Duch ognia

Świetny horror.

Świetny horror.

Witajcie moi kochani

Jak Wam mija dzień?
Dziś chciałabym przedstawić Wam bardzo przyjemną lekturę.

Tytuł: Duch ognia
Autor: Graham Masterton
Wydawnictwo: Albatros

W miasteczku dochodzi o brutalnych morderstw, a następnie nagłych podpaleń ofiar. Sprawą zajmuje się inspektor pożarowy Ruth Cutter. Mimo szczegółowych badań nie jest ona jednak w stanie ustalić powodu nagłego oraz bardzo potężnego pożaru, który spopiela ofiary na proch. Jedynym wspólnym czynnikiem zaistniałych sytuacji jest tajemniczy trzynastoletni chłopiec, który pojawia się na każdym miejscu zbrodni. Gdy naukowe wyjaśnienie sprawy nie jest możliwe Ruth prosi swoją córkę Amelię o pomoc. Dziewczyna twierdzi, iż czuje oraz słyszy ludzi, którzy pragną powrotu na Ziemię z Piekła. Więc teraz muszą zapobiec katastrofie.

To była bardzo przyjemna lektura.
Fabuła okazała się być bardzo wciągająca. Tajemnicze morderstwa powiązane z nagłymi pożarami i wątkiem fantastycznym okazały się ciekawym połączeniem. Przystępując do lektury miałam jednak nadzieję, iż odczuje choć trochę grozy bądź chociaż niepokoju. Pod tym względem niestety nie jestem usatysfakcjonowana, ponieważ nie odnalazłam tych uczuć w powieści.

Jednakże ogólnie powieść przypadła mi do gustu. Byłam ciekawa o co w tym wszystkim chodzi oraz jak potoczą się losy bohaterów, a przede wszystkim czy uda im się rozwikłać tak niezwykłą sprawę. Także patrząc na całokształt to jestem zadowolona z lektury.

Pozytywnym aspektem jest również to, iż została ona napisana bardzo lekko. Czytało mi się ją bardzo przyjemnie i szybko. Nawet się nie obejrzałam, a już kończyłam historię. I tak jak to przy dobrych książkach bywa, z jednej strony to plus, a z drugiej minus. Nie chciałam, aby ta powieść tak szybko się skończyła. Z przyjemnością przeczytałabym jej obszerniejszą wersję.

Pod względem akcji wszystko działo się bardzo dynamicznie i w miarę szybko. I tak jak już wcześniej wspomniałam z jednej strony to plus, a z drugiej minus. Plus ze względu na to, iż nie musiałam długo czekać na rozwiązanie zagadek, minus, ponieważ to wszystko zbyt szybko się skończyło. I czuje przez to spory niedosyt.

W aspekcie głównych bohaterów to odebrałam ich bardzo pozytywnie. Choć nie przywiązałam się do nich zbyt mocno. Zdolności Amelii były bardzo oryginalne, zaś jeżeli chodzi o jej chorobę to spotkałam się z nią pierwszy raz. I to właśnie lubię w powieściach, że autorzy poruszają rozmaite kwestie, dzięki którym mogę się również uczyć. W tym przypadku była to choroba Williamsa, o której nigdy wcześniej nie słyszałam.

Zakończenie powieści oczywiście było przewidywalne, ale jednocześnie całkiem efektowne.

Reasumując „Duch ognia” to przyjemna i bardzo dynamiczna powieść, dzięki której miło spędziłam czas. Nie jest to typowa groza, do której jestem przyzwyczajona. Jednakże cieszę się, że poznałam tę historię. Mimo wszystko dostarczyła mi ciekawych wrażeń. Także z przyjemnością sięgnę po kolejne książki autora.

Serdecznie polecam, strona.394

Witajcie moi kochani

Jak Wam mija dzień?
Dziś chciałabym przedstawić Wam bardzo przyjemną lekturę.

Tytuł: Duch ognia
Autor: Graham Masterton
Wydawnictwo: Albatros

W miasteczku dochodzi o brutalnych morderstw, a następnie nagłych podpaleń ofiar. Sprawą zajmuje się inspektor pożarowy Ruth Cutter. Mimo szczegółowych badań nie jest ona jednak w stanie ustalić powodu nagłego...

Dobry pomysł i chyba tylko pomysł. Postaci bardzo kiepsko napisane. Jakość dialogów momentami żenująca. Niby sceny brutalne, ale przedstawione zbyt miałko, a reakcje ofiar zbyt przerysowane bądź momentami zwyczajnie niepasujące. Jeśli coś jest strasznego w tej książce to fakt, że jest strasznie przeciętna. Jeśli ktoś zastanawia się czy przeczytać to odradzam, szkoda czasu - lepiej przeczytać coś innego w tym czasie. Na plus okładka, która ładnie będzie się prezentować na półce.

Dobry pomysł i chyba tylko pomysł. Postaci bardzo kiepsko napisane. Jakość dialogów momentami żenująca. Niby sceny brutalne, ale przedstawione zbyt miałko, a reakcje ofiar zbyt przerysowane bądź momentami zwyczajnie niepasujące. Jeśli coś jest strasznego w tej książce to fakt, że jest strasznie przeciętna. Jeśli ktoś zastanawia się czy przeczytać to odradzam, szkoda czasu -...

Książka Duch ognia jest kolejnym horrorem i jedną z nowszych propozycji po jakie sięgnąłem mając nadzieje na ciekawy, nieco straszny i klimatyczną powieść grozy. Wiem co mogę dostać i czego oczekiwać po autorze, którego książki miałem już wielokrotnie szansę czytać i nawet powracałem nieraz do nich. W przypadku Ducha ognia miałem nadzieje na porządny horror z atmosferą niepokoju i grozy.

Książka Duch ognia rozpoczyna się od mocnego uderzenia już od pierwszych stron i autor nie szczędzi nas wciągając w wir wydarzeń od samego początku. Nie bawiąc się szczegółowo dostajemy scenę makabry jaka pojawia się przytłaczając niepokojem jaki wywołują sprawcy i ich działania. Jednak później poznajemy naszych bohaterów, którzy nie wiedząc do końca w co zostali wciągnięci rozpoczynają poszukiwanie odpowiedzi w sprawie pożarów. Ruth Cuther działająca jako inspektor do spraw pożarów zostaje poproszona o wyjaśnienie, lecz gdy zaczynają pojawiać się w różnych miejscach w dziwnych okolicznościach. Rozpoczynając śledztwo w tym kierunku zostaje wciągnięta w pełną grozy i niedomówień sprawę, w której nie wiadomo do końca o co chodzi i dopiero wraz z rozwojem wydarzeń pomału poznajemy prawdę.

Książka Duch ognia jest kolejnym horrorem, który tym razem sięgnął po motywy zemsty i tajemniczych pożarów przypominających samospalenie. Ciekawy pomysł na pełną makabry i kryminalnego śledztwa prowadzonego przez bohaterkę opowieść. Tajemnicze pożary wzniecane przez nie wiadomo kogo i pozostawiające wiele pytań bez odpowiedzi stają się powodem śledztwa prowadzonego przez Ruth Cuther. Opiekującą się wraz z mężem Amelią, która jakby wiedziała więcej niż inni mówiąc o ludziach spod spodu. Autor od początku wciąga nas w wir wydarzeń za sprawą mocnych scen do jakich nas przyzwyczaił nie szczędząc szczegółów i dawki makabry związanej z działaniem sprawców. Psychopatów nie mających zahamowań i dążących do swoich ukrytych celów jakie sobie obrali. Mocne i niekiedy przerażające sceny wraz z nadprzyrodzonymi motywami przyprawiają o dreszczyk w czasie czytania. Pojawiająca się postać po wszystkim jest tak naprawdę kulminacją każdej takiej sceny przyprawiającej o niepokój. Na drodze do tego staje Ruth i jej córka widząca więcej, którzy stają się celem ataków ze strony przeciwników. Nie mogło obyć się bez jakiś wierzeń lub nawiązań w tym przypadku do motywu piekła jakie dostałem. Autor często wykorzystuje takie motywy w swoich książkach związane z różnymi wierzeniami i tak stało się w tym przypadku. Jednocześnie wprowadzając Martina mamy możliwość poznania kolejnej części łamigłówki dotyczącej motywów i dlaczego tak dzieje się. Wszystko sprawia, że horror wciąga nas w mroczną i klimatyczną pełną grozy opowieść od początku. Oprócz tego dostajemy warstwę obyczajową związaną często z relacjami rodzinnymi lub rozmowami Ruth z innymi postaciami świetnie nakreślonymi pomiędzy bohaterami. Z jego sprawą poznajemy nie tylko problemy i kłopoty rodzinne realnie jakie mogą zdarzyć się. Zmartwienia Ruth nie tylko pracą, ale związane z córką i będącym w trudnym wieku synem. Z drugiej strony śledztwo związane z tajemniczymi pożarami nie dające jej spokoju i prowadzące w regiony, gdzie nie ma możliwości ich wyjaśnienia. Autor z tego wszystkiego stworzył powieść grozy z klimatycznymi scenami i atmosferą niepokoju jaka zagęszcza się wraz z wydarzeniami do samego końca. Nie pozbawione brutalności, przemocy i makabry jaka występuje tutaj, do której już wcześniej przyzwyczaił mnie w swoich innych książkach.

Książka Duch ognia posiada bardzo dobrze wykreowanych bohaterów pod względem psychologicznym. Mających swoje cechy charakteru, zachowania i dokonujące nieraz wyborów jakie wpływają na ich odbiór. Ruth Cuther jest inspektorem do spraw pożarów, które w tajemniczy sposób wybuchają. Jej sylwetkę autor zarysował świetnie od samego początku tworząc ciekawą postać. Oddaną rodzinie i swojej pracy próbuje pomóc córce. Drugą główną bohaterką jest Amelia mająca zespół Williamsa, która słyszy ludzi spod spodu chcących wyrwać się z piekła. Kolejna postać świetnie nakreślona, ciekawa, sympatyczna i mimo choroby chcąca dawać sobie radę z codziennymi obowiązkami. Przemiła dziewczynka ze swoim zdaniem, dobrocią i chęcią dawania sobie samej radę. Jeszcze na drugim planie jest Martin wierzący Amelii, pies Tyson, mąż bohaterki i syn sprawiający nieraz kłopoty wychowawcze rodzicom. Autor stworzył sympatycznych bohaterów dających się polubić od samego początku. Trzymałem za nich kciuki kibicując im mocno w podczas potyczek. Oprócz nich mamy również świetnie wykreowanych przeciwników rodem z jakiegoś koszmaru. Trójka psychopatycznych i pozbawionych hamulców szaleńców robi wszystko co chce, a ich działania przerażają i wzbudzają dreszczyk grozy w czasie czytania. Oprócz nich spotykamy jednego z najgorszych i pozbawionych emocji postaci jakim jest chłopak wzbudzający swoim pojawieniem się grozę swoim zachowaniem. Autor potrafił stworzyć antypatyczne postacie na tyle wyraziste, że wzbudzają niepokój jak pojawiają się. Swoim działaniem, samą obecnością i wzbudzają dreszczyk grozy w takich momentach. Pozostałe postacie na drugim i dalszym planie wypadają również dobrze. Wszystkie mają własną głębie i nie są papierowe. Relacje między nimi zostały przedstawione świetnie i w samych dialogach nie brakuje czasami humoru, nieraz powagi i przerażenia w czasie czytania.

Książka Duch ognia jest horrorem łączącym zjawiska nadprzyrodzone z brutalnością i przemocą napastników działających w swoich celu. Prowadząc śledztwo w sprawie tajemniczych pożarów staje się obiektem zainteresowania sił rodem z piekła chcących uwolnić się. Autor nie patyczkuje się w scenach makabrycznych lub krwawych do czego przyzwyczaił mnie już w innych swoich książkach. Bardzo dobrze mu idzie opisywanie działania napastników z całym okrucieństwem, przemocą i brutalnością z jaką traktują swoje ofiary. Mocna scena z początku dostarcza nam informacji z czym będziemy mieli do czynienia znacznie później. Oddając rozdziały na działalność psychopatów łącząc jednocześnie ze zjawiskami nadprzyrodzonymi wprowadza nastrój grozy i niepokoju do fabuły. Pojawienie się ich w najmniej oczekiwanym momencie przyprawia o przerażający dreszczyk. Nonszalancja i arogancja w wykonaniu napastników wraz z tym co robią wzbudza strach podczas czytania. Z drugiej strony Ruth Cuther borykająca się z problemami rodzinnymi i oczywiście z własną pracą nie mogąc dociec jak wybuchają pożary dopełniają obrazu. Nawet prowadzone śledztwo nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Mieszając ze sobą grozę, sprawę pożarów i tajemnicę ludzi spod ziemi tworzy fabułę wciągającą i przyprawiającą o gęsią skórkę od początku nie dając wytchnienia do samego końca. Trzyma w napięciu i nie pozwala oderwać się od czytania jak za dawnych czasów, gdy sięgałem po jego książki. Akcja poprowadzona została szybko i wiele dzieje się w niej. Od wydarzeń z początku, po relacje rodzinne, prowadzone śledztwo w sprawie pożarów i niesamowite zdarzenia w jakich uczestniczą bohaterowie. Wszystko to sprawia, że wciągnęła mnie fabuła od samego początku do końca. Za sprawą szybko poprowadzonych wydarzeń nie przeszkadzających w tworzeniu mrocznego klimatu nie nudziłem się. Jeżeli miałbym przyczepić się to na pewno do wybrania takiej opcji z jednym z bohaterów, którego polubiłem i później poczułem smutek, że tak skończyło się dla niego wszystko. Nie chcę zdradzać o kogo chodzi, lecz szkoda mi go było. Drugą sprawą jest los syna bohaterki, który najpierw swoim zachowaniem lekko potrafił irytować ze względu na swoje wymagania, lecz później również było mi go szkoda. Jak na autora nie uświadczymy wielu scen łóżkowych jak bywało kiedyś i mimo małej jednej to jednak skupił się na fabule niż właśnie na tym. Bardzo dobry wybór w tym przypadku. Może jakieś drobne niuanse lub potknięcia pojawiły się, lecz nie przeszkadzało mi w trakcie czytania. W drugiej części książki atmosfera gęstnieje, coraz bardziej nasilają się przedziwne i straszne zdarzenia aż do końca. Zakończenie nie za szybko podane, dobrze dawkowane, nie brakuje w nim grozy i wyjaśnienia wszystkiego. Finał bardzo dobry ze zwrotami akcji i zmaganiem bohaterów z przeciwnikiem rodem z koszmaru. Dlatego spodobał mi się i nie przyniósł zawodu pod koniec.

Duch ognia jest horrorem napisanym przystępnie, lekko i bardzo dobrze przez autora, po którego książki sięgam od dawna. Nie pozbawionym klimatu i brutalności jak przystało na niego. Sięgając nie spodziewałem się, że dostanę ciekawy, mroczny, brutalny ze zjawiskami horror, który rozkręca się z każdym rozdziałem coraz mocniej aż do końca trzyma w napięciu. Chciałem dowiedzieć się z każdą stroną co będzie dalej, jak potoczą się losy bohaterów i jak wszystko będzie zakończone w finale. Przerażające sceny zostały odmalowane obrazowo, plastycznie i ze swoją brutalnością jeśli chodzi o sprawców. Mimo moich obiekcji przed czytaniem, które nie sprawdziły się zupełnie dostałem wszystko na co liczyłem świetnie bawiąc się w czasie czytania. Znając autora i jego książki Duch ognia wypada bardzo dobrze serwując nam kawał porządnej powieści grozy ze zjawiskami nadprzyrodzonymi, brutalnością, okrucieństwem, tajemnicą z ciekawymi bohaterami jakich można polubić i poczuć sympatie do nich. Czyta się wszystko szybko i świetnie od początku do samego końca. Kolejne spotkanie z autorem i jestem zadowolony w tym przypadku z tego co otrzymałem. Na pewno z chęcią sięgnę i przeczytam kolejne jego książki w przyszłości, bo lubię jego horrory, thrillery lub kryminały jakie pisze.

Książka Duch ognia jest kolejnym horrorem i jedną z nowszych propozycji po jakie sięgnąłem mając nadzieje na ciekawy, nieco straszny i klimatyczną powieść grozy. Wiem co mogę dostać i czego oczekiwać po autorze, którego książki miałem już wielokrotnie szansę czytać i nawet powracałem nieraz do nich. W przypadku Ducha ognia miałem nadzieje na porządny horror z atmosferą...

Jak dla mnie książka za mocna. Odkładałam ją i wracałam parę razy, aż postanowiłam dokończyć. Udało się, ale raczej nie siegnę po kolejne "dziecko" pana Mastertona. Książka jest przerażająca i to pewnie dla wielu jest "na plus", świadczy o dużym talencie autora, ale na mnie działała za bardzo. Nie polecam osobom wrażliwym...

Jak dla mnie książka za mocna. Odkładałam ją i wracałam parę razy, aż postanowiłam dokończyć. Udało się, ale raczej nie siegnę po kolejne "dziecko" pana Mastertona. Książka jest przerażająca i to pewnie dla wielu jest "na plus", świadczy o dużym talencie autora, ale na mnie działała za bardzo. Nie polecam osobom wrażliwym...

"Każdy ogień jest głodną bestią, która ma swoją własną wolę.”

Bardzo zawiodłam się, nawet biorąc pod uwagę to, że nastawiłam się na szybką relaksującą w mrocznej odsłonie przygodę czytelniczą i wiedziałam czego spodziewać się po piórze mistrza horroru. Graham Masterton nie wypadł ze schematu konstruowania fabuły, jednak miałam wrażenie, że zupełnie nie przyłożył się do uczynienia z intrygi czegoś ciekawego. Pożarowe dochodzenie przeplatało się z mocnymi scenami, wiedziałam z góry, czego się spodziewać, w żaden sposób nie zostałam zaskoczona. Denerwowały postawy pierwszoplanowych i drugoplanowych postaci, brakowało im indywidualności i charakterystycznych rysów osobowości. Co więcej, nie podobało mi się podejście głównej bohaterki i jej męża do własnej rodziny, rozpieszczony do granic możliwości syn, ojciec z syndromem patriarchatu, matka co i rusz zmieniająca zdanie i godząca się na pewne absurdy. Jedynie córka z atrakcyjnie przypisaną wrażliwością, chorobą, osobowością i tajemnicą ratowała sytuację. Psycholog, działała poza profesjonalizmem, zaś autor książki o duchach wymykał się ramom wiarygodności.

Uwielbiam horrory, w tym Grahama Mastertona, doskonale wiem, czym się rządzi gatunek literacki, w jaki sposób podkręca wyobraźnię czytelnika, w których elementach pozwala sobie na skrócone wersje, że czasami dopuszcza proste rozwiązania, by poczuć adrenalinę przygody czytelniczej. Jednak „Duch ognia” zawierał wiele niedociągnięć i absurdów, nawet w konstrukcji esencji intrygi i wyjaśnienia metafizycznych splotów w scenariuszu zdarzeń. Okazał się pójściem na skróty, powieleniem dawnych wzorców, ale najgorszy zarzut dotyczył nietrzymania w napięciu, niepodsycania ognia niecierpliwego poznawania, pozostawienia po sobie zgliszczy tego, co kiedyś prezentowała twórczość Grahama Mastertona. Nieco informacji o scenariuszu zdarzeń: seria dziwnych i niedających się racjonalnie wyjaśnić pożarów, z ogniem o wyjątkowo wysokiej temperaturze, z brakiem śladów użycia środków zapalających, wywoływała konsternację policji i straży pożarnej. Ofiary nie wydawały się być ze sobą w jakikolwiek sposób powiązane. Osobliwe wibracje szybko dawały się odczuć w kręgu rodziny Ruth Cutter. Kobieta, pracująca w wydziale do spraw podpaleń, musiała zmierzyć się nie tylko z wyjątkowo trudnym śledztwem, ale także z zatrważającymi sytuacjami wśród bliskich. Przy okazji, zastanawiam się, jak często cytowany jest fragment wypowiedzi Sherlocka Holmesa o wykluczeniu niemożliwego i nieprawdopodobieństwa prawdy? I ta powieści go przywołała. Klasyka kryminału wciąż obecna we współczesnych.
bookendorfina.pl

"Każdy ogień jest głodną bestią, która ma swoją własną wolę.”

Bardzo zawiodłam się, nawet biorąc pod uwagę to, że nastawiłam się na szybką relaksującą w mrocznej odsłonie przygodę czytelniczą i wiedziałam czego spodziewać się po piórze mistrza horroru. Graham Masterton nie wypadł ze schematu konstruowania fabuły, jednak miałam wrażenie, że zupełnie nie przyłożył się do...

Rewelacyjna

Rewelacyjna

Bardzo wciągająca

Bardzo wciągająca

Świetna, zwłaszcza początek

Świetna, zwłaszcza początek

Wydawnictwo Replika postanowiło odświeżyć zapomniane książki Grahama Mastertona i wypuściło małą serię z twardymi okładkami i barwionymi brzegami. Nabyłam aktualnie dwa egzemplarze, które mnie najbardziej interesowały. „Duch ognia” jest mi już znany z przeszłości, ale nie miałam go w swoim zbiorze, więc skorzystałam z okazji. Szybko też się wzięłam za czytanie.

W ostatnim czasie dochodzi do przeraźliwej i niewytłumaczalnej serii pożarów. Ich ofiarą padają nie tylko pojedyncze osoby, ale także grupy. Wykryto, że ogień posiadał tak wysoką temperaturę, która może się wytworzyć tylko w krematoryjnych warunkach. Nie tylko tajemniczy charakter samego pożaru łączy te tragedie, ale także zaniedbany chłopiec, który pojawia się za każdym razem na miejscu zdarzenia. Sprawę bada inspektor pożarowy Ruth Cuther. Kobieta próbuje pogodzić swoją pracę, mężowskie problemy finansowe i opiekę nad córką z zespołem Williamsa ze sobą. To ona przygląda się bliżej tym tajemniczym pożarom, ale im bardziej się zagłębia w tę sprawę, tym goręcej się wokół niej robi.

JA GORĘ

W tej powieści mamy do czynienia z klasycznym i bardzo prostym horrorem. Ogień i samozapłony odgrywają ważną rolę w powieści, więc brutalne opisy i informacje fachowe z tego zakresu nikogo nie powinny dziwić. Ogień nie tylko unicestwia, ale przede wszystkim oczyszcza, choć historia, która się za tym skrywa, jest pokręcona i dziwna, jakby autor nie miał lepszego wytłumaczenia na te wszystkie zjawiska. Jak to u Mastertona można się doczepić do wielu elementów, ale mimo wszystko chciałam ponowienie przyjrzeć się tej historii i pobyć jeszcze raz z bohaterami. Mam też słabość do przerażających/opętanych/nawiedzonych dzieci, a Wstrętny Chłopak i jego upiorni towarzysze spełniali się w swoich ograniczonych rolach.

Powieść jest bardzo brutalna i czasami zastanawiam się, z jakiego zakamarka umysłu wytrzaśnięto takie sposoby uśmiercania ludzi. Autor nie lituje się nad nikim, czy to nad zwierzętami, czy najbardziej bezbronnymi osobami. Nikt nie jest bezpieczny. To jest z jednej strony okropne, ale z drugiej nie ma tu swoistej cenzury i powieść nie jest przewidywalna. Z pewnością czytelnicy o słabych nerwach będą mieć trudności z przebrnięciem niektórych fragmentów, ale tak chyba jest przy każdym horrorze. Zawsze istnieje ryzyko, że autor uderzy w czyjąś wrażliwość. Mnie nie tyle przeszkadzała brutalność, ile jej prymitywność. To sprawia, że „Duch ognia”, staje się fikcją, a czytelnik nie zapomni o tym nawet przez chwilę.

Wydawnictwo Replika postanowiło odświeżyć zapomniane książki Grahama Mastertona i wypuściło małą serię z twardymi okładkami i barwionymi brzegami. Nabyłam aktualnie dwa egzemplarze, które mnie najbardziej interesowały. „Duch ognia” jest mi już znany z przeszłości, ale nie miałam go w swoim zbiorze, więc skorzystałam z okazji. Szybko też się wzięłam za czytanie.

W ostatnim...