Spadające liście. Prawdziwa historia niechcianej chińskiej córki

Jedna z lepszych książek na jaką ostatnio natrafiłam zupełnym przypadkiem.

Okrutne traktowanie, jakiego doświadczyła autorka z rąk swoich najbliższych przechodzi ludzkie pojęcie, dobrze nam znana historia "Kopciuszka" to przy tym pestka. I jakkolwiek skojarzenia z "Kopciuszkiem" mogą się same nasuwać, uważam że jest w tej historii znacznie więcej głębi i wielowymiarowości. Opisując swoje doświadczenia, jakkolwiek nierzadko smutne i przytłaczające, autorce często nie brakuje ciepła i pogody ducha.

Do tego w tle znakomicie "streszczona" sytuacja dwudziestowiecznych Chin i Honkongu, a także po części Anglii i Stanów Zjednoczonych. A to wszystko na zaledwie trzystu stronach!

Momentami można wręcz przenieść się do targanego wojną domową Tianjinu, skąpanego w słońcu Szanghaju lat czterdziestych lub nocnego Hongkongu zalewanego tajfunowym deszczem. Gorąco polecam.

Jedna z lepszych książek na jaką ostatnio natrafiłam zupełnym przypadkiem.

Okrutne traktowanie, jakiego doświadczyła autorka z rąk swoich najbliższych przechodzi ludzkie pojęcie, dobrze nam znana historia "Kopciuszka" to przy tym pestka. I jakkolwiek skojarzenia z "Kopciuszkiem" mogą się same nasuwać, uważam że jest w tej historii znacznie więcej głębi i...

Ciekawa historia o życiu chińskiej córki, o potrzebie akceptacji i miłości rodziny.

Ciekawa historia o życiu chińskiej córki, o potrzebie akceptacji i miłości rodziny.

Z uwagi na zawarte fakty historyczne z dziejów Chin, przemian dokonujących się tam od II połowy XIX wieku, wpływów Wielkiej Brytanii,Francji,Japonii i St.Zjednoczonych na ten kraj lektura staje się wielowymiarowa i bardziej interesująca. Natomiast historia samej Adeline Yen Mah jest dla mnie drugorzędna na tle chińskich przemian.
Oczywiście nie wątpię w okrucieństwo jakiego doznała dziewczyna i silnej potrzeby zjednania sobie przychylności, pomimo bólu, ze strony ojca i macochy, ale to tak, jakbym czytała po raz kolejny taką samą historię czyjegoś życia. Zmieniają się nazwiska życie pozostaje takie samo. Tylko w sumie czego można się spodziewać po społeczeństwie, w którym dziewczynki są od wieków balastem, a nie spełnieniem marzeń o potomku, bo ten występuje tylko w jedynym stosownym rodzaju, męskim. Takich niewypowiedzianych historii musi istnieć w Chinach miliony, ale mam świadomość, że to dotyka dziewczynek na całym świecie.
A sama opowieść Adeline nie jest spisana w szczególnie barwny, wciągający sposób. Przeze mnie jest ona bardziej doceniona pod kątem opisywanych zależności na arenie Zachodnio-Wschodnich kultur, wszelkich zachodzących zmian i realiów życia społecznego w ogóle. I głownie za to przyznaję lekturze tak wysoką ocenę.

Z uwagi na zawarte fakty historyczne z dziejów Chin, przemian dokonujących się tam od II połowy XIX wieku, wpływów Wielkiej Brytanii,Francji,Japonii i St.Zjednoczonych na ten kraj lektura staje się wielowymiarowa i bardziej interesująca. Natomiast historia samej Adeline Yen Mah jest dla mnie drugorzędna na tle chińskich przemian.
Oczywiście nie wątpię w okrucieństwo...

Piękna, a zarazem przerażająca opowieść o samotności,bólu i okrucieństwie, które dotknęły małą, niewinną chińską dziewczynkę. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że ta opowieść napisana jest przez życie, a katami i oprawcami są najbliżsi ludzie. Z ręką na sercu polecam do przeczytania.

Piękna, a zarazem przerażająca opowieść o samotności,bólu i okrucieństwie, które dotknęły małą, niewinną chińską dziewczynkę. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że ta opowieść napisana jest przez życie, a katami i oprawcami są najbliżsi ludzie. Z ręką na sercu polecam do przeczytania.

Szczerze powiedziawszy po bardziej rozbudowanej autobiografii Adeline Yen Mah (przeczytanej w krótkim czasie po pierwowzorze) poczułam lekkie rozczarowanie. Przez pierwszą część książki pokrywającą się z wydarzeniami "Chińskiego Kopciuszka" miałam wrażenie, że gdzieś już tą historię czytałam, te same postaci, podobnie opisane miejsca jednak wydarzenia trochę się zmieniły, czasami zupełnie miały inny przebieg i odcień. Nie wiem czy z wiekiem autorka zmieniła zdanie na ich temat, czy podkolorowała je trochę dla lepszej sprzedajności książki. Druga część, czyli życie dorosłe wtłaczała bardzo dużo nowych perspektyw patrzenia na jej życie i jakby z rozdziału na rozdział nie mogła się zdecydować, czy w tamtym okresie była w końcu szczęśliwa czy już/jeszcze nie.
Oprócz tego przywołanych zostało zdecydowanie zbyt dużo nic nie wnoszących do fabuły historycznych faktów, które po prostu pomijałam, wiedząc, że ani ich nie zapamiętam, ani nie są specjalnie potrzebne w tej książce. Poza tym tylko zastanawia mnie jakim cudem Adeline Yen Mah znała kolor i rodzaj dywanów, pogodę i stroje gości w miejscach wydarzeń, w których nie miała prawa brać udziału ale to już chyba tylko kwestia fabularyzacji...
Zdecydowanie, jeśli ktoś jeszcze nie czytał "Spadających liści" polecam sięgnąć najpierw do wersji "Chińskiego Kopciuszka". Jest ciekawsza i bardziej wartościowa, przynajmniej z mojego punktu widzenia.

Szczerze powiedziawszy po bardziej rozbudowanej autobiografii Adeline Yen Mah (przeczytanej w krótkim czasie po pierwowzorze) poczułam lekkie rozczarowanie. Przez pierwszą część książki pokrywającą się z wydarzeniami "Chińskiego Kopciuszka" miałam wrażenie, że gdzieś już tą historię czytałam, te same postaci, podobnie opisane miejsca jednak wydarzenia trochę się zmieniły,...

Mocna i poruszająca. Robi wrażenie...
Bohaterka pochodzi z toksycznej, pozbawionej miłości rodziny, skazana na niezwykłe okrucieństwo swojej macochy, na liczne upokorzenia, cierpienie, biedę, a wszystko to na tle chińskiej rewolucji. Pięknie napisana. Tę książkę pamięta się jeszcze długo...

Mocna i poruszająca. Robi wrażenie...
Bohaterka pochodzi z toksycznej, pozbawionej miłości rodziny, skazana na niezwykłe okrucieństwo swojej macochy, na liczne upokorzenia, cierpienie, biedę, a wszystko to na tle chińskiej rewolucji. Pięknie napisana. Tę książkę pamięta się jeszcze długo...