Piotr Wielki. Geniusz i szaleństwo

Autor dość mocno skupiony na ukazaniu (raczej paskudnego) charakteru Piotra. To rzeczywiście jest biografia charakteru i osobowości. Troyata interesują zwłaszcza odbiegające od normy zachowania: rzucanie się w wir każdego plebejskiego zajęcia (eksperymenty dentystyczne, praca w stoczni, spanie w domach zwykłych rzemieślników) okrucieństwo wobec syna, znęcanie się nad podwładnymi (bicie szpicrutką czy kijem). Dużo miejsca poświecił „kosztom ludzkim” budowania na bagnach Petersburga, dość bogato opisał narastający konflikt cara z synem, jego poszukiwanie po ucieczce z kraju i proces. Autor dość skąpo opisuje dzieje Rosji tego okresu, a więc wielką wojnę północną i związaną z tym politykę zagraniczną. Bardziej interesuje go polityka i zachowania cara wobec własnych poddanych aniżeli wobec partnerów politycznych. Czasami razi takie podejście np. opisując mariaże polityczne stwierdza np. że mariaż kurlandzki wyniknął ot tak po prostu z zainteresowań cara Niemcami, tak jakby nie chodziło o próbę uzyskania większych praw do ziem inflanckich, przyobiecanych przecież sojusznikowi Augustowi II. Zaskakująco mało jest o reformach cara, jeśli już to raczej opisywane są w kontekście negatywnym – burzenie przyzwyczajeń, starej wiary, odsunięcie bojarów. Coś tam Troyat wspomina o przydomku wielki, ale w książce nie daje odpowiedzi z czego ten przydomek miałby wynikać.

Zdecydowanie trzeba polecić lektury uzupełniające:

„Piotr I, August II i Rzeczpospolita 1697-1706” Jacka Burdowicza-Nowickiego
Jest to lektura trudna, długa i szczegółowa, dotycząca dogadywania się Augusta II z carem w sprawach kontynuowania wojny przeciwko Szwecji. Najlepiej zasiąść do niej po kilku lekturach o wojnie północnej i jej aktorach co by znać kontekst poszczególnych porozumień sasko-rosyjskich i polsko-rosyjskich. Autor szczegółowo wyjawia sposób oplatania sieci wokół Augusta i Rzeczpospolitej przez cara Piotra zwanego wielkim. W książce Burdowicza można znaleźć to czego próżno szukać w biografiach Piotra - nie tylko tego jaki był wobec własnych poddanych, ale jak konstruował umowy międzynarodowe, z myślą o tym jak się z nich nie wywiązywać (dawanie subsydiów na wojsko, zwrot Kijowa, Białej Cerkwii i innych terenów zajętych w ramach działań wojennych) i ewentualnie móc zarzucać stronie przeciwnej łamanie ich postanowień (np. nakazanie stronie polskiej utrzymywania wielkiej armii składającej się głównie z piechoty, gdy w armii tej zawsze przeważała jazda). W tym jakie odnosił z nich korzyści. Autor opisuje również rozbieżne cele Augusta II i cele negocjatorów polskich, co było też dobrą okazją dla cara do rozgrywania pierwszego przeciwko drugim.

Peter the great Struggle for Power 1671-1725. [Paula Bushkovitch](https://www.goodreads.com/author/show/74925.Paul_Bushkovitch)a
„ Westphalen commented that Evdokiia herself had been in danger of her life: ``if the tsar knew the history of King Henry VIII [of England] I would not bet fifty ducats on her life.'' „
Autor skupia się na grze i zmianie możnych u władzy na dworze cara oraz kłótniach między oficerami wojsk rosyjskich (Mienszykow, Szeremietiew, Apraksin, Repnin, Ogilvy). Opisuje wzrost władzy Mienszykowa, narastający w związku z tym opór starej grupy władzy bojarów i innych faworytów carskich, zakończonych niemrawymi działaniami na froncie Meklemburskim (ugodowość Prus i Mienszykowa wobec Szwecji, przy woli kontynuacji wojny przez Danię) i wielką aferą korupcyjną Mienszykowa i Apraksina (ten drugi pogrążył się żartem, którym chciał ratować Mienszykowa, że wszyscy na dworze kradną i nie zostało by ludzi do służby dla cara). Bardzo dużo miejsca autor poświęca śledztwu i procesowi w sprawie zdrady i ucieczki syna Aleksego z kraju (poszukiwanie współwinnych ucieczki, doszukiwanie się spisku na życie cara).
Z ciekawostek Bushkovitch analizuje hipotetyczny scenariusz wielkiej wojny północnej. Wg niego w 1708-9 Karol XII, zachęcony udaną historią w nadaniu korony Leszczyńskiemu w Polsce, liczył na podobny scenariusz w Rosji. Spodziewał się buntu kilku możnych, starowierców i bojarów, którzy stanęli by po stronie syna Piotra - carewicza Aleksego. Myślał ponoć, że taki bunt syna przeciw ojcu pozwoli mu na koronację kolejnej proszwedzkiej marionetki (czy też jak rzeklibyśmy o postaciach w średniowieczu kreatury). Autor tłumaczy to niepowodzenie wprowadzeniem przez cara systemu wielkich obszarowo gubernii w Rosji, w których zaangażował największych graczy, w tym tych najbardziej opozycyjnych wobec jego osoby.

Autor dość mocno skupiony na ukazaniu (raczej paskudnego) charakteru Piotra. To rzeczywiście jest biografia charakteru i osobowości. Troyata interesują zwłaszcza odbiegające od normy zachowania: rzucanie się w wir każdego plebejskiego zajęcia (eksperymenty dentystyczne, praca w stoczni, spanie w domach zwykłych rzemieślników) okrucieństwo wobec syna, znęcanie się nad...

Ciekawie przedstawiona postać cara Rosji Piotra Wielkiego, trudna droga do zdobycia władzy, kontrowersyjny sposób rządzenia, okrucieństwa wobec poddanych a równocześnie wprowadzenie wielu reform, podglądanie nowych technik w krajach Europy, wojny które powiększyły Rosję i nowe obszary!

Ciekawie przedstawiona postać cara Rosji Piotra Wielkiego, trudna droga do zdobycia władzy, kontrowersyjny sposób rządzenia, okrucieństwa wobec poddanych a równocześnie wprowadzenie wielu reform, podglądanie nowych technik w krajach Europy, wojny które powiększyły Rosję i nowe obszary!

Biografia "Piotr Wielki. Geniusz i szaleństwo" w opracowaniu Henri Troyat nie jest może najwybitniejszym z opracowań o życiu i działalności cara Rosji, ale przyciąga uwagę określonym konceptem literackim.

Z próba opisania Piotra Pierwszego mierzyli się i wielcy pisarze, jak Aleksiej Tołstoj w swojej wspaniale (językowo i literacko) napisanej powieści "Piotr I" czy Danił Granin, i znakomicie historycy - od Roberta Massi do prof.Mołczanowa, a wśród nich nasz naukowiec z Rzeszowa prof.W.Serczyk.

Na tle takich dokonań dzieło Henri Troyat prezentuje się znacznie skromniej. I nie tylko o objętość opracowania chodzi. Troyat (a właściwie Lew Tarasow, bo mieszkajacy we Francji pisarz miał rosyjskie pochodzenie) starał się atrakcyjnie. Stąd w swoich opracowaniach czy to o Katarzynie Wielkiej, czy to o Iwanie Groznym, czy właśnie o Piotrze Pierwszym akcent stawiał na wewnętrzne sprzeczności postaci, na paradoksy ówczesnych realiów rosyjskich, na egzotykę i zaskoczenie.

W następstwie takich zabiegów nasza zobiektywizowana wiedza o historii poszerza się umiarkowanie, ale rośnie krąg osób zainteresowanych. Tym samym Troyat osiąga zamierzany efekt popularyzatorski.

Biografia "Piotr Wielki. Geniusz i szaleństwo" w opracowaniu Henri Troyat nie jest może najwybitniejszym z opracowań o życiu i działalności cara Rosji, ale przyciąga uwagę określonym konceptem literackim.

Z próba opisania Piotra Pierwszego mierzyli się i wielcy pisarze, jak Aleksiej Tołstoj w swojej wspaniale (językowo i literacko) napisanej powieści "Piotr I" czy Danił...

Pomysł opisania życia Piotra I jest znakomitą możliwością, aby napisać dobrą książkę. Bohater ekscentryk, tyran, brutal, opoj, człowiek który chciał zeuropeizować Rosję, a będąc w niej robił przypały nawet jak na Rosjanina hardcorowe. Henry Troyat, a w zasadzie Lew Asłanowicz Tarasow, w sposób bardzo przystępny przedstawia nam życiorys rzeczonego cara. Jednak w moim odczuciu dużo więcej można było wycisnąć z tematu. Moim skromnym zdaniem dużo ciekawiej z tematem rozprawił się, Nasz rodzimy badacz Władysław Serczyk. Nie stronił od opisów publicznych sekcji zwłok, jakich dokonywał władca po egzekucjach na skazanych, czy specyficznych relacji z poddanymi, a w szczególności z Mienszykowem, co powodowało, że książka Serczyka, choć dużo starsza, jest niewątpliwe o wiele ciekawsza.

Pomysł opisania życia Piotra I jest znakomitą możliwością, aby napisać dobrą książkę. Bohater ekscentryk, tyran, brutal, opoj, człowiek który chciał zeuropeizować Rosję, a będąc w niej robił przypały nawet jak na Rosjanina hardcorowe. Henry Troyat, a w zasadzie Lew Asłanowicz Tarasow, w sposób bardzo przystępny przedstawia nam życiorys rzeczonego cara. Jednak w moim...

Książka bardzo lekka i bardzo ciekawa. Jeżeli zestawimy ją z " Rosją carów" R. Pipesa oraz z tym co pisał o carach chociażby W Łysiak nie jest przesadzona. Obala mit i odsłania barbarzyństwo i zacofanie Rosji.

Książka bardzo lekka i bardzo ciekawa. Jeżeli zestawimy ją z " Rosją carów" R. Pipesa oraz z tym co pisał o carach chociażby W Łysiak nie jest przesadzona. Obala mit i odsłania barbarzyństwo i zacofanie Rosji.

Książka napisana świetnym, przyjaznym czytelnikowi językiem więc lektura jej to prawie sama przyjemność. Prawie, bo oczywiście trudno mówić o przyjemności gdy czyta się o szaleństwach jednego człowieka, któremu los dał nieograniczoną władzę. Niektórzy mówią: "geniusz i szaleniec". Dla mnie jednak Piotr Wielki to przede wszystkim morderca, degenerat i kompletny świr o czym z przerażeniem przekona się każdy, kto ze szkoły wyniósł tylko mocno przesadzone informacje o jego wielkości (to zresztą ciekawe - nie pierwszy to władca z przydomkiem "Wielki", który po bliższym poznaniu okazuje się co najmniej, eufemistycznie mówiąc, nie do końca normalny). Szczególnie podoba mi się, że w książce pokazane są , oprócz przeróżnych zbrodni (na wrogach, rzekomych wrogach czy członkach rodziny - nawet synu) również wariactwa pomniejszego kalibru (np. jak car poczuł się dentystą) oraz przeróżne inne poczynania (wstrząsający opis budowy St.Petersburga, czy sprawa reform - bardzo powierzchownych jak się okazuje). Carskie podróże i zachowanie w ich trakcie głowy rosyjskiego państwa - to również coś niebywałego! Brak higieny osobistej, przeraźliwe prostactwo przy stole i w zachowaniu - podnosi włosy na głowie. Warto tę książkę przeczytać choćby po to by dać się zaskoczyć, bo o ile Iwan Groźny wszystkim nam kojarzy się ze zbrodniami, to kompletnie zakłamana sylwetka Piotra - zazwyczaj tylko z "oświeconym monarchą i wielkim reformatorem". Warto wiedzieć jak to z tym oświeceniem i tym reformowaniem było naprawdę...

Książka napisana świetnym, przyjaznym czytelnikowi językiem więc lektura jej to prawie sama przyjemność. Prawie, bo oczywiście trudno mówić o przyjemności gdy czyta się o szaleństwach jednego człowieka, któremu los dał nieograniczoną władzę. Niektórzy mówią: "geniusz i szaleniec". Dla mnie jednak Piotr Wielki to przede wszystkim morderca, degenerat i kompletny świr o czym...

Książka dobra, czyta się dobrze, pozycja również obowiązkowa dla lubiących tematykę Rosyjską. Ładnie ukazuje cechy Piotra Wielkiego i jego siekierą ciosane podejście do spraw państwowych, no ale tu widzimy cały czas te same podejście Rosjan czyli wszystko moje czyli cara twoje nic, moje decyzję najsłuszniejsze choćby bez podstawne.

Książka dobra, czyta się dobrze, pozycja również obowiązkowa dla lubiących tematykę Rosyjską. Ładnie ukazuje cechy Piotra Wielkiego i jego siekierą ciosane podejście do spraw państwowych, no ale tu widzimy cały czas te same podejście Rosjan czyli wszystko moje czyli cara twoje nic, moje decyzję najsłuszniejsze choćby bez podstawne.

Henri Troyat czyli Lew Asłanowicz Tarasow, francuski pisarz rosyjskiego pochodzenia, to autor kilku biografii rosyjskich władców, z którymi miałam możliwość się zapoznać. Niestety, żadna z nich nie zrobiła na mnie zbyt dobrego wrażenia. Autor sili się na "barwne" opisy, które momentami bywały dla mnie wręcz rażące, z daleka czuć swąd taniej sensacji :) W książkach historycznych cenię przede wszystkim rzetelność, rozrywkowość jest u mnie na ostatnim miejscu.

Dowiedziałam się jednak przy okazji, że Piotr Wielki był dentystą-amatorem:
"Będąc kiedyś świadkiem usuwania zębów w miejscu publicznym, tak się zapala do tej sztuki, że co prędzej uczy się jej podstaw i zbiera wszystkie narzędzia potrzebne do jej uprawiania. Odtąd patrzy na 250 członków swojej świty innym okiem. Poddani surowym oględzinom jamy ustnej mają zostać jego pacjentami. Jeśli ząb mu się wydaje choć trochę chory, to go wyrywa. Krzyki nieszczęśników bynajmniej nie powstrzymują cara, wręcz przeciwnie, zagrzewają go do tej czynności. Herkulesowa siła Piotra ułatwia mu zadanie. Nierzadko w swoim zapale wyrywa także kawałek dziąsła. Nikt nie ośmiela się protestować przeciwko tej monarszej agresji. [...] Przez całe życie Piotr będzie się uważał za świetnego dentystę. Chowa w saszetce wszystkie usunięte przez siebie zęby i często przygląda im się z dumą. Każdy ząb przypomina mu czyjąś twarz wykrzywioną bólem".

Tak właśnie wyglądają te "barwne opisy", które przekazywane z pokolenia na pokolenie urastają w końcu do rozmiarów wielkiej legendy ;) Pewnie o mnie też tak kiedyś będą mówić, że krzyki pacjentów zagrzewały mnie do walki, a każdy wyrwany ząb lubiłam sobie później oglądać, bo kojarzył mi się bardzo pozytywnie z czyjąś twarzą wykrzywioną bólem :D

Henri Troyat czyli Lew Asłanowicz Tarasow, francuski pisarz rosyjskiego pochodzenia, to autor kilku biografii rosyjskich władców, z którymi miałam możliwość się zapoznać. Niestety, żadna z nich nie zrobiła na mnie zbyt dobrego wrażenia. Autor sili się na "barwne" opisy, które momentami bywały dla mnie wręcz rażące, z daleka czuć swąd taniej sensacji :) W książkach...

Bardzo lubię tą serię ksiazek.Czytajac jeszcze o Iwanie Groznym zdobywamy ciekawy poklad juz wiedzy o historii Rosji...potem tylko Lenin Stalin i wiemy z kim graniczymy..narod ktory swoich wytepial...

Bardzo lubię tą serię ksiazek.Czytajac jeszcze o Iwanie Groznym zdobywamy ciekawy poklad juz wiedzy o historii Rosji...potem tylko Lenin Stalin i wiemy z kim graniczymy..narod ktory swoich wytepial...