Miles Morales Spider-Man

Świetna historia dodatkowa do ciągu całej fabuły Marvela. Szczerze polecam! Jednakże rama czasu mi nie pasuję. Wszystko dzieję się w starej Angli za czasów Kuby Rozpruwacza (ok. 1900), a końcówka książki wskazuje, że zaraz po niej następuje hronologicznie film "Thor" i koronacja samego Thora, która ma miejsce gdzieś koło 2010 roku. Dość spory przeskok... Chyba że koronacja była odraczana przez 100 lat z niewiadomych przyczyn... xD

Nie miałam zbyt dużych oczekiwań co do tej książki, a tu proszę - miłe zaskoczenie. Marvelem interesuję się w zasadzie od dzieciństwa i historia Bucky'ego nie jest mi obca, więc trochę zdziwiło mnie, że pojawiają się tu postacie, które nie pojawiły się nigdy w filmach ani komiksach, powieść tę traktować można jako alternatywne uniwersum (co w sumie pasuje do Marvela). Parę razy zrobiło mi się tak smutno, że musialam odłożyć tą książkę. Naprawdę przejęłam się historia bohaterów (myslalam ze to bedzie zwykła przygodówka, a tu prosze). Myślę że 8⭐️ to odpowiednia ocena, i szczerze? Mogłabym przeczytać kolejne części osadzone w tym akurat alternatywnym uniwersum.

Nie oszukujmy się, nie próbujmy temu zaprzeczyć: tak, "Marvel's Spider-Man 2" to bodaj najbardziej oczekiwana adaptująca komiksową rzeczywistość superbohaterów gra video, spośród produkcji wszystkich gatunków zapowiadanych i omawianych w ostatnich miesiącach, i to bez względu o jakim przeznaczeniu na dany rodzaj platformy w przypadku tej gry mówimy. Szczególnie apetyty na ten tytuł wzrastają w zastraszająco ogromnym tempie u tych graczy, którzy zamierzają doświadczać swymi gierkowymi zmysłami, produkcji na konsolę nextgenową PlayStation 5 od Sony. Pojawienie się w przestrzeni gry postaci Venoma, czy możliwość rozgrywki Milesem Moralesem lub Peterem Parkerem na zmianę, a także zaakcentowanie swojej osoby w fabule Kravena Łowcy jako antagonisty naszych herosów, to zaiste: dla prawdziwych geeków tematu coś pięknego! Na kolejny tytuł do immersyjnego ogrywania od Insomniac Games ostrzą ząbki chyba sobie wszyscy. Wszyscy! ,,Grocholicy” na pewno, ale entuzjaści nowych rozwiązań technologicznych w projektowaniu gier video – budowania każdej linijki ich rzeczywistości, najbardziej! Zwiastuny, materiały promocyjne gry, gameplaye, tak zwane ,,wstępne ogrania” danej części tudzież poziomu gry przez recenzentów, wskazują na to, że "Marvel’s Spider-Man 2" nie może się nie udać. Zapowiada się nam jedna z najpiękniejszych gier na konsole nowej generacji w całej ich dotychczasowej historii. Dodatkowo mówi się, że w tym aspekcie debiutujący na światowych rynkach 20 października 2023 roku nowy ,,Spidey” na Ps5 jest w stanie konkurować z "The Last of Us: Part II", a także "TLOU: Part I" w wersji remasterowanej, odświeżonej do wymagań Ps5, czy m.in. z "Horizon: Forbidden West". Co istotne, co będzie na ustach wszystkich nas zainteresowanych, w ,,pajączku" z Peterem Parkerem, Milesem Moralesem i Venomem, na sławetnego nextgena Sony wizualnie pierwsze, ba!, ,,wszystkie skrzypce” będzie grał cały świat przedstawiony – mankamenty, jeśli tu się pojawią rzecz jasna zapewne dostrzeżemy je podczas rozgrywki: przy zmianie ruchu kamery i nagłych jej skokach z perspektywy gracza, np. w zbliżeniach czy oddaleniach, może i nawet delikatnie w manipulacji perspektywą. Cóż, w końcu nic nie jest doskonałe. Jedynie zbliżający się do sztuki perfekcji w kreacji świata przedstawionego gry video – kreacji w ogóle rewolucjonizującej pojęcie gier najnowszej generacji i ewolucję ich środowiska prawie kosmicznie doskonały... będzie "Marvel’s Spider-Man 2". Można marzyć, gdybać, bujać w tysiącach obłoków odnośnie tego, co Ja, Ty, czy każdym z nas komiksowych geeków i graczy chciałby, aby w omawianej adaptacji growej z środowiska Marvel Comics koniecznie się pojawiło - tak, premiera dopiero przed nami! Na pewno niejeden nerd myślał o takich lub temu podobnych rozwiązaniach przy tym tytule: o opcji ,,gra+" – gdy takowa by się pojawiła po przejściu podstawy np. na trudnym poziomie rozgrywki, udostępniłaby graczowi doświadczanie fabuły i całej reszty misji w grze: ,,na dwa pady", gdzie Ty grasz Peterem, a Twój ziombel ogarnia rozgrywkę ,,pająkiem" Milesa lub na odwrót… a może i nawet Venomem!; o opcji pojawienia się w napisach końcowych rozszerzonej sceny z udziałem Wolverine'a, któremu "Insomniac" jak wiemy dedykuje własną grę, a ta ma pojawić się pod koniec przyszłego roku – ostatni kwartał anno domini 2024; o kilku materiałach dodatkowych, DLC z Deadpoolem, którymś z X-menów, czy Avengerem nowej generacji, jak np. z Ms Marvel. Tak, to wszystko to takie marzenie ściętej głowy, a może jednak coś, co z dozą pewnego prawdopodobieństwa się spełni. Cóż, kto wie?! Z jednej strony prędzej złowi się rekina w sieć na złote rybki niżeli ostatecznie doczeka powyższych opcji. Z drugiej jednak, takie jest zadanie graczy: teoretyzowanie przed premierą "Marvel’s Spider-Man 2", to najlepsze co można aktualnie robić – to podsyca radość z samej rozgrywki, na którą się czeka, i która w końcu ,,wtedy a wtedy” nastąpi; to łączy cały fandom, który skupia się wokół postaci ,,pajączka” z świata komiksu, wokół samych narracji superbohaterskich, czy wokół gier video Insomniac Games. W ten sposób jest się częścią czegoś, co jest nie tylko Twoją pasją, ale także pasją globalną; gracz wie, że należy do kolektywu, do czegoś większego – do społeczności, która kocha robić to, co Ty. Kolejnym sposobem, aby umilić sobie czas, który (a to już tylko niecały tydzień!) pozostał do premiery trzeciej już od ,,Insomniaca" gry związanej z Uniwersum Marvela, to sięgnięcie po książkę. Tak, tym razem nie chodzi o klasyczną dla herosów amerykańskiego komiksu właśnie narrację obrazkową, a powieść, których jako form przedstawienia treści tego gatunku i nurtu jest na rynku bardzo mało. Sądzę, że książka z herosem ,,domu pomysłów” Marvela, koniec końców to chyba najlepsze rozwiązanie dla odważnego, niebojącego się wyzwań geeka, który szuka alternatywy dla komiksu, i to komiksu, który tyczy się jednej z najbardziej flagowych, znanych, poważanych przez każdego fana, producenta filmowego, serialowego, pisarza, artysty komiksu postaci: niesamowitego Spider-Mana. To za udziałem ,,pajęczego herosa” po raz pierwszy w dziejach ukazano w prawdziwy, żywy sposób Nowy Jork jako serce i duszę komiksu. Komiksy z tą postacią pokazały jak należy na łamach narracji obrazkowych właśnie, kreować geometrię dużego, typowo amerykańskiego, stanowiącego serce narodu, ba! serce wolności całego świata miasta, w szczególności uwydatniając to jak nasz superbohater ma się po każdej, nawet najwęższej uliczce, tu poruszać, oraz to jak on sam widzi to miasto. To na łamach Nowego Jorku, bogatej historii tej miejscowości, jej struktury i tego, co znaczy dla USA oraz świata, powstały fikcyjne metropolie charakterystyczne dla różnych Uniwersum komiksu superbohaterskiego: Gotham City, Metropolis, Central City etc. A jak widać, w przypadku ,,pajączka” Nowy Jork wciąż jest Nowym Jorkiem i być może samo to coś dla entuzjasty komiksu jednak znaczy, tym bardziej, że ten metropolijny obszar, to ukochane amerykańskie miasto zwane potocznie ,,Big Apple” zawsze bardzo ciekawie prezentowane jest w fikcji literackiej – w różnego rodzaju powieściach z gatunku fantastyczno-naukowego oraz fantasy z różnymi miksami gatunkowymi w tle. I nie ma co zwlekać, nie zwlekajcie i Wy!, pora doświadczyć, o czym lekko wspomniałem powyżej, klasycznej opowieści sci-fi z elementami wątku herosa, osadzonej w Uniwersum Marvela, "Spider-Man: Miles Morales – Skrzydła furii" autorstwa Brittney Morris, książki która jest o tyle idealna dla głębszego wtajemniczenia się w nadchodzącą premierę gry ,,Insomniaca”, że stanowi ona oficjalny prequel do tytułu growego tego Studia z 2020 roku, "Marvel’s Spider-Man: Miles Morales". Nowy Jork to Spider-Man, Spider-Man to Nowy Jork. Ugryziony przez radioaktywnego pająka Peter Parker, to superbohater, a jak wiemy superbohater to esencja komiksu amerykańskiego, czego już nic raczej nie zmieni, nawet jeśli świat w kwestii popkulturowej w jakiś dziwny sposób wywróci się o 180 stopni. To jest wręcz niezmienialny i niezaprzeczalny fakt, którego nic nie ma prawa ruszyć, zresztą wielu historyków komiksu określa Nowy Jork domem całego świata, gdyż w materii komiksu rozgrywa się tu tak wiele istotnych historii, że faktycznie, jest to cały świat stłoczony na jednej wyspie. Z kreacją wydarzeń w ,,Big Apple”, osadzeniem tu postaci Milesa, połączenia wątków swej powieści z tym, co przekazywała nam gra, której jest ona tak naprawdę przeznaczona, autorka poradziła sobie naprawdę nieźle – to właśnie na to, co i jak będzie się realizowało w Nowym Jorku w tej właśnie powieści, w tak ambitnym superbohaterskim projekcie, zwracałem największą uwagę. Tak samo jak nader odważny, choć wewnętrznie wciąż młodzieńczo rozdzierany przez różne sytuacje społeczne i własne prywatne, w tym rozterki związane z brakiem doświadczenia w byciu superbohaterem, Miles Morales, któremu pomaga Peter Parker oraz komputerowy nerd i przyjaciel z Liceum Ganke, porusza się po tej metropolii, tak poruszasz się i ty. Bo jako czytelnik - w przypadku tej książki oczywiście - musisz być odpowiednikiem gracza, który doświadcza gier od Insomniac Games i mieć okazję wczuć się w niniejszym stworzony klimat, atmosferę kreacji miasta, nawet jeśli towarzyszy temu mała ilość stron całej powieści, jak w tym przypadku: jedyne 244 strony. I tą okazję dostajesz. Morris dała nam bardzo sprytnie wykreowaną powieść ze świata ,,growego Spider-Mana”. Plastycznie i płynnie napisana, bez natłoku nie wiadomo jak rozbudowanego i zbędnego słownictwa – w końcu to świat bazujący na komiksie, na jego adaptacji growej również, a tu bardzo dużo opowiada obraz, ruch, efekty graficzne. Nazwijmy to dynamiczna, marvelowska rzeczywistość superbohaterska została nakreślona przez autorkę słowem, ot miarą pisarską, niezwykle barwnie, ale i zwięźle, z dużą porcją mięsistej dynamiki, w której nie brakowało miejsca na emocje związane z tym, co czuje Miles, ale i świat wokół niego – przez ten aspekt, bo książka co istotne pisana jest linią pierwszej osoby, wiemy jak bardzo wygadaną i ,,bogatą” emocjonalnie osobą jest młody Morales. Mało tego, nie samym Moralesem w tej książce człowiek żyje! Nie można zapomnieć o Peterze i jego bohaterskim alter ego oraz Gankim, bliskich Milesa, jego wrogach – to kreacje idące śladem tego, wypisz wymaluj!, co dała nam seria wspomnianych gier oraz technologicznie zaawansowane i nowatorskie filmy animowane od Sony z 2018 i 2023 roku, bazujące na tych tworach. Wracając do kwestii Nowego Jorku i znaczenia tej metropolii dla postaci Milesa i jego alter ego, trzeba podkreślić bardzo dobrą rzecz, którą tu wykonała pani Morris: Nowy Jork został dostosowany do postaci Moralesa, że czytelniczo nie odczuwa się natłoku jego obecności, tego specyficznego wielkomiejskiego hałasu. Metropolia żyje dla Milesa, on dla niej. Jest jej oddany, scalony z Big Apple – tak wyglądać powinna sylwetka współczesnego naturalnego, bez sztucznej pompatyczności, amerykańskiego herosa. Morris uczyniła Nowy Jork ich miastem, miastem superherosów, jego obywatele są ich obywatelami, to oni za nich odpowiadają i czują się z tym obowiązkiem bardzo dobrze. "Skrzydła furii" to nie tylko książka o byciu superbohaterem z klasyczną gadką, że ,,z wielką mocą wiąże się wielka odpowiedzialność”. To przede wszystkim ważna lekcja o byciu sobą, o stawianiu siebie naprzeciw różnych problemów, jak właśnie przypadek Milesa i wielu osób z jego środowiska. Milesa, który miał świadomość, że jest czarnoskóry, a to współcześnie w wielu kulturach i zbiorowościach nosi jeszcze ze sobą jakieś przykrości, a z tym jak wiemy boryka się również nasz rzeczywisty świat. Morales Morris zdawał sobie sprawę, że w byciu herosem ratującym świat przed zagładą chodzi o bycie kimś super zarówno dla siebie, jak i dla kogoś, i to nie przez chwilę, ale przez cały czas, 24 godziny na dobę. Oto słowa autorki tego się tyczące, przelane w myśli Moralesa, zaczerpnięte z powieści: ,,Może nie jestem jeszcze w stu procentach pewny, kim chcę zostać, ale wiem, kim jestem teraz, w tej chwili. Jestem Miles Morales. Spider-Man. I daję z siebie wszystko. Podnoszę się i działam”.

"Avengers - Wszyscy Chcą Rządzić Światem" , czyli opowieść genialnego pisarza , którego Twórczość możemy zaobserwować w takich produkcjach komiksowych jak "Strażnicy Galaktyki", oraz "Anihilacja". Dan Abenett pokazał, że potrafi pisać książki akcji. Muszę się przyznać. Na samym początku pogubiłam się w fabule. Trochę musiałam pobłądzić w historii aż rozpoznałam w jakim momencie uniwersum osadzona jest powieść. Osobiście mogę szczerze polecić książkę jako uzupełnienie komiksowego świata Marvela.

Lepsza niż pierwszy tom. Wątki są kontynuowane i do tego pojawia się więcej akcji. Sprawa ma duże znaczenie, dużo postaci zostaje w to wciągniętych. Hannah jest pośrodku tego wszystkiego, choć dalej jest na to za młoda i zdecydowanie jeszcze się nie pozbierała po stracie ojca. Dostajemy też więcej magii, choć wolałabym jeszcze więcej.

Charlie, dzisiaj 17-letnia dziewczyna wraca do rodzinnego miasteczka, gdzie 10 lat temu w pizzerii jej ojca doszło do morderstwa. Przez lata próbowała zapomnieć o tym wydarzeniu, jednak po przybyciu na miejsce i spotkaniu starych znajomych wspomnienia wracają. Przyjaciele raz jeszcze udają się do pizzerii Freddy Fazbear’s Pizza, gdzie spotykają ukochane kiedyś przez dzieci animatroniki - olbrzymie pluszowe maskotki. Five Nights at Freddy's jest znany głównie z gier, jednak doczekał się książek oraz filmów i chociaż różnią się od siebie fabularnie motyw zostaje ten sam - przerażające, krwiożercze roboty, które dalej cieszą się popularnością. ,,Srebrne Oczy" to 1 część 3 tomowego cyklu i jest to typowa literatura młodzieżowa z wątkami kryminalnymi stawiającym głównie na horror, na której ja bawiłam się zaskakująco dobrze. Postacie napisane przyzwoicie i, pomimo że są to nastolatkowie nie rażą swoją głupotą jak to czasami bywa w tego typu książkach. Nie nudzi, nie dłuży się, a kiedy do akcji wchodzą animatroniki zaczyna się zabawa. Mogę doczepić się tylko do lekko chaotycznego pisania. Czasami nie wiedziałam, skąd dana postać znalazła się w jakimś miejscu, ale można na to przymknąć oko. Jeżeli ktoś zna fabułę z gier nie będzie miał efektu zaskoczenia jednak ja od siebie polecam ją jako po prostu dobrą książkę na letni (lub też jesienny, zimowy, wiosenny jak kto woli) wieczorek. ,,Niektóre sprawy, niektóre wspomnienia powinno się zostawić w spokoju."

Bardzo fajne spojrzenie na Hawkins (i wydarzenia z czasu pierwszego sezonu) z perspektywy Robin, świetnie napisane i zachowany charakter postaci (imo Robin jest tu bardziej sobą niż w sezonie 4). Poza tym znającym angielski polecam podcast, bo moim zdaniem wyszedł lepiej i bardziej emocjonalny niż książka (rozgrywa się w podobnym czasie i bardziej rozwija jeden wątek)

Zdecydowanie jest to najlepszy tom w trylogii, ale wciąż nie umiem o niej myśleć jako o czymś więcej niż o średniaczku :(. I chyba nie do końca kupuję rozwiązania fabularne + z przykrością stwierdzam, że po niecałych dwóch dniach cała fabuła już zaciera mi się w głowie, także to jej idealne podsumowanie.

Mimo, że książka była krótka to bardzo przyjemna, przy okazji nakreślając niejako ważne postacie w uniwersum Griszy. Dzięki ciekawym historiom oraz przepięknym ilustracjom - na które nie mogłam się napatrzeć, bo były tak śliczne - zostają nam przybliżeni święci. Z czego niektórzy mają całkiem dziwne dzieje i mnie trochę zaskoczyły. Jednakże odczuwam, że książka mogła być trochę dłuższa i bardziej rozbudować niektóre historie, bo czuło się pewien niedosyt. Krótki format jednak był całkiem przyjemny i nawet się nie czuło kiedy to zleciało.

Bardzo przyjemnie spędziłam czas nad powyższą książką i z chęcią do niej zasiadałam w wolnych chwilach. Być może dlatego, że wprost zakochana jestem w "Sadze Winlandzkiej". A może dlatego, że jest to raczej mało wymagająca lektura. Na pewno atutem jest mocno wyczuwalny już od pierwszych stron książki skandynawski klimat za czasów podbojów wikingów. Subtelnie wpleciony weń wątek świetnie znany z uniwersum gier "Assassin's Creed" jest dodatkowym smaczkiem, który wcale nie psuje opartej na faktach historii. Zawód poczują jednak osoby, które spodziewają się, że postać Eivor wiodąca prym w grze również tu jest stroną narracji - nie, w książce jest wyłącznie epizodyczną bohaterką drugoplanową. Ogółem bohaterowie są plastyczni i różnorodni, przystępni w odbiorze, mnie jednak brakowało głębi pomiędzy nimi. Geirmund i Steinólfur bardzo szybko skradli moją sympatię, od początku widać w nich siłę, honor, odwagę i lojalność względem siebie. No i ten niewymuszony, naturalny męski humor...! Opisy są lekkie, a zarazem barwne i szczegółowe, silnie oddziałujące na wyobraźnię. Podobnie rzecz ma się z warsztatem sprawiającym, że czytelnik po prostu unosi się na falach fabuły, nieubłaganie mknąc do nieco przewidywalnego finału, który chciałoby się odwlec w czasie przy jednoczesnym nieprzerwanym czytaniu.

To co może dziwić, to to jak inna jest nasza nowa bohaterka, bardziej dojrzała i zawzięta na spełnianie swoich celów. Tylko czy to wystarczy do tego by przebić poprzednią historię. Kiedy dążysz do marzeń, musisz łapać każdą możliwą okazję. Taka jest właśnie Alvie Brechenmacher, która wyrusza w podróż do Anglii by stać się Politwórcą - specjalistką od magii plastiku. Na domiar tego szczęścia zostaje uczennicą najwybitniejszego maga Mariona Praffa! Wszystko jednak zaczyna się trochę komplikować, bo w jej serce wkrada się pewne uczucie do chłopaka, na domiar dążenie do pomocy pewnej dziewczyny zabiera jej strasznie dużo czasu. Czy w dążeniu do stworzenia czegoś nowego, tylko to stanie jej na drodze? Zaczynają dziać się dziwne rzeczy, i możliwe że jej rozwijająca się kariera legnie w gruzach. To że autor skupia się na przedstawieniu środowiska magii, to coś czego brakowało w poprzednich tomach. Nie tylko do czego służą ich moce, ale zarówno do tego jak bardzo zmieniają oni świat. To moim zdaniem najbardziej buduje i trzyma w pionie całą tą historię. Zdecydowanie tym razem nie skupia się na pokazaniu jakichś romantycznych aspektów, tylko bardziej skupia się na potrzebie pomocy bliźniemu i stworzeniu czegoś nowego. Pokazanie dążenia do niemożliwego, które powoduje że nasi bohaterowie bardzo mocno przeżywają. Nawet bardziej, co powoduje że prawie całkowicie wyłącza ich z życia. Jakby nie istnieli dla niego, tylko dla osiągnięcia tego celu. Nie ma tu jakichś wybitnych zwrotów akcji, ani gdy już do czegoś dochodzi by zostało to bardziej intensywniej przekazane. Natomiast nic nie zostaje bez odpowiedzi. Nasza główna bohaterka Alvie jest całkiem sympatyczna, ale pewnie nie za wielu osobom może się spodobać, gdy będą szukać w niej jakichś romantycznych aspektów. Po prostu nie została do tego stworzona. Jej nauczyciel Praff jest powściągliwy, dobry ale potrafi się zapomnieć w swojej pracy, co bardzo podoba się Alvie bo sama ma takie podejście. Co do postaci drugoplanowych jak rodzeństwo Bennet i Ethel, czarny charakter, który jest jednym z magów, a nawet spotykamy tu Państwo Thane. Pełnią oni bardziej tutaj takie postacie uzupełniające, choć niektórzy mają jakiś celowy wpływ na Alvie. Jednakże tu bardziej fabuła skupia się na relacji mistrz-uczeń. Sam styl jest prosty, w ogóle nie skomplikowany, więc nikt nie będzie miał raczej wrażenia że czytanie idzie mu wolno, ale może czasem mieć kłopot z tym, że wolno tu się wszystko rozwija. Magia i piękno tworzenia, oraz odpowiedzialność którą nosi na sobie każdy mag. Przełamanie stereotypów, jak choćby to że trzeba trzymać się tylko jednej ścieżki. Ukazanie materiału w sposób istotny, niezależnie od jego typu. Nauka poprzez zabawę, ale przede wszystkim dążenie ze względu na pomoc drugiej osobie. Nie jest to może zbyt ambitna, ani wybitna opowieść. To bardziej historia na rozluźnienie, w której dowiadujemy się wielu ciekawych informacji. To właśnie pomysł na ten świat zaskakuję i zachwyca. Lekka i pomysłowa fantastyka, z którą na pewno miło spędzicie czas. A przede wszystkim nie trzeba czytać wcześniejszych tomów, gdyż ta właśnie historia jest osobną powieścią. W niej jest może jedynie jedna sytuacja, którą zrozumieją osoby, które czytały poprzednie części, ale to nie jest wam potrzebne.

Gra Among Us przez pewien czas była hitem. Prosta rozgrywka, podczas której trzeba było wykonywać zadania i nie dać się zabić Impostorowi przykuwała do ekranu na wiele godzin. Gracze próbowali odkryć kto jest zabójcą poprzez szybkie dyskusje i głosowanie, które wyeliminowało podejrzanych graczy. Nie zdziwiłem się gdy @wydawnictwonowabasn wydało książkę na podstawie gry. Może już zauważyliście, że to wydawnictwo przoduje w wydawaniu bardzo fajnych pozycji na podstawie gier, seriali i filmów. “Among Us. Zdrajca między nami” Laury Riviere przedstawia historię statku Skeld, na którym coś lub ktoś zabija członków załogi. Autorka oddaje klimat klaustrofobii, zamknięcia w próżni w mistrzowski sposób. Czytając ogarnia nas wszechobecna paranoja i groza potęgowana podejrzliwością i nieufnością współaustronautów. Riviera pokazuje jak słowne oskarżenia bez silnych dowodów mogą zniszczyć komuś życie i doprowadzić do tragedii. W “Among Us” poznamy trochę więcej historii ze świata gry, której nie mieliśmy okazji poznać. Dowiemy się dlaczego statki znajdują się w przestrzeni, dlaczego są zbudowane w taki dziwny sposób oraz jaka historia kryje się za działaniami Impostora. Książka jest gratką dla fanów gry, ale miłośnicy grozy w przestrzeni (szczególnie ci młodsi) również znajdą w niej coś dla siebie.

Bardzo przyjemna młodzieżówka, można porównać do Percy Jackson. Jest to opowieść Urban fantasy inspirowana mitologią grecką. Książka jest momentami przewidywalna, ale potrafi też zaskakiwać. Miałam lekki niedosyt pod koniec, chciałabym mieć trochę bardziej rozwinięte zakończenie w kwestii pierwotnych bogów. Jest to również dość długa książka (prawie 600 stron) jak na same 7 dni akcji + pojedyncze flashbacki.

Książka naprawdę godna uwagi, poprzez opowieść i przeróżne alegorie łatwiej zrozumieć istotę rewolucji październikowej jak i początki powstania ZSRR lub innej dyktatury. Pokazuje jak pierwotnie miał dobre zamiary i dlaczego ostatecznie stały się katastrofą

Kari, czyli główna bohaterka wraz z bliskimi wyjeżdża na Islandię żeby spędzić tam miło czas. Nie może się też doczekać swojej urodzinowej niespodzianki i kiedy spotyka dwójkę ludzi oraz srebrnego sokoła myśli, że to jej część, ale tak naprawdę nie wie w co się pakuje. Gdy Kari dowiaduje się, iż znajduje się w innym świecie, pragnie wrócić do rodziny jednak nie jest to takie proste, gdy okazuje się, że pomylono ją z płatną zabójczynią, która już w najbliższym czasie ma dokonać morderstwa na jednym z bardzo znaczących ludzi. Nie pomaga jej też fakt, że na jej drodze staje Andrik, który nie tylko włada wulkanami, ale skrywa też wiele tajemnic, które Kari za wszelką cenę próbuje poznać. Książkę czytałam z ogromnym zainteresowaniem. Zdziwił mnie fakt, że fantastyka tak bardzo potrafiła mnie wciągnąć i z każdą stroną wydobywać ze mnie pragnienie poznania dalszych losów. Świat przedstawiony jest świetnie wykreowany, tak jak i sami bohaterowie. Wszystkie zagadki tam zawarte łączą się ze sobą, a styl pisania autorki jest zrozumiały i szybki w czytaniu.

No dobra, trzeba przyznać, że Liz Braswell w NieUrodziny. Mroczne opowieści wzięła się za Disneyowskie bajki i próbowała je trochę "przekręcić" na ciemniejszą stronę. Pomysł fajny, niektóre fragmenty faktycznie zaciekawiły. Ale muszę powiedzieć, że strasznie męczyły mnie te ciągłe przeskoki. W jednej chwili czytasz o jednym, a zaraz potem jesteś gdzie indziej, z innymi bohaterami. To tak, jakby ktoś co chwilę zmieniał kanały w telewizji – ciężko się w tym połapać i złapać jakiś rytm. Przez to momentami trudno było się wciągnąć i poczuć jakąś jedną, spójną historię. Doceniam, że autorka chciała zrobić coś innego, ale te nerwowe zmiany trochę mi przeszkadzały. Ogólnie dałabym 6/10. Książka może być dla tych, co lubią takie "co by było gdyby", ale dla mnie trochę za dużo tu było tego kręcenia i nie zawsze wychodziło to na dobre.

Książka pod tytułem " Cały ten czas " autorstwa Hani Czaban jest jedną z lepszych książek które przeczytałam. Od dawna szukałam powieści w której będzie dużo akcji bo większość przygodówek nie spełniała moich kryteriów . Okładka słaba ale w fabule się zakochałam . Serdecznie polecam 😀

„Światło Jedi” to bardzo udane otwarcie projektu Wielkiej Republiki i jednocześnie powiew świeżości w uniwersum Gwiezdnych Wojen. Charles Soule pokazuje galaktykę w okresie jej największego rozkwitu, kiedy Zakon Jedi nie jest jeszcze cieniem dawnej potęgi, lecz działa jako prawdziwa siła pokoju i nadziei. Największym atutem książki jest sposób przedstawienia Jedi. Są różnorodni, mają własne spojrzenia na Moc i nie są jedynie „rycerzami z mieczami świetlnymi”. Autor bardzo ciekawie eksploruje ich indywidualne podejście do Mocy dla jednych jest ona pieśnią, dla innych oceanem czy światłem. To nadaje historii głębi i sprawia, że zakon wydaje się bardziej żywy niż w wielu wcześniejszych opowieściach. Fabuła koncentruje się wokół katastrofy hipernapędowej i jej konsekwencji dla całej galaktyki. Tempo jest dynamiczne, momentami wręcz filmowe szczególnie w scenach ratunkowych i kosmicznych zagrożeń. Soule dobrze buduje napięcie i umiejętnie przeplata wątki wielu bohaterów. Nieco słabszą stroną może być liczba postaci na początku łatwo się pogubić, kto jest kim. Jednak z czasem wszystko się klaruje, a czytelnik zaczyna doceniać szeroką skalę wydarzeń. Na szczególne wyróżnienie zasługują też antagoniści Nihilowie. Nie są typowym „złem dla zasady”, lecz chaotyczną, nieprzewidywalną siłą, która wnosi do świata Star Wars coś nowego i niepokojącego.

Uwielbiam serię Osobliwego domu i wszystkie jej części, a szczególnie pierwszą, trzecią i czwartą wspominam bardzo dobrze, ale niestety ostatnia książka w pewnych miejscach mnie rozczarowała. A szczególnie zabolało mnie to ze względu na fakt, że całą serię czytało mi się dobrze i rozczarowanie to pojawiło się na jej samym końcu. Stąd książka szósta dostaje dwie gwiazdki mniej. Mianowicie, nie czytało się jej tak szybko i z takim wciągnięciem jak poprzednie. Mniej chciało mi się do niej wracać. Do tego drugi wątek romantyczny Jacoba, tym razem z Noor – no po prostu nie. W tym nie ma ani grama chemii. Czytelnik wie, że między nimi rodzą się uczucia, ale w ogóle tego nie czuć. Ship ten nie dorasta do pięt shipowi Jacoba i Emmy, który uraczył nas wieloma emocjonalnymi scenami. W relację tej dwójki dało się wczuć, chemia między nimi była widoczna i odczuwalna. Tymczasem Jacob i Noor oferowało nam równe "nic", jeśli chodzi o jakiekolwiek emocje. Po prostu sobie byli. No i tyle. W takim zestawieniu nie ma szansy, że ktokolwiek zadowoli się relacją Jacoba i Noor. Nie pasował mi też fakt, że Noor to tak ważna postać fabularnie, bo ponownie, wcale tego nie odczułam. Zakończenie miało w sobie coś ciekawego, jednak te poświęcenie Jacoba dla Noor wzięło się, moim zdaniem, znikąd. Nagle czuje do niej tak wiele i tyle by zrobił, a w ogóle nie zostało pokazane dlaczego i po co. Po prostu. No i niestety to zaburzyło mój pogląd na tę książkę i ogólnie na zakończenie tej serii. Te wielkie i ważne sprawy zostały tylko ubrane w słowa, a nie w emocje. Serię uwielbiam i chętnie przeczytam ją znowu (chyba pominę 5 i 6tą książkę...), ale końcówka trochę mnie rozczarowała. To po prostu już nie "to".