Wielka księga fantastycznego humoru t.2

Całkiem ciekawy zbiór opowiadań, w tym jedna mini powieść. Niektóre z nich powtarzają się z innych zbiorów, które przeczytałem. Ten zbiór dotyczy głównie wizyt różnego rodzaju przybyszów z kosmosu w Wielkim Guslarze i perypetii jakie powodują one w „spokojnym społeczeństwie”. Specyficzny styl pisania i humor Bułyczowa sprawiają, że czasami trudno powstrzymać się od wybuchu śmiechu. Oczywiście jak to zwykle bywa w zbiorach opowiadań są lepsze i gorsze. Tutaj przeważają te lepsze. Na szczególną uwagę zasługuje opowiadanie „Skarbonka” o oddawaniu zbędnego czasu, żeby szybciej doczekać się upragnionej chwili (spotkania, wypłaty) oraz mini powieść „Rycerze na rozdrożach”. Książka polecam dla relaksu nie tylko miłośnikom Bułyczowa.

Historia rozgrywa się w wymyślonym przez autora świecie, w Ocalonej Krainie. W Krainie, w której to grabarze a nie jak to było dawniej kapłani, pomagają uwolnić dusze zmarłych i odsyłają je w Zaświaty. Akcja nabiera tempa w momencie, kiedy to w tajemniczych okolicznościach zaczynają znikać grabarze a Wielka Księżna Gadrin podejmuje decyzję aby utworzyć Szkołę Główną Grabarstwa Wyzwolonego. Chce w ten sposób zapobiec wrogim zamysłom tajemniczych zabójców grabarzy. Szkołą ma zarządzać mistrz fachu grabarskiego Elizabediath Monck. Powieść pełna jest magii, nierzeczywistych, fantastycznych krain i nadprzyrodzonych zjawisk. Szczególną uwagę należy zwrócić na odważnych i gotowych na wszystko bohaterów powieści. Na mnie osobiście największe wrażenie wywarła postać mortyr Kai-Te. Z jednej strony nieustraszona, dzielna i waleczna, z drugiej wrażliwa i uczuciowa dziewczyna. Podsumowując, oryginalna trzymająca w napięciu historia z dużym ładunkiem humoru. Jeśli lubicie tajemniczy klimat, niezłomnych bohaterów i zaskakujące akcje, sięgnijcie po tę książkę. Jest naprawdę warta przeczytania. Gorąco polecam.

Ten spory zbiór może być przykładem tego, że trudniej pisać zabawne historie od tych poważnych. W 17 opowiadaniach autorzy wzieli sobie na celownik prawie wszystkie aspekty fantasy, SF i paru innych gatunków literackich. Zwykle efekty były takie sobie. Większość tych historii to najzwyklejsze lekkie fantasy, tak dobrze parodiujące kanon, że praktycznie niczym się od niego nie różniące. A że humor miał być głównym atutem tych historii, to w razie jego braku naprawdę nie mają się one czym bronić. Jedynie kilka opowiadań: PRE–HISTORIA J. Hogana, SPRAWA KUBY OBCINACZA D. Langforda, TAŃCZĄCY Z ELFAMI C. Ward i OBCY, KTÓRZY WIEDZIELI WSZYSTKO. ABSOLUTNIE WSZYSTKO G. Effingera przypadło mi do gustu. Ale muszę przyznać, że ich poziom był tak wysoki, że zrekompensował mi trud przedzierania się przez znacznie większą liczbę historii naprawdę kiepskich i równie licznych średniaków, dzięki czemu czasu poświęconemu tej książce RACZEJ nie żałuję.

„Miasto w zieleni i błękicie” Anny Kańtoch, Fabryka Słów 2004, wysłuchane Legimi Kańtoch fantastyczna to jest to. Książka trochę się ciągnie, ale mamy fajnych bohaterów, intrygę, krytykę religii, wątki romantyczne. Do Domenica Jordana i „Przedksiężycowych” sporo brakuje, ale to naprawdę przyjemna lektura. Audiobook tu chyba dobrze wypada, taka ciut przegadana, nie-spieszna opowieść. Ale emocje są.

Bardzo lubię podobne zbiory opowiadań, nawet jeśli ciężko jest znaleźć taki, w którym każde jedno opowiadanie by zachwycało. Nie inaczej jest tutaj, ale generalnie Serce teściowej czyta się bardzo dobrze i płynnie. Lubię elementy humorystyczne w niektórych opowiadaniach, zwłaszcza w tych o smokach oraz opowiadaniu tytułowym. Kura to istne mistrzostwo. Albo Żmija na śpiąco - fajny przykład, jak zrobić coś nowego i na opak z czegoś powszechnie znanego. Nieźle się uśmiałem. Także warto sięgnąć po ten zbiór.

Przemówił do mnie grobowy klimat, więc zabrałam się za tę książkę z zapałem. Elizabediath Monck uprawia zacny zawód- odsyła na drugą stronę umarlaków pakując ich w drewniane jesionki. Profesja poważna i z ojca na syna przejmowana. Grabarz zajmuje się niewielkim cmentarzem, klientela cicha i spokojna, ale pewnego dnia o zgrozo, w inwentarzu zaczyna przybywać trumien( z zawartością rzecz jasna) Skąd i dlaczego? I tak rozpoczyna się pierwsza przygoda. Bohater nie jest jednak osamotniony -towarzyszą mu w perypetiach postaci różnej płci i gatunku. Jakie odczucia? Pozytywne rzecz przyznać należy. Elizabediath Monck jest honorowy, odważny ,mroczny nieco( a jakże) i wybornie dowcipny. Na fachu zna się,potrafi odprawić nawet najtrudniejszy rytuał pogrzebowy. Historie ciekawe, nadprzyrodzonych istot nie brakuje, przystojnych dziewoji także. Humor przaśny i trafiony. Książka na luźną chwilę rozrywki ( tym co lubią wisielcze lekko klimaty).

Lektura nie całkiem na poważnie, ale przecież tego spodziewa się czytelnik sięgając po tę pozycję. Czyta się miło, może emocje nie szaleją, ale jest za to z uśmiechem i z charakterem. Bo w książce nie prawie nic nie jest do końca tak jak wydaje się, że powinno być. W sposób miły i lekki przekoszone schematy sprawiają, że jest to lektura inna niż większość książek.

W porównaniu do poprzedniej części, nastrój drugiego tomu perypetii Paula wydaje się bardziej mroczny, choć w książce nie brakuje żartów i dowcipnych dialogów (miło, że autor odpuścił dowcipy fizjologiczne🫢). Główny bohater, Paul Carpenter nadal pracuje w korporacji Wells & Co. (po podpisaniu umowy objętości Biblii) i nic nie zwiastuje, by miało się to zmienić. Być może jednak jego praca nie będzie koncentrowała się jedynie na układaniu dokumentów w porządku chronologicznym, lecz dojdą obowiązki Zawodowego Pogromcy Potworów. Co gorsza, jego dziewczyna wyjedzie do innego miasta, więc sam musi sobie radzić z coraz dziwniejszymi okolicznościami życia, jak zakochany w volkswagenie krasnolud czy gobliny nimfomanki. Są liczne nawiązania do literatury - odniesienia do Tolkiena, Star Wars, Star Trek, a także Doctora Who, lekturą obowiązkową w pracy Paula jest Beowulf, a na podłodze leży faktura wystawiona na pana D. Graya za renowację starego portretu. Humor jest dość cierpki, a dowcip mocno cięty, ale jeśli się za wiele nie oczekuje, można się zrelaksować. Części trzeciej nie planuję czytać.

Sprawnie napisany zbiór opowiadań, których akcja osadzona została w tej samej scenerii Pobrzeża, fabuły zazębiają się, a te same postacie występują w różnych tekstach. Nie ma tu wielkich fajerwerków, raczej niezłe rzemiosło, ale czyta się dobrze. Kilka zaskakujących puent, kilka prób wejścia na bardziej złożony poziom egzystencji ludzkiej i boskiej (ale bez nachalności),specyficzny humor. Warte polecenia.

Fajnie absurdalna książka Zacznę od tego, że to co się w niej opisuje, czyli podziemie mitologicznych stworów we współczesnym świecie, mogłoby (oczywiście) istnieć naprawdę - w każdym państwie i w każdym mieście, oprócz jednak Związku Radzieckiego i Moskwy. Tam bowiem niczego nie dało się ukryć. Sam pomysł jest więc absurdalny i niemożliwy nawet w alternatywnej rzeczywistości (a przynajmniej nie takiej, w której też pojawiłby się Związek Radziecki). Pomimo tego - książkę czyta się bardzo fajnie i jednym tchem doszedłem do ostatniej kartki. Polecam ją, aby na kilkaset stron oderwać się od rzeczywistości.

Cóż, zacznę od tego, że przeczytałam wczoraj kilka dobrych opowiadań fantastycznych. I właściwie mogłabym skończyć moją opinię. Bo niestety ten zbiór nie wniósł do mojego czytelniczego życia zbyt wiele. Ot - przeczytałam, trochę pośmiałam i tyle. Dlaczego? Tłumaczę. Po pierwsze historie miały dziać się we Wrocławiu, ale samego miasta w tych opowiadaniach jest niewiele. Po drugie mnóstwo nawiązań - do Pana Samochodzika, do Wiedźmina, do Jakuba Wędrowycz. Moim zdaniem trochę ich za dużo. Jak autor musi wspomagać się pomysłami i nych autorów to chyba nie świadczy o nim za dobrze. No i po trzecie to mam wrażenie że takich podobnych opowiadań przeczytałam już sporo. Te były dobre tylko nie wyróżniały się na tyle, by mnie zachwyciły. Podsumowując - z autora nie rezygnuję, ale czytałam już lepsze książki w jego wykonaniu.

Fantasy to coś o wiele więcej niż TOLKIEN, PRATCHETT czy ROWLING... mimo wszystko jak wspaniale opowieści dla nas napisali... Wielka Księga Fantasy to zbiór dwunastu opowiadań twórców różnych... opowiadań które można ocenić jednym słowem - INNE... choć też nie do końca - bo czy w nurcie fantasy istnieje coś takiego jak inność... przecież wszystko już kiedyś było i skądś było zaczerpnięte... jednak czytając ten zbiór ma się wrażenie jakby każdy z twórców odkrywał przed nami coś osobliwego na co nikt nigdy nie wpadł... Antologia bardzo ciekawa opowiadania trzymają dobry, bardzo dobry poziom. Poleciłbym osobiście przeczytać całą antologię, lecz wśród tych opowiadań najbardziej zapadły mi w pamięć: - Pani Czaszek - Patricii A. McKillip - Wczoraj był poniedziałek - Theodore'a Sturgeona - Pikselowe Chochliki - Charlesa de Linta - Recital - Jacka Womacka - Na krawędzi świata - Michaela Swanwicka

Dawno się tak nie uśmiałam czytając książkę! Pełna ironii i sarkazmu (moje ulubione),przedziwnych stworów i przygód dosłownie nie z tej ziemi. Dodajmy do tego troje agentów- w tym jeden bardzo puszysty- i mamy kawał dobrej lektury. Serdecznie polecam :)

Może nie 'rewelacja', ale rewelacyjne książki to rzadkość. Ta jest świetna pod względem narracji. Ze stylem się płynie, niczym na dżonce sunącej łagodniejszym nurtem Rzeki Tuzina Zakrętów. Sięgnąłem po książkę z nadzieją na opowieść dłuższą i treściwszą, nasycony i przesycony ostatnimi czasy lekturą zbiorów opowiadań, antologii i dziesiątek opowiadań luzem. I początek "Siao..." troszkę mnie zaniepokoił, bo mimo uporządkowania go rozdziałami, wszystko wskazywało na to, że będzie to jednak zbiór opowiadań. Zawiodłem się, ale był to miły zawód. Siao przyżywa przygody, ale jest to ciąg perypetii, powiązany ze sobą a każda kolejna przygoda wynika z poprzedniej. To rasowa powieść, której nie polecić innym czytelnikom byłoby ciężkim grzechem. Polecam więc szczerze, bo książka ta nie zasługuje na to, by zachodzić kurzem na półce.

Holt nie kopiuje Pratchetta, ale faktycznie, nie tylko okładka autorstwa Paula Kidbyego łączy "Przenośne drzwi" z dziełami sir Terrego, bo poczucie humoru panowie mają dość podobne. W każdym razie świetnie się bawiłem podczas lektury przenośnych drzwi i na pewno za jakiś czas sięgnę po drugi tom przygód Paula.

Lekka, przyjemna powieść na kilka wieczorów. Ciekawy pomysł przygód rosyjskiego milicjanta na terenie średniowiecznej rusi. Fabuła spójna, sympatyczni bohaterowie i spora dawka humoru. Szkoda, że kolejne tomy nie zostały wydane w Polsce. Jedyne co trochę kłuło mnie w oczy to trochę zbyt koleżeńskie stosunki głównego bohatera z carem. No i tytuł książki nie ma sensu, bo nasz milicjant Nikita działa zupełnie na widoku :p Ode mnie solidne 7/10.

Nie będę oryginalny w opinii. Trudna, ciężko przebrnąć przez pierwsze strony, ba nawet ich kilkadziesiąt. Mesjanizm na początku jest bardzo męczący. Religia, filozofia obcej planety wprowadza stopniowo, z bardzo dużą liczbą niewiadomych, męczy utrudnia poznanie motywów bohaterów. Jasne są te wątki, które bezpośrednio odwołują się do władzy i pieniądza. Ale ostatecznie dobrnięcie do końca powieści jest satysfakcjonujące. I nie zdziwię się, ze dla wielu główny bohater będzie irytujący, Gary Stu jak nic. Facet orkiestra. Najlepszy we wszystkim czego się dotknie. Strategia, taktyka, przetrwanie, walka, wszystko. Co prawda wszystko niszczy, ale zawsze najlepiej. Już w momencie jak go poznajemy jest chodzącą legendą. Legendą na ścieżce do bycia bogiem. A że jest the best of, to wiadomo, że bycie mesjaszem, będzie za mało.

Genialna:) "Uzbierawszy w ustach gestej sliny, plunalem na sciane. Zolta flegma przykleila sie dokladnie tam gdzie chcialem. Policzylem poprzednie zaschniete placki .wygladalo na to, ze dzisiaj jest piatek. Pojutrze bede musial plunac dwa razy".

Jakiś czas temu miałam już do czynienia ze zbiorem opowiadań traktującym o różnej maści czarodziejach. Przyszła pora na tom drugi, któremu tom pierwszy postawił dość wysoką poprzeczkę. Muszę dodać, że dzięki tej serii antologii pokochałam opowiadania, do których wcześniej byłam sceptycznie nastawiona. Ale przejdźmy do rzeczy... Pierwszą rzecz, którą muszę pochwalić jest oprawa graficzna - ciekawa okładka, rewelacyjna czcionka plus przepiękne ilustracje dołączone do każdego z opowiadań. Brawa dla pana Grzeszkiewicza! Jeśli zaś chodzi o samą treść, no cóż, jestem zadowolona z kilku ciekawych opowiadań, aczkolwiek większą ilość fenomenów znalazłam w tomie poprzednim. Które więc mnie wciągnęły? Pierwsze - o podróży do świata umarłych. Motyw od razu skojarzył mi się z "Boską komedią" Dantego (ach, oczytana JA). Ciekawe nawiązanie do światowego dzieła, dobrze rozwinięte, z nutką tajemniczości (co zresztą dość typowe w tych antologiach). Drugie - o nawiedzonym domu - albo raczej opętanym przez demony z piekła rodem. Początek trochę męczy, ale końcówka wynagradza wszystko. Kolejne - o świecie, w którym rządzi iluzja, świecie pozbawionym prawdziwego oblicza. Uważam, że opowiadanie śmiało mogłyby się przeobrazić kiedyś w jakąś niezłą powieść, bo zawiera super pomysły. Opowiadanie "Wieczność" (Tim Lebbon) chyba najbardziej zapadło mi w pamięć. Motyw ludów zamieszkujących mroźną krainę troszkę przypomina wątek Dzikich z Gry o Tron, tylko że tutaj sprawa wygląda o wiele mroczniej... Podczas czytania miałam ciarki na całym ciele i z niecierpliwością czekałam na finał, po którym musiałam na jakiś czas odłożyć książkę i ochłonąć. Rewelacja! Z tego co pamiętam, jest to część jakiejś sagi... z wielką chęcią ją odszukam i przeczytam. Opowiadanie pt. "Niekończąca się waśń" ma wydźwięk mocno filozoficzny. Chciałam je nawet wykorzystać do pracy pisemnej na Olimpiadę... Tak najprościej mówiąc, opowiada o walce Rozpaczy z Nadzieją. Brzmi banalnie, ale wcale takie nie jest, w dodatku trzyma w napięciu, uczy i bawi. Reszta nie zapadła mi już w pamięć, choć każde z nich jest na swój sposób wyjątkowe, to tylko kilka przykuło na dłużej moją uwagę. Nawet opowiadanie pani Ursuli K. Le Guin nie zrobiło na mnie wrażenia (choć autorkę uwielbiam za jej cykl Ziemiomorze). Zawiodłam się na opowiadaniu o smokach, było nudne i niemiłosiernie mnie umęczyło, a pomysł na oryginalne ukazanie tych istot ani trochę nie przypadł mi do gustu. Cóż mogę powiedzieć, pomimo kilku kiepskich opowiadań i tak polecam całą antologię fanom fantastyki (nie tylko czarodziei) i horrorów, bo większość tekstów naprawdę może wywołać u czytelnika lęk. Te kilka rewelacyjnych jest warte uwagi i myślę, że śmiało mogłoby być źródłem inspiracji dla innych pisarzy.

Rewelacyjny zbiór kompletnie różniących się między sobą opowiadań. W obecnej tu skali części opowiadań dałbym 7/10, innym 9/10, dlatego ogólnie przyznałem średnią. Nie ma tu klasycznych czarodziejów rodem z Hogwartu, otrzymujemy za to zegarmistrza, który potrafi naprawić i stworzyć każdy zegar(oraz ma jeszcze parę przydatnych umiejętności),albo nekromantów próbujących dobrać się do tajemnicy dawno wymarłej rasy, czy wiedźmę, która od lat połączona jest ze swym rowerem i powtarza pewną historię. Nie sposób się przy tej książce nudzić, a jak w niemal każdym zbiorze opowiadań- każdy znajdzie jakieś dla siebie, w moim przypadku większość z nich trafiła w gust.