Akt woli

"Clara prowadziła bardzo ożywione życie towarzyskie. W szalonej atmosferze lat międzywojennych, kiedy to każdy chciał szybko przeżyć jak najwięcej, jej rezydencja na ulicy Malakoff niemal każdego wieczoru tonęła w powodzi świateł." 1945 rok, Vallonue, Prowansja Piękna Clara jest seniorką bogatego rodu Morvanów. Jej mąż Henri zginął w czasie wojny. Kobieta ma dwóch dorosłych synów Charlesa i Edouarda, którzy założyli już swoje rodziny. Ma też szóstkę ukochanych wnuków, dla których jest w stanie zrobić wszystko. Pewnego ranka Clarę budzi huk wystrzału. Kobieta odnajduje w gabinecie swojego syna Edouarda. Mężczyzna nie żyje, obok niego na biurku leży rewolwer ojca. Przybyli na miejsce policjanci stwierdzają samobójstwo. Mijają lata, Clara dbając o dobro rodziny ciągle pomnaża swój majątek. Szczególną troską otacza ukochanych wnuków. Bardzo niepokoi ją los młodszego syna Charlesa, który w czasie wojny stracił w obozie koncentracyjnym ukochaną żonę i córeczkę. Charles coraz bardziej pogrąża się w apatii, tęskniąc za tym co bezpowrotnie minęło. Dorosłe wnuki Clary zaczynają szukać swojej drogi i własnego szczęścia. Kobieta za wszelką cenę chce utrzymać członków klanu razem bo najważniejsza dla niej jest rodzina. Ale Clara ukrywa też przed nimi pewien sekret z przeszłości. Czy tragiczne fatum, które zawisło nad klanem Movanów da o sobie znać? Czy prawda o wydarzeniach z 1945 roku ujrzy światło dzienne? Bardzo lubię ten charakterystyczny francuski klimat w powieściach i tu go odnalazłam. Przepiękny Paryż, klimatyczna wiejska posiadłość w Prowansji, niedaleko Awinionu i opisy przyrody zachwycają. A w tym wszystkim członkowie rodu Morvanów ze swoimi skrywanymi tajemnicami, radościami i smutkami codziennego życia. Śledzimy losy wszystkich wnuków Clary przez dzieciństwo aż po ich dorosłość i życiowe wybory. "Sekret Clary" to ciepła i mądra opowieść o miłości, potędze pieniądza, karierze i kobiecej sile. Zakończenie książki jest bardzo zaskakujące. Ja mam to szczęście, że mogę sięgnąć po 2 część "Potomkowie Clary", która jest kontynuacją tej historii.

Bardzo fajna powieść obyczajowa. trochę sensacji, trochę historii, trochę romansu. Każdy znajdzie coś dla siebie. Obejrzałam również mini serial, z doborową obsadą, ale książka o wiele lepsza, bardziej rozbudowana, polecam najpierw książkę, a potem serial.

Przeczytałam, ponieważ zainteresował mnie film lecący w telewizji, którego ani nie oglądałam od początku, ani do końca- bo się nie złożyło. I cieszę się, że w ten sposób trafiłam na książkę Kariera Emmy Harte, a z rozpędu przeczytałam również jej kontynuację. Polecam fankom literatury kobiecej :)

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Niewyobrażalna tragedia po której został tylko ból, cierpienie i tęsknota. Czy po stracie wszystkiego, co było w życiu ważne można rozpocząć nowe życie? To wydaje się niemożliwe... Mallory Keswick miała wszystko. Kochającą się rodzinę, wymarzony dom, ukochanego pieska, była szczęśliwą kobietą. W jednej chwili to wszystko straciła. Tragedia jak się wydarzyła pogrążyła ją w żałobie i odebrała chęć do życia. Nic nie jest w stanie ukoić jej bólu. Cała radość i szczęście uleciało z niej w jednej chwili. Jednak życie toczy się dalej... Z biegiem czasu Mallory zaczyna układać swoje życie na nowo. Wie, że nie może się poddać. Czy uda jej się uporać ze stratą? Czy ma szanse na normalne życie? Mam bardzo mieszane uczucia co do tej książki. Powiedziałabym nawet, że się rozczarowałam. Na początku poznajemy rodzinę Mallory, ich relacje, silną więź jaka ich łączy i ogromną miłość. Niestety było to dla mnie nużące. Opisy niektórych miejsc i pomieszczeń wydawały mi się niepotrzebne, nudziły mnie. Kilkukrotnie odniosłam wrażenie, że niektóre zdania się powtarzają. Dopiero druga połowa książki wywołała u mnie emocje. Wiadomość o tragedii jaka się wydarzyła doprowadziła mnie do łez. Żałoba, to nie jest łatwy i przyjemny temat. Ciężko jest wyrazić słowami co naprawdę się czuje. Jednak autorce udało się przelać na papier uczucia, jakie zazwyczaj towarzyszą nam w takiej sytuacji. I to by było na tyle jeśli chodzi o mój zachwyt nad tą książką. Kiedy po kilkunastu tygodniach Mallory postanawia z dnia na dzień wrócić do domu z gotowym planem na przyszłość i przekonaniem, że wszystko się uda, odniosłam wrażenie, że popada ze skrajności w skrajność. Zakończenie było dla mnie nijakie, jakby nagle zabrakło autorce pomysłu na historię bohaterki. Zdecydowanie brakowało mi czegoś więcej. Mimo, że mnie ta książka nie porwała, uważam, że warto ją przeczytać choćby po to, aby przypomnieć sobie jak kruche i przewrotne bywa życie.

Z Panią Binchy po raz pierwszy spotkałam się przy Kręgu przyjaciół laaaata temu. Książka bardzo przypadła mi do gustu, ekranizacja z lat 90tych również, polecam obie. Ale nie o tym tutaj ma być. Tara Road, to nazwa ulicy w Dublinie, przy której mieszka główna bohaterka powieści. Zanim wprowadzi się ona do swojego domu jako młoda mężatka, opowiada nam dzieje swej miłości, relacji rodzinnych, przyjacielskich i zawodowych, dla których punktem stycznym staje się właśnie Tara Road. Książka jest potężna, ma ponad 700 stron, a dopiero w drugiej połowie pojawia się kolejna jej ważna bohaterka, która dokonuje z tą pierwszą swoistego Erazmusa. Na skutek osobistych kolei losu decydują się one na chwilową wymianę domów. Koniec spojlerów. Polecam. Pani Binchy ma dar opowiadania historii, które z pozoru są zwykłe, przyziemne, niby nic specjalnego, a nie można się od nich oderwać. Są tu mniej lub bardziej miłe postacie, różne motywy i perspektywy. Nie ma tu cukierków czy fajerwerków, życie, po prostu życie. Mnie ta historia bardzo wciągnęła. UWAGA! Obejrzałam film i stanowczo odradzam. Świetna obsada, która zagrała jak na jasełkach wiejskich, i nie wiem, czy nie obraziłam właśnie poczciwych jasełek wiejskich. A do tego akcja filmu zaczęła się w połowie książkowej opowieści, co dramatycznie okroiło i zubożyło całą historię.

Studium zdrady. Przygnębiająca książka. Michał od początku był śliskim typem - umiejętnym uwodzicielem i nic więcej. Filarem małżeństwa były wybitne zdolności łóżkowe męża, o czym autor nie omieszkiwał regularnie przypominać. No cóż, dawka cringe'u czasem też się przydaje w tak dołującej historii.

Odnajdziemy tutaj ukazane skomplikowane losy ludzkie; zakazaną miłość, miłość do czerwonej ziemi, bolesne rozstania. Wina pożera duszę bohaterów, czasem przychodzi gorzkie przebaczenie po świadomej zdradzie. Pewne sekrety rodzinne położą się cieniem na życiu kolejnych pokoleń, tym, którzy będą musieli ukrywać swoje pochodzenie, czy prawda o przeszłości wyjdzie na jaw? Nietolerancja stanie się murem nie do przebicia, a publiczna egzekucja ukaże, że „bez wątpienia wszyscy zapłacimy”. Pisarka poświęca też miejsce opisom sytuacji niewolników- w tym ich wyzwoleniu, zarysowany jest temat praw człowieka. Ważnym tematem są relacje Anglików i „kolorowych”- pełne napięcia i też nienawiści, bo nie zawsze chodzi o to, że ktoś jest niewolnikiem. „Chodzi o coś, co w żaden sposób nie potrafił zmienić: o kolor jego skóry.” A nienawiść i sidła przesądów okażą się mieć niszczycielski wpływ na życie niejednego człowieka, podzielą rodziny. Zarysowane wojny burskie, polityczne manewry- bardzo przekrojowa ta saga. Może chyba miejscami zbyt wiele tematów podejmuje, za dużo lat obejmuje (około 60)- to aż trzy, cztery pokolenia. Jean, Emily, Suzanne wzbudzają sympatię; natomiast Clara to bezsprzecznie negatywna postać, zaślepiona nienawiścią, prowodyrka nagonki na przyrodniego brata. Jest całkiem sporo bohaterów, szkoda, że nie ma drzewa genealogicznego, bo czasem trudno spamiętać kto jest kim. Myślę, że prezentowana powieść przypadnie do gustu fanom wielowątkowych sag rodzinnych oraz klimatu Afryki.

Lektura tej książki, autorstwa Maeve Binchy, wzbudzała we mnie fale zaciekawienia, zniechęcenia i irytacji, naprzemiennie. Przez ponad 700 stron, kilkakrotnie miałam chęć odłożyć ją niedoczytaną, jednak ciekawość co dalej, nie pozwoliła mi tego zrobić. Właściwie irytująca nie była stricte sama książka, co postać głównej bohaterki, Helen vel Leny. Miejscami, miałam wrażenie że Lena jest cudem świata, do tego świętym i że niedługo należałoby ją beatyfikować jeszcze za życia. Taka mądra, zaradna i empatyczna z bardzo dobrze rozwiniętym talentem organizacyjnym, a jednocześnie taka głupio naiwna i ślepo wierząca we wszelkie kłamstwa Louisa Wszystko zaczyna się w Lough Glass, małym miasteczku, w roku 1952 gdzie, jak w większości takich miasteczek, wszyscy się znają i wszyscy wszystko o sobie wiedzą. W tym to ślicznym i na wskroś katolickim miejscu Irlandii żyje sobie rodzinka McMahonów . Rodzinka 2 + 2 . Rodzice z młodszym synem i starszą córką. Żona nie pracuje, mąż jest cenionym w miasteczku aptekarzem . Rozważna córka i wspaniały syn dopełniają rodzinnego stadła. Jednak któregoś wieczoru miasteczkiem wstrząsa straszliwe zdarzenie, które zmieni życie wielu ludzi . Historia jest całkiem przyzwoicie napisana, ale te postacie jak dla mnie średnio wiarygodne, o Lenie już nadmieniłam. Jej córka Kit, również jakaś niedorobiona jako postać. Niby taka rozważna, cnotliwa i porządna, zawsze potrafi wszystko tak wytłumaczyć że aż się człowiekowi lżej na sercu robi i nagle wierzy w pierwsze z brzegu kłamstwo, bez sprawdzenia, bez wyjaśnień, które zaserwowała jej Clio. Przyjaciółka którą znała od dziecka i doskonale wiedziała że tamta ma bujną fantazję i niewyparzony język. Jest jeszcze Siostra Madeleine, pustelnica mieszkająca w chatce z dala od ludzi, na jej przykładzie (tutaj akurat bardzo udanie) autorka pokazała jak to łaska ludzka na pstrym koniu jeździ, mówiąc z lekka parafrazą. To chyba najbardziej wiarygodna postać, jak dla mnie, aczkolwiek, dzisiaj już pewnie nie spotykana w rzeczywistości. A tak w ogóle, chyba głównym ''bohaterem '' tej książki jest '' Wielkie Kłamstwo '' i manipulacja. Książka mnie nie znudziła, chociaż też i nie zafascynowała jakoś specjalnie. Da się przeczytać i nawet miejscami z ciekawością, jednak bez większego zaangażowania.

Biorąc pod uwagę rok wydania książki oraz fakt, że jej autor jest katolickim księdzem trzeba przyznać , że treść momentami jest bardzo odważna. Po zakończeniu lektury dochodzę do wniosku , że próba kontroli ludzkich pragnień, żądz i emocji zwłaszcza przyjmująca tak sformalizowaną formę jaką jest celibat jest zwyczajnie śmieszna i skazana na całkowitą porażkę . I nie jest to krytyka kapłanów którzy nie byli lub nie są w stanie przestrzegać tego zakazu , jest to natomiast krytyka tych którzy próbują pouczać zwykłych ludzi i narzucać im standardy i ideały nie mające nic wspólnego z prawdziwym życiem ... Bo życie to fala pragnień , emocji i doświadczeń których mamy prawo kosztować i kolekcjonować je nawet wtedy kiedy oznacza to błędy i łamanie " standardów " i czasami lepiej nie oceniać abyśmy sami tej ocenie nie byli poddawani .

Jest to dalsza część historii rodziny Morvanów. W tej książce „Potomkowie Clary” autorki Françoise Bourdin, przeplata się duch Clary, która mówi, że „rodzina jest najważniejsza" jednym słowem zasady dobrego wychowania, moralność, tolerancja dla innego człowieka, pracowitość, upór w dążeniu do celu i wysokie wymagania, jakie stawiają rodzice swoim dzieciom, sami będąc dla nich dobrym przykładem. Mimo że w tej powieści nie brak tu rozwodów, konfliktów, miłości między kuzynostwem itd… Ale rodzina ponad wszystko! „Czy wchodzące w życie nowe pokolenie rodu będzie umiało wybaczyć popełnione błędy i przezwyciężyć wzajemne uprzedzenia”? Dzięki tej lekturze my sami zaczynamy rozumieć potęgę przebaczenia i prawdziwej miłości a może i nie tylko rozumiemy, że czas płynie, płynie i zostaje go coraz mniej przed nami.

Styl, naprawdę niezły, w sensie technicznym, naprawdę sprawnie się czyta. Historia również, zapowiada się całkiem spoko. Mimo tego, niestety, ze strony na stronę, dłużyła mi się ta książka strasznie. Z ok. 450-ciu stron, na szczęście, chociaż ostatnie 150, nabrało tempa. Finalnie, autor wybrnął z tą fabułą, ale gdyby to był serial, to będąc jego producentem, skróciłbym ilość środkowych odcinków. Niby wszystko zdawało się być potrzebne, ale odnoszę wrażenie, że pisarz, w zbyt rozbudowany sposób, nakreślił relacje rodzinne. Nie jest zła, ale i, nie wybitna.

Serial leciał w tv gdy byłam małym dzieckiem, pamiętam tylko scenę z krokodylem, po czym mama wygoniła mnie z pokoju :) Zresztą zapewnie mamie bardziej chodziło o sceny sexu, których, teraz już wiem, tu nie brakuje. Warto książkę przeczytać, choć jeśli chodzi o podobną literaturę i słynne ekranizacje, to czytałam lepsze książki. Ot, choćby nawet "Ptaki ciernistych krzewów" czy "Przeminęło z wiatrem". Ale ciekawi mnie, co było dalej, więc po drugą część pewnie też niebawem sięgnę.

Wróciłam do tej książki po 20 latach i bawiłam się świetnie. Trudno tę książkę zaklasyfikować gatunkowo, ponieważ jest to miks przygody, romansu, obyczajówki... Dużo się tu dzieje, jest sporo bohaterów, z których każdy jest inny i ma swój udział w historii. Na pewno jest to świetna rozrywka, która przenosi do innego świata, do Australii czasów pionierów. Na pewno dostarczyła mi ogromnej frajdy z czytania. Przypomniała mi czasy, kiedy podczytywalam takie powieści pomiędzy czytaniem lektur do szkoły.

Po książce "Kiedy moja siostra śpi" to druga pozycja Barbary Delinsky, którą przeczytałam. Muszę przyznać, że książki tej autorki dobrze mi się czyta. Dotykają trudnych problemów życiowych, nie są to jakieś płytkie romansidła. Tutaj mamy zamkniętą, zżytą społeczność małego miasteczka, w którą nagle wkrada się wielki świat polityki i jego problemy. Mieszkańcy tego nie chcą i nieufnie traktują każdego obcego, który się tutaj pojawia. Kobieta, która 14 lat temu pojawiła się tutaj znikąd, ale została już zaakceptowana i wrosła w miasteczko, zaczyna mieć problemy, bo wychodzi na jaw jej przeszłość. Przyjaciele jednak robią wszystko, by jej pomóc. Książka porusza wiele problemów: miłość, przyjaźń, wybaczenie, wzajemną pomoc, niepełnosprawność, adopcję. Naprawdę fajna książka głównie dzięki stylowi pisania autorki, który nie nuży i ciekawej historii, która w trakcie czytania wciąga coraz bardziej.

"Zmowę pierwszych żon" znałam do tej pory z filmu, w których główne role zagrały Diane Keaton, Goldie Hawn i Bette Midler. W biblioteczce czekała na mnie od kilku lat książka opisująca historie trzech kobiet. Elise, Brendy i Annie przeżywają kryzysy małżeńskie. Ich mężowie znajdują sobie młodsze partnerki i dostosowują swoje życie i kariery do ich potrzeb. Kobiety postanawiają działać i wymierzyć sprawiedliwość mężom swoim i swojej niedawno zmarłej przyjaciółki. Żałuję, że najpierw poznałam film, a potem przeczytałam książkę. Strasznie mi się dłużyła i wciąż zadawałam sobie pytanie "kiedy wreszcie zaczniecie skutecznie działać?". Niemniej to książka o kobiecej przyjaźni, usnutej przez nie intrydze i zemście, jaką tylko kobieta jest w stanie wymierzyć. A tu mamy 3 kobiety żądne zemsty, działające w imieniu swoim, swoich dzieci i przyjaciółki, która nie dożyła wymierzenia sprawiedliwości. Można się zatem domyślić, że skutek jest dla mężczyzn naprawdę bolesny.

Historia trzech przepełnionych ideałami kobiet. Ruth, Mickey i Sondra poznają się na studiach medycznych, po których ukończeniu utrzymują ze sobą luźny kontakt. Autorka opisuje naprzemiennie dalsze życie przyjaciółek, ich wzloty, upadki, związki, prywatne tragedie. Styl Barbary Wood sprawia, że każda z trzech historii jest równie ciekawa i fascynująca. Bohaterki są świetnie zarysowane, czytając naprawdę chce się poznawać ich życie. Po osiemnastu latach od ukończenia studiów przyjaciółki spotykają się na terenie uczelni. Każda z nich jest bogatsza o bagaż różnych doświadczeń, jedna czuje wypalenie zawodowe i ma problemy w życiu prywatnym, inna straciła miłość swojego życia... Jednak po ponownym spotkaniu w miejscu, w którym wszystko się dla nich zaczęło, wstąpił w nie nowy duch walki. Podnoszące na duchu zakończenie sugeruje, że zawsze można coś zmienić w swoim życiu, nie warto się poddawać, a prawdziwa przyjaźń przetrwa próbę czasu. Przyjemna, relaksująca książka.

Niesamowita książka! Przenosi nas na początek lat sześćdziesiątych...i świetnie oddaje klimat tamtych lat... Porusza temat kontrowersyjny - dzieworództwa/partenogenezy, ale nie tylko... Świetnie wykreowane sylwetki bohaterów... Jestem pod wielkim wrażeniem...

Pisana nieco archaicznym językiem i stylem, co może delikatnie przeszkadzać, szczególnie na początku. Później akcja przyspiesza i nie zwracałem już uwagi na język. Powieść czyta się płynnie, przez długie fragmenty wciągająca. Bardzo ciekawie przemyślana fabuła powieści. Sporo wątków, sporo ciekawych postaci. Poszczególne wątki świetnie się zazębiają. Dobrze też oddany klimat Antypodów., oraz warunki życia skazańców. Na minus to zdecydowanie jak dla mnie w niektórych fragmentach autor zaserwował zbyt dużo patosu oraz melancholiczno-melodramatycznych wynurzeń. Szczególnie pojawiających się pod koniec powieści. Samo zakończenie też średnie. Jedna wielka kumulacja niesamowitych zbiegów okoliczności o wątpliwej wiarygodności.