Skandalista Wojaczek. Poezja, dziewczyny, miłość

Przypadkiem znaleziona na polce, stary prezent od kolegi ktory mowil ze byl jak Wojaczek (tez juz nie zyje, wiec moze faktycznie). Czyta sie dobrze bo przeczytalem prawie cala na raz, jednakze z calej ksiazki dowiedzialem sie tylko ze wojaczek duzo pil wszedzie

Przypadkiem znaleziona na polce, stary prezent od kolegi ktory mowil ze byl jak Wojaczek (tez juz nie zyje, wiec moze faktycznie). Czyta sie dobrze bo przeczytalem prawie cala na raz, jednakze z calej ksiazki dowiedzialem sie tylko ze wojaczek duzo pil wszedzie

Gdyby nie brak korekty i niepotrzebne wycieczki odbiegające od tematu, byłaby to całkiem zjadliwa książka. A tak lepiej sięgnąć po biografię Szczawińskiego "Rafał Wojaczek, który był".

Gdyby nie brak korekty i niepotrzebne wycieczki odbiegające od tematu, byłaby to całkiem zjadliwa książka. A tak lepiej sięgnąć po biografię Szczawińskiego "Rafał Wojaczek, który był".

Mówi się, że to polski Rimbaud i na pewno coś w tym jest. Wiele elementów biografii obu poetów jest zadziwiająco zbieżnych, także w odniesieniu do samej twórczości. Na przykład: „Sezon w piekle” – Rimbaud, „Sezon” – Wojaczek. „Bal wisielców” – Rimbaud, „Powieszony” – Wojaczek. „Modlitwa wieczorna” – Rimbaud”, „Modlitwa bohaterów” – Wojaczek. I tak dalej, i tak dalej.
Są jednak i znaczące różnice. Swój najlepszy wiersz, "Le bateau ivre", "Statek pijany", Arthur Rimbaud napisał w wieku lat siedemnastu, był homoseksualistą, w pewnym momencie porzucił poezję i zajął się przemytem broni i ponoć handlem niewolnikami.
 
Czy Wojaczek świadomie naśladował Rimbauda? Kto wie? Ja wolę określenie – twórcza inspiracja. Zwłaszcza, że kiedy porównuje się Wojaczka i Hłaskę, a także kilku innych „wielkich” z tamtego okresu, choćby najlepszego przedstawiciela poezji lingwistycznej, Tymoteusza Karpowicza, to też ujawniają się zbieżności.
 
Jaki naprawdę był Rafał Wojaczek? Z tej mieszaniny błazeństwa i grozy, dramatu i groteski, jakim było życie poety, Srokowski stara się utworzyć odpowiedź na to pytanie i robi to całkiem udatnie – na tyle, na ile to możliwe. W końcu w aktach Ossolineum nadal znaleźć można dokumenty, w których niedwuznacznie stwierdza się u Wojaczka chorobę psychiczną. To jednak nigdy chyba nie budziło wątpliwości – próby samobójcze (z tą udaną w nocy z 10 na 11 maja 1971 we Wrocławiu),dziesiątki albo setki samookaleczeń, manifestacyjna konsumpcja spirytusu salicylowego, raczej nie znamionują człowieka psychicznie zdrowego w najprostszym znaczeniu tego słowa. Czy jednak faktycznie był schizofrenikiem? To już inna sprawa. A jeśli nawet, to czy schizofrenicy nie są w stanie tworzyć poezji?
 
Za trzy rzeczy cenię Srokowskiego i jego „Skandalistę Wojaczka”:
- Potrafił powiązać, odnieść i porównać życie i poezję Wojaczka z innymi twórcami - nie tylko poetami.
- Zdobył wspomnienia o Wojaczku różnych ludzi, którzy go znali lub się z nim w jakiś sposób zetknęli.
- Potrafił osadzić Wojaczka w cudownie opisanym czasie i miejscu. Lata sześćdziesiąte i częściowo siedemdziesiąte we Wrocławiu, to czas niezwykły. Kresowe korzenie środowiska inteligenckiego (Lwowska Szkoła Matematyczna Hugona Steinhausa),Teatr Laboratorium Grotowskiego (następca Teatru 13 Rzędów w Opolu),Picasso, Tomaszewski, Karpowicz, Has, Młodnicki, Cybulski, Kawalerowicz, Polański, Kieślowski, Munk i wielu innych, stworzyli tam klimat, atmosferę, która nie powtórzyła się już w Polsce nigdy i nigdzie.
 
I na jedno tylko pytanie nie potrafię jeszcze znaleźć odpowiedzi. Czy poezje Wojaczka byłyby tym, czym są, gdyby nie prowokacje, skandale, pijaństwo, awantury i samobójstwo autora?

Mówi się, że to polski Rimbaud i na pewno coś w tym jest. Wiele elementów biografii obu poetów jest zadziwiająco zbieżnych, także w odniesieniu do samej twórczości. Na przykład: „Sezon w piekle” – Rimbaud, „Sezon” – Wojaczek. „Bal wisielców” – Rimbaud, „Powieszony” – Wojaczek. „Modlitwa wieczorna” – Rimbaud”, „Modlitwa bohaterów” – Wojaczek. I tak dalej, i tak dalej.
Są...

Przeczytana kilkukrotnie - Wojaczek, jeden z ulubionych poetów, fascynująca i niezwykle osobliwa postać. Srokowski dobrze się spisał.

Przeczytana kilkukrotnie - Wojaczek, jeden z ulubionych poetów, fascynująca i niezwykle osobliwa postać. Srokowski dobrze się spisał.

To samo co Kierc prezentuje Srokowski w swojej biografii, aż się flaki przewracają – jeśli ktoś buduje mit Wojaczka, to tacy jak oni biografowie z bożej łaski, z których pisaniny nic nie wynika, a każdy próbuje zdyskredytować pozostałych. Tak naprawdę kawał dobrej roboty odwalił Bereś ze swoim wydaniem prawie setki wywiadów ze znajomymi Wojaczka. Jedyna książka, z której wyłania się w miarę spójny i na oko wierny obraz tego człowieka.

To samo co Kierc prezentuje Srokowski w swojej biografii, aż się flaki przewracają – jeśli ktoś buduje mit Wojaczka, to tacy jak oni biografowie z bożej łaski, z których pisaniny nic nie wynika, a każdy próbuje zdyskredytować pozostałych. Tak naprawdę kawał dobrej roboty odwalił Bereś ze swoim wydaniem prawie setki wywiadów ze znajomymi Wojaczka. Jedyna książka, z której...

Ciekawe uzupełnienie do ogólnej wiedzy o Wojaczku, jednak niestety bez rewelacji.

Ciekawe uzupełnienie do ogólnej wiedzy o Wojaczku, jednak niestety bez rewelacji.