Ludzie ery atomowej

W moich poszukiwaniach literackich, no i dobrej literatury science fiction przy okazji również znalazłem na półce w bibliotece książkę Petera Lengyela zatytułowana „Druga planeta od słońca Ogg” i jest to niezwykle oryginalna pozycja z jednej strony analogiczna jest koncepcja, która pojawia się w „Powrocie z gwiazd" Stanisława Lema, tyle, że w książce węgierskiego pisarza mamy powrót astronautów po 600 latach, oczywiście było to któreś pokolenie w kosmosie, główny bohater Eelianin Igo Vandar urodził się na statku kosmicznym, część załogi była zahibernowana i wybudzana była co jakiś czas, a część tak jak Igo właśnie całe życie podróżowali w kosmosie. A jak już trafili na ojczystą planetę, musieli się uczyć na nowo, począwszy od mowy, po tym jak funkcjonować w codziennych, rutynowych czynnościach. Ekspedycja wyruszała w roku 6100, kiedy to cywilizacja tej planety była u szczytu rozwoju i gospodarkę stać było na wysyłanie drogich ekspedycji ,żeby wyjaśnić: co za licho siedzi w tym kosmosie? Dwóch rzeczy się dowiedzieli, że istnieją jacyś Obcy, który robią rozróby w kosmosie urządzają jakieś wojny światów, żeby zagarnąć dobra planet, a tubylców wycinają w pień, albo wykorzystują jako niewolników. Ale dowiedzieli się jeszcze czegoś ciekawszego, że istnieją jacyś inni ludzie zwani homo sapiens z planety Ziemia. Co prawda na tą chwilę, 500 r. p. n. e. pożytku z nich nie ma wielkiego, ale dobrze zinterpretowali zagadnienie, że ta cywilizacja ma duży potencjał. Czyżby Eelianie zachowywali się jak Proteanie, albo Żniwiarze z „Mass Effecta”. Jedni i drudzy robili lustracje inteligentnych istot galaktyki. Pierwsi działali w dobrych intencjach, szukając sojuszników, żeby uporać się z zagrożeniem jaki robią Żniwiarze, a drudzy, żeby niszczyć na swojej drodze co się da, przy okazji pasożytniczo wykorzystywać potencjał jaki dają cywilizacje. Są dowody w uniwersum Mass Effecta, że Ziemia była przez wieki obserwowana i wnioski były wyciągane. No ale wracając, do tej książeczki, 2500 lat później Ziemianie peregrynując kosmos trafili na Eeli i znaleźli tam inny gatunek człowieka. Mogło dojść do jakiejś wojny pierwszego kontaktu, ale jednak obie, braterskie cywilizacje przekonały się do siebie, no i do tego, że potrzebują siebie, bo jest duże zagrożenie ze strony Obcych z kosmosu i trzeba walczyć w kosmicznej wojnie ramię w ramię, "za wolność naszą i waszą". Potem akcja nabrała rozpędu. Silniki rakiet zostały odpalone i wszelki sprzęt wojskowy jest przygotowany do kosmicznej walki. Oczywiście mamy mnóstwo spekulacji socjologiczno – filozoficznych co się dzieje na Eeli w roku 6700, przypominam 2500 lat temu. Poznajemy szczegółowo funkcjonowanie społeczności tej planety . No i jak zwykle w literaturze science fiction, jest mnóstwo ekologicznych postulatów, że trzeba dbać o planetę. Pod kątem filozoficznym oczywiście są moralne koncepcje jak to wszystko działa. Ale również motywy kosmiczne, że z logicznego punktu widzenia, że jeżeli istnieje jedna społeczność istot inteligentnych w kosmosie to musi istnieć takich bytów dużo więcej. Pytania są tego typu, czy cywilizacje jeśli już wpadną na siebie będą za wszelką cenę rywalizować czy znajdą sposoby na pokojową koegzystencję? Ciekawe motywy były w grach i książkach Drew Karpyshyna „Mass Effect” , klasyk to „Wojna światów” Herberta Georga Wellsa”, no i przede wszystkim „Odyseja Kosmiczna 2001”, i kolejne części, Arthura Charlesa Clarka i wiele innych pozycji książkowych, które można wymieniać praktycznie w nieskończoność. Oryginalne u Lengyela na pewno jest to, że w kosmosie ludzie nie muszą pochodzić tylko z Ziemi i nie chodzi wcale o motywy kolonizacyjne, o czym wspomina wiele książek z gatunku sf, ale ta ewolucja może przebiegać niemal identycznie na innej planecie niż na naszej Ziemi. Książkę na pewno warto przeczytać. Polecam

Zbiorek króciutkich, surrealistycznych, humorystycznych i satyrycznych opowiadań, częściowo prześmiesznych makabresek. Krótko, treściwie i w samo sedno - zawsze z genialną puentą. Oczywiście Sawaszkiewicz nie byłby sobą, gdyby nie przemycił w nich dodatkowo odrobiny zadumy nad kondycją ludzkości... Przeczytałem po raz pierwszy 30 lat temu ale co jakiś czas sięgam znowu, po tę kultową dla mnie pozycję, żeby się pośmiać.

Z fantastyką lat 80 jest taki problem, że zdaje się troszeczkę przestarzała. Bohaterowie podbijają kosmos, zdobywają  nowe  planety, a wciąż  piszą na kartkach papieru,  to prawda. Rozmawiają  przez wideo telefony, krótkofalówki, a nie mają komórek, notebooków, to też prawda. I jeżeli tak podchodzimy do tych powieści to faktycznie są archaicznie, pokryte rdzą, czasami straszą.  Dlatego należy na te powieści spojrzeć inaczej,  dostrzegać w nich świat alternatywny i wtedy uwidoczni sie cały kunszt tych powieści, gdyż  bez wątpienia niektore z nich są napisane z wielką swadą, bogactwem słów, znajomością psychologi. Bohaterowie są z krwi i kości. I za to te książki są tak  cenne. Po prostu fantastyczna literatura.. W literaturze polskiej  są nazwiska zapomniane, niektóre słusznie, niektóre nie, ale żeby Pan Szawaszkiewicz był tak mało znany, czytany, to już zakrawa na skandal.  Nawet w artykułach o polskiej fantastyce  pisanych  przez mainstreamowych dzienikarzy  wymienia się oczywiście zasłużenie Lema i Zajdla, ale gdzie podziali się  Szawaszkiewicz, Żwikiewicz? Czy panu dzienikarzowi nie chciało się zajrzeć głębiej w polską fantastykę. No niestety takich pobieżnych artykułów w niecie jest mnóstwo. Dlaczego w ogóle  o tym napisalem?. A dlatego ponieważ ostatnio wpadła mi w ręce książka Szawszkiewicza pt. "Stan żagrożenia" i okazala sie po prostu świetna,  pełna ciekawych dialogów, zaskakujących zdarzeń i nietuzinkowgo poczucia humoru. Brawo! To się naprawdę dobrze czyta. Szawaszkiewicz bez wątpienia był pisarzem, erudytą, który w dodatku potrafił interesujaco  opowiadać. W książce przedstawia bardzo szczegółowy obraz zagłady po wybuchu bomby termojądrowej ze swoimi przebłyskami awangardowego poczucia humoru. Czytajac jego książkę płynie się z prądem. Polecam. Czyta się.

Czy książka wydana w 1988 roku może nieść aktualne przesłanie? Tak. Głowacki wysnuł wizję przyszłości, która - mimo, że nie nadeszła - czai się za rogiem. Dowodem na istnienie człowieka jest czip. o losie człowieka decyduje system, który daje i odbiera punkty - ogranicza swobodę lub ją przyznaje. Padają nadal aktualne pytania o sens życia, wolność jednostki oraz manipulację informacją.

Jak zachowują się ludzie , którzy mogą żyć nieskończenie wiele dni ? W jaki sposób zmienia się ich myślenie i zapatrywanie na przyszłość?Dzieki opracowanej w laboratorium technologii biostatyn , można zatrzymać proces starzenia się i stać się nieśmiertelnym. Kuszące ? Ale czy napewno? „Nieśmiertelny musi pogodzić się z faktem, że niekończące się życie to zarazem niekończące się umieranie kolejnych osobowości, które zamieszkują jego ciało, stopniowo zmieniając się i zużywając wraz z upływem czasu, niesione zmiennymi prądami wydarzeń”

książka w stylu Lemowskich rozważań egzystencjalnych o człowieczeństwie i tym jak będzie ono wyglądało w technologicznej przyszłości. Fabuła jest tylko szkieletem do rozważań i pokazania postaw, ale napisana jest bardzo dobrze i jeśli ktoś lubi takie książki to nie będzie się nudził

Lata 90' to był dziwny czas. Powstała cała masa wydawnictw które zaczęło wydawać fantastykę w formacie normalnym i kieszonkowym. Pośród nich zdarzały się niezłe perełki. "Podróż do Centrum" jest właśnie taką perełką. Perła z lamusa he he :) Dobrze napisana, wartka i ciekawa. Z polotem i ciekawym pomysłem. Oczywiście zdarzają się wątki, postawy czy postaci trącające myszką (np. pani bohater Gwiezdnej Gwardii) ale to nic takiego. Ciekawym pomysłem jest istnienie planety Asgard (Hollow Earth?) i tajemniczej cywilizacji która ją stworzyła. Do tego inteligentne ksenobionty. Autor nawet zbudował dla niektórych ras ciekawe filozofie życia. Wszystko to sprawia, że "Podróż" czyta się bardzo przyjemnie, przykuwa uwagę i nie męczy. Zakończenie jest ewidentnie wstępem do kolejnej części... jaka szkoda, że wydawnictwo Express Books nie zdążyło wydać ostatniej części :/ Polecam tą perełeczkę.

,,Miasto Światłości" Mieczysława Smolarskiego to powieść bez wątpienia ciekawe, jakże interesująca – szczególnie pod względem fabuły, języka i młodopolskiej stylistyki, młodopolskich naleciałości. Jest to książka, która wymaga skupienia i zaangażowania ze strony czytelnika. Jest to rodzaj powieści, który ostrzega i przestrzega przed światem, który zdołaliśmy rozwinąć do tego stopnia, że już nigdy nie zdołamy go uchronić od zatracenia i całkowitego skończenia. To też książka o człowieku, który jako jednostka nic praktycznie nie znaczy, ale jako jednostka posiada wolną wolę, umiejętność zjednywania ludzi, etc... To również książka o tym, że bujnie rozwinięta technika, która zatraca w sobie kulturę, sztukę i pewne wzorcowe normy wiedzie na zatracenie człowieka, dając mu złudną ułudę spełnienia, szczęścia i dostatku. Mam wrażenie, że powieść ta w szczególny sobie sposób wybrzmiewa w dzisiejszych czasach, w których dane nam było żyć i walczyć o swój los. Idealnie wpasowuje się w wygląd człowieka z dzisiaj, idealnie nawiązuje do przyszłości (pisarz pisał swoją powieść w latach dwudziestych XX wieku!) i obrazu obecnego świata. Warto jest skonfrontować fabułę i życie dnia doczesnego, zwyczajnie codziennego. Można wyłapać wiele aluzji, można odszukać wiele wizji, które stały się faktem. Polecam zmierzyć się z tą powieśćią!

Szczerze to jestem w szoku, w sumie nie znałam tego pisarza z takiej strony. Krótka książka, która za bardzo niczego nie tłumaczy tylko prowadzi nas w środek histori bez zbytniego tłumaczenia co i dlaczego. Historia jakich wiele jednak dzięki tym niedopowiedzwniom wydaje się bardziej interesująca. Sama fabuła bard,o interesująca, akcja płynie wartko. Sam epilog taki prawdziwie ludzki, pokazujący, że jeśli chodzi,i o układy i układziki to nawet pr,ez 800 lat nic nie ulega zmianie. Końcówka naprawdę taka jak strzał w pysk. Ciekawe postacie, ciekawe cywilizacji, z chęcią poznała bym co doprowadziło do danej sytuacji. Bardzo ciekawe stadium rozwoju i degradacji człowieka. Polecam.

Wyobraźnia pana Stableforda wykonała kawał doskonałej roboty. To, co stworzyła, kojarzy się z jednej strony z Diuną, z drugiej z "Glizdawcami" Carda i nie ustępuje im jakością. Do tego akcja - szybka, trzymająca w napięciu i realna, bez cudów typu Schwarzenegger albo "zabili go i uciekł". Warsztat pisarski rzetelny, tłumaczenie na poziomie. Tylko wydanie kiepskie, sporo najróżniejszych błędów. Nie popsuły mi przyjemności czytania.

Zaskakująco dobra książka - ciekawy nietypowy pomysł, ale to tylko książka dla ludzi inteligentnych i oczytanych w klimatach s-f. Wydaje mi się że nie spotka się z dobrą oceną u licealisty. Wymaga pewnego poziomu znajomości światów s-f, konwencji jakie były popularne w dekadzie kiedy ta książka powstała, a to też jest ważne - dla jej pełniejszego zrozumienia. Mnie się podobało, wciągało, jak siadłem, to wstałem dopiero po zakończeniu.

Autor dobrze przedstawił cechy przykładowego systemu nieinkluzywnego, z jego szerokim wachlarzem narzędzi do tworzenia wewnętrznych frakcji (które mają tendencje do rywalizowania między sobą i demontowania wartości, na podstawie których funkcjonują). Czytelnik zauważy też, na pewno, mocne zamiłowanie pisarza do wymyślania niemieckich nazw i imion, które praktycznie nie mają nic wspólnego z wątkami akcji oraz z postaciami głównymi (i pobocznymi).

Ludzie - najstraszliwsze zwierzeta na planecie? Co jest bardziej cywilizowane? Półnagi dzikus z dzidą - polujący pośród zielonej gęstwiny, czy schludnie odziany - posługujący się najnowocześniejszą techniką wyedukowany biały "Pan"? Czy ludzka rasa - gdyby odrzeć ją z wytworów techniki jak komputery, telefony, samoloty i samochody - różni się czymkolwiek od zwierząt? Czy człowiek zagarnia i pochłania planetę jak wirus niszcząc wszystko co naturalne na swojej drodze? Ta i inne podobne refleksje przychodzą do mnie po przeczytaniu tej książki.

Książka o cierpliwości i czekaniu. Tak chyba w skrócie można ją opisać. Nie ma też w niej zbyt wiele akcji, z tego też powodu czytanie lekko się dłużyło. Za to mamy przedstawiony ciekawy obraz ludzi, którzy poświęcają całe swoje życie czemuś, co może nigdy nie przynieść efektów, bądź są one bardzo odległe w czasie, obliczone już na przyszłe pokolenia. I próbują prowadzić zwykłe życie, co nie zawsze się udaje.

Pojęcie piekła „ Porzućcie wszelką nadzieję wy, którzy tu wchodzicie” – grzmiał wielki Dante Alighieri, kiedy opisywał piekło. Dziewięć kręgów, wśród nich ten ósmy – dla oszustów, czarowników, skorumpowanych polityków, schizmatyków, alchemików… Czy książka Krzysztofa Borunia „Ósmy krąg piekieł” o tym właśnie jest? Nic bardziej błędnego. To opowieść typu science – fiction, starego typu, w której więcej człowieka niż maszyn. Napisał ją człowiek, który był miłośnikiem nauki, zwłaszcza astronautyki. Dziś trochę zapomniany… a szkoda. Omawiana przeze mnie jego powieść jest przede wszystkim tekstem o ludzkości, o tym jaka może być, jeśli tylko zechce. Bo tu jest dobrze. Po prostu człowiekowi na tej planecie jest dobrze. Świat spokojny. Wszyscy happy. Jak w tym świecie odnajdzie się mnich inkwizytor z 1593 roku Modestus Munch? Kiedyś skazywał heretyków na śmierć. Teraz nagle znalazł się pod koniec XXI wieku na planecie, która ciągle była Ziemią. Ale jakże inną… I tu zaczynają się refleksje teologiczno – światopoglądowe. Czytałam już kilka książek typu s-f na podobny temat. Nie były ciekawe. Raziły pustotą skojarzeń, brakiem podstaw filozoficznych i raczej budziły śmiech niż skłaniały do refleksji. Tym razem jest inaczej. Mnich z pomocą życzliwych mu ludzi próbuje adaptować się w zupełnie nowych czasach i środowisku. Wszystko właściwie toczy się powoli. Nikt nikogo nie pogania. Modestus poznaje nową rzeczywistość, nową technikę, wszystkiego dotyka, doświadcza. Czynimy to wraz z nim. Wizja nowego świata też nas interesuje. Nie jesteśmy jednak nią zasypywani. W centrum nadal pozostaje człowiek, a wszystko, co skonstruował służy mu. Czy inkwizytor to zrozumie? Oczywiście pojawiają się wątpliwości. Bo gdzie w tym wszystkim jest Bóg? Na świat patrzymy głównie oczyma starego mnicha. Widzimy jak rodzą się jego zwątpienia, ale raczej ich nie popieramy. Chociaż… może ma rację, bo spotyka na swej drodze tych, co się nie zgadzają z obrazem aktualnych dni. Znaków zapytania jest coraz więcej. Trzeba zapytać papieża, wszak to osoba, która powinna wszystko wiedzieć. Papież za czasów Modestusa też był. Trzeba więc do Rzymu…. Toczy się mądra rozmowa… a może nie? Gdzie w owych przyszłych czasach jest miejsce na nieśmiertelną duszę? Może trzeba umrzeć, żeby ją ocalić? I tak powoli, krok po kroku brnęłam w treść opowieści o tym, co by było gdyby… Chwilami aż miałam ochotę pogadać z naszym głównym bohaterem, wytłumaczyć mu, że jedno nie wyklucza drugiego, że można tak żyć, że najważniejsze to nie krzywdzić… Słowem, niewielka książka trochę zapomnianego pisarza wryła mi się mocno w pamięć. Autor opisując przyszłość skupia się na potrzebach człowieka, na jego postawie wobec bliźniego. Nikogo nie potępia. Daje jednak możliwość wyboru. Mnichowi też. Jest to zatem zupełnie inne s-f niż to, do którego ostatnio przywykliśmy. Bardziej mu do Verna niż Lema. Ten pierwszy zachwycał się zdobyczami techniki, które służyły człowiekowi do osiągnięcia celu. Ten drugi ostrzegał, że maszyna może stać się zagrożeniem dla jej konstruktora. U Borunia jest równowaga. Może to i spojler, ale niech zachęci was do sięgnięcia po tę książkę...

Stare science fiction polskiego autora z 1987 r. Na uwagę zwraca przedewszystkim konstrukcja opowieści - sceny końcowe zmieszane z początkowymi i środkowymi. Totalny misz masz, jednak mimo tego fabuła poprowadzona została logicznie i po mistrzowsku. Na początku dowiadujemy się mniej więcej co się wydarzyło, ale nie wiemy jak do tego doszło, więc autor przeprowadza nas przez poszczególne etapy skacząc raz w tył, raz w przód. Jak dla mnie za dużo tu opisów ludzi i ich zachowań, a za mało opisów obcego świata, w końcu jest to s/f. Jedynie podczas czytania opisu dziwacznego ciała kosmicznego, tytułowego Oxa, coś zaczyna się wizualizować w wyobraźni. Astronautka wprowadzona została do historii niestety tylko dla seksualnej uciechy obu mężczyzn, a w końcówce książki okazuje się biorobotem. I nic z tego w sumie nie wynika, poza tym, że 'ktoś' ją stworzył, aby nakręcała konflikty pomiędzy panami rywalizującymi ze sobą zawodowo. Nie znajdziemy tu rozdziałów, ani nawet podziałów na wyraźne akapity oddzielające sceny, bo wszystko celowo zlane jest w jeden tekst tak, aby jedna część nawiązywała do drugiej, jednak z dużym dystansem czasowym.