Dyskretne symetrie

Nie wiem ile razy podchodziłam do tej książki, ile mi to zajęło lat. W końcu przycisnęłam. Dziś jest ten dzień...

Książka coś w sobie ma, ale strasznie jest pokręcona. Jak juz czlowiek sobie myśli, że znalazł klucz do rozumowania autorki, to ta odwraca kota ogonem, przetasowuje role, zmienia scenierię i że tak powiem zostaje się z niczym.

Ta z poczatku spojna, choć odrealniona (co tu nie było problemem) historia, z czasem staje się kotłowaniną poglądów, emocji, zdarzeń...

Oczywiście najrozsądniejszy jest wątek przewodni - ona jako kochanka obu osób tworzących małżeństwo, ojciec, matka, jacht i kanibalizm. Jednak autorka zmusza nas, zebyśmy ciągle zmieniali perspektywę i widzieli coś z innego miejsa, inną postacią, w innym czasie.

Może będę potrzebowała jeszcze raz ją przeczytać, kiedyś tam. Na tę chwilę mój zachwyt jest wybiórczy... jednak nie odrzucam książki jako pozycji złej.

Mam mieszane uczucia :)

Nie wiem ile razy podchodziłam do tej książki, ile mi to zajęło lat. W końcu przycisnęłam. Dziś jest ten dzień...

Książka coś w sobie ma, ale strasznie jest pokręcona. Jak juz czlowiek sobie myśli, że znalazł klucz do rozumowania autorki, to ta odwraca kota ogonem, przetasowuje role, zmienia scenierię i że tak powiem zostaje się z niczym.

Ta z poczatku spojna, choć...

Bardzo mnie zdziwiło- już po przeczytaniu, że "Dyskretne symetrie" dorwałam w taniej książce za pięć złotych. Jeanette Winterson jest o wiele więcej warta, jej historie są nietuzinkowe i głębokie. Nie rozumiem jej niezrozumienia i uważam, że warto zajrzeć do świata jej bohaterów, choćby dla takich zdań: Czy niebezpieczeństwo piękna jest tak ogromne, że lepiej żyć bez niego? Czy może warto wpaść prosto w płomienie? Nie ma odkryć bez ryzyka, a podejmowane przez nas ryzyko świadczy o tym, co cenimy. W horrorze Hiroszimy i Nagasaki tkwi piękno Einsteinowskiego E=mc2.

Bardzo mnie zdziwiło- już po przeczytaniu, że "Dyskretne symetrie" dorwałam w taniej książce za pięć złotych. Jeanette Winterson jest o wiele więcej warta, jej historie są nietuzinkowe i głębokie. Nie rozumiem jej niezrozumienia i uważam, że warto zajrzeć do świata jej bohaterów, choćby dla takich zdań: Czy niebezpieczeństwo piękna jest tak ogromne, że lepiej żyć bez niego?...

Oj dawno mnie tak żadna książka nie zmęczyła ... Czytałam ją od zeszłego roku, parę miesięcy, to po parę stron, to odkładając znów na długi czas... Same losy bohaterów może i ciekawe i dość nietuzinkowe, ale wszystko przeplatane dziwnymi dygresjami, opisami ze świata fizyki itp.... Ciężka pozycja, może dla kogoś kto lubi wyzwania 😉?

Oj dawno mnie tak żadna książka nie zmęczyła ... Czytałam ją od zeszłego roku, parę miesięcy, to po parę stron, to odkładając znów na długi czas... Same losy bohaterów może i ciekawe i dość nietuzinkowe, ale wszystko przeplatane dziwnymi dygresjami, opisami ze świata fizyki itp.... Ciężka pozycja, może dla kogoś kto lubi wyzwania 😉?

Nie, nie i jeszcze raz nie. To zupełnie nie jest książka dla mnie. Za dużo filozoficzno-fizycznego pierdolamento, za mało fabuły i wątków, które skłoniły mnie do sięgnięcia po prozę Winterson. No i realizm magiczny - mam problem z tym gatunkiem, zwłaszcza w takiej formie (kiedy zamiast na głównych bohaterów nacisk kładziony jest na członków ich rodziny). I jeszcze ta końcówka, brrr. Język niby wysublimowany, ale do mnie taka forma nie cholery nie trafia.

Ten tytuł nie był na szczycie mojej wishlisty jeśli chodzi o książki tej autorki, wręcz trochę się go obawiałam, no i słusznie, a tak się złożyło, że to właśnie on jako pierwszy (w zasadzie drugi, ale lektura tamtego wciąż przede mną),na moje nieszczęście wpadł mi w ręce. Nie skreślam tej pani, bo widzę, że inni czytelnicy podzielają moją opinię odnośnie "Dyskretnych symetrii", inne zaś książki mają zdecydowanie lepsze recenzje.

Nie, nie i jeszcze raz nie. To zupełnie nie jest książka dla mnie. Za dużo filozoficzno-fizycznego pierdolamento, za mało fabuły i wątków, które skłoniły mnie do sięgnięcia po prozę Winterson. No i realizm magiczny - mam problem z tym gatunkiem, zwłaszcza w takiej formie (kiedy zamiast na głównych bohaterów nacisk kładziony jest na członków ich rodziny). I jeszcze ta...

Powieść tyleż ciekawa i nietuzinkowa, co męcząca i przekombinowana. Czego tu nie ma? Teorie naukowe (astronomia, fizyka),asynchroniczne podejście do czasu i przestrzeni, różne stylizacje i języki. W tej wielości gubi się narracja i opowiadana historia. Czytelnik jest pod wrażeniem erudycji (a może pseudoerudycji, bo nie sposób wszystkiego, co autorka przytacza sprawdzić),ale czuje się zagubiony i pozostawiony na pastwę losu w tym labiryncie wielości znaczeń i kontekstów, w jaki został wpuszczony (dodam: jak w maliny). Czyta się dość gładko, bo język jest ujmujący, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że to trochę intelektualny bełkot. Niestety.

Powieść tyleż ciekawa i nietuzinkowa, co męcząca i przekombinowana. Czego tu nie ma? Teorie naukowe (astronomia, fizyka),asynchroniczne podejście do czasu i przestrzeni, różne stylizacje i języki. W tej wielości gubi się narracja i opowiadana historia. Czytelnik jest pod wrażeniem erudycji (a może pseudoerudycji, bo nie sposób wszystkiego, co autorka przytacza sprawdzić),...

Jak dla mnie, to ta książka mogłaby być równie dobrze napisana po chińsku. Nie zrozumiałam kompletnie nic :(

Jak dla mnie, to ta książka mogłaby być równie dobrze napisana po chińsku. Nie zrozumiałam kompletnie nic :(

"Zasady zaczynają się tam, gdzie kończy się miłość"
Po przeczytaniu biografii Jeanette Winterson, nie mogłam przestać o niej myśleć, a już na pewno nie mogłam skupić się na czytaniu kogokolwiek innego. Z biblioteki wróciłam z czterema książkami autorki i pech chciał, że od tej rozpoczęłam. Z pewnością nie dokończyłabym tej książki, gdyby nie słabość do autorki. Przede wszystkim dlatego, że czułam się (nie tylko ja zresztą, z tego co wyczytałam z opinii innych czytelników) zbyt młoda i głupia na tę pozycję.
Mimo wszystko uważam "Dyskretne symetrie" za książkę bardzo dobrą, bardzo wzruszającą. Historia dość błaha i powtarzalna, za to sposób w jaki została przedstawiona jest niesamowicie piękny i charakterystyczny dla autorki.
Na pewno sięgnę po nią jeszcze raz (może po maturze?).

"Zasady zaczynają się tam, gdzie kończy się miłość"
Po przeczytaniu biografii Jeanette Winterson, nie mogłam przestać o niej myśleć, a już na pewno nie mogłam skupić się na czytaniu kogokolwiek innego. Z biblioteki wróciłam z czterema książkami autorki i pech chciał, że od tej rozpoczęłam. Z pewnością nie dokończyłabym tej książki, gdyby nie słabość do autorki. Przede...

Przemęczyłam tę powieść. Historia opowiedziana przy pomocy terminów z zakresu fizyki, astronomii i związanych z nimi teorii nie przemawia do mnie, bo po prostu tego nie czuję i nie rozumiem. Może dla innych to odkrywcza narracja. Dla mnie trudna, odbijałam się od niej jak od ściany. Te dygresje, opisy przemyśleń, nie tworzyły dla mnie spójności z historią trójkąta Stelli, Alice i Jove'a. Zastanawiałam się, czy teorie były pretekstem do opowiedzenia historii pogmatwanych relacji pomiędzy bohaterami czy na odwrót. Czułam się zbyt głupia na tę powieść.

Przemęczyłam tę powieść. Historia opowiedziana przy pomocy terminów z zakresu fizyki, astronomii i związanych z nimi teorii nie przemawia do mnie, bo po prostu tego nie czuję i nie rozumiem. Może dla innych to odkrywcza narracja. Dla mnie trudna, odbijałam się od niej jak od ściany. Te dygresje, opisy przemyśleń, nie tworzyły dla mnie spójności z historią trójkąta Stelli,...

Nadal nie mogę się zdecydować. Z jednej powieści mogłyby powstać dwie. Treść niestety dość przeteoretyzowana. To już nawet nie było nadmiar filozofii czy przenośni, po prostu ogrom teorii. Do polubienia tej powieści chyba potrzeba sympatii do fizyki (i podobnych tematyk). Mam tą przyjemność interesować się tym ścisłym przedmiotem, a mimo to nie mam pewności czy rozumiem te historie... I dlatego nie mogę się zdecydować.
Choć znalazłam sobie fragmenty, które od razu mnie ujęły.

Nadal nie mogę się zdecydować. Z jednej powieści mogłyby powstać dwie. Treść niestety dość przeteoretyzowana. To już nawet nie było nadmiar filozofii czy przenośni, po prostu ogrom teorii. Do polubienia tej powieści chyba potrzeba sympatii do fizyki (i podobnych tematyk). Mam tą przyjemność interesować się tym ścisłym przedmiotem, a mimo to nie mam pewności czy rozumiem te...

Nie umiem ocenić. Czytam w oryginale. Jakoś nie mogę się przekonać do tej opowieści.
Mam to w czytaniu od dobrych kilku miesięcy i nie mogę dobrnąć do końca. Może to jest już ocena.

Nie umiem ocenić. Czytam w oryginale. Jakoś nie mogę się przekonać do tej opowieści.
Mam to w czytaniu od dobrych kilku miesięcy i nie mogę dobrnąć do końca. Może to jest już ocena.