Opowieść ojca. Przez mongolskie stepy w poszukiwaniu cudu

Rupert, podróżnik, obrońca praw zagrożonych plemion (m.in. Kalahari),koniarz, a przede wszystkim człowiek otwarty na to, co niewyjaśnione, związane z ludzką duchowością, postanowił wyruszyć do Mongolii w poszukiwaniu Szamanów. Wiedząc, jak wielka więź łączy Rowana z końmi, jak się przy nich wycisza i jak się z nimi porozumiewa, Rupert stwierdził, że podróż do miejsca, z którego konie pochodzą, a moc uzdrowicieli jest wielka może uleczyć sześcioletniego chłopca. Pełni obaw rodzice rozpoczęli trudną, piękną i ważną wędrówkę w nieznane...

Ciężko oceniać historie, które pisze życie. Lekturze towarzyszy mnóstwo emocji. Rupert nie słodzi. Bardzo często i szczerze wspomina o trudach podróży. Złości się na los, na syna, na niepogodę. Jednak miłość rodziców jest tak wielka, że są w stanie przezwyciężyć wszelkie granice. Brzmi cukierkowo i banalnie, ale taka jest prawda i nic tego nie zmieni.
Mongolia odkrywa przed podróżnikami wiele tajemnic, przyciąga gościnnością i wiarą w świat duchów. Szamańskie praktyki wielokrotnie dziwią, ale jeśli mają okazać się skuteczne...Jeden krok naprzód oznacza dwa kroki w tył, ale nikt nie obiecywał, że będzie lekko...

Rupert, podróżnik, obrońca praw zagrożonych plemion (m.in. Kalahari),koniarz, a przede wszystkim człowiek otwarty na to, co niewyjaśnione, związane z ludzką duchowością, postanowił wyruszyć do Mongolii w poszukiwaniu Szamanów. Wiedząc, jak wielka więź łączy Rowana z końmi, jak się przy nich wycisza i jak się z nimi porozumiewa, Rupert stwierdził, że podróż do miejsca, z...

Sięgnęłam po książkę ze względów osobistych,więc nie jestem bezstronnym czytelnikiem.
Niesamowita jest ta historia rodziny,która się nie poddaje w walce o zdrowie syna. To niezwykłe jak przeczucia potrafią podpowiadać rozwiązania. Opowieść jest dla mnie bardzo poruszająca,ale i jako kobiety z Europy nigdy nie będącej poza swoim kontynentem jest przedstawieniem kultury innej i ciekawej.

Sięgnęłam po książkę ze względów osobistych,więc nie jestem bezstronnym czytelnikiem.
Niesamowita jest ta historia rodziny,która się nie poddaje w walce o zdrowie syna. To niezwykłe jak przeczucia potrafią podpowiadać rozwiązania. Opowieść jest dla mnie bardzo poruszająca,ale i jako kobiety z Europy nigdy nie będącej poza swoim kontynentem jest przedstawieniem kultury...

Jako mama dziecka z utyzmem
Nie pamiętam, żebym nie mogła się jednoznacznie wypowiedzieć na temat przeczytanej książki. Ta taka jest. Nie ma w niej nic bo by mnie zaskoczyło (poza rytuałami biczowania),nic co by zszokowało – nawet karkołomna decyzja o podjęciu wyprawy. Standardowe są też dla mnie te wszystkie przepychanki wartości. Rozdział ciągnie się za rozdziałem a mimo to czytam. Czytam i się wkurzam, wzruszam, współczuje i zazdroszczę, śmieje i denerwuje. I to jest to co zadziwia mnie w tej historii. Wbiła mi się w umysł. Niesie ukryte przesłanie. Które każdy musi wyczytać sobie sam.

Jako mama dziecka z utyzmem
Nie pamiętam, żebym nie mogła się jednoznacznie wypowiedzieć na temat przeczytanej książki. Ta taka jest. Nie ma w niej nic bo by mnie zaskoczyło (poza rytuałami biczowania),nic co by zszokowało – nawet karkołomna decyzja o podjęciu wyprawy. Standardowe są też dla mnie te wszystkie przepychanki wartości. Rozdział ciągnie się za rozdziałem a mimo...

"Opowieść ojca." - niezwykle poruszająca i emocjonalna książka. Rupert Isaacson przedstawia nam nie tylko historię choroby i zmagania z nią, ale przede wszystkim olbrzymią nadzieję w lepsze jutro i wiarę, że jeśli tylko zaangażujemy się w coś wystarczająco mocno, zawsze znajdziemy rozwiązanie.
Książka, która jest potrzebna, ale niestety nie każdy po nią sięgnie. Według mnie warto przeczytać, choćby dla poszerzenia perspektywy. Chciałabym poznać tego rodzaju opowieść z rodzimego podwórka (Jak w Polsce rodziny radzą sobie z taką chorobą?)

"Opowieść ojca." - niezwykle poruszająca i emocjonalna książka. Rupert Isaacson przedstawia nam nie tylko historię choroby i zmagania z nią, ale przede wszystkim olbrzymią nadzieję w lepsze jutro i wiarę, że jeśli tylko zaangażujemy się w coś wystarczająco mocno, zawsze znajdziemy rozwiązanie.
Książka, która jest potrzebna, ale niestety nie każdy po nią sięgnie. Według mnie...

Tylko 6 gwiazdek, bo to książka nie dla każdego. Na pewno dla tych, którzy są zainteresowani autyzmem i niekonwencjonalnymi metodami leczenia lub mają w swoim otoczeniu ludzi z autyzmem. Czytała się ciężko, bo i styl nieporywający, i ciężki temat; odkładałam i wracałam - ale na pewno nie zamierzałam jej nie skończyć.
Fabularnie napisana relacja ojca autystycnego dziecka o ich codziennym, bardzo ciężkim życiu i poszukiwaniu sposobu na uzdrowienie syna, złagodzeniu problemów jakie stwarza sobie i innym.
Polecam.

Tylko 6 gwiazdek, bo to książka nie dla każdego. Na pewno dla tych, którzy są zainteresowani autyzmem i niekonwencjonalnymi metodami leczenia lub mają w swoim otoczeniu ludzi z autyzmem. Czytała się ciężko, bo i styl nieporywający, i ciężki temat; odkładałam i wracałam - ale na pewno nie zamierzałam jej nie skończyć.
Fabularnie napisana relacja ojca autystycnego dziecka o...

Chore dziecko, z którym nie ma się kontaktu emocjonalnego ani fizycznego jest dla rodziców ogromnym bólem. Nieprawdopodobna historia o walce z autyzmem. Opowieść nasycona magią, naturą i wiarą rodziców w niemożliwe. Zaskakujące zakończenie. Każdy powinien przeczytać tę lekturę. Historia autentyczna.

Chore dziecko, z którym nie ma się kontaktu emocjonalnego ani fizycznego jest dla rodziców ogromnym bólem. Nieprawdopodobna historia o walce z autyzmem. Opowieść nasycona magią, naturą i wiarą rodziców w niemożliwe. Zaskakujące zakończenie. Każdy powinien przeczytać tę lekturę. Historia autentyczna.

fajna, ale nie dotrwałam do końca. autor rozwleka, pisze bez polotu. może jeszcze do niej wrócę.

fajna, ale nie dotrwałam do końca. autor rozwleka, pisze bez polotu. może jeszcze do niej wrócę.

Do jej przeczytania zachęciła mnie moja ukochana pani Asia z osiedlowej biblioteki, ale głównie chęć zgłębienia wiedzy o chorobie, jaką jest autyzm. Nigdy wcześniej nie miałam styczności z tym autorem. Jak się okazało, jego styl pisarski przypadł mi do gustu (to rzadkość, bo jestem wybredna!). Już pierwszy rzut okiem na okładkę wywołał u mnie wewnętrzną przyjemność, poczucie ciepła i bezpieczeństwa, bo niewątpliwie wszystko to oddaje treść...
Historia, z jaką mamy w niej do czynienia, dotyczy kilkuletniego chłopca, u którego zdiagnozowano autyzm. Jego ojciec, a tym samym autor powieści, zmęczony brakiem skuteczności najróżniejszych metod i technik terapii, postanawia zabrać syna do Mongolii - otoczenia dzikiej natury i szamanów - mając cichą nadzieję, że właśnie tam nastąpi uzdrowienie syna.
Na tych prawie czterystu stronach można znaleźć tyle emocji i autentyczności, że książka nie nudzi. Mnie urzekło to, jak wiele ojciec jest w stanie poświęcić, by jego dziecko było zdrowe, z jak wielu rzeczy zrezygnować, jak wiele wysiłku (fizycznego i psychicznego) można włożyć jeśli się kocha i desperacko czegoś pragnie.
Ta książka jest po prostu piękna i warta przeczytania! Polecam!

Do jej przeczytania zachęciła mnie moja ukochana pani Asia z osiedlowej biblioteki, ale głównie chęć zgłębienia wiedzy o chorobie, jaką jest autyzm. Nigdy wcześniej nie miałam styczności z tym autorem. Jak się okazało, jego styl pisarski przypadł mi do gustu (to rzadkość, bo jestem wybredna!). Już pierwszy rzut okiem na okładkę wywołał u mnie wewnętrzną przyjemność,...

Książka przedstawia historię rodziny, która musi poradzić sobie z chorobą dziecka. Sześcioletni Rowan jest autykiem, więc jego kontakt ze światem zewnętrznym jest mocno ograniczony. Ma również problemy z kontrolowaniem funkcji fizjologicznych oraz cierpi na intensywne ataki złości wywoływane często neutralnymi sytuacjami, z którymi zdrowy człowiek spotyka się kilka razy dziennie. Jego ojciec zauważywszy, iż Rowanowi poprawia się po kontakcie z końmi i również, że dobrze reaguje na szamanów, mimo lęków i niepokoju postanawia wybrać się z rodziną w podróż do Mongolii, gdzie będą mieli okazję spotkać tamtejszych uzdrowicieli oraz jeźdźców konnych i pasterzy.
Pan Rupert Isaacson pisze w bardzo ciekawy sposób. Dokładnie zdaje relację ze swojej podróży życia. Opowiada o trudach wędrówki, problemach z autystycznym dzieckiem, które rodzą się w jej trakcie, ale także o rytuałach, kontakcie z przyrodą i postępach, które wywołały u jego syna. Niezwykle obrazowo opisuje piękne krajobrazy Mongolii, tak że niemal można je zobaczyć. Żałuję, że nie ma w książce więcej zdjęć, abym mogła rzeczywiście popatrzeć na te wspaniałe widoki. Wyżej wspomniane fotografie stanowią kolejną zaletę tej książki.
Wadami powieści są te fragmenty, kiedy przestawałam wierzyć autorowi, lub takie kiedy snuł jakieś swoje dziwne teorie - na szczęście takich momentów było niewiele.
Książka nie zachwyca, ale nie jest też zła. Czyta się sprawnie, do tego trochę poszerza świadomość o autyzmie. Dla mnie również jest początkiem zdobywania wiedzy o azjatyckim szamanizmie. Poleciłabym fanom reportaży obyczajowych z lekką domieszką reportażu podróżniczego.

Książka przedstawia historię rodziny, która musi poradzić sobie z chorobą dziecka. Sześcioletni Rowan jest autykiem, więc jego kontakt ze światem zewnętrznym jest mocno ograniczony. Ma również problemy z kontrolowaniem funkcji fizjologicznych oraz cierpi na intensywne ataki złości wywoływane często neutralnymi sytuacjami, z którymi zdrowy człowiek spotyka się kilka razy...

Warto przeczytać nawet jeśli nie wierzymy w czary, szamanów i cudowne ozdrowienia. Oprócz historii autystycznego dziecka znajdziemy tu ciekawą podróż po stepach Mongolii.

Warto przeczytać nawet jeśli nie wierzymy w czary, szamanów i cudowne ozdrowienia. Oprócz historii autystycznego dziecka znajdziemy tu ciekawą podróż po stepach Mongolii.