Towarzyszki cesarskich śniadań

Jakiś czas temu przeczytałam Rodzinę Borgiów Gdy wpadła mi w ręce książka o Lukrecji byłam bardzo ciekawa czy dama ta będzie tutaj przedstawiona podobnie Co ciekawe fakty z jednej i drugiej ksiązki często są zupełnie rozbierzne Niestety pokrywa się fakt że Lukrecja była tylko narzędziem w rekach ojca i brata którzy powięcili jej szczęście dla swoich niecnych planów osiągnięcia coraz wiekszej władzy i bogactwa Ja polubiłam Lukrecję Może nawet trochę podziwiam jej wolę przetrwania i dostosowania sie do warunków jakie życie jej fundowało Straciła dwóch mężów właśnie przez knowania ojca i brata Nie chciałabym takiej rodziny Ja i Kościół to dwie dalekie od siebie drogi Czytając tą opowieść coraz bardziej przekonuje się że Bóg to Bóg ale kościół to bardzo zła instytucja która od wieków spełnia tylko swoje cele No ale to temat na zupełnie inną dyskusję Ksiązkę czyta się fajnie i szybko Jeśli kto lubi beletrystykę historyczną to nawet może się podobać

Wg. opisu okładkowego, książka Farquhara to "szokująco prawdziwe opowieści o najnikczemniejszych, najdziwaczniejszych i najbardziej rozwiązłych królach, królowych, carach i cesarzach". I w zasadzie na tym opiera się cała jej treść. Mamy tu szereg ciekawostek o przeróżnych władcach, ich rodzinach, ale też podstępnych poddanych i sługach, a także niemoralnych papieżach i innych przedstawicielach religijnych. Całość jest przedstawiona w całkiem przyjemnej do czytania, skondensowanej formie, nawet osoby nie będące zaznajomione jakoś szczegółowo z historią poszczególnych dynastii, ogarną poszczególne zawiłości i powiązania pomiędzy poszczególnymi, opisywanymi osobami. Sporo tu, jak można się spodziewać, wątków erotycznych, morderstw, opisów stosowanych tortur, czy wymyślnych zachcianek ludzi władzy. A fantazję mieli oni szczególną, faktycznie, zdarzały się opisy mocno wykraczające poza normy, aczkolwiek większość władców miała dość podobne upodobania i wiele anegdot bywało zbliżonych do siebie. Dla bardziej wnikliwych badaczy historii pomocnym dodatkiem są drzewa genealogiczne, oś czasu oraz notki "w pigułce" o królach Anglii, Francji i Rosji. Małym minusem jest sam układ logistyczny książki - ułożony tematyką, a nie postaciami, przez co nie raz o tej samej osobie czytamy w kilku rozdziałach, co wzbudza nieco poczucia chaosu. Całkiem luźna i przyjemna lektura, wielu z tych ciekawostek nie znałam wcześniej. Dla zainteresowanych tematem mogę polecić.

Trudno dziś powiedzieć, kim tak naprawdę był Grigorij Rasputin: prorokiem, magiem, ludowym szamanem, rozmodlonym czarodziejem, uzdrowicielem, cudotwórcą, świętym mędrcem, mistykiem, hipnotyzerem, manipulatorem, lubieżnikiem i gwałcicielem, czy też, jak to wskazywały jego akta, wiejskim koniokradem i niepiśmiennym chłopem z Syberii, który dzięki "dzikiemu syberyjskiemu urokowi" i pewnym zdolnościom retorskim został wciągnięty w przeogromną machinę dworskich intryg, kłamstw, krętactw, plotek i podstępów ze strony rosyjskiej arystokracji. Wiele wskazuje na to, iż ten prosty chłop padł ofiarą wyścigu i rywalizacji o pieniądze i władzę wysoko postawionych petersburskich magnatów. Nie wydaje się też błędnym stwierdzenie, iż Rasputina i jego pozycję na dworze cara Mikołaja II można zaliczyć do przyczyn zagłady ostatnich Romanowów. Grono wrogów Rasputina (także cesarzowej Aleksandry) było ogromne, a narastające plotki na temat jego związków z cesarzową dolewały oliwy do ognia. Był chroniony przez nią, lecz to nie zapobiegło planom zamachu - zlikwidowali go inni Romanowowie. Wkrótce także car i jego rodzina padli ofiarą zamachu - bestialsko zamordowani w roku 1918 przez bolszewików w Jekaterynburgu. Rosyjski carat upadł. Romanowowie padli ofiarą nie tylko rewolucji bolszewickiej, byli także ofiarami systemu sprawowania władzy, rosyjskiej arystokracji oraz Rasputina, który w znaczny sposób przyczynił się do ich zagłady.

"Kochanki i królowe. Władza kobiet" Benedetty Craveri to niewątpliwie ciekawa pozycja dla tych, którzy lubią dobrze napisane książki popularyzujące historię. Autorka zaczyna swoją podróż w czasie od niepopularnej Włoszki, Katarzyny Medycejskiej, a kończy na znienawidzonej Austriaczce, Marii Antoninie, po drodze portretując Polkę: Marię Leszczyńską. Ta ostatnia nie zajmuje jednak ani zbyt dużo miejsca, ani uwagi autorki, podobnie jak pewnie nie zajmowała specjalnie dużo uwagi dworu, którym miała władać, czy nawet własnego małżonka. No cóż, podtytuł książki brzmi "Władza kobiet", jaką władzę miała córka Stanisława Leszczyńskiego? Maria była miła, ciepła, pobożna, płodna, co było zaletą dla królowej, ale jej charakter nie przystawał ani do francuskiego dworu, ani do jej królewskiego małżonka. O wiele więcej uwagi Craveri w "Kochankach i królowych" poświęca Annie Austriaczce, Małgorzacie, którą nazywamy "królową Margot" i Madame de Montespan. Te, podobnie jak i pozostałe postaci przedstawione w książce Craveri, odmalowane są ze starannością historyka, szacunkiem dla źródeł i sympatią. Benedetta Craveri nie tylko pokazuje jak współcześni opisywali bohaterki królewskich łożnic, ale i rysuje szerszy portret społeczeństwa, które je wydało. Fascynująca jest obserwowanie roli Kościoła w tych wszystkich układach i menuetach społecznych związanych ze zdradami małżeńskimi popełnianymi na lewo i prawo. Z jednej strony potępienie, z drugiej, kiedy to Kościołowi odpowiadało, przyjmowanie pieniędzy i szukanie poparcia dobrze ustawionych pań. Craveri w swojej książce odwołuje się często do sztuki z okresu, przywołując ikonografię, cytując literaturę lub druki ulotne. Robi to, żeby osadzić życie sławnych i osławionych w kontekście intelektualnym i artystycznym epoki. To ważne, bo przechodzimy z nią i jej bohaterami od Renesansu przez barok, po Oświecenie, zmieniają się nie tylko władcy, ale i sztuka i gusta. Craveri pokazuje, że aczkolwiek zwykło się mówić o kochankach królów, że są opętane żądzą władzy bardziej niż po prostu żądzą, to nikt z tych, którzy grawitowali w kierunku dworu królów Francji nie był inny. Craveri pokazuje cyniczne mechanizmy oczerniania i wyśmiewania, czasem mające korzenie w zazdrości, czasem w hipokryzji, czasem w autentycznym i szczerym oburzeniu, a czasem wreszcie w obawie przed tą najstraszniejszą z rzeczy: "kobietą u władzy". Królowe w książce "Kochanki i królowe. Władza kobiet" Benedetty Craveri nie zawsze jaśnieją blaskiem czystości i cnoty, rozumianej szerzej, niż tylko seksualnie. Są czasem drapieżne, czasem nierozsądne lub zwyczajnie głupie. Czasem są słabe, czasem zbyt silne i nie umieją tego ukryć. Ale i królewscy mężowie/kochankowie także nie błyszczą. Można by się w nich zakochać, ale czy któregoś da się polubić? Nie sądzę. A taką panią du Barry polubiłabym. Wielką zaletą książki "Kochanki i królowe. Władza kobiet" Benedetty Craveri jest to, że czytając ją, myśli się nie tylko o faktach, datach, koligacjach, ekscytującym lub nudnym życiu dworu, tylko o ludziach, których autorka ożywiła na kartach książki. Co jest wadą? To, co bywa wszelkich popularnonaukowych książek historycznych: psychologizowanie i zgadywanie, co postać lub postaci myślały i miały na myśli. Otóż jeśli nie ma dokumentów pisanych ich ręką, to tego wiedzieć nie będziemy, a nawet jeśli i listy się zachowały, to bywały i bywają potężnym narzędziem autokreacji. Zatem wolałabym, żeby historycy nie wchodzili na tereny zarezerwowane dla pisarzy i artystów. Jednak zdecydowanie polecam "Kochanki i królowe. Władza kobiet" Benedetty Craveri wszystkim tym, którzy chcą z wypiekami czytać o prawdziwej historii i jej bohaterach.

Czyta się. Napisane dobrze, wciągająco, choć o wiele słabiej niż opowieść o Henryku VIII. Postaciom podarowano życie i charaktery, atmosfera dworu przenika każdą stronę. Autorka w bardzo dokładny sposób zbadała ówczesne obyczaje dotyczące codzienności - dowiadujemy się, co jadano, jak się myto (bądź nie myto wcale... ),jak wyglądała medycyna (a raczej to, co za medycynę uchodziło),nawet jak wyglądały kwestie toalety i antykoncepcji. Jeśli chodzi o wady, przede wszystkim do szału doprowadzały mnie wciąż przewijające się te same imiona (co druga pani miała na imię Maria Anna, Anna Maria albo Maria Ludwika :P). Clara del Valle miała rację, to wprowadza bałagan w pamiętnikach (i książkach historycznych). Niemniej, trudno mieć pretensje do pani Fraser o to, ze francuscy arystokraci byli równie mało oryginalni w doborze imion córek, jak współcześni dresiarze. Przywykłam już, że Autorka patrzy na świat i historię nieco inaczej niż ja, więc pewne rzeczy przestały mnie zniechęcać - niezmiennie jednak mnie zadziwiają kompletnym brakiem logiki i sensu (np. stwierdzenie, ze jakaś epoka była najlepsza dla kobiet, bo panowały w niej rozwiązłość i libertynizm - gdzie w tym dobro kobiet, które - co zresztą widać w treści książki - były traktowane wybitnie produktowo?). Uważam też, że powinna się doszkolić z terminologii teologicznej, której używa (nie, proszę pani, Korwin nie miał racji i cudzołóstwo to nie jest tylko zdradzanie małżonka! - ten błąd powtarza się kilkakrotnie, gdy Autorka pisze, ze "z punktu widzenia religii ktoś nie popełniał cudzołóstwa, bo nie miał męża"). Generalnie jestem na tak, jeśli ktoś poszukuje historii w rozrywkowej, nie poważnej formie.

Jak sięgam pamięcią, to w kategorii popularyzatorów wiedzy historycznej najwyżej oceniam książki autorstwa Pana Jerzego Besali. Jako wprowadzenie do historii, jako forma poznania z perspektywy ciekawostek, drobnych wydarzeń - pomimo upływu lat literatura ta nadal spełnia swoją rolę. Można oczywiście dyskutować, czy lepiej czyta się książki innych autorów, np. Romualda Romańskiego czy Iwony Kienzler. Moim zdaniem to jednak Pan Jerzy dysponuje lepszym piórem. Ta publikacja to subiektywny, lecz trafny wybór znaczących dla Polski par królewskich. Czyta się dobrze, zaletę stanowi intrygujące ujęcie tematu, choć mam jedno zastrzeżenie. W dorobku pisarskim autora są już odrębne pozycje dotyczące małżeństw królewskich zawieranych w czasach Piastów, Jagiellonów i władców elekcyjnych. Czytelnik, który ma już za sobą lekturę poprzednich książek, może czuć się nieco zawiedziony.

Starkey pisze dobrze, co do tego wątpliwości nie mam; jest to także bardzo dobra robota translatorska, a w przypadku literatury niebeletrystycznej jest to rzecz wyjątkowo ważna. Co nie zmienia faktu, że miałam długie przestoje, a do części o Annie Boleyn (w teorii wszak najciekawszej) podchodziłam kilkukrotnie i czytałam na raty. Rozwód z Katarzyną Aragońską i ślub z Boleyn są oczywiście nierozerwalnie związane z kwestiami religii i polityki Henryka VIII, ale musiałam się ratować audiobookiem, żeby przez niektóre zawiłości się przedrzeć. Starkey - w swoich próbach dotarcia do sedna sprawy - ma tendencję do dużej szczegółowości i dygresyjności, co czasem po prostu męczy. Z drugiej strony niektóre tematy potraktowane zostały mocno skrótowo albo wręcz skwitowane półsłówkami, pozostawiając czytelnika z pytaniami lub niedopowiedzeniami (jest tak choćby z całą sprawą oskarżeń Anny o niewierność królowi, czemu zostało poświęcone dosłownie kilka dość enigmatycznych akapitów). Zdecydowanie bardziej interesowały Starkeya meandry polityczno-religijne związku z Anną niż wątki osobiste i psychologiczne. Rozumiem to oczywiście, ale nie czuję się usatysfakcjonowana. Dodatkowo po mocno rozbudowanej części na temat Anny Boleyn rozdziały dotyczące kolejnych królowych były niewspółmiernie krótkie. I też niektóre interesujące mnie wątki zostały potraktowane po macoszemu. Czasem odnosiłam wrażenie, że od samych królowych interesuje Starkeya bardziej tło polityczno-społeczne i relacje na dworze królewskim. Licentia poetica, ale w takim razie tytuł książki jest nieco mylący. ;)

Oj, to jest trochę taki "gorący kartofel", gdyż nie jest to książka oczywista. Zaskakuje formą, jak i treścią. Zaskakuje podejściem do pewnych spraw, często bardzo trudnych moralnie. Ja należę do drużyny, której się podobała, bo lubię wsadzać kij w mrowisko. Po prostu lubię. Tak samo, jak po prostu lubię nieoczywiste książki, które nie będą romantyzowały wielu rzeczy, tylko odzierały z ugładzonej wersji świata. A to jest właśnie taka książka.

Szczegółowa z historycznymi i udokumentowanymi wypowiedziami członków świty i osób z najbliższego otoczenia Henryka VIII, znajduje się w niej wiele dat i wspomnień z życia młodego- przyszłego Króla, ale również zanotowane wydatki skarbnika (co nie ukrywam- bywało nużące).

"Papieżyca Joanna" to opowieść o sile kobiet, o łamaniu konwenansów i zasad, o wytrwałości i wierze we własne możliwości. Joanna, odważna marzycielka, zbuntowała się przeciw surowym regułom, które zabraniały kobietom dostępu do nauki. W klasztorze w Fuldzie, przebrana za mężczyznę, zgłębiała tajniki wszelkiej wiedzy, w tym medycznej. Po kilku latach stała się słynnym lekarzem. Jednak przełomem w jej życiu nastąpił, gdy wezwano ją do umierającego papieża… Czyta się świetnie, szybko, można zarwać noc ...

Szczerze pisząc, zmęczyłam się lekturą tej powieści, mimo że z zasady powieści historyczne bardzo lubię. Miała ochotę odłożyć po połowie, zniesmaczona ukazaniem Morusa jako fanatycznego prześladowcę innowierców, lubującego się w torturach etc. Nie sądzę, że pozostałby świętym katolickim, gdyby była to prawda a nie jedynie insynuacje protestantów. Wątek romansowy też mnie nie zachwycił, więc - mimo wielu odniesień do malarstwa, historii, interpretacji znanego wszak dzieła, raczej po książki tej autorki nie sięgnę.

Takich książek najbardziej... nie lubię. Reklamowane jako powieść historyczna, czyta się jednym tchem, by na koniec dowiedzieć się, że część informacji jest prawdą, część jest prawdopodobna, a część jest całkowitą fikcją. Należałoby wprowadzić klasyfikację na książki historyczne i pseudohistoryczne, żeby czytelnik nie czuł się potem zawiedziony.

Oj, nieszczęśliwe są te Elżbiety – monarchinie Wielkiej Brytanii. Tym razem poznajemy burzliwe czasy rządów królowej Elżbiety I. Konflikt zbrojny z Hiszpanią. Rozdarcie między uczuciem a obowiązkiem, głosem serca i rozsądku. Intrygi, spisek. Poczucie osamotnienia, brzemię władzy i związanych z nią ograniczeń. Czy główna bohaterka ma szansę koniec zawirowań w życiu osobistym i oczekiwane zmiany w sytuacji wewnętrznej i zewnętrznej kraju? Akcja toczy się wartko. Powieść czyta się szybko, bez poczucia znużenia.

Powieść rozpoczyna się dość ciekawie. Opowiada historię żydówki wygnanej z Hiszpanii. Po tułaczce trafia do Rzymu, gdzie zatrudnia się jako pomoc Lukrecji. Jest rok 1501, Juan nie żyje, Cezar zrzuca sutannę, a Lukrecja ma zamiar poślubić swojego trzeciego męża. Wtedy jej dworką zostaje Estera Sarfati, narratorka, której oczami oglądamy cały ten bałagan. Książki nie należy porównywać z żadną dotychczas wydaną powieścią o Borgiach, ani też serialu. Jest to bardziej powieść o tematyce romantycznej. Główną osią opowiadanej przez Esterę historii jest jej nieodwzajemniona miłość do Cezara. Dziewczyna zapracowała sobie na przezwisko La Violante, co oznacza nietrzymająca się słowa. Wynikało to głównie z jej wielkiej miłości do brata swojej pani przez co zapominała o swoich codziennych obowiązkach. Oczami widziała wiele, ale zdecydowanie więcej nacisku kładzie na bale, imprezy, romanse, ploteczki niż za knute intrygi i będące ich następstwem ciągłe zgony. Estera to naiwna kobietka, którą interesuje tylko blichtr i luksus. Nie twierdzę, że autorka nie odrobiła pracy domowej, ale po przeczytaniu powieści mam wrażenie, że mocniej budowała swoją opowieść na plotkach i pomówieniach niż faktach znanych historii. Niemniej bardzo ładnie oddała renesansowy świat Rzymu i właściwie całej Italii. Ale sam tytuł jest zbyt krzykliwy i właściwie nie ma odzwierciedlenia w treści książki.

Przyznam się, że początkowo objętość tej książki mnie przeraziła. Podobnie jak i początkowy nawał informacji. Ale gdy już to wszystko ogarnęłam to ciężko mi się było oderwać i poczułam smutek gdy nadszedł koniec. Uwielbiam Włochy i wszystko co włoskie. Wciągnęła mnie atmosfera średniowiecznej Werony. Dworski ceremoniał, intrygi, walki, zdrady. Ale jest to też opowieść o lojalności, przyjaźni i oddaniu. Pisarz odwalił kawał dobrej roboty, dzięki której mogłam przenieść się w czasie I przestrzeni. Wątków jest wiele Ale na koniec praktycznie wszystkie splatają się w jeden. Miłośnikom powieści historycznych powinna się spodobać.

Otrzymałam książkę w prezencie od robiącej porządki w domowej biblioteczce nauczycielki. Książka wartka i zabawna, w sam raz na spokojne popołudnia. Cieszy mnie szczerość autorki w nazywaniu rzeczy po imieniu - to była przyjemna fantazja, powieść pseudohistoryczna. Polecam.

Sancha Aragońska, postać tak naprawdę najmniej doceniania wśród autorów wielu powieści historycznych o Borgiach, literatury naukowej czy kina, w książce Jeanne Klogridis zyskała w pełni zasłużoną pozycję. Surowe wychowanie i geny szalonego dziadka sprawiły, że była w stanie przetrwać w świecie Borgiów, nawet w momentach największego osamotnienia i beznadziei. Myślę, że gdyby historia potoczyła się inaczej, byłaby doskonałą Królową Neapolu. Jak wszystko co z Borgiami związane 10/10.

Trudno jest mi jednoznacznie ocenić tę książkę. Z jednej strony - intrygująca, nie treścią, a formą. Autorka pisze językiem nie tyle potocznym, co momentami kolokwialnym, styl gawędy miesza się tutaj z obscenicznością. I, niestety, mam wrażenie, że to, co miało być novum tej książki (chociaż poprzednie publikacje E. Watały są formalnie dość podobne),stało się jej wadą. Styl, składnia zaczynają po czasie męczyć, nie szokują, a irytują. Odcinając się jednak od strony technicznej, strona merytoryczna jest ciekawa, zwłaszcza dla rusofilów. Rzecz jasna, literatura faktu miesza się tutaj z beletrystyką (co sama Watała argumentuje wrodzoną romantycznością rosyjskiej duszy),dla mnie osobiście jest to jednak plus - publikacji historycznych jest sporo, puryści mają w czym wybierać, a miło czyta się o carycach odkurzonych z patyny czasu i zdjętych z rosyjskiego tronu.

Hasło "powieść historyczna" po angielsku brzmi dużo lepiej, choć akurat ta pozycja z "historical" ma niewiele wspólnego, zdecydowanie więcej z "fiction". Ładna bajka przygodowo-romantyczna o czasach XVII-wiecznej słowacji, słynnym zamku w Czachticach i rządzącej nim Elżbiecie Batory, która raczej zupełnie niesłusznie przeszła do historii jako krwawa hrabina. Dużo wątków romantycznych, sporo akcji, wielka szkoda, że sama historia jest tak mocno podkoloryzowana, bo całość czyta się zaskakująco nieźle.