Lukrecja Borgia, jej życie i czasy

Widać, że przedwojenne pisarstwo historyczne - dzisiaj się już tak ładnie nie pisze. To jak kunsztownie i przyjemnie napisaną książkę dostaje czytelnik jest absolutnie poza jakąkolwiek konkurencją. Merytorycznie też nie jest źle. Kwerenda przeprowadzona naprawdę gruntownie (jaka szkoda, że w polskim wydaniu nie zawarto zbioru najważniejszych listów i dokumentów!) Zaskakująco rozbudowane opisy krajobrazów, miejsc, fresków i budynków. Liczba i objętość opisów uroczystości, balów, a także biżuterii, mebli (!!!) i strojów dam z epoki zadowolą niewątpliwie fanów i fanki życia arystokracji w epoce renesansu. Przyjemne analizy psychologiczne - dzisiejsi nudziarze bronią się rękami i nogami od takich zagrywek, cieszmy się więc, że książka jest niedzisiejsza. Nie zgadzam się z opiniami, że w książce jest mało Lukrecji - w pierwszej połowie miejscami rzeczywiście można mieć takie wrażenie, otrzymujemy długie fragmenty skupione na Cezarze lub Juanie, jednak opis losów całej rodziny Borgiów jest konieczny do zrozumienia tej historii i realiów.
Podsumowując, stwierdzam, że w sumie to będę tęsknić. Znalazła ta książka ciepły pokoik w moim serduszku.

Widać, że przedwojenne pisarstwo historyczne - dzisiaj się już tak ładnie nie pisze. To jak kunsztownie i przyjemnie napisaną książkę dostaje czytelnik jest absolutnie poza jakąkolwiek konkurencją. Merytorycznie też nie jest źle. Kwerenda przeprowadzona naprawdę gruntownie (jaka szkoda, że w polskim wydaniu nie zawarto zbioru najważniejszych listów i dokumentów!)...

To trochę dziwna książka, bo często nie koncentruje się na samej Lukrecji, lecz w dużej mierze to opowieść o rodu Borgia, a nasza bohaterka znajduje się gdzieś na drugim planie tych rozważań. Autorka rozpoczyna swoje rozmyślania od wstąpienia Rodrigo Borgii, jako Aleksander VI, na tron papieski w 1492 roku. Stąd też sporo jest o nim oraz o rodzeństwie Lukrecji i tragicznych historiach jej braci - Juana i Cezara. W dużej mierze to też opowieść o wielkiej polityce na Półwyspie Apenińskim (wszak trzeba pamiętać, że to epoka wojen włoskich),licznych mariażach (sama Lukrecja miała trzech mężów),intrygach, bękartach i morderstwach. Przez książkę przewija się naprawdę sporo interesujących postaci (mój faworyt to poeta Ercole Strozzi) - władców, poetów, rzezimieszków, agentów, morderców, kobiet i mężczyzn, z którymi naprawdę podczas lektury można poczuć więź lub antypatię, Bo Maria Bellonci tworzy naprawdę fascynujący świat epoki. Jest tu naprawdę sporo opisów zabaw, dworskich ceremoniałów, ślubów, wesel, dworskiej miłości podpartej poetyckimi cytatami z korespondencji między przykładowo Lukrecją a jej przyjaciółmi. Natomiast przy tego typu cegle zawsze pojawiają się pewne wątpliwości czy jest to praca godna polecenia. I tak i nie, bo potrafię zrozumieć, że nie każdy chce się przebijać przez ponad 700 stron o tym, że Alfons d'Este miał na swoim ślubie pończochy w różowe prążki albo czytać o wzmiance Stefana Infessury o cukrach rzucanych za dekolty dam, ale jednak według Marii Bellonci chodzi tu bardziej rzuty na kolana (chociaż kto by nie chciał rzucić trochę wyżej). Z drugiej strony podoba mi się ta krytyka i interpretacja źródeł stosowana przez autorkę, podałem oczywiście przykład dość żartobliwy, ale Bellonci potrafi też wcielić się w rolę śledczej, która bada komu czyjaś śmierć mogła przynieść korzyść i kto mógł za nią stać. Mimo wszystko rozumiem też tych, którzy psioczą na tę pozycję, bo pewnie w temacie Lukrecji Borgii da się znaleźć coś bardziej lekkostrawnego, momentami sam się czułem znużony lekturą. Nie będę też darł szat, bo książka jest dosyć wiekowa, ale niekonsekwentny zapis imion czy nazwisk często kłuje w oczy - mamy Jerzego Byrona, a zarazem Lorenzo Magnifico (później w tekście pojawia się jako Lorenzo Wspaniały).

To trochę dziwna książka, bo często nie koncentruje się na samej Lukrecji, lecz w dużej mierze to opowieść o rodu Borgia, a nasza bohaterka znajduje się gdzieś na drugim planie tych rozważań. Autorka rozpoczyna swoje rozmyślania od wstąpienia Rodrigo Borgii, jako Aleksander VI, na tron papieski w 1492 roku. Stąd też sporo jest o nim oraz o rodzeństwie Lukrecji i tragicznych...

Czytałam lepszą książkę o Borgiach. Mało jest opisane o samej Lukrecji. Zawiodłam się na tej książce

Czytałam lepszą książkę o Borgiach. Mało jest opisane o samej Lukrecji. Zawiodłam się na tej książce

Interesująca głównie z perspektywy historii historiografii i wglądu w to, jak w czasach, kiedy powstawała, pojmowano pisarstwo historyczne, a zwłaszcza jego "kobiecą" odsłonę.

Autorka zrobiła na mnie olbrzymie wrażenie jako kwerendystka i opisywaczka miejsc (krajobrazy, zamki i zabytki sztuki na kartach tej książki stają się żywe, a najbardziej imponująca jest chyba jej spostrzegawczość, gdy próbuje odtworzyć czytelnikowi, jakie wrażenie musiał odnosić renesansowy obserwator, gdy widział słońce padające na konkretne freski - rzecz, której ani sama Bellonci nie mogła dosłownie oglądać, ani my dzisiaj nie możemy już zobaczyć z uwagi na kolejne budynki przesłaniające horyzont Rzymu),mniejsze jako interpretatorka wydarzeń, najmniejsze zaś - kiedy sili się na psychologizowanie, opowiadając o uczuciach i stosunkach damsko-męskich. Utrwaliła obraz nie tylko Lukrecji, ale i wszystkich niemal pozostałych dam (z wyjątkiem może Izabeli d'Este) jako bezwolnych ofiar emocji i biologizmów, u których wszelka działalność, polityczna i nie, nie tylko z konieczności opierała się na mężczyznach, ale wręcz wyłącznie przez mężczyzn czy wzajemną o nich zazdrość była inspirowana. Smutne.

Interesująca głównie z perspektywy historii historiografii i wglądu w to, jak w czasach, kiedy powstawała, pojmowano pisarstwo historyczne, a zwłaszcza jego "kobiecą" odsłonę.

Autorka zrobiła na mnie olbrzymie wrażenie jako kwerendystka i opisywaczka miejsc (krajobrazy, zamki i zabytki sztuki na kartach tej książki stają się żywe, a najbardziej imponująca jest chyba jej...

Autorka zawarła wiele szczegółów dotyczących życia codziennego - bardzo to lubię. Jednakże według mnie zbyt wiele poświęciła miejsca bratu Cesarowi (ojca jakoś jej wybaczę ). Gdyby tytuł był inny, niesugerujący o kim miała pisać autorka nic by mi nie przeszkadzało.

Autorka zawarła wiele szczegółów dotyczących życia codziennego - bardzo to lubię. Jednakże według mnie zbyt wiele poświęciła miejsca bratu Cesarowi (ojca jakoś jej wybaczę ). Gdyby tytuł był inny, niesugerujący o kim miała pisać autorka nic by mi nie przeszkadzało.

Szczerzę muszę napisać, iż jest to wybitna biografia nietuzinkowej postaci, jaką była Lukrecja Borgia, córka papieża Aleksandra VI, Rodriga Borgii. Sama autorka, Maria Bellonci, świetnie opisuje wybrany przez siebie sposób ukazania kontrowersyjnej rodziny: "Co do mnie, to pisząc tę historię nie tyle chciałam wznowić odwieczny proces Borgiów, ile starałam się ukazać właściwą im postawę życiową, ich gorący i zapalczywy stosunek do świata - podchodząc do nich jak do istot ludzkich, nie zaś zbrodniczych potworów".
To jakże wciągające podejście pisarskie Marii Belloncii pochłonęło mnie aż do głębi. Jej przyjemny w odbiorze sposób pisania i przedstawiania rzeczywistości, zawierający niekiedy osobiste przypuszczenia co do odczuć bohaterów, oparty był na historycznych źródłach - listach bohaterów, pismach z tamtych czasów opisujących tak sławne przecież postacie. Autorka włożyła ogromną pracę w dojście do nieznanych dotąd przekazów źródłowych z różnych włoskich archiwów. Dzięki temu, znów cytując Belloncii, "na kanwie tych oraz wielu innych świadectw współczesnych - nie zapominając o humanistach i poetach - możemy odtworzyć sobie upływające dni i godziny życia Lukrecji Borgia, jej obraz jako kobiety, jej zwykłe domowe obyczaje, jej odruchy, niemal każde drgnienie jej rzęs".

Szczerzę muszę napisać, iż jest to wybitna biografia nietuzinkowej postaci, jaką była Lukrecja Borgia, córka papieża Aleksandra VI, Rodriga Borgii. Sama autorka, Maria Bellonci, świetnie opisuje wybrany przez siebie sposób ukazania kontrowersyjnej rodziny: "Co do mnie, to pisząc tę historię nie tyle chciałam wznowić odwieczny proces Borgiów, ile starałam się ukazać właściwą...

Pierwszy tom historii Lukrecji Borgii jest niezwykle wciągający. Nie jest to sucha biografia, zawiera też elementy powieści - rozważania autorki na temat uczuć postaci, ich charakteru, możliwych przebiegów nieznanych akcji. Książka ta ponadto nie zawiera wyłącznie opisu samej Lukrecji, ale także całej jej rodziny i osób będących w jej otoczeniu. Wiele można się dowiedzieć o Aleksandrze VI, Cesarze Borgii i niesfornym Juanie. Polecam wszystkim miłośnikom tamtych czasów, dawnych skandali, ale również serialu "Borgiowie" - jako dopowiedzenie jak to dokładnie wtedy było.

Pierwszy tom historii Lukrecji Borgii jest niezwykle wciągający. Nie jest to sucha biografia, zawiera też elementy powieści - rozważania autorki na temat uczuć postaci, ich charakteru, możliwych przebiegów nieznanych akcji. Książka ta ponadto nie zawiera wyłącznie opisu samej Lukrecji, ale także całej jej rodziny i osób będących w jej otoczeniu. Wiele można się dowiedzieć o...

Maria Bellonci sprowadza postać Lukrecji Borgii - osławionej nierządnicy i trucicielki - do ludzkich rozmiarów. Pokazuje dziewczynę, a potem młodą kobietę, która (jak tak wiele innych w jej epoce) staje się narzędziem politycznych machinacji swoich krewnych, która poddaje się wszystkiemu biernie i bez słowa protestu, która mimo całego zła, które za sprawą tychże krewnych wydarzyło się w jej życiu, nadal ich kocha i dla której ta miłość staje się najważniejszym motorem istnienia.
Może i była rozwiązła (choć z pewnością mniej, niż chce legenda). Może i przedkładała interes własnego rodu nad wszystko inne. Ale z tym wszystkim nie była ani lepsza, ani gorsza od wielu innych księżnych i markiz zaludniających renesansowe Włochy. Jak to kiedyś napisał Gervaso - gdyby nie nazywała się Borgia, nie była córką swojego ojca i siostrą swojego brata, to pewnie nikt nie zauważyłby w niej niczego szczególnego i nie potrzebowałaby spóźnionej rehabilitacji.

Maria Bellonci sprowadza postać Lukrecji Borgii - osławionej nierządnicy i trucicielki - do ludzkich rozmiarów. Pokazuje dziewczynę, a potem młodą kobietę, która (jak tak wiele innych w jej epoce) staje się narzędziem politycznych machinacji swoich krewnych, która poddaje się wszystkiemu biernie i bez słowa protestu, która mimo całego zła, które za sprawą tychże krewnych...

Imponująca obszerna biografia. Autorka powołuje się na wiele źródeł, porównuje wiele listów, relacji itp. Szkoda tylko, że nie oddaje całkowicie pola Lukrecji i familii Borgiów, tylko męczy czytelnika swoimi kwiecistymi domniemaniami co bohaterka w danej chwili czuła, przeżywała, jak dumała nad wyborem sukni, jak cieszyła się na uczty itp. Męczące i trochę wybija z rytmu - trudno zapamiętać fakty i szczegóły z 700-stronnicowej knigi, gdy ma się taki slalom z przeszkodami.

Imponująca obszerna biografia. Autorka powołuje się na wiele źródeł, porównuje wiele listów, relacji itp. Szkoda tylko, że nie oddaje całkowicie pola Lukrecji i familii Borgiów, tylko męczy czytelnika swoimi kwiecistymi domniemaniami co bohaterka w danej chwili czuła, przeżywała, jak dumała nad wyborem sukni, jak cieszyła się na uczty itp. Męczące i trochę wybija z rytmu -...

Obszerna ( licząca ponad 700 stron ) , ciekawie napisana biografia Lukrecji Borgii. Autorka dużo miejsca poświęciła także całej słynnej rodzinie Borgiów , zwłaszcza papieżowi Aleksandrowi VI oraz Cezarowi Borgii.Również poznajemy losy trzech mężów Lukrecji Borgii i ich rodzin.
Choć czasami zdarzały się momenty nieco nużące z uwagi na zbyt obszerne opisy , uważam że książka jest warta przeczytania. Dostarcza wielu cennych informacji o czasach ( przełom XV i XVI wieku ) , w których żyła tytułowa bohaterka.

Obszerna ( licząca ponad 700 stron ) , ciekawie napisana biografia Lukrecji Borgii. Autorka dużo miejsca poświęciła także całej słynnej rodzinie Borgiów , zwłaszcza papieżowi Aleksandrowi VI oraz Cezarowi Borgii.Również poznajemy losy trzech mężów Lukrecji Borgii i ich rodzin.
Choć czasami zdarzały się momenty nieco nużące z uwagi na zbyt obszerne opisy , uważam że...