Christine

Trzyma w napięciu!

Trzyma w napięciu!

Klasyka w wydaniu Kinga - solidna, wciągająca, momentami przerażająca i nieco obrzydliwa. Pozycja obowiązkowa dla każdego fana Kinga, horroru i motoryzacji.

Klasyka w wydaniu Kinga - solidna, wciągająca, momentami przerażająca i nieco obrzydliwa. Pozycja obowiązkowa dla każdego fana Kinga, horroru i motoryzacji.

„Myślę, że jego samochód żyje, z każdym dniem coraz bardziej i wyraźniej. To coś w rodzaju okropnego wampira, który żywi się umysłem Arniego. Umysłem i duszą.”

Książka naprawdę solidna. Pomimo dosyć nietypowego antagonisty, książka daje radę. Jest przyjemną niezbyt wymagającą powieścią grozy.

„Myślę, że jego samochód żyje, z każdym dniem coraz bardziej i wyraźniej. To coś w rodzaju okropnego wampira, który żywi się umysłem Arniego. Umysłem i duszą.”

Książka naprawdę solidna. Pomimo dosyć nietypowego antagonisty, książka daje radę. Jest przyjemną niezbyt wymagającą powieścią grozy.

Samochód złośliwy, napięcie jest – solidne 7

Samochód złośliwy, napięcie jest – solidne 7

Jedna z moich ulubionych ksiazek Kinga. Ten to potrafi straszyć nawet samochodem ;)

Jedna z moich ulubionych ksiazek Kinga. Ten to potrafi straszyć nawet samochodem ;)

Niby historia o opętanym aucie, a tak naprawdę o obsesji, samotności i tym, jak łatwo coś potrafi przejąć nad nami kontrolę. Trochę retro klimatu, sporo niepokoju i powolne, ale satysfakcjonujące narastanie grozy. Świetna, jeśli lubi się Kinga w bardziej „oldschoolowym” wydaniu.

Niby historia o opętanym aucie, a tak naprawdę o obsesji, samotności i tym, jak łatwo coś potrafi przejąć nad nami kontrolę. Trochę retro klimatu, sporo niepokoju i powolne, ale satysfakcjonujące narastanie grozy. Świetna, jeśli lubi się Kinga w bardziej „oldschoolowym” wydaniu.

Książka jest z pewnością lepsza od ekranizacji. Niestety mnie ta historia aż tak bardzo nie urzekła. Zdecydowanie wolę dramaty Kinga.

Książka jest z pewnością lepsza od ekranizacji. Niestety mnie ta historia aż tak bardzo nie urzekła. Zdecydowanie wolę dramaty Kinga.

Kingowi chyba ZAWSZE wychodzą historie o nastolatkach. Wyszła i ta.

Kingowi chyba ZAWSZE wychodzą historie o nastolatkach. Wyszła i ta.

Gdy po raz pierwszy, wiele lat temu, zetknąłem się z twórczością Stephena Kinga, Christine była jedną z moich ulubionych książek autora. Zresztą zawsze bardziej gustowałem w jego wcześniejszych dziełach niż w tych późniejszych.

Teraz, po wielu latach, wracając do tego tytułu, nadal bardzo mi się podoba — choć już nie tak mocno, jak za pierwszym razem.

Siłą tej książki, jak to często bywa u Kinga, są postacie. Na kartach tej dość obszernej powieści poznajemy bohaterów, których losy wciągają i angażują. Sam temat i kluczowe wydarzenia mogłyby spokojnie zmieścić się w opowiadaniu, ale to, co dzieje się pomiędzy, stanowi prawdziwą wartość. King z wprawą snuje opowieści o codziennym życiu mieszkańców niewielkiego miasteczka — ich sukcesach, porażkach, zwyczajności. Stopniowo odkrywamy też historię Christine i jej poprzedniego właściciela.

Jak to u Kinga, nie ma tu miejsca na cudowne zakończenia. Autor nie oszczędza swoich bohaterów — nie wszystko kończy się dobrze, a „zły” (czy raczej „zła” w tym przypadku) niekoniecznie zostaje pokonany w klasycznym sensie.

Dla osób, które dopiero zaczynają przygodę z twórczością Kinga, Christine to pozycja obowiązkowa.

Chyba czas odświeżyć film Johna Carpentera.

Polecam!

Gdy po raz pierwszy, wiele lat temu, zetknąłem się z twórczością Stephena Kinga, Christine była jedną z moich ulubionych książek autora. Zresztą zawsze bardziej gustowałem w jego wcześniejszych dziełach niż w tych późniejszych.

Teraz, po wielu latach, wracając do tego tytułu, nadal bardzo mi się podoba — choć już nie tak mocno, jak za pierwszym razem.

Siłą tej książki, jak to...

Nie ukrywam, że po Bastionie Kinga, to właśnie Christine jest jedną z moich ulubionych powieści. Jestem świeżo po przeczytaniu. Mega się fajnie czytało. Trochę się zżylem z Dennisem Guilderem. Świetnym chłopakiem, lojalnym przyjacielem. Szkoda, że z Leigh mu nie wyszło, ale tak to bywa u Kinga.

Nie ukrywam, że po Bastionie Kinga, to właśnie Christine jest jedną z moich ulubionych powieści. Jestem świeżo po przeczytaniu. Mega się fajnie czytało. Trochę się zżylem z Dennisem Guilderem. Świetnym chłopakiem, lojalnym przyjacielem. Szkoda, że z Leigh mu nie wyszło, ale tak to bywa u Kinga.