Dziennik więzienny II

Interesująca.

Interesująca.

Druga część tego fascynującego dziennika. Tutaj nasz bohater i autor ma trochę lepiej, bo został przeniesiony do innego więzienia o mniejszym rygorze. Spisuje on też wydarzenia więźniów, które doprowadzily do ich zamknięcia. Bardzo smutne są niektóre historie tych więźniów i nigdy byśmy o nich nie usłyszeli gdyby nie to, że autor trafia jako więzień. Książka wciąga, jest sporo różnych opowieści i powinna zostać przeczytana przez każdego.

Druga część tego fascynującego dziennika. Tutaj nasz bohater i autor ma trochę lepiej, bo został przeniesiony do innego więzienia o mniejszym rygorze. Spisuje on też wydarzenia więźniów, które doprowadzily do ich zamknięcia. Bardzo smutne są niektóre historie tych więźniów i nigdy byśmy o nich nie usłyszeli gdyby nie to, że autor trafia jako więzień. Książka wciąga, jest...

Drugi tom Dziennika więziennego, stanowi relację Archera z pobytu w więzieniu Wayland w hrabstwie Norfolk, do którego zostaje przeniesiony z Belmarsh, zakładu o najostrzejszym rygorze.

Podobnie jak w zapiskach z Piekła, Archer z niezwykłą drobiazgowością dokumentuje każdy z sześćdziesięciu siedmiu dni spędzonych w Czyśćcu, opisując monotonię świata za kratami, gdzie - w powszechnym mniemaniu - kryminaliści mają przechodzić proces resocjalizacji, tymczasem dla wielu z nich więzienie staje się szkołą i początkiem przestępczego życia.

Obraz systemu penitencjarnego w cywilizowanej części świata, nie napawa optymizmem. Polecam

Drugi tom Dziennika więziennego, stanowi relację Archera z pobytu w więzieniu Wayland w hrabstwie Norfolk, do którego zostaje przeniesiony z Belmarsh, zakładu o najostrzejszym rygorze.

Podobnie jak w zapiskach z Piekła, Archer z niezwykłą drobiazgowością dokumentuje każdy z sześćdziesięciu siedmiu dni spędzonych w Czyśćcu, opisując monotonię świata za kratami, gdzie - w...

Polecam serdecznie kolejną część. Bardzo miło się słuchało w audiobooku

Polecam serdecznie kolejną część. Bardzo miło się słuchało w audiobooku

Druga część dziennika za mną. Szału nie ma, ale zawsze to Archer. Swoją drogą trzeba nie lada talentu, żeby opisać dzień po dniu swój pobyt w więzieniu i nie zanudzić przy tym czytelnika. Jeffrey Archer nawet skład menu na stołówce w więzieniu Wayland potrafi opisać w ciekawy sposób.

Zastanawia mnie fakt, że w Wielkiej Brytanii żyje tak wielu analfabetów. Ja rozumiem, że więźniowie to nie przeciętni obywatele kraju, ani tym bardziej żadna elita intelektualna, ale mimo wszystko jest to co najmniej dziwne.

Kolejną kwestią jest to, co nie do końca udało się autorowi. Otóż o ile więzienie Belmarsh opisane w I tomie dziennika miało stanowić piekło, a Wayland z II tomu miało być już czyśćcem, o tyle nie można tego odczuć w czasie lektury. Archer w pierwszym tomie zbytnio skupił się na charakterystyce współwięźniów, przez co Wayland wydaje się momentami nawet gorsze od Belmarsh, bowiem tutaj z kolei Archer uwypuklił nieżyciowe przepisy i zasady panujące w więzieniu.

Ogólnie książka nie porywa jak powieści Archera, ale jak na dziennik, to jest lepiej niż dobrze. No cóż, w końcu to Jeffrey Archer.

Druga część dziennika za mną. Szału nie ma, ale zawsze to Archer. Swoją drogą trzeba nie lada talentu, żeby opisać dzień po dniu swój pobyt w więzieniu i nie zanudzić przy tym czytelnika. Jeffrey Archer nawet skład menu na stołówce w więzieniu Wayland potrafi opisać w ciekawy sposób.

Zastanawia mnie fakt, że w Wielkiej Brytanii żyje tak wielu analfabetów. Ja rozumiem, że...

Część II „Dziennika więziennego" bardzo przypomina część I tyle, ze miejscem akcji jest inny zakład karny.

Uderzyły mnie tutaj pewne sprzeczności w opisach, czego przykładem są pewne jego uwagi: najpierw Archer „dziwi się” brakom rewizji przed czy po wizycie znajomych, kiedy go jednak rewidują rzuca cynicznym i uwagami, że robią to, bo jest sławny. Podobnie z warunkami więziennymi: kilkakrotnie ma za złe zbyt dobry sprzęt przeznaczony dla więźniów (np. sportowy),za chwilę obnosi się ze swoim lordowskim podniebieniem i rzekomym nie do [przełknięcia wyżywieniem- a przecież każdy inny więzień normalnie korzysta z więziennej kuchni.

Część II „Dziennika więziennego" bardzo przypomina część I tyle, ze miejscem akcji jest inny zakład karny.

Uderzyły mnie tutaj pewne sprzeczności w opisach, czego przykładem są pewne jego uwagi: najpierw Archer „dziwi się” brakom rewizji przed czy po wizycie znajomych, kiedy go jednak rewidują rzuca cynicznym i uwagami, że robią to, bo jest sławny. Podobnie z warunkami...

Nie znam „Dziennika więziennego I”, nie wiem też za co siedział; znam natomiast jego „Ewangelię wg św, Judasza” oraz „Kane i Abel”, jak i kontynuację tzn „Córkę marnotrawną”. Ze zdziwieniem zauważyłem w tym momencie, że na „lubimy czytać” jest moja recenzja tylko tej pierwszej książki /7 gwiazdek/. No to będzie druga, ale niezbyt przyjemna.

Jedyna śmieszna sekwencja w książce to fragment listu: /str.13/

„Jeżeli nie dostałeś tego listu, daj mi znać, to przyślę ci drugi”.

Autor opisuje 67 dni pobytu w luksusowym areszcie śledczym, tak luksusowym, że przypominają mnie się opowieści starościca Wolskiego, w których szlachcic wybierając się do odsiedzenia wyroku brał z sobą kuzyna, „panienki” i zapas jadła i napitków. Bo kłopoty autora-więżnia są żenujące:

str.28: „...tygodniowo przysługują mi tylko dwa cienkie i małe ręczniki /trzy stopy na jedną/. Jeżeli zamierzam chodzić na gimnastykę pięć dni w tygodniu i za każdym razem brać później prysznic,,,”
str.32: „...w wielu więzieniach na jedna celę z jedną toaletą przypada trzech skazańców...”
str.42: „..Czternaście godzin w celi, przypominam, siedem na sześć kroków...”
str.43: „Śniadanie. Płatki Sugar Puffs /moje/, mleko /od nich/. Jajko na grzance /od nich/ i druga grzanka /od nich/ z dżemem /moim/.
Str.64: „Raz na tydzień należy się zgłosić na zmianę prześcieradeł, poszewek, ręczników i stroju gimnastycznego. Mam teraz sześć ręczników i do wymiany niosę cztery. Dostaję cztery czyste...”

Do tego otwarte cele, luksusowa sala ćwiczeń, olbrzymi spacerniak, telewizor w celi - tyle atrakcji, że brakuje czasu na sensowne pisanie. Bo Z DOBROBYTU PANU AUTOROWI WE ŁBIE SIĘ POKRĘCIŁO!!

Czyli Archer zakpił z czytelnika, połączył przyjemne /więzienne luksusowe sanatorium/ z pożytecznym /dochody z omawianej książki/, a bezczelność swoją i żądzę mamony rozszerzył do 3 tomów swojej odysejki.

Nie znam „Dziennika więziennego I”, nie wiem też za co siedział; znam natomiast jego „Ewangelię wg św, Judasza” oraz „Kane i Abel”, jak i kontynuację tzn „Córkę marnotrawną”. Ze zdziwieniem zauważyłem w tym momencie, że na „lubimy czytać” jest moja recenzja tylko tej pierwszej książki /7 gwiazdek/. No to będzie druga, ale ...

Lord Jeffrey Archer w więzieniu. Nie na odczycie literackim, ale jako osadzony. Jak to możliwe?
Archer w "Dzienniku więziennym" nie odnosi się do kwestii swojego procesu prawie wcale. Z właściwą sobie za to przenikliwością opisuje warunki, w których się znalazł, ludzi, którzy go otaczają, system zasad i reguł, w który został wtłoczony.
Ciekawostka.

Lord Jeffrey Archer w więzieniu. Nie na odczycie literackim, ale jako osadzony. Jak to możliwe?
Archer w "Dzienniku więziennym" nie odnosi się do kwestii swojego procesu prawie wcale. Z właściwą sobie za to przenikliwością opisuje warunki, w których się znalazł, ludzi, którzy go otaczają, system zasad i reguł, w który został wtłoczony.
Ciekawostka.

ciekawa

ciekawa