Brama na drodze

Książka układanka, na początku nic nie jest zrozumiałe, pod koniec też nie wszystko, ale całość jest nieco poetycka, więc tak ma być. To wakacje w latach sześćdziesiątych, ale nie takie ożogowskie wakacje, a bardzo poważne, inicjacyjne i melancholijne. Nic tu się wielkiego nie dzieje, trochę chłopackości, trochę zakochania, kłopoty rodzinne, niedopowiedzenie i przemilczenia, a jednak trzyma się czytelnika już po.

"Szłam akurat do fryzjera po cielęcinę [...]" Tak rozpoczyna się moja najukochańsza książka z czasów młodości. Tak najulubieńsza, że obiecałam sobie wtedy, że jeżeli kiedyś będę mieć potomka płci męskiej, to otrzyma imię Wiktor. Na szczęście raczej nie przyjdzie mi spełniać swoich szczenięcych gróźb :) "Kocha, lubi, szanuje..." to książka z inne epoki, w której do fryzjera chodziło się zaopatrzyć w mostek cielęcy, ale pierwsza miłość dwojga młodych ludzi pewnie zbytnio się od współczesnych licealnych uczuć nie różni. Zresztą, to nie opis tego skomplikowanego, poniekąd, związku Oleńki i Wiktora budzi mój sentyment. Ta książka niezmiennie od lat bawi mnie swoim humorem. Do tego jeszcze opis wyjazdu do Węgier, który sprawił, że marzyłam o zobaczeniu Budapesztu. Uwielbiam tę historię, to książka z kategorii "magiczne wspomnienia".

Ksiazka dająca duzo do myślenia. Czytając w pewnych momentach ogarniał mnie oczywiście smutek, ta świadomość, że to nie była zadna fikcja literacka. Ok, nie są to wspomnienia autorki, jednak opis kompletów, wydarzeń, to wszystko prawda... Był jeden minus, czasem bohaterowie się mieszali, za duzo chłopaków o tych samych imionqch. Niektóre wątki bym chciała poznać bardziej szczegółowo, no ale zamysł autorki byl inny. Mimo tego, polecam książkę.

"Con Amore" to piękna opowieść o miłości, przyjaźni, trudnych wyborach i o chorobie. Prawdziwa historia, wzruszająca chorej Ewy dziewczyny co bierze udział w konkursie Chopinowskim grając na fortepianie osiąga sukces. Przejmująca, wyciskająca łzy powieść przecudna, dramatyczna książka tak bardzo dobra jak i film mi się podobała!!!

O tym, jak pojąć niepojmowalne. Rodzice 13-letniego Pawła wyjeżdżają na urlop do Hiszpanii, po czym zupełnie znienacka postanawiają zostać tam na bliżej nieokreśloną przyszłość, pozostawiając syna pod opieką babci. Chłopiec nie potrafi pogodzić się z porzuceniem i nie traci nadziei na szybki powrót rodziców - regularnie odwiedza lotnisko, co staje się przyczyną coraz głębszego konfliktu z babcią. Trudno mi ująć w słowa jak bardzo ta książka mnie bulwersowała. Nie może mi się pomieścić w głowie, jak można w taki podły sposób potraktować własne dziecko - zniknąć bez słowa ostrzeżenia i nie dać żadnego znaku życia. Trudno się oprzeć wrażeniu, że gdyby Paweł nie natrafił na odpowiednich ludzi, najdalej w ciągu kilku najbliższych lat skończyłby na ulicy, gmerając igłą w żyle. Niemniej, psychologiczny portret porzuconego dziecka, które próbuje poukładać sobie rozsypany świat, a jednocześnie nie jest w stanie przestać kochać rodziców, mimo że postąpili z nim haniebnie i kiedyś trafią za to do specjalnego kręgu w piekle, jest naprawdę głęboko wzruszający. Bardzo dobra PRLowska młodzieżówka, choć podejrzewam, że dla dzisiejszych dzieci mogłaby się okazać nieco zbyt statyczna.

Główną bohaterką powieści jest czternastoletnia Magda mieszkająca wraz z rodzicami i starszym bratem w trzypokojowym mieszkaniu. Pewnego razu Magda zauważa, że jej przyjaciółka, Agnieszka, woli towarzystwo niejakiego chłopaka Wieśka od towarzystwa Magdy. Ciężki to przeżywa, a gdy widzi, że inne dziewczyny z klasy również zaczynają interesować się chłopcami, wpada w coś na kształt przygnębienia. W końcu Magda sama się zakochuje i to w tym samym Wieśku, w którym zakochała się również jej przyjaciółka. W książce jest dużo przemyśleń Magdy na temat początkowej fazy dojrzewania nastolatków, tylko że ona nie zdaje sobie sprawy, że to jest właśnie dojrzewanie. Nie rozumie sytuacji w jakiej się znajduje, nie rozpoznaje siebie i swoich koleżanek. Jej przemyślenia są na pewno ciekawe, ale z punktu widzenia osoby dorosłej, mało oryginalne. Książka jest adresowana do nastolatek (rodzicom też polecam, aby lepiej zrozumieli swoje dzieci wchodzące w okres dojrzewania) i dla nastolatek te refleksje mogą wydawać się w jakiś sposób "nowe". Dużym plusem powieści są ustępy dotyczące mitologii greckiej. Mamy tu kilka historii miłosnych rodem ze starożytnej Grecji, a mianowicie są tu mity o Persefonie i Hadesie, Akontiosie i Kidyppe, Alfejosie i Artemidzie, Tetydzie i Peleusie, Atalancie i Melanionie, Echo i Narcyzie.

Koniec wakacji…. Powiedzieć o książce Janusza Domagalika „Koniec wakacji”, że to książka kultowa to prawie nic nie powiedzieć. To książka legenda, ponadczasowa opowieść o czasach minionych w życiu każdego z nas, utwór o wszystkim, co dokoła nas, co łączy czas miniony z teraźniejszym. Nie znajdziemy tu dokumentalnych treści i nie powiemy, że doskonale opisuje epokę, w której powstała. Nie, to nie obrazek z lat sześćdziesiątych. Wystarczy wyjrzeć przez okno i zobaczymy młodzież na rowerach jadących nad rzekę lub staw. Wśród nich na pewno znajdziemy Jurka, Elżbietę, Zbyszka… To przecież takie zwyczajne imiona, które dziś też nadaje się dzieciom. Znajdziemy dziś gołębie, starych nauczycieli i dorosłych z ich problemami, którymi niechętnie dzielą się z własnymi dziećmi. I koniec wakacji też będzie… jak każdego roku w sierpniu… Kiedy po blisko pół wieku ponownie sięgałam po niezwykłą powieść, schowaną w zakamarkach mojej biblioteczki, bałam się, że czar pryśnie, że treść nie wytrzymała próby czasu, jak to z wieloma utworami bywa. Nic bardziej mylnego. Łzy polały się ponownie. Tak jak przed laty. Wtedy było zdziwienie. Łzy przy męskiej książce? My, dziewczyny, czytałyśmy głównie Siesicką. Jedynie ona, w naszym przekonaniu, mogła opisać nasze problemy. Jedynie ona wiedziała, co gra w duszy młodej nastolatki mozolnie wkraczającej w ten, już nieco dorosły świat. Aż tu nagle pani w bibliotece podsunęła „Koniec wakacji”… Rety, co ona sobie myśli? - przemknęło mi przez głowę, kiedy zaczęłam czytać. Przecież tu bohaterem i narratorem jest chłopak! Ba, żeby to jeszcze jakiś starszy, z jakieś technikum lub liceum. Ale to taki smarkacz, z siódmej klasy! Taki sam jak Jarek, Wojtek, Tomek i ta cała zgraja z klasy i podwórka, co to tylko piłkę kopią. Tymczasem bohater Domagalika okazał się bardzo ludzki, bardzo wrażliwy i na pewno sam nie dowiedział się nigdy (wszak to postać fikcyjna), ile dobrego uczynił dla swych rówieśników. Ja i moje koleżanki po przeczytaniu książki zupełnie inaczej spojrzałyśmy na naszych kolegów z klasy. Nagle Jarek okazał się przystojny, a mrukliwy był dlatego, że jego rodzice rozwodzili się. Wojtek wcale nie chorował na gardło, ale przechodził bardzo mocno mutację i miał z tego powodu kompleksy. Ojciec Tomka pił i bił. Chłopak wolał spędzać czas na podwórku niż we własnym domu i kopać piłę… I tak można by wymieniać… nawiązywać do treści legendarnej powieści…. odszukiwać w otaczającym nas świecie postacie znane z czarno-białych kartek… Nie znalazłam opinii negatywnej o tym utworze. Niektórzy przeczytali ją już w wieku dorosłym i mieli pretensje do całego świata, że nikt im książki nie podsunął, kiedy byli… kiedy wkraczali w swym życiu w „koniec wakacji”, czas rozstania z dzieciństwem i wchodzili w ten drugi, wcale nie lepszy etap swego życia. Ten czas obecny jest w życiu każdego człowieka. Bez względu na epokę, ustrój polityczny i stan gospodarki narodowej. Mój egzemplarz, pierwsze wydanie z 1966 rok, powędruje na półkę. Nie oddam. Może za dziesięć lat podsunę powieść mojemu wnukowi, a on mi powie, co o książce sądzą chłopcy? Bo tego nigdy się nie dowiedziałam...

Książka choć wydana w latach 70tych porusza typowe problemy nastolatków. Choć realia troszkę inne niż dzisiejsze to problemy wciąż takie same. Potrzeba akceptacji wśród rówieśników, pierwsze zauroczenia, problemy z nauką i nauczycielami, a przede wszystkim ze sobą i własną tożsamością. 17-letnia Mirka przez wakacje, które spędza u cioci w Sopocie, z niedojrzałego podlotka przeobraża się w odpowiedzialną wiedzącą czego chce dziewczynę. Osoby które spotyka i sytuacje, które się jej przytrafiają uświadamiają jej że nie wszystko w życiu jest takim jakim się pierwotnie wydawało. Polecam młodym mającym problem ze sobą, a także rodzicom bo być może pomoże zrozumieć rozterki dorastającej młodzieży.

Historia jedenastoletniego Andrzeja i jego relacji z nieodpowiedzialną, uzależnioną od alkoholu i leków matką. Wydawałoby się, że książka podejmująca taką tematykę musi być ciężka i przytłaczająca. Tymczasem narracja prowadzona z punktu widzenia dziecka z jednej strony nadaje książce znacznie lżejszego tonu, a z drugiej stanowi świetny kontrast z momentami bardzo dramatyczną treścią. Niewątpliwie największą siłą książki jest postać Andrzeja, to zdecydowanie jedna z najlepiej napisanych dziecięcych postaci jakie miałam okazję spotkać w literaturze. Ma tutaj miejsce swego rodzaju zamiana ról - matka jest lekkomyślna i beztroska, a dziecko odpowiedzialne, opiekuńcze i dojrzałe ponad swój wiek, a przy tym nie pozbawione wrażliwości, spragnione miłości i bezpiecznego gniazda.

Książka ma dość niskie noty, ale mnie się podobała. Poruszany w niej temat dotyczący tajemnic przeszłości wart jest przyjrzenia się. Słabym punktem jest początek książki. Akcja nie tylko , że toczy się bardzo wolno, ale na nic nie wskazuje. Ot takie obrazki z dzieciństwa. Trochę męczy gęsty, narracyjny styl. Jednak w ostatecznym rozrachunku warto książkę przeczytać.

Jak ja tego filmu nie lubiłem... "Dziewczyński" film zabierał czas w Ekranie z bratkiem miejsce "prawdziwie dobrym" serialom, jak Templariusze czy Wakacje z duchami. A dziś? Wróciłem do serialu z przyjemnością, a potem sięgnąłem po książkę. Są wyraźne różnice, z reguły na korzyść serialu - wrak a nie podziemna komórka, śledztwo innego rodzaju. Mimo to czytałem z przyjemnością. Może i byli kiedyś tak myślący młodzi ludzie? Choć sama Majka przyprawiała mnie o szewską pasję! Jestem pewien, że przy takiej postawie małżeństwo z Arielem sypnęłoby się przy pierwszej okazji, o ile w ogóle do niego by doszło. Za to z przyjemnością dostrzegłem lektury Ariela: Wakacje cyborga, Wybór nowel fantastycznych. Ech, gdzie te czasy? PS. Ale że Ariel nazywał się naprawdę Hipolit Grobla? No proszę...

Książka miała swoją premierę w 1955 roku. Wydanie, które wpadło w moje ręce jest z 1988 roku. Dzisiaj książka ta już nie jest wznawiana, bo się zwyczajnie zestarzała i może mało kto byłby zainteresowany i jednak przez niepopularne treści ideologiczne. Jednak mnie właśnie te szkolne ciekawostki z XX lecia międzywojennego zainteresowały: "Msza szkolna była obowiązująca dla wszystkich uczniów katolików. Prawosławni i żydzi, stanowiący około dwudziestu procent uczniów, mieli więcej swobody, ich pasterze byli bardziej tolerancyjni. (...) ksiądz (...) groził mękami piekieł, zmniejszeniem stopnia ze sprawowania i dwójami z religii." Nauczyciel, który nie chciał dopuścić ucznia do matury takiego użył argumentu: "Mamy nadprodukcję inteligencji. Ktoś musi także pasać świnie. Nie każdy syn murarza nadaje się na uniwersytet." Kolejna ciekawostka..." Politykę uczniowskiego getta dla Żydów gorliwie popierał ksiądz (...) uważając, że to uchroni młodzież katolicką od obcowania z 'żydowską zarazą'." Poza tym ...."Porządek i czystość ubrania jest pierwszym dowodem kultury człowieka. Czy... "(...) szacunek dla ludzi i spraw takich, jak nauka, wyrażamy także strojem." Czy dzisiaj są to popularne hasła? Rozglądając się dokoła nie bardzo - a może szkoda? W szczególności razi mnie niedbały wygląd w teatrze czy filharmonii. Ja rozumiem, że czasy się zmieniły ale mimo wszystko niektóre miejsca powinny skłaniać do eleganckiego ubioru. Może się mylę, ale mam prawo do własnego zdania. I na koniec zostawiłam sobie główną bohaterkę Ewę Witkowską - chyba coraz trudniej o takich nauczycieli - idealistów. Składa się na to wiele czynników, między innymi szeroko rozumiana presja otoczenia ;). Zresztą Ewę też zniszczyło otoczenie. Uważam, że książkę jednak warto gdzieś wygrzebać i przeczytać bo niektóre tematy są wciąż aktualne.

Jedna z tych książek z dzieciństwa do których się wraca. Wróciłam i ja - bohaterowie i ich życie nadal wzruszają, nie zestarzały się. Opowieść o czwórce osieroconego rodzeństwa, które mimo biedy zachowuje optymizm i szuka swojego miejsca w życiu, pomagając przy tym innym nadal budzi zainteresowanie. Napisana prostym językiem potrafi wzbudzić emocje. Powrót do przeszłości nie zawiódł - polecam !

O tym, że czasem trzeba przeciwstawić się wszystkim i o tym, jaka jest tego cena. Jest to niezbyt wesoła i bardzo krótka (może zbyt krótka - niektóre wątki prosiłyby się o większe rozbudowanie) opowieść o nastoletnim chłopcu i jego rozmaitych problemach - w szkole oraz w kręgu rodzinnym, które prowadzą go do rozważań na temat własnej natury, każą zdefiniować swoje poglądy na różne tematy oraz zdecydować, po której stronie konfliktu się opowiedzieć. Lubię książki młodzieżowe z okresu PRLu - mimo pewnej archaiczności w realiach (np. tutaj, zwłaszcza w początkowym stadium książki, miałam wrażenie, że bohater powinien być tak ze 2-3 lata młodszy) mają w sobie mnóstwo uroku i mądrości.

Fajna historia. Typowo młodzieżowa. Przypomniała mi czasy mojej młodości, liceum i podstawówkę. Szkoda, że nikt już nie czyta takich historii. Coraz częściej takie książki znikają z bibliotek i są zastępowane jakimś chłamem. Sam usłyszałem w bibliotece, że nie przyjmują już książek wydanych przed 2000 rokiem. Większość młodzieżowych pisarzy z PRL-u popada w zapomnienie. Wielka szkoda, bo nie wszystkie książki z tego okresu zawierały jakąś nachalną propagandę. Wiem, co mówię, bo je czytam. W większości są to życiowe historie, rozterki i rozmyślania młodych ludzi. Na pewno podsunę ją w odpowiednim czasie moim synom.

Jedna z ulubionych nastoletnich lektur, czytana x razy. Lilka bardzo mi imponowała i chciałam być taka jak ona - przede wszystkim w kontaktach z chłopakami. Powojenne realia były dla mnie - w latach 70. i 80. - już mocno egzotyczne, acz pewnie nie tak jak dla współczesnych dziewczyn.

Książka o nastolatkach, gdzie akcja rozgrywa się w latach 1960-1961. Dzieciaki chodzą do 9 klasy, każde ma inny charakter, inne problemy, ale o dziwo nie odbiegają aż tak bardzo od obecnych. Czyta się dobrze, choć ciężko wyobrazić sobie już młodzież bez wszechogarniającej elektroniki 😉