Ania z Wyspy Księcia Edwarda

Wspaniała rudowłosa bohaterka Ania Shirley! Jeśli chcesz ją poznać, sięgnij po tę serię. Ania to inteligentna i obdarzona niezwykle bujną wyobraźnią dziewczyna. Jest bardzo gadatliwa, cechuje ją wrazliwość, optymizm, szczerość, impulsywność oraz wielka ambicja w nauce. Warto poznać tę postać.

Wspaniała rudowłosa bohaterka Ania Shirley! Jeśli chcesz ją poznać, sięgnij po tę serię. Ania to inteligentna i obdarzona niezwykle bujną wyobraźnią dziewczyna. Jest bardzo gadatliwa, cechuje ją wrazliwość, optymizm, szczerość, impulsywność oraz wielka ambicja w nauce. Warto poznać tę postać.

Jest to książka, która, jak pisze Lefebvre w posłowiu, już raz została wydana, tyle że w okrojonej wersji: "Spełnione marzenia" ("Road to Yesterday"). Niektórych partii sama Montgomery nie była pewna - "atramentem przekreśliła te fragmenty, ale nie usunęła stron z maszynopisu". Bardzo się cieszę, że nie usunęła, chociaż przez nie zapewne nie ujrzeliśmy tej książki aż do 2009 roku. Jeśli chodzi o twórczość tej autorki, to przeważnie uderza mnie ona po zastanowieniu. Potrafi zahaczyć coś w sercu, co potem wyławia niespodziewanie. Przyznam jednak, że, bardziej niż kiedykolwiek, niektóre z opowiadań są tym razem uderzające w samej swojej naturze. Takie mają być.
Oczywiście, jeśli chodzi o poezje, to nie mogę się oprzeć wrażeniu, że jednak zasługują na więcej uwagi ze strony tłumacza. Rozumiem jednak, że poezje może być trudno tłumaczyć z zachowaniem oryginalnego przesłania, poza tym - podoba mi się polska wersja wiersza "Zmiana".
Cień wojny unosi się nad tą książką. Unosił się również nad "Rillą..." - ale w inny sposób. Czuję, że zadaje pytanie o miejsce poezji/piękna w świecie - a to, w świetle dwóch wojen światowych, zyskuje na znaczeniu. Cóż - ta książka ma tyle zakończeń, ile opowiadań, ale czy kończy się dobrze? Tego jeszcze nie jestem w stanie powiedzieć. Być może odpowiedź do mnie dojdzie z czasem.

Jest to książka, która, jak pisze Lefebvre w posłowiu, już raz została wydana, tyle że w okrojonej wersji: "Spełnione marzenia" ("Road to Yesterday"). Niektórych partii sama Montgomery nie była pewna - "atramentem przekreśliła te fragmenty, ale nie usunęła stron z maszynopisu". Bardzo się cieszę, że nie usunęła, chociaż przez nie zapewne nie ujrzeliśmy tej książki aż do...

Ach, jak to się przyjemnie czytało.

Ach, jak to się przyjemnie czytało.

Przez bardzo długi czas byłam przekonana, że „Ania z Wyspy” to po prostu alternatywny tytuł jednej z powieści w cyklu. Jak się jednak okazało, jest to zbiór opowiadań, które L.M. Montgomery napisała na przestrzeni lat, a które zostały zebrane w jednym tomie na długo po śmierci pisarki.
Oryginalny tytuł zbioru to „Blythes Are Quoted”. Jest to jeden z elementów spajających tematycznie wszystkie opowiadania, gdyż same postaci z cyklu pojawiają się w nich sporadycznie lub są jedynie wspominane przez mieszkańców Glen St. Mary i okolicznych miejscowości.

Pomiędzy opowiadaniami czytelnik znajdzie interludia, skonstruowane w dosyć oryginalny sposób, gdyż składają się z dialogów pomiędzy mieszkańcami Złotego Brzegu, przeplatanych wierszami czytanymi przez Anię, a które w rzeczywistości stanowią zbiór poezji tworzonej przez Montgomery w całym okresie jej twórczości.
„Ania z Wyspy”, chociaż nie opowiada o życiu kochanych na całym świecie bohaterów, przenosi czytelnika z powrotem na Wyspę Księcia Edwarda i z pewną nostalgią wciąga w życie małego nadmorskiego miasteczka.

Chociaż nie jest to tytuł dla wszystkich, zachęcam do jego lektury, gdyż mam wrażenie, że czytanie krótkich form od czasu do czasu potrafi zrelaksować, zwłaszcza jeśli przez dłuższy czas pochłania się wielotomowe cykle fantasy, które zdają się nie mieć końca.

Przez bardzo długi czas byłam przekonana, że „Ania z Wyspy” to po prostu alternatywny tytuł jednej z powieści w cyklu. Jak się jednak okazało, jest to zbiór opowiadań, które L.M. Montgomery napisała na przestrzeni lat, a które zostały zebrane w jednym tomie na długo po śmierci pisarki.
Oryginalny tytuł zbioru to „Blythes Are Quoted”. Jest to jeden z elementów spajających...

to jedyna książka z serii, której nie czytałam jako mała dziewczynka i jestem niesamowicie wdzięczna, że dość późno dowiedziałam się o jej istnieniu i podeszłam do lektury.
bo jest ona inna. to zbiór opowiadań o osobach zaledwie lekko powiązanych z rodziną blythe’ów przeplatany wierszami ani i waltera i dość nienaturalnymi dialogami pomiędzy mieszkańcami złotego brzegu na temat tejże poezji. gdyby nie świadomość, czym jest ta książka, mogłabym potężnie się rozczarować. czytelnik nie dostaje znanych i ukochanych postaci, nie dostaje też łączących się wątków. ani w ani było już mało odkąd zaczęły pojawiać się jej dzieci; tu jest głównie wspominana. ale nie jest to zła książka. opowiadania dotykają wielu cięższych tematów, niekojarzących się z twórczością autorki. są ciekawe i przepełnione teoretycznie niespodziewanymi wydarzeniami, ale chyba nie są też tym, co chciałabym dostać. to, co szczególnie rzucało się w oczy, to często nachalne wplatanie wzmianek o ani i gilbercie w rozmowy i myśli innych ludzi. czy łaknę informacji o ich życiu? jak najbardziej. czy jednak sądzę, że to prawdopodobne, by co druga osoba w glen st. mary i okolicy miała obsesję na punkcie doktorstwa? no nie.

mam do tej książki stosunek lekko obojętny i to albo znak, że dorastam i wyrastam, albo, że nie jestem w stanie uznać jej za część cyklu. nie wywołała we mnie żadnych większych emocji, a szkoda. niewątpliwie dobrze mi się jednak czyta wszystko, co wyszło spod pióra autorki.

to jedyna książka z serii, której nie czytałam jako mała dziewczynka i jestem niesamowicie wdzięczna, że dość późno dowiedziałam się o jej istnieniu i podeszłam do lektury.
bo jest ona inna. to zbiór opowiadań o osobach zaledwie lekko powiązanych z rodziną blythe’ów przeplatany wierszami ani i waltera i dość nienaturalnymi dialogami pomiędzy mieszkańcami złotego brzegu na...

[1942]
No i koniec, tak oto dotarłam do ostatniej książki Montgomery (przynajmniej beletrystycznej, bo są jeszcze dzienniki i autobiografia, ale traktuję je jako bonusy). Chronologiczne zapoznanie się z całą jej twórczością było niezwykle interesującym doświadczeniem, którego nie da się wspominać bez sentymentu. Były rzeczy bardziej udane i miłe zaskoczenia (seria o Emily, "Jane of Lantern Hill" ),były takie, które budziły ambiwalentne uczucia (seria o Pat),były wreszcie niestrawne gniotki ("Dolina Tęczy", "Czary Marigold" i większość wczesnych opowiadań),całość była jednak znakomitą przygodą, tym ciekawszą, że czytaną w kontekście biografii Montgomery.

Co się tyczy samej "Ani z Wyspy Księcia Edwarda", czy raczej "The Blythes Are Quoted", wysoko oceniam przede wszystkim odważną, niestandardową formę książki, czyli połączenie opowiadań z dialogami i wierszami, a także zaskakująco ostre potraktowanie typowych montgomerycznych motywów w niektórych opowiadaniach. Czyli podobają mi się chyba właśnie te rzeczy, które odrzucą osoby przywiązane do pierwszym tomach o Ani, liczące na "nowe przygody" ulubionej bohaterki, które im kłamliwie wydawnictwo obiecało na okładce.

Wybija się zwłaszcza zdumiewająco cyniczne "Pojednanie", bardzo zabawne "Spełnione marzenia" z bohaterem przeciwnym piżamom, żmijowe kłębowisko plotek w skądinąd pogodnie kończącym się "Nadchodzi panna młoda" i przede wszystkim bardzo mocny tekst "Niepozorna kobiecina" z historią umierającej szwaczki i jej młodszych krewnych (kto z nich żył naprawdę?). Chyba ze względu na gorycz tego opowiadania, żeby nie kończyć książki na tak przeszywającej nucie, Montgomery zaburzyła chronologię tomu i po nim zamieściła jeszcze dziejącą się wcześniej "Drogę do Wczoraj", dosyć mydełkowaty romansik. Sentymentalizmu i popeliny też w książce nie brakuje, choć czasami wypada rzeczywiście wzruszająco i baśniowo ("Oszukane dziecko").

Blythe'owie służą tu jako miara wszechrzeczy i niektóre wzmianki o nich są wciśnięte bardzo na siłę, ale całość się broni, zwłaszcza w kontekście tego, o czym pisze w posłowiu Lefevbre: że dzieje Ani były dla Montgomery jednocześnie źródłem udręki, bo ileż można pisać o tej najpopularniejszej postaci, i wytchnienia, bo pisanie o niej dawało poczucie bezpieczeństwa. Ta ambiwalencja jest tu doskonale widoczna.

Gdybym miała uczciwie oceniać polskie wydanie, to ocena byłaby niższa, bo tłumaczenie Ciemniewskiego jest dosyć niechlujne, zarówno językowo ("ręczyć głową"...),jak i pod względem spójności (Faith czasem jako Faith, a czasem jako Flora). Nie bardzo też rozumiem, czemu Jem Blythe występuje tu jako Kuba, w którym tłumaczeniu to było? U Bernsteinowej? W przekładzie mi znanym z dzieciństwa był Jim. Ech, może nie trzeba było skąpić tych 8 dolarów na angielskiego ebooka (w przeciwieństwie do wszystkich innych książek Montgomery, ta ze względu na skomplikowane losy wydawnicze nie jest w otwartym dostępie).

Wiersze tłumaczyła dwójka innych tłumaczy, Budkiewicz i Wierzbicka, i na ogół radzą sobie nieźle. Zwłaszcza Wierzbicka, bo Budkiewicz czasem za bardzo skupia się na zachowaniu rymów męskich, a jakby nie widzi, że mu metrum kuleje. Większość wierszy to przyjemny zachwyt przyrodą i umiłowanie domatorstwa, ale znów kilka wyróżnia się posępnym nastrojem; zamykające książkę wojenne "Pokłosie" jest wręcz przejmujące.

[1942]
No i koniec, tak oto dotarłam do ostatniej książki Montgomery (przynajmniej beletrystycznej, bo są jeszcze dzienniki i autobiografia, ale traktuję je jako bonusy). Chronologiczne zapoznanie się z całą jej twórczością było niezwykle interesującym doświadczeniem, którego nie da się wspominać bez sentymentu. Były rzeczy bardziej udane i miłe zaskoczenia (seria o Emily,...

Wysmienita lektura, ktora zabiera w kraine czarow.

Wysmienita lektura, ktora zabiera w kraine czarow.

Książka przeczytana w 2001 roku.
Dziewiąta część (ostatni tom) serii popularnego cyklu dla dzieci i młodzieży
o "Ani z Zielonego Wzgórza" autorstwa Lucy Maud Montgomery.

Jest to zbiór piętnastu opowiadań, opublikowanych w dwóch częściach, zawierających historię dorosłej Ani, a zwłaszcza jej sąsiadów i przyjaciół na Wyspie Księcia Edwarda. Dość dużą część tekstu stanowią wiersze pisane przez Anię i jej syna, Waltera.

Fabuła powieści jest zupełnie inną niż poprzednie części -
omawia tak poważne problemy jak zdrada, starość, śmierć, niechęć do kobiet, nieślubne dzieci. Podyktowana była zapewne chorobą, na którą cierpiała Autorka, depresją.

Co ciekawe, synowie Lucy Maud Montgomery - Cameron i Stuart Macdonaldowie zostali pisarzami. Talent pisarski odziedziczyły również wnuki autorki „Ani z Zielonego Wzgórza” - syn Camerona, Dave oraz córka Stuarta, Kate.

Książka przeczytana w 2001, ponownie pod koniec 2020 roku.

Książka przeczytana w 2001 roku.
Dziewiąta część (ostatni tom) serii popularnego cyklu dla dzieci i młodzieży
o "Ani z Zielonego Wzgórza" autorstwa Lucy Maud Montgomery.

Jest to zbiór piętnastu opowiadań, opublikowanych w dwóch częściach, zawierających historię dorosłej Ani, a zwłaszcza jej sąsiadów i przyjaciół na Wyspie Księcia Edwarda. Dość dużą część tekstu stanowią...

Książka przeczytana w 2001 roku.
Dziewiąta część (ostatni tom) serii popularnego cyklu dla dzieci i młodzieży
o "Ani z Zielonego Wzgórza" autorstwa Lucy Maud Montgomery.

Jest to zbiór piętnastu opowiadań, opublikowanych w dwóch częściach, zawierających historię dorosłej Ani, a zwłaszcza jej sąsiadów i przyjaciół na Wyspie Księcia Edwarda. Dość dużą część tekstu stanowią wiersze pisane przez Anię i jej syna, Waltera.

Fabuła powieści jest zupełnie inną niż poprzednie części -
omawia tak poważne problemy jak zdrada, starość, śmierć, niechęć do kobiet, nieślubne dzieci. Podyktowana była zapewne chorobą, na którą cierpiała Autorka, depresją.

Co ciekawe, synowie Lucy Maud Montgomery - Cameron i Stuart Macdonaldowie zostali pisarzami. Talent pisarski odziedziczyły również wnuki autorki „Ani z Zielonego Wzgórza” - syn Camerona, Dave oraz córka Stuarta, Kate.

Książka przeczytana w 2001, ponownie pod koniec 2020 roku.

Książka przeczytana w 2001 roku.
Dziewiąta część (ostatni tom) serii popularnego cyklu dla dzieci i młodzieży
o "Ani z Zielonego Wzgórza" autorstwa Lucy Maud Montgomery.

Jest to zbiór piętnastu opowiadań, opublikowanych w dwóch częściach, zawierających historię dorosłej Ani, a zwłaszcza jej sąsiadów i przyjaciół na Wyspie Księcia Edwarda. Dość dużą część tekstu stanowią...

Wielu osobom, z tego co zauważyłam, nie przypadła do gustu owa pozycja autorki Ani z Zielonego Wzgórza. Jednak moim zdaniem jest ona pozycją obowiązkową dla tych, którzy są wielbicielami tejże serii.
Książka składa się z opowiadań o mieszkańcach Wyspy Księcia Edwarda oraz wierszy napisanych zarówno przez Anię, jak i jej syna Waltera.
Czytając ową pozycję należy mieć na uwadze przeszłość Montgomery oraz chorobę, na którą cierpiała autorka - depresję, która wpłynęła na proces pisarski.

Wielu osobom, z tego co zauważyłam, nie przypadła do gustu owa pozycja autorki Ani z Zielonego Wzgórza. Jednak moim zdaniem jest ona pozycją obowiązkową dla tych, którzy są wielbicielami tejże serii.
Książka składa się z opowiadań o mieszkańcach Wyspy Księcia Edwarda oraz wierszy napisanych zarówno przez Anię, jak i jej syna Waltera.
Czytając ową pozycję należy mieć na...