprawiła ona, że czułem się wyjątkowo dobrze czytając o innym człowieku wybierającym ten sam sposób podróżowania, również introwertyku godzącym się na publiczne występy, chociaż nie mieściły się one w jego strefie komfortu. Stukot kół pociągu, odwiedzane miasta i ludzie, ich ciche obserwowanie i znoszenie ich dziwactw (a może odwrotnie, radzenie sobie z własnymi dziwactwami w odniesieniu do przebywania w pobliżu innych ludzi), sprawiały, że lektura obu części książki była dla mnie czystą przyjemnością. Osoby lubiące taką nieśpieszną atmosferę oraz narrację odnoszącą się zarówno do tego, co dzieje się wokół piszącego, jak również w jego głowie, znajdą w tym zestawie dzieł Hessego prawdziwą ucztę duchową.

Nie będę ukrywać, że sięgnęłam po te książkę z powodu okładki. Jest przepiękna! Jest tam dużo słodyczy (jak to w baśniach). Chociaż całość wcale nie okazała się taka słodka. Można tam też odnaleźć odniesienia do ogólnie znanych baśni. Ogólnie przyjemna i króciutka lektura.

Niedługo będzie można powiedzieć, że połowa 2024 roku za nami. Jak na ten moment w kwestii popkultury nie obyło się bez zaskoczeń, a tych zaskoczeń na pewno jeszcze przybędzie. Warto jednak pochylić się nad minionym kalendarium, nad zeszłorocznym zestawieniem licznych wydarzeń i ciekawostek ze świata filmu, serial i gier, czyli tego wszystkiego, co się po prostu działo i dla geeka okazało się ważne. A wydarzyło się sporo, i jednym z największych pozytywnych niespodzianek serialowych anno domini 2023 było według mnie coś, o czym bym w tej kategorii raczej nie pomyślał: drugi sezon dość oryginalnej serii animowanej, oddanej w nowoczesnym stylu i technice ,,What if... ?" od Marvel Studios. Drugi sezon, tak samo jak pierwszy przedstawia serię pojedynczych odcinków, zamkniętych w obrębie specyficznego ułożenia: każdy z nich jako oddzielna historia z innego Wszechświata spośród multum Wszechświatów Multiversum MCU. Scenariusze stworzono tu, jak w pierwszym cyklu, w bardzo dobrym, typowym dla czasów MCU w latach 2012-2017 stylu, i jest to jak na mój doświadczony gust: najlepsza całościowo rzecz w Kinowym Uniwersum Marvela, którą widziałem od czasów "Avengers: Endgame" i "Spider-Man: Far From Home". I jak powyżej napomknąłem serią drugą "What if… ?" uraczono nas tak nietypowymi rozwiązaniami, co do losów znanych nam z MCU postaci, tak solidnym ,,zaopatrzeniem” w herosów, że aż się dziwię, że świat filmów Marvel Studios nie idzie obecnie w podobnym kierunku. Tak, i mam świadomość, że to jeden z wielu tworów małego i dużego ekranu wydanych w zeszłym roku, ale w tych właśnie odcinkach drugiego sezonu okazało się zawierać tyle, energii - zarówno w reżyserii jak i w samej prowadzonej animacji! - że dawno czegoś takiego nie tylko w MCU, ale i w ogóle w świecie filmu i serialu nie uświadczyłem. I piszę to wszystko nie bez powodu - tak jak w wyżej ujętym wstępie do deliberacji dotyczących superbohaterskich treści skupionych wokół formy powieści Marvela, ująłem wątek filmowo-serialowych zaskoczeń 2023 roku, tak i przy tym gatunku superheroe zatrzymajmy się jeszcze na chwilę. To w 2023 roku wyszła również w obieg growej sfery popkultury gra video – kolejna z tej serii - o jednym z najbardziej rozpoznawalnych herosów Uniwersum Marvela, Spider-Manie. Tą grą okazał się "Marvel's Spider-Man 2" - tytuł wyprodukowany przez Insomniac Games. I co ciekawe, w obu przypadkach – zarówno małego ekranu jak i gry, które podałem - to tylko premiery z zeszłego roku, to tylko dwa dzieła w różnych mediach, ale reprezentujące wąski zdaje się gatunek superbohaterski. Ale, i tu wchodzimy bardziej na subiektywny, choć jest tu sporo obiektywizmu z którym nie jeden z Was by się zgodził, ton zdania i wypowiedzi okazały się one na tyle dobre na tle popkulturowej konkurencji, na tyle dla mnie istotne, że wewnętrznie geekowsko tytuły te zmusiły mnie do przeczytania kolejnej powieści, którą udało mi się wyszukać z pajęczym bohaterem Marvela, tym razem Milesem Moralesem w roli głównej. I tym nowoczesnym, specyficznym klasykiem literackim okazała się książka: "Miles Morales. Spider-Man" autorstwa Jasona Reynoldsa. Najbliższa powieści Reynoldsa okazała się mimo wszystko seria dwóch gier "Marvel's Spider-Man 2", o którym wspomniałem we wcześniejszym ustępie oraz wcześniejsza produkcja: "Marvel's Spider-Man: Miles Morales", która doczekała się również, jeśli tak to można określić: ,,swojej książki” – powieści przystępnie i dynamicznie napisanej, przedłużającej Uniwersum growe, będącej jej dopowiedzeniem, czyli dodaniem treści, których grze ,,delikatnie zabrakło”. ,,Milesa Moralesa” na Ps5 przeszedłem kompletnie, zdobywając tzw. ,,Platynę” w trofeach gracza na koncie PS, jednak tak jak sobie obiecywałem, że w końcu i za najnowszą odsłonę tej serii się zabiorę, że nie tyle co w nią zagram (bo w końcu w nią ,,troszku” pograłem), a ją przejdę tak samo jak ,,Milesa” na 100% i jeszcze więcej, tak jednak tego growego celu nie zrealizowałem. Moje zadowolenie w postaci mega rozpiętego na całą twarz geekowskiego ,,rogala uśmiechu” ograniczyło się jedynie do gry Insomniaca z 2020 roku. Dla samego Studia, które zaprojektowało, stworzyło i wypuściło w trak krótkim czasie tak genialne superbohaterskie gry, co jest bardzo dla wszystkich graczy istotne: zapowiadają się niezwykle płodne i efektywne pod względem pozytywnym dla rynku gier adaptujących komiksowe Światy i graczy je uwielbiających czasy. Co ważne, Insomniac Games pracuje nad solowym tytułem o ,,rosomaku”, Wolverinie, a także nad czymś, czego jeszcze firma ta nie chce za bardzo ujawniać. Ludzie tego Studia, na każdym szczeblu hierarchii i struktury funkcjonowania, potrafią stanąć na wysokości zadania. Ich praca, choć to może wydawać się dziwne i bardzo osobnicze i małostkowe wpływa na mnie bardzo, bardzo indywidualnie – gry Marvela od Insomniaca wywołują u mnie na tyle dużo radości z pasji superbohaterskiej, że jestem w stanie ciągle i ciągle, pełny energii angażować się w kolejne i kolejne seriale, filmy, i co istotne książki superbohaterskie, szczególnie te ze stajni ,,domu pomysłu" Marvela. A kupno, przeczytanie i zrecenzowanie i omówienie zarazem niniejszej powieści Reynoldsa jest tego sądzę solidnym dowodem. To dla jakiego targetu i dla jakiego typu – pod względem zainteresowania, hobby, pasji etc. – odbiorcy, okazała się być przeznaczona książka "Miles Morales. Spider-Man", nie powinno dla większości oddanych Marvelowi entuzjastom mieć znaczenia. Nawet nieistotne powinno być to ile stron, jaką czcionką i jak gęsto tekst rozmieszczony jest na stronie, zawiera i jak to rozbrzmiewa w fizyczności książki, ta powieść. Liczy się pasja i Uniwersum oraz ulubiony bohater, dla którego z danego nam powodu kupiliśmy tą właśnie a’la ,,młodzieżową stylistycznie” nowelę. Sam Jason Reynolds w Polsce nie jest znany do tego stopnia jak na Zachodzie. To twórca dość specyficzny – piszący ,,ogólnie młodzieżowo”: czyli dla nastolatków i młodych dorosłych, ale obracając się w tym targecie w różnych nurtach i gatunkach. Na naszym rynku ukazała się jego jedna oprócz powieści o Moralesie publikacja pt. "Rozglądaj się" – tytułu tego nie miałem okazji czytelniczo jak do pory ogarnąć, jednak wiele na to wskazuje, że zacznę się nią interesować, głównie z jednego względu: pan Jason w marvelowskiej powieści zrobił na mnie odpowiednio, choć mogło być o wiele, wiele lepiej, dobre ,,na poziomie geekowskiego luzu" wrażenie, pisząc lekko na ponad 300 stronach, ale i dużo, czyli bogato oraz specyficznie stylistycznie i gatunkowo. Dlatego nawet i z tego sposobu zastosuję u siebie klasyczne powiedzonko: ,,nie ma zmiłuj, muszę to mieć, muszę to przeczytać”. Reynolds to w miarę oczywisty i płynnie piszący artysta pióra, który obraca się w Uniwersum Marvela tak jak trzeba. Realizuje on treści komiksowe w stylu tego, co podpowiada mu to intuicja, jednym słowem: tak jak rozumie wszystko to, co się dzieje wokół tak młodego superbohatera jakim jest Morales, będąc w jego skórze i stając się jego przedłużeniem, jego punktem widzenia. Fakt faktem, powieść, którą miałem niedawno przyjemność doświadczyć może i krótka, cieniutka i graficznie bardzo miękka i plastyczna w kwestii projektu okładek i grzbietu (zewnętrze może upartych czytelników odstraszać, zwłaszcza tych ,,bardzo dorosłych), ale jednak mimo to nic z tego aspektu całościowo nie traci. I tu się sprawdza porzekadło: ,,nie oceniaj książki po okładce”. Nawet i po pierwszych kilkudziesięciu stronach, gdyż zaczyna się przeciętnie, ale z czasem wchodzi po troszku ta intensywna jakby marvelowska iskra akcji, a momentami coś bardzo bliskiego narracji i środowisku świata przedstawionego z omawianych gier o Spider-Manach od Insomniaca. Nie zdziwię się wszystkiemu, co powstanie w materii wątku tematycznego zaognionego wokół Moralesa - ta książka potwierdza tylko jedno jedyną rzecz: powieściowo jest dobrze, a przeczytałem dwie książki o tym bohaterze, i jedyne co może dalej w ,,domu pomysłu" wokół niego się rozwinąć to tylko same i coraz lepsze wątki, pomysły. Jako świeżo upieczona lektura, doświadczona przeze mnie z wypiekami geeka na twarzy, co do jej całej oceny mogę powiedzieć: na chwilę obecną jest bardzo podobnie co do pierwszej z Milesa czytanej powieści, czyli Prequelu do gry video wspominanego Studia, dedykowanej na konsole Ps5. Pozostaje wyczuwalna w tym względzie jedynie drobna wątkowa zmiana, także stylistyczna, oraz to co autor chciał przekazać fanom w kwestii swojej wizji o tym, jak zwyczajnie może wyglądać życie typowego nastolatka z nietypowymi superbohaterskimi mocami i nietypowymi problemami dorastania na karku. Wszechświat widziany oczami Milesa Moralesa to po prostu świat, w którym nasz bohater zdaje się akceptować każdą porażkę, cieszyć się z każdej kolejnej wygranej, choćby i była ona naprawdę drobna. Jason Reynolds napisał historię tego niezwykłego co by nie było, dotykającego tak samo realnych spraw jak nasze problemy pajęczego bohatera, bez ,,napinki", bez sowitych i pełnych nie wiadomo jak skomplikowanych wątków i mimi-fabuł opowieści; po prostu poprowadziło go flow i lekkość, z luzem a nie beż ciężaru odpowiedzialności przed Marvelem na karku ,,że coś ma być mega!... I ma się sprzedawać!". Ale, ten styl i pomysł na powieść, musiały, no cóż, jednak przynieść Reynoldsowi pewne konsekwencje. To nie czyta się tak samo dobrze jak typową powieść sci-fi akcji z rozbudowaną fabułą i światem przedstawionym. Fakt, można się czepiać, że jest to coś bardzo prostego, zwykłego, co każe nas kierować do stwierdzenia, że głównym odbiorcą tytułu powinien być młody człowiek, który chce wejść w świat Marvela poprzez powieść, i który pragnie poznać postaci herosów, z którymi mógłby się identyfikować. Zakładając, że kontekst fabuły jest tu najistotniejszy, powieść ta wypada kiepsko, ot taki tam zwykły odcinek jakiegoś serialu animowanego o Milesie Moralesie z Marvel Comics. Po skończeniu ostatniego zdania, ostatniej strony pracy Reynoldsa - pracy literackiej konfrontującej jego styl, gatunek i widownię dla której teoretycznie czuje się w swej powinności pisarza najlepiej, można dojść do skromnego wniosku: nie opłaca się uwzględniać w ocenie książki jej zakończenia, gdyż od początku zawartości wiadomo było jak to wszystko, i to w miarę pozytywnie, luźno, bez kulminacji czy tony wylanych przez fana łez, się zakończy, tym bardziej, że "Miles Morales" to powieść, którą należy rozumieć, jako jednorazowe doświadczenie z tak słynną ikoną czarnoskórej wersji pajęczego herosa z ,,domu pomysłów" świętej pamięci Stana Lee.