ORP "Orzeł" zaginął

Wielbiciele przygód czterech pancernych i psa Szarika z przyjemnością sięgną po tę pozycję, ponieważ można by ją zatytułować: " Czterej pancerni - jak to naprawdę było". Przymanowski z właściwą sobie swadą i poczuciem humoru snuje gawędy o żołnierskim życiu w szeregach Dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Uważny czytelnik od razu zauważy bohaterów, którzy później stali się pierwowzorami słynnej pancernej czwórki, a ich perypetie również przydarzyły się komuś naprawdę. To słodko-gorzkie opowieści, wywołujące momentami szczery śmiech, momentami wzruszenie, ale też często gorycz świadomości, że ich bohaterowie nie wrócili do domów po wojnie. Polecam wszystkim jako antydepresant - na dobre i smutne dni.

Trochę taka klasyka jeśli chodzi o wspomnienia alianckich pilotów - w tym wypadku dokładnie francuskiego pilota latającego dla RAF. Dynamiczna akcja i narracja przeplatana miejscami własnymi myślami i spostrzeżeniami na temat wojny i swoich rodaków. Dla każdego zainteresowanego lotnictwem drugowojennym pozycja obowiązkowa.

Świetna książka antywojenna, polecam wszytskim marzącym o wszekich marszach na Moskwę itp. Przypadkowa, bezsensowna śmierć jest tu motywem przewijającym się od początku do końca. Skondensowana akcja, która w zasadzie zamyka się w kilkudziesięciu godzinach i skupia wokół tytułowego nalotu... Wszystko tu nie idzie tak jak jest zaplanowane: bratobójczy ogień, błędna identyfikacja celu, wypadki, rozstrzeliwanie własnych najlepszych ludzi za "nieprawomyślność" - cały chaos i obłęd działań wojennych jest pokazany jak na dłoni. Może jeszcze długi kombinowany cytat, żeby oddać ducha książki: "...ileż lat mógł mieć ten strażak? Może dwadzieścia kilka? A jednak szedł teraz po ciałach, stawiając kroki bez śladu wahania, podczas gdy członki zwłok pękały jak klocki węgla drzewnego (...) Już nie mogę Bodo. Podniosłem dziecko, a ono rozpadło mi się w rękach na kawałki. Czy mogę odejść i pomóc przy kopaniu? Przyślę tu jednego z chłopców. Rozpadło się na kawałki. (...) Fuchs Ueberall i jego pomocnik znaleźli lotnika RAF zaplątanego na drzewie, zaledwie sto pięćdziesiąt jardów od samolotu. Był tęgiej postury i uśmiechał się nerwowo, gdy go zatrzymano. Dwaj ludzie z TENO zabili go łopatami". Może jeszcze warto dodać, że mamy też kilka wciągających opisów pojedynków powietrznych (Ju-88 w wersji myśliwca nocnego kontra bombowce, głównie Lancastery).

Historia rejsu pewnego u-boota oczami niemieckiego korespondenta wojennego. A więc narracja nietypowa w stosunku do wydawanych u nas książek o II wojnie światowej. Na szczęście nie jest to przygodówka ani pompatyczna historia o bohaterstwie. Powieść w realistyczny, niemal naturalistyczny sposób opisuje życie załogi niemieckie łodzi podwodnej na Atlantyku w 1941 roku. Od wyruszenia z francuskiego brzegu aż do … No właśnie, warto przeczytać do czego. Czytelnik najpierw poznaje środowisko oficerów „freikorpsu Donitza”,czyli elity niemieckiej Kriegsmarine, by potem zagłębić się w odmętach oceanu, ludzkiego potu, smrodu (także maszyn),wody, także w środowisku marynarzy i podoficerów. Wojna odarta jest z bogoojczyźnianego bohaterstwa. Należyte wykonywania obowiązków wymusza na załodze sytuacja. Muszą się starać, aby w ogóle przeżyć. Jedna trzecia okrętów podwodnych nie wracała z pierwszej misji. Życie młodzieży (dowódca był około trzydziestki, rekruci w wieku poborowym) w czasie wolnym od wacht i walki o przeżycie nie polegało na śpiewaniu pieśni patriotycznych tylko na marzeniach i wspomnieniach dotyczących pewnej oczywistej sfery życia. Łatwo się domyślić jakiej. Słownictwo dalekie było od dialogów ludzi wykształconych, tak samo zwyczaje, w tym higieniczne. Autor wskazał na dwie grupy załogantów. Marynarzy i techników-fachowców. Jedni i drudzy wywyższali się, ale tylko wewnątrz łodzi. Wojna to nie zabawa. Taki morał można wysnuć z książki. Bohaterowie mają co wspominać, ale gdy wydarzenia się rozgrywały, dużo by dali, by ich uniknąć. No i nie wszyscy wytrzymywali psychicznie, czemu trudno się dziwić. Znakomita realistyczna książka o wojnie. Jedyna wada, to zbyt mocne (i pewnie nieszczere) podkreślanie sceptycyzmu pozytywnych postaci wobec Hitlera i nazizmu. Nawet, gdyby tak było, to w 1941 roku było za wcześnie, by dawać temu wyraz. Niemcy jeszcze wówczas wygrywali. Znakomita książka (anty)wojenna. Bez lukru, patosu, patyny i hurraoptymizmu. Krew, pot i łzy. Przeczytany w ramach wyzwania marcowego – książka, która została sfilmowana.

Dawno temu czytałem już tę pozycję i po ponownej lekturze ze zdumieniem odkryłem, że dawniej była ciekawsza. Autor w fabularnej wersji przedstawia szereg akcji komandosów brytyjskich, których wspólnym mianownikiem jest desant z morza. Czytając, można dojść do przekonania, że desant najczęściej nie udaje się z powodu niekompetencji dowódców, barku w środkach łączności ale nigdy nie zawodzi ten kto ma: wysadzić bramę doku, podpłynąć kajakiem do okrętu i zaminować go itd. Przykłady indywidualnego bohaterstwa w obliczu śmierci, dla kogoś kto na co dzień może się co najwyżej poparzyć kawą mogą być wstrząsające. A trzeba zrozumieć, że bohaterowie przedstawieni w tej publikacji mają tylko okołu 25 lat. Polecam biurowym malkontentom którzy nigdy nie otarli się o prawdziwe życie.

Chociaż wiem, że powinnam ocenić ją lepiej, to niestety nie mogę. Próbowałam zżyć się z bohaterami i całą tą historią, ale naprawdę do mnie nie przemawiała. Trochę się nawet męczyłam...chyba już za dużo tego typu książek przeczytałam i mam przesyt. Najbardziej interesowały mnie informacje o polskim powstaniu i dowiedziałam się nawet kilku ciekawych rzeczy, ale poza tym, to tylko chciałam ją jak najszybciej skończyć 😕 Może innych zainteresuje bardziej historia o wyzwoleniu Meksyku spod rządów Maksymiliana.

Przeczytana dawno temu, a mimo tego pamiętam jej poszczególne fragmenty. W moim wypadku zawsze oznacza to, że książka była dobra i pozostawiła we mnie swój jakiś ślad. Dlaczego ją zapamiętałem? Jest nietypowa spośród szeregu polskich wspomnień żołnierskich. Celne obserwacje i komentarze różnorakich sytuacji, szczególnie z zaplecza frontu. Chyba to ją najbardziej wyróżnia. Jeśli też wierzyć autorowi, to cechował go wyjątkowy profesjonalizm w żołnierskim fachu. Warto po nią sięgnąć jeśli interesuje się historią IIWŚ i polskich losów wojennych.

Fajnie się czyta. Coś jak Higgins czy MacLean. Fajna historia. Wymyślona, oparta o faktycznie istniejącą jednostkę Luftwaffe. Bardzo dobra powieść sensacyjna z motywem wojennym, okraszona popularnym wątkiem romantycznym i dramatycznym. Dla każdego znajdzie się coś co polubi.

Po książkę „Okrutne morze” sięgnąłem nieco przypadkowo, po obejrzeniu filmu Greyhound z Tomem Hanksem. Spodobał mi się sposób, w jaki przedstawiono morską walkę, dlatego zacząłem szukać podobnej historii w wersji książkowej. Szybko okazało się, że to właśnie ta powieść była inspiracją dla filmu. W książce obserwujemy proces kompletowania załogi oraz przygotowania nowej jednostki pływającej — korwety Compass Rose, której głównym zadaniem jest ochrona konwojów przed wrogiem. Autor szczegółowo ukazuje realia służby na morzu oraz odpowiedzialność, jaka spoczywa na załodze. Bohaterowie są wyraziści, a wraz z kolejnymi stronami coraz głębiej wnikamy w ich życie osobiste. Poznajemy ich lęki, wątpliwości i relacje, co sprawia, że stają się bardzo wiarygodni. Jak na dość obszerną książkę, momentami brakowało mi większej ilości dynamicznej akcji, jednak rozumiem, dlaczego autor obrał taki kierunek. Wojna kojarzy mi się zazwyczaj z piechotą i działaniami lądowymi, gdzie jest więcej przestrzeni na indywidualne, bohaterskie czyny. Na morzu indywidualność niemal nie istnieje — liczy się załoga jako całość i bezwzględna współpraca, co zostało w tej powieści bardzo dobrze oddane.

Jedna z lepszych książek, które przeczytałem przed piętnastym rokiem życia. Historia rosyjskiego szpiega działającego w Białowieży w filii oddziału Abwehry podczas drugiej wojny światowej. Wartka akcja, coś na kształt bardziej znanego J-23. Autor książki Aleksander Omiljanowicz był funkcjonariuszem Urzędu Bezpieczeństwa w latach 40-tych w Suwałkach. Skazany za zbrodnie na karę więzienia w 2005 roku.

Książka, którą można przeczytać w jeden wieczór. Ciężko było mi odnotować różnice między rozdziałami, gdyż styl pisania był bardzo przyjemny. Dostajemy tytułową drogę Priena do sukcesu jakim było zatopienie pancernika w Scapa Flow. Jest to wielski sukces. Zapewne w podstawówce, czy w gimnazjum, historyk odnośnie omawiania tematu poświęconego II wojnie światowej, poruszył temat u-bootów i wskazał na wyczyn U-47. Zanim do tego doszło, możemy odczuć skutki Wielkiego Kryzysu na zwykłego człowieka i pracę na okrętach handlowych, na jakich to Prien nabywał doświadczenia.

Czy myślisz, że jak zaczytywałem się książkami autora, wiedziałem o jego dwuznacznej interpretacji swojej przeszłości ? O Karolu Mayu, też nie wiedziałem. Teraz wiem i... nie ma to dla mnie żadnego znaczenia !!! Książki tych autorów nie stały się w żadnym wypadku gorsze i nie straciły na swoich wartościach literackich !!! Czasy mojej młodości, chociaż ta wydana w 1985 r. Teraz są inne czasy, ale zakładając, że w ogóle ktoś coś czyta, literatura dla młodzieży jest lepsza ? Szkoda, ale tego już się nie dowiem !!! Mimo wszystko myślę, że dobra książka zawsze się obroni i upływ czasu nie ma tu żadnego znaczenia !!! POLECAM !!!

Książka mojego dzieciństwa. Dał mi kiedy ja ojciec. Przeczytałem parę razy w różnym wieku co ciekawe zawsze zauważając coś nowego. Na początku to była tylko powieść przygodowa. Później zobaczyłem różne oblicza człowieka, różne motywacje i manipulacje. Szczególnie drugim tom był dla mnie niezłą komunistyczną manipulacją ale mimo wszystko też ciekawą historią.

Koncentrat przygody w minimalistycznej formie. Działa na wyobraźnię, rozszerza horyzonty a przy tym czyta się świetnie. Dla młodego czytelnika te opowiadania to idealny wstęp do czytelnictwa w ogóle. Czytanie na głos w namiocie zapewni uczestnikom wspomnienia do końca życia. Warto.

Mało co niesie z sobą tyle romantyzmu i świeżości, co morskie opowieści. Do pracy na statkach ciągną specyficzni ludzie, bo statek to nie tylko miejsce pracy ale dużo, dużo więcej. Błąkanie się tygodniami i miesiącami po oceanach czyni z jednostki pływającej dom, restaurację, sypialnię, knajpę i namiastkę wszystkiego, co zostawiamy na lądzie. Najważniejsze – kawałek własnej ojczyzny, pływającą ambasadę i reprezentacyjną wizytówkę kraju. Nic dziwnego, że kapitanem takiego cuda musi być człowiek wielki i niezłomny – pierwszy po Bogu, Prezydent, Premier, Prezes i Dyrektor w jednej szanownej osobie. Autor miał szczęście pływać pod rozkazami niebanalnych i absolutnie wyjątkowych kapitanów – Mamerta Stankiewicza i Eustazego Borkowskiego. Dziś z takimi imionami już nie potrzebowaliby nazwiska! Stankiewicz zasłużył sobie na opowieść w „Znaczy kapitan”. W „Szamanie” rządzi niepodzielnie Kapitan Borkowski. Człowiek wielki ciałem i duchem, niezrównany bajarz, szaławiła i mistrz konfabulacji, jakby chodził do jednej szkoły z baronem Munchausenem. Co najmniej połowa jego biografii ginie w mrokach historii i niedopowiedzeniach , za to ta znana część stała się już legendą. Na pewno z trochę z powodu megalomanii i skłonności do zmyślania imć Pana Eustazego, ale w ogromnej mierze dla jego faktycznych przymiotów i zdolności. Już samo to zadziwia, że po 10 latach spędzonych jako szofer, przesiadł się z paryskiej taksówki wprost na kapitański mostek, do tego władał kilkunastoma językami, miał mnóstwo fachowej wiedzy (często maskowanej pod pokładami kabotyńskich przechwałek),a przede wszystkim – galanterię starej przedwojennej szkoły, maniery i niebotyczne poczucie humoru. Uśmiałam się nie raz przy tych morskich opowieściach i miałam przed oczami tego ogromnego faceta z jeszcze większym nochalem i jego huczący niczym syrena okrętowa głos „Kochaaaaany mój…” Trochę szkoda, że minęły już czasy polskich triumfów w żegludze śródatlantyckiej, wspaniałych liniowców, eleganckich, nieśpiesznych podróży między kontynentami. Stary poczciwy „Batory” już dawno poszedł na żyletki, a co dopiero mówić o wysłużonym starowince „SS Kościuszko”… Oczywiście obowiązkowo z dwoma kominami, kapitan Borkowski nie mógł pływać innym!

Książka pozytywnie mnie zaskoczyła. Spodziewałem się lekkiej przygodówki z morskim klimatem, luźno nawiązującej do faktów, czegoś w stylu „Kapitana Blooda”. Tymczasem otrzymałem zbeletryzowany opis autentycznych wydarzeń, z wiernym odwzorowaniem życia na pokładzie XIX-wiecznych angielskich żaglowców oraz interesującym ukazaniem ówczesnych stosunków społecznych, nie tylko w obrębie floty.

Książka warta przeczytania dla każdego zainteresowanego tematem. Oprócz wspomnień zawiera ona także informacje o działaniu wielu mechanizmów będących na wyposażeniu ówczesnych okrętów podwodnych. Jednak jest ona napisana nieco chaotycznie (bieżące wspomnienia autora poprzeplatane ogólnymi refleksjami, a także refleksjami z czasów powojennych). Nie podoba mi się podział na rozdziały. Polskie tłumaczenie zawiera sporo błędów stylistycznych i interpunkcyjnych. Zdarza się, ze opis najbardziej interesujących wydarzeń (jak np. zatopienie wrogiego okrętu) zajmuje zaledwie pół strony. Dlatego jeśli chcesz przeczytać jedną książkę z tego zakresu, to dużo lepiej jest sięgnąć po tę autorstwa Hirschfelda.