Wygrana

John Barron wstępuje do elitarnej jednostki specjalnej 5-2 podczas swojej pierwsze akcji sytuacja bardzo się komplikuje i zamiast jednego podejrzanego mają dwóch, do tego jeden z nich jest dobrze wyszkolony i przebiegły. Od tego momentu akcja jest bardzo dynamiczna w przeciągu krótkiego okresu czasu mimo niepowodzenia w złapaniu przebiegło mordercy jakim jest Raymond, John musi zniknąć z oddziału nie pozostawiając po sobie śladu. W tym celu wyjeżdża wraz z siostrą pod zmienionym nazwiskiem do Anglii i chociaż początkowo może się wydawać, że życie policjanta zaczyna się układać to wszystko legnie w gruzach kiedy znowu dochodzi do morderstwa tym razem w Paryżu. Czy Jonh ponownie spotka Raymonda i tym razem uda mu się go schwytać? Książka jest naprawdę dobra wciąga od pierwszych stron kiedy znajdujemy się "w środku" policyjnej akcji, później trochę się uspokaja jednak nie jest nudna bo w tym momencie możemy poznać lepiej głównego bohatera oraz zmiany jakie zachodzą za równo w jego życiu jak również jego siostry. W kolejnej części znowu mamy doczynienia z krwawym morderstwem i śledztwem prowadzonym na własną rękę i przyznam szczerze, że tutaj dzieje się dużo i chociaż były momenty do przewidzenia to książka trzymała w napięciu do ostatnich stron.

Dość ciekawa powieść, idealna na urlopowy czas. Nie mam po lekturze jakiegoś megaciśnienia na nią, ale nie nazwę też tego gniotem bo tak nie jest. Fabuła książki nieodparcie kojarzy mi się z filmem "Obsesja namiętności" z Kurtem Russellem i Madeleine Stowe; jeśli ktoś z Czytelniczek/Czytelników zna ów film, i się jej/mu podobał, to może spokojnie sięgnąć po "Instynkt zabójcy". Analogie bardzo widoczne. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Josepha Findera, ale raczej nie ostatnie.

"Będziesz następny" to kolejna powieść Gregga Hurwitza, którą miałem przyjemność przeczytać. Po średnim "Ostrym dyżurze" nie spodziewałem się fajerwerków, ale okazało się, że ta powieść okazała się wręcz wybuchowa! Tym razem Hurwitz naprawdę powymiatał!... Wow! To było naprawdę super! Od początku do końca powieść przykuwała uwagę i czytało ją się z zapartym tchem. A emocje, które towarzyszyły podczas niewiarygodnej walki głównego bohatera, Mike'go, o uratowanie siebie i swojej rodziny, sięgały zenitu. Było w tej powieści wszystko - niezwykła intryga, dobrze nakreślone postacie bohaterów i napięcie, które momentami sięgało miliona volt... Można oczywiście w paru miejscach się przyczepić, ale jak autor wyjaśnił w podziękowaniach, na przekór ekspertom musiał trochę ponaginać fakty. Dla lepszej dramaturgii. Trochę mnie też irytowało nieco sztuczne podbijanie bębenka podczas opisów niezwykłego oddania i miłości dla córki i żony głównego bohatera, ale co tam! Wszystko inne rwało do przodu i pędziło w szaleńczym tempie. To była naprawdę świetna uczta... Polecam gorąco wszystkim wielbicielom znakomitych thrillerów i mocnych wrażeń!

Mason Perry po 2 latach wychodzi z więzienia. Jako że była policjantką te 2 lata odsiadki łatwe nie były. Kiedyś została porwana, nafaszerowana narkotykami i posądzona o przestępstwo, którego nie popełniła. Teraz ma jeden cel - wrócić do czynnej służby, odzyskać odznakę i dobre imię. Roy to młody prawnik. Raczej zajmuje się sprawami ubogich. Któregoś dnia w biurowej lodówce znajduje zwłoki koleżanki z biura. Niebawem ginie prokurator. Mace i Roy każdy w inny sposób zostali wciągnięci w sprawę, próbują ogarnąć sytuację, ale sami stają się celem. Nawet siostra Mace, Beth, która jest szefem policji w Waszyngtonie nie zawsze jest w stanie im pomóc. Tymczasem okazuje się, że ten skomplikowany i śmiertelny cykl wydarzeń ma coraz szersze macki, a zamieszani są coraz to wyżej obsadzeni urzędnicy. Bardzo fajny, dynamiczny kryminał. To kolejna książka Baldacciego na której się nie zawiodłam. Bardzo polecam.

Świetna powieść katastroficzna, której opis na LC jest na tyle wyczerpujący, że na temat treści nie mam nic do dodania. Może tylko to, że cała fabuła rozgrywa się w czasie zaledwie kilku godzin, a więc mniej więcej takiego czasu, jaki jest potrzebny do przeczytania książki. Formuła powieści katastroficznej z góry narzuca ogólny schemat – katastrofa o niewyobrażalnych skutkach, zmagania człowieka z naturą lub okolicznościami, wobec których zwykły zjadacz chipsów jest bezradny, heroizm kontra podłość i wreszcie bardziej lub mniej pełny happy end. W “Mayday” to wszystko jest, na dodatek bardzo zgrabnie opowiedziane przez de Mille’a. W tle pojawia się odwieczny problem: jak daleko człowiek jest w stanie posunąć się w imię swoich ogólnie pojętych korzyści i czy są jakieś granice mogące go przed tym powstrzymać. Oczywiście dominuje sensacja, duże emocje i wyścig z czasem. Pewnym mankamentem może być jedynie dość powierzchowne potraktowanie przez autora głównych postaci, zwłaszcza pod względem psychologicznym. Poza tym nie ma się do czego doczepić. Książkę, choć napisana przed wielu laty, czyta się znakomicie. Jeśli ktoś lubi ten rodzaj emocji i sensacji, to na pewno nie będzie zawiedziony.

Początek książki uważam za nudny i ociężały. Z ogromnymi problemami przebrnąłem przez pierwszych kilkanaście stron, więc gdyby nie moja sympatia do autora, obawiam się, że nie dotarłbym do końca. Na szczęście z czasem akcja nabrała tempa i coś w końcu zaczęło się dziać. „Na ratunek” jest dobrą książką, ale zdecydowanie nie najlepszą. Pewne wątki były zbyt przewidywalne, a zakończenie nie zwaliło mnie z nóg. Na szczęście nie obyło się bez zaskakujących sytuacji, co więcej, Lee Adams to bohater, którego nie da się nie lubić. Jest inteligentny, zaradny i pomysłowy, ale przede wszystkim ma wady. A dla mnie to naprawdę wiele znaczy. Podsumowując, niniejsza książka nie jest pozbawiona mankamentów, nie zmienia to jednak faktu, że z rozdziału na rozdział przyciąga coraz bardziej, aż w końcu trudno się od niej oderwać. Mimo wszystko polecam!

Joseph Finder, amerykański autor thrillerów politycznych i korporacyjnych, kryminałów i książek sensacyjnych. Tak naprawdę trudno go łączyć z jednym określonym gatunkiem literackim. Zadebiutował powieścią „Moscow Club” w 1991 roku, gdy był jeszcze na studiach. Opisywał w niej wyimaginowany zamach na Michaiła Gorbaczowa zorganizowany przez KGB i co ciekawe, zamach taki się dokonał pół roku po wydaniu powieści. Książkę przetłumaczono na 30 języków, stała się bestsellerem i przyniosła autorowi światowy rozgłos. „Paranoja” wydana w 2004 roku należy do gatunku thrillerów korporacyjnych. Znakomita, trzymająca w napięciu historia. Adam Cassidy, młody pracownik wielkiej korporacji elektronicznej Wyatt Telecommunications defrauduje fundusze firmy i aby uniknąć odsiadki, godzi się na propozycję szefa by zatrudnić się w konkurencyjnej firmie Trion Systems i wykradać dla niego poufne informacje. Z każdym kolejnym dniem pracy w nowej firmie zaczynają dręczyć go coraz większe wyrzuty sumienia, zwłaszcza że zdobywa tu coraz wyższą pozycję. Znakomite tempo, pełna zwrotów i nieoczywista akcja, świetni bohaterowie i zakończenie, które kompletnie zaskakuje. Jest tu również sporo humoru i groteski, gdy Joseph Finder opisuje korporacyjny świat Ameryki i bezwzględnej walki o rynki zbytu. W roku 2013 na podstawie powieści powstał film w reżyserii Roberta Luketic’a z gwiazdorską obsadą. Zagrali tu m.in. Liam Hemsworth, Gary Oldman i Harrison Ford. Polecam.

Generalnie niezbyt lubię tzw. thrillery/kryminały prawnicze, które w USA są bardzo popularne. Przede wszystkim dlatego, że wyrażają pewien idealizm prawniczy (jak w Stanach znakomicie działa system prawny), co - wiemy z informacji prasowych - dalekie jest od prawdy, liczna pomyłek sądowych jest strasznie długa, a już samo utrzymanie kary śmierci świadczy bardziej o barbarzyństwie cywilizacji niż o jej wysokim rozwoju moralnym. Po drugie, trzeba jednak w tej kulturze prawa precedensowego się wychować, czuć to, aby argumentacja przedstawiana na łamach takich powieści trafiała do przekonania. I wreszcie, większość z tych powieści jest po prostu słaba literacko - szablony, prostata aż wpadająca w prostactwo, drętwe gadki... Phillip Margolin (którego dla siebie odkrywam) unika większości tych płycizn, chociaż jego apoteoza wymiaru sprawiedliwości USA aż bije w oczy. Margolin pisze sprawnie, intryga jest w miarę zawiła, ale nie za bardzo. Właściwie gdy postawił klasyczne pytanie - kto zabił, odpowiedź jest oczywista - ten, kto jest najmniej podejrzany. Da się czytać.

Książka ta jest oparta na faktach i opowiada o katastrofie samolotu lotu numer 800 linii TWA, która wydarzyła się koło Long Island w Nowym Jorku 17 lipca 1996 roku. John Corey, agent federalny o niewyparzonym języku i dość niekonwencjonalnym sposobie bycia, były oficer nowojorskiej policji zwerbowany do oracy w jednostce antyterrorystycznej FBI to główny bohater kilku książek Nelsona DeMille. 17 lipca 1996 roku o godzinie 20.31 Boeing 747 linii TWA runął do oceanu u wybrzeży Long Island. Zginęło 230 osób. Oficjalnie przyczyną katastrofy była przypadkowa eksplozja paliwa w centralnym zbiorniku samolotu, spowodowana iskrą elektryczną. Tego dnia w rejonie zatoki trwały ćwiczenia marynarki wojennej USA. Pojawiły się spekulacje, że samolot został zestrzelony - albo przez terrorystów, albo przez amerykanską flotę. W piątą rocznicę katastrofy John Corey dowiaduje się od żony Kate, agentki FBI pracującej w tej samej jednostce antyterrorystycznej, że być może istnieje nagranie filmowe z ostatnich chwil Boeinga. Wbrew decyzji zwierzchników stara się dotrzeć do taśmy, która może obalić oficjalną wersję tragedii, ale CIA i FBI pilnie strzegą tajemnic. Świetna książka od pierwszej do ostatniej strony!

Ta część przygód Mitcha Rappa jest chyba najlepsza z dotychczasowych . Dla mnie rewelacja . Kompletna powieść sensacyjna , pełna zwrotów akcji , brutalna gdy trzeba , ale bez przesady . Mitch staje do walki z Saudami , fałszywymi , okrutnymi niby sojusznikami . Powieść świetnie ukazuje fałsz świata arabskiego . Powoli zbliżamy się do końca przygód tego bohatera ( przynajmniej z polskimi wydaniami ) Gorąco polecam cykl , a zwłaszcza ten tom .

Skusiłam się entuzjastyczną recenzją Lee Childa na okładce książki "Fantastyczny thriller - po prostu rzuca na kolana". Żeby taki od razu fantastyczny i na kolana rzuca to nie, ale owszem książka napisana bardzo przystępnie i z zachowaniem wszystkich cech tego gatunku. Jest szybka akcja, krótkie konkretne rozdziały i naprawdę zaskakujące zakończenie. Momentami może trochę ( ale tylko trochę ) za dużo dygresji i przemyśleń autora, ale to już tak tylko, żeby się do czegoś przyczepić :) Dobra w swoim gatunku, godna polecenia książka.

W tej książce mam wrażenie, że dzieje się bardzo dużo, a jednocześnie niewiele. Akcja nie zwalnia ani na moment, co z czasem staje się nieco męczące. Przydałoby się okroić fabułę z mniej istotnych wątków i rozwinąć te naprawdę kluczowe. Nadmiar zwrotów akcji pod koniec sprawił, że rozwiązanie zagadki wydało mi się mniej wiarygodne. Na plus zdecydowanie wyróżniają się pełne napięcia interakcje między bohaterami, wykorzystanie zbrodni jako elementu lokalnej polityki oraz ukazanie prawdy o ludzkiej naturze – nikt nie jest tym, kim się wydaje, a pozory potrafią mylić. Ogólnie to solidna pozycja, choć nie zaliczam jej do najlepszych książek autora.

Początek książki troszeczkę rozmemłany, ciągnął się w nieskończoność. Jednak im dalej posuwamy się z fabułą tym akcja nabiera tempa. Główny bohater to przerysowany superman, wszystko mu się udaje, wychodzi z kłopotów właściwie bez szwanku. Końcówka zaskakująca. Jednak na razie nie czuję potrzeby przeczytania drugiej części. Może kiedyś :)

Panika. Z całą pewnością i niejednokrotnie czuł ją główny bohater tej książki - młody filmowiec Evan, który pewnego poranka odbiera tajemniczy telefon od matki. Ta rozmowa zmienia całe jego życie. Śmierć matki, zagrożenie życia, walka, pogoń, tajemnicze pliki i wciąż odkrywane nowe informacje o pochodzeniu i przeszłości rodziców są dla Evana sporym wyzwaniem. Pytanie, czy uda mu się z tego wyjść cało... Fabuła książki sama w sobie dość ciekawa. Akcja dość prędko się dzieje i to na plus. Są momenty słabsze i lepsze, ale w ogólnym rozrachunku na plus.

Niezbyt skomplikowana , za to bardzo dobrze napisana sensacja . Atak na Biały Dom, uwięziony prezydent i cały korowód służb specjalnych i polityków. Na tym tle niedościgniony główny bohater . Skrytobójca . Vince Flyn z prostych historii sensacyjnych robi perełki .

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Davida Rosenfelta i jakże udane. Thriller spełnił moje oczekiwania, a nawet lepiej. Mamy tu całe mnóstwo akcji i jeszcze więcej zaskakujących jej zwrotów. Bardzo dobrze mi się ją czytało i ani na moment nie chciałam jej odłożyć. Sposób pisana pana Rosenfelta przypomina nieco sposób prowadzenia narracji w prozie pana Cobena. Ps. Do miłośników Harlana Cobena i nie tylko: przeczytajcie koniecznie, nie będziecie zawiedzeni. Polecam! #davidrosenfelt, #niemownikomu, #lubimyczytac, #rosenfelt, #harlancoben, #thriller

Dobrych kilka lat temu przeczytałem powieść Tajna sankcja mało u nas popularnego amerykańskiego autora, analityka wojskowego i byłego oficera armii USA, Briana Haiga. Książka, otwierająca cykl z byłym komandosem, obecnie wojskowym prawnikiem, Seanem Drummondem jako protagonistą, niezwykle przypadła mi do gustu i wystawiłem jej bardzo dobrą recenzję. Postanowiłem zaczekać na drugą powieść serii i tak czekałem, czekałem, czekałem... aż zapomniałem. Minęło ponad pięć lat, w końcu sobie przypomniałem; patrzę, i co widzę? Jest już trzecia powieść cyklu i czwarta, a drugiej jak nie było, tak nie ma! Cóż, Polska to nie jest kraj, który można zrozumieć, to stan umysłu, czyli Zulu-gula. Przekonawszy się o tym po raz kolejny, tym razem na przykładzie naszej polityki wydawniczej, postanowiłem nie czekać na upragniony odcinek drugi i przejść od razu do trzeciego, którym jest Spisek. Bill Morrison, amerykański generał i ostatnio attache wojskowy w Moskwie, którego karierę można było dotąd z powodzeniem określać jako błyskotliwą, nagle zostaje aresztowany pod zarzutem zdrady, zabójstw i mnóstwa innych pomniejszych przestępstw. Obrony zdrajcy, na prośbę jego żony, również pracownika amerykańskiego wywiadu, podejmuje się jej były kochanek, czyli znany nam już główny bohater całego cyklu powieściowego, Sean Drummond. Oskarżenie ma do pomocy cały aparat wywiadu i kontrwywiadu USA, ma także za sobą przewagę czasu, gdyż do momentu aresztowania gromadziło dowody, które do siedziby obrony teraz trzeba będzie dowodzić ciężarówkami, a obrońcy tak będzie brakować do pomocy ludzi, którym by mógł zaufać, że na swojego asystenta będzie musiał zatrudnić cywilną prawniczkę wziętą dosłownie z ulicy. Oczywiście będzie ona piękna, bystra i tak dalej, podobnie zresztą jak żona oskarżonego, co już na kilometr pachnie kłopotami. Czy Drummond ma jakiekolwiek szanse, by ze swym nielicznym zespołem stawić czoła machinie amerykańskich tajnych służb i prawnikowi oskarżenia, na którego wybrano laureata Nagrody Kata, takiego prawniczego Top Gun, majora Eddiego Goldena, który na dodatek podebrał Seanowi do swego zespołu najlepszą do takiej sprawy asystentkę, Karen Zbrovnię, gwiazdę korpusu JAG? Tego oczywiście nie zdradzę. Nadmienię tylko, że walka odbędzie się nie tylko na papiery, dowody i poszlaki, ale również na broń palną i białą. Będzie się działo i w Stanach, i w Moskwie, a Drummond będzie musiał zaryzykować nie tylko swoją karierę, ale i głowę. Do książki podszedłem uwzględniając wrażenia z Tajnej sankcji, a więc z oczekiwaniem na naprawdę dobry kawał beletrestyki. W pierwszej chwili doznałem jednak szoku - powieść niemal rozpoczyna się żenującą wpadką – scena rozmowy przez telefon płynnie przechodzi w rozmowę oko w oko, tak jakby autor zapomniał, o czym pisał. Na szczęście to jedyny, choć bardzo zastanawiający błąd, który zauważyłem w powieści. Gdzie korekta? Fabuła nie jest przesadnie rozbudowana, i całe szczęście, gdyż sama intryga jest dość skomplikowana i mam wrażenie, że może być trudna do ogarnięcia dla niezbyt uważnych czytelników, choć bez przesady. Akcja będzie, a jakże, i romanse też, czyli dla każdego coś miłego. Całość okraszona bardzo dobrym warsztatem literackim, znajomością realiów, specyficznym wojskowym humorem. Postać głównego bohatera może nieco sztampowa, ale przekonująca, sympatyczna, spójna psychologicznie. Czego można więcej chcieć? No właśnie. Gdyby chodziło tylko o to, o czym już wspomniałem, byłaby to piątka (w starej skali ocen) w swojej klasie, czyli na styku powieści prawniczej, szpiegowskiej, sensacyjnej i thrillera. Jest jednak coś jeszcze, co sprawia, że jest to pozycja z całkiem innej półki. Dotychczas uważałem, że głównie fantastyka jest gatunkiem, gdzie można pisać o rzeczach jak najbardziej realnych, prawdziwych, o których nie można opowiedzieć jako o rzeczywistych, z powodu cenzury, obawy przed pozwem, zemstą, czy z innych przyczyn. Tutaj powraca sprawa założeń fabuły powieści, a dokładniej sedna intrygi, wokół wszystko zbudowano. Polski tytuł Spisek jest fałszywy i szkodliwy, gdyż sugeruje, że mamy do czynienia z kolejną spiskową teorią dziejów. Tymczasem tytuł oryginału The Kingmaker odnosi się do rzeczy jak najbardziej rzeczywistej. W historii nawet najwięksi władcy, którzy od początku panowania startowali z silnej pozycji, musieli walczyć o utrzymanie swej niezależności od różnych, jak byśmy to dziś określili, grup nacisku. Często też walkę tę przegrywali i stawali się w mniejszym lub większym stopniu narzędziami w rękach możnowładców, szarych eminencji czy różnych układów politycznych. O tych słabych nawet nie ma co wspominać. Wielu z nich zostało osadzonych na tronach przez różnych kingmakerów, którzy potem aż do końca ich panowania pociągali za sznurki, niczym u marionetki w koronie, po czym tworzyli sobie nowego władcę. W ostatnich stuleciach, wraz z koncentracją kapitału, wzrostem jego wirtualności, gwałtownym rozwojem stojących ponad prawem tajnych służb i komplikacją światowej sceny politycznej, globalizacją i innymi procesami, nastąpiło drastyczne zmniejszenie realnej władzy osób i organów oficjalnie ją posiadających. W literaturze pięknej początki tego procesu niezmiernie obrazowo opisał choćby Umberto Eco w Cmentarzu w Pradze. Stan obecny jest tak odległy od tego, co funkcjonuje w powszechnej świadomości społecznej, że większość wprost nie może i nie chce uwierzyć w rzeczywistość taką, jaką jest. Brian Haig w lekkiej formie rozrywkowej, w założeniach intrygi, przemycił nam bardzo oryginalną wariację na temat obecnego stanu światowych tajnych służb, która pomimo pewnego pierwiastka fikcji, jest jak najwierniejszym odbiciem rzeczywistości. Nie każdemu chce się czytać poważne, udokumentowane opracowania w rodzaju Wielkich kłamstw Ameryki Diany West; ludzie w ogóle w większości nie lubią sobie łamać głowy i komplikować światopoglądu, a co za tym idzie życia. Wolą widzieć walkę wywiadów taką, jak w Stawce większej niż życie, niż zastanowić się, na przykład, jak to możliwe, że w Polsce listy agentów UB i SB są kilometrowej długości, a szpiegów służb zagranicznych jak na lekarstwo. I nikt nie pyta, kto pracował dla Stasi, że o Wielkim Czerwonym Bracie, czy obecnej Rosji, nie wspomnę. A trzeba zaznaczyć, że pomiędzy poziomem celów i środków polskiego wywiadu oraz kontrwywiadu, a celami i środkami służb głównych światowych graczy, jest mniej więcej taka różnica, jak między ich PKB. Do tego dochodzą jeszcze tradycje, zaszłości historyczne i wiele innych czynników. Uwzględniając tę wartość dodaną do tradycyjnej powieści, Spisek staje się powieścią must read, która może czytelnikom, którzy się dotąd w ogóle tym nie interesowali, otworzyć oczy na takie sprawy jak niezależność niepodległych państw, na „upadek” Rosji i wiele innych rzeczy. I zachęcić do sięgnięcia choćby po wspomniane już Wielkie kłamstwa Ameryki, bo w świecie tajnych służb nic nie jest takim, jakim się wydaje. Spisek Briana Haiga polecam gorąco i z pełnym przekonaniem. Zapraszam do lektury Wasz Andrew źródło i miejsce do pogadania : https://klub-aa.blogspot.com/2017/09/dugie-rece-moskwy-czyli-spisek-briana.html

Lubię Roberta Craisa, choć wcale nie uważam go za mistrza ... no właśnie - jakiego gatunku? - thrillerów, powieści sensacyjnych, kryminalnych czy detektywistycznych? Powoli zaczynamy się gubić, choć uczono mnie, że tam, gdzie głównym bohaterem jest detektyw, mamy do czynienia z powieścią detektywistyczną, więc tego będę się trzymać, tym bardziej, że mamy tu Pike'a - tajemniczego faceta z mroczną przeszłością, byłego marines, który nie zawsze przestrzega zasad, ale zawsze staje w obronie niewinnych.

Książka niezwykle ciekawe, ukazująca prowadzone dochodzenie w sprawie morderstw na wysokich urzędnikach w Stanach Zjednoczonych. Wkrótce okazuje się, że realnym celem jest prezydent. Podstawowym pytaniem jest kto to robi i dlaczego. W związku z tym czy możemy ufać każdemu? Musicie to przeczytać, gdyż akcja jest wartka a i ona często ma zaskakujące zwroty akcji i nie wszystko jest takie jakie jest na pierwszy rzut oka.

Bardzo dobra sensacja, bez wydumanej sensacji w fabule, to dziś rzadkość. "Bez przebaczenia" trzyma poziom pisarski, a jednocześnie jest typową kanwą scenariuszową kanwą dla kina akcji, jaki kiedyś był lubiany w hollywood. Jest super-męski główny bohater, eks-żołnierz, maszynka do zabijania, jest też wojownicza i bezkompromisowa Pani szeryf dla przeciwwagi. Są też czarne charaktery i jakiś tam spisek w tle, a także dramatyczne wydarzenia, które popychają akcję i powodują lawinę zdarzeń, w których oczywiście nie może zabraknąć motywu zemsty. A wszystko o dziwo trzyma się kupy!