Wiosłować bez wioseł. Książka o życiu i śmierci

Ja uważam, że ta książka to jednak pamiętnik, w którym brakuje dat. Dużo jest wspomnień autorki z dzieciństwa. Jako, że choroba sklaniala ją do takiego rozmyślania o przeszłości, trochę teraźniejszości dla mnie za mało. Styl jak dla mnie specyficzny, poetycki bardzo.
Podziw za to, że wgl będąc w takim stanie pisała ! A choroba bezczelna i agresywna.

Ja uważam, że ta książka to jednak pamiętnik, w którym brakuje dat. Dużo jest wspomnień autorki z dzieciństwa. Jako, że choroba sklaniala ją do takiego rozmyślania o przeszłości, trochę teraźniejszości dla mnie za mało. Styl jak dla mnie specyficzny, poetycki bardzo.
Podziw za to, że wgl będąc w takim stanie pisała ! A choroba bezczelna i agresywna.

Fajna, sympatyczna autorka i jej bardzo rzetelnie opisane zmaganie się ze
śmiertelną chorobą i reakcją otoczenia. Najbardziej wkurzający jest tu mąż - Olle - beznamiętny ( jeśli coś się dzieje to opatrzy, poszuka hospicjum lub miejsca na pochówek, wybełkocze, że kocha, ale w pracę ucieka na tyle godzin, że za bardzo się żoną nie zajmuje - taki zimny człowiek)...

Fajna, sympatyczna autorka i jej bardzo rzetelnie opisane zmaganie się ze
śmiertelną chorobą i reakcją otoczenia. Najbardziej wkurzający jest tu mąż - Olle - beznamiętny ( jeśli coś się dzieje to opatrzy, poszuka hospicjum lub miejsca na pochówek, wybełkocze, że kocha, ale w pracę ucieka na tyle godzin, że za bardzo się żoną nie zajmuje - taki zimny człowiek)...

"To jest mój debiut i finał. Chodzi o mój finał(....) zostałam zaatakowana przez rzadką chorobę stwardnienie zanikowe, SLA. O szybkim i agresywnym przebiegu.Istnieje tylko jedno wyjście śmierć"
Takimi słowami zaczynają się zapiski w dzienniku choroby Ulli. Wydawałoby się,że ma wszystko co można sobie wymarzyć kochającego męża, czwórkę dzieci, pracę która daje satysfakcję . Żyć nie umierać wszystko stoi otworem. Los jednak lubi być przewrotny, w dniu 50 urodzin dowiaduje się o chorobie która zabierze ją od tego co kocha najbardziej w ciągu kilku miesięcy.

Książka niepozorna na pierwszy rzut oka przynosi w sobie wiele emocji. Człowiek który nigdy poważnie nie chorował każdego dnia traci sprawność a śmierć następuje z powodu zatrzymania pracy mięśni oddechowych. Czy można w tej sytuacji zobaczyć coś pozytywnego????? Autorce udało się, z każdego nowego dnia wyciągnąć to co najlepsze i pięknie to opisać. "Kiedyś cieszyły mnie jeansy od Armaniego teraz śmiech moich dzieci jest pieniem aniołów." Każdy dzień przywitany jak ostatni. Tylko zadaję sobie wciąż to same pytanie, dlaczego takie oczywiste rzeczy zauważamy gdy jest najczęściej za późno? Lektura wywołała łzy smutku i wzruszenia,ciepły uśmiech,współczucie dla Ulli i jej najbliższych.

Warto przeczytać polecam. A książki nie oceniam bo jak można oceniać czyjąś chorobę i przeżycia z tym związane.


Opinia pochodzi z mojego bloga: http://zeronudyksiazka.blogspot.com/

"To jest mój debiut i finał. Chodzi o mój finał(....) zostałam zaatakowana przez rzadką chorobę stwardnienie zanikowe, SLA. O szybkim i agresywnym przebiegu.Istnieje tylko jedno wyjście śmierć"
Takimi słowami zaczynają się zapiski w dzienniku choroby Ulli. Wydawałoby się,że ma wszystko co można sobie wymarzyć kochającego męża, czwórkę dzieci, pracę która daje satysfakcję...

Mistrzowska - jeżeli tak można powiedzieć

Mistrzowska - jeżeli tak można powiedzieć

Piękna historia zwykłego życia i choroby, która może spotkać każdego z nas; przemawiająca i dająca do myślenia opowieść, ujmująca swoją prostotą.
Serdecznie polecam Wszystkim, którzy kochają życie i tym, którzy wiedzą co znaczy wiosłować bez wioseł!
( "każda sekunda to jedno życie" )

Piękna historia zwykłego życia i choroby, która może spotkać każdego z nas; przemawiająca i dająca do myślenia opowieść, ujmująca swoją prostotą.
Serdecznie polecam Wszystkim, którzy kochają życie i tym, którzy wiedzą co znaczy wiosłować bez wioseł!
( "każda sekunda to jedno życie" )

nie sądziłam, że tak wciągnie

nie sądziłam, że tak wciągnie

Przejmująca

Przejmująca