Miecz ciemności

To była taka trochę straszna i trochę mroczna historia z tego co pamiętam! No ale się czytało jak szalony. Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019. Przeczytałem jakieś chore ilości książek z serii Star Wars...

Przyjemna i lekka historia w klimacie Oryginalnej Trylogii. Są głupie pomysły i rozwiązania, ale zdecydowanie przeważają dobre momenty. Są bardzo dobre opisy i świetny świat przedstawiony, tak samo dialogi utrzymują wysoki poziom. No i bohaterowie, od tych najbardziej lubianych do nowych, którzy odegrają w EU bardzo ważne role. Trochę na siłę wciśnięty wątek Imperium, książka nie ucierpiałaby bez jego obecności. Świetna lektura.

Książka specyficzna, ale w zasadzie mi się podobało. Największy plus za dialogi. Nie są w żaden sposób wymuszone, czuje się w nich naturalność i to jest co najmniej ujmujące :) Wiele osób może się przyczepić do zmiany osobowości Leii, ale mi się to akurat podobało. Każdy się starzeje, dojrzewa i zmienia. Dlaczego więc nie miałaby się zmienić Leia? Nie jest już w końcu młodą, nierozważną rebeliantką, a dojrzałą kobietą, matką, negocjatorką wysokiej rangi oraz czołową postacią w rządzie Nowej Republiki. Co do reszty postaci, to są one wykreowane idealnie. Han i Lando wyglądają jakby żywcem wyrwani z oryginalnej trylogii. Zwłaszcza ten drugi skrada w powieści serce. Swoimi wypowiedziami, poczuciem humoru, jak i samą akcją, jaka przypadła mu w udziale. Niestety są też minusy - narracja. Autor wplutł mnóstwo męczącej i kompletnie niepotrzebnej fizyki, z którą jak dotąd Gwiezdne Wojny nie miały zbyt dużo wspólnego. I dobrze, bo to ciągłe odwoływanie się do praw fizyki paskudnie wydłużało i spłycało fabułę, nużąc mnie przy tym niemiłosiernie. Stąd ocena 6/10. A teraz kolej na tom drugi. Nadciągam :D

Zaskakująco dobre w porównaniu z dwoma poprzednimi tomami. W powieściach widać rozwój pisarza. Każdy następny tom jest pisany z większą wprawą i rozmachem. Akcja jest płynniejsza, lepiej prowadzona i znacznie ciekawsza. Ponownie trafiamy tu na kilka wątków, które w ładny sposób się ze sobą splatają. Przede wszystkim musimy zmierzyć się z konsekwencjami częściowej "śmierci" Luke'a z końca poprzedniego tomu. Zarówno rozmowy między Lukiem a Exar Kune, jak i próby ratowania pierwszego przez uczniów są skrojone bardzo starannie. Nie ma tu większych dłużyzn. Jest to również pomysł, którego wcześniej nie było, ciekawe wykorzystanie duchów mocy wymyślonych przez Lucasa. Wątek naukowców w Laboratorium Otchłani to poprawnie napisany wątek komediowy, będący jednocześnie satyrą na działania biurokracji. Czyta się to znakomicie. Sceny bitewne napisane są interesująco. Dotyczy to zarówno końcowej walki z Gwiazdą Śmierci i siłami Admirał Daali, jak i inwazji na Anoth. Choć w przypadku tej drugiej strona imperialna zachowała się jak dzieci, a Winter jest niesamowicie potężna. Reszta wątków uzupełnia całość i płynie bez zwracania na siebie większej uwagi. Anderson rozwiązuje wszystkie problemy, które postawił na przestrzeni trylogii i robi to w sposób niewymuszony. Wszystkie wątki rozwiązują się same, nie na siłę, choć momentami zbyt szybko. Nie jest to powieść niesamowita, czy porywająca, ale w otoczeniu wszystkich innych pulpowych powieści Gwiezdnych wojen prezentuje się całkiem nieźle. Bohaterowie nadal są pisani przeciętnie. Ponownie najlepiej przedstawiają się Luke i Han. Leia odgrywa mniejszą rolę i niezbyt się w niej wybija. Kyp pokazuje niewielki rozwój i choć trochę potrafię go zrozumieć. Bliźnięta są słodkie i napisane ciekawie, ale widzę drobne naleciałości z Dzieci Diuny. Admirał Daala jest nadal niekompetentna, a Furgan bije ją na głowę. Sivron i reszta naukowców pasują jako figury komiczne. Mara Jade, Lando, Trepfen, Ackbar i reszta tylko zapełniają tło. Autor postarał się troszeczkę rozbudować postaci Jedi, niektórzy dostają nawet linijkę tekstu. Najbardziej rozwija się Kirana, a wciśnięta na siłę Cilghal potrafi tyle, co nikt w jej otoczeniu i oczywiście jest samoukiem. Poza tysiącem zastrzeżeń i drobiazgów, książka jest całkiem dobra. Czy polecam? Nie. Chyba że ktoś jest naprawdę zagorzałym fanem uniwersum. Polecam tym, którzy przebrnęli przez dwa poprzednie tomy. A poza tym uważam, że z całej trylogii można było zrobić powieść w nie więcej niż 500 stronach i jedyne co by na tym ucierpiało to kieszeń autora.

Wybitnym tego dzieła nazwać nie sposób. Trochę naiwne, trochę baśniowe - ogólnie czuć klimat starego science fiction. Dużo wątków jest bez sensu, czasami wieje nudą. Ale fajnie są zbudowane kanoniczne postacie, stosunkowo podobne do tych znanych nam z filmów. A i dialogi i poczucie humoru są całkiem w porządku. Leżą i kwiczą zaś postacie nowe (np. Nandreeson czy Brakiss). W ogólnym rozrachunku daję 6/10.

Nie jest to arcydzieło, ale ze względu na pierwsze spotkanie Lei z Anakinem i pierwszą sympatię Luka warto przeczytać. Technologia obcych moim zdaniem przekombinowana nawet jak na SW. Początek się dłuży, ale ostatnie 100 stron trzymało cały czas w napięciu.

Cóż, wiele wątków tej książki było dziwnych np. super inteligentne dwulatki w "podziemiach" i można tu by wymieniać znacznie więcej. Mimo to czytało się dobrze, zaznaczając że nie jest to dzieło wybitne :). Z zaciekawieniem przystępuje do trzeciej części tej trylogii.

Solidna książka, którą największą zaletą jest bardzo dobra kontynuacja. Niemniej ta trzyma poziom, niewiele jest nudny i parę momentów może się podobać. Największą zaletą są postacie, zarówno te, które uwielbiamy, ale też te mniej lubiane, których część ma w końcu swoje pięć minut, a inne w końcu dostają trochę po nosie. No i dialogi, to jedna z najmocniejszych stron zarówno tej książki, jak i całej dylogii.

Koniec trylogii czarnej floty, takie o, zwłaszcza wątek Lando... Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019. Przeczytałem jakieś chore ilości książek z serii Star Wars...

Książkę kupiłem ze względu na oceny oraz chciałem przeczytać coś mniej znanego ze świata star wars. Początek przygód jest dość przewidywalny, sielankowe życie Agenta Korseku zmienia sie gdy jego żona zostaje porwana. Corran próbuje ją odnaleźć na różne sposoby, jednym z nich jest szkolenie Jedi. To co zwróciło moją uwagę to opis Loke Skywalkera. W tej książce mam wrażenie jakby go znacznie osłabiono, sam wątek w którym wybrał miejsce na świątynie dla swoich uczniów gdzie znajdowała się świątynia pradawnego Sitha był komiczny. Legendarny Jedi który pokonał Dartha Vadera nie był w stanie pójść do jednej świątyni więcej na planecie i sprawdzić czy nie jest to świątynia Sithów. Późniejsze wydarzenia tylko to wrażenie potęgowały. Bardzo podobały mi się wątki infiltracji gangów, widać że w tej roli główny bohater czuł się najlepiej. Książka dobra, ale gdybym miał wybrać jeszcze raz to chyba zdecydowałbym się na inną pozycję.

Poziom utrzymany. Nawet jest lepiej niż przy Widmie Przeszłości. Chciałbym dać wyższą ocenę, ale cały czas uważam, że Zahn poprawiał swój poziom z każdą kolejną książką i mimo wszystko daleko "Ręce Thrawna" do Dynastii Thrawna. Trzeba przyznać, że chyba żaden z autorów piszących w uniwersum Star Wars nie rozbudowuje tak bardzo fabuły jak Zahn. I wszystko się ze sobą fajnie łączy, nie gubi się. Wszystkie wątki poboczne wydają się potrzebne, nie ma nic zbędnego. I chociaż wszystkie elementy tej układanki były potrzebne do spójnej całości, to w tym przypadku cała układanka była zbyt wielka. Przez co czasami można było się pogubić w wątkach. A kilkadziesiąt stron później, wracając do poprzedniego wątku, można zapomnieć czego wątek dotyczył. W kulminacyjnym momencie było aż 9 różnych wątków: • Thrawn, Disra, Tierce • Nevet, Kliff • Pelleaon i załoga • Lando + Han • Leia + Noghri • Luke + Mara • Antilles, Corran Horn • Karde + Shada Wyjaśnienie czym jest Ręka Thrawna dopiero pod koniec drugiej czesci... I moim zdaniem bitwa mogłaby się zacząć co najmniej 100 stron wcześniej. Przez co finałowa seria zdarzeń miała miejsce na kilku stronach. Fajna książka, nadal czołówka uniwersum Star Wars, ale momentami lekko przekominowane.

Wielokrotnie wypowiadałem się o uniwersum Gwiezdnych Wojen, o infantylizmie tego pomysłu, jeśli nie wręcz idiotyzmie oraz o żenadzie wręcz, jaką odczuwam przy odbiorze wszystkiego, co z tym pomysłem jest w jakikolwiek sposób związane. Wyjątkiem jest niniejsza książka. Jeśli położyć laskę na gwiezdnowojennym uniwersum, a skupić się na zestawie opowieści obecnych w tej książce, samym w sobie, to można wręcz mieć wrażenie, że udało się autorom wykreować coś nieomal genialnego. Nigdy nie przypuszczałem, że napiszę coś tak pozytywnego o jakimkolwiek wytworze bazującym na Gwiezdnych Wojnach, a jednak… niespodzianka. Myślę, że dla prawdziwych fanów gwiezdnowojennego uniwersum ta lektura jest obowiązkowa.

Fajny pomost między Imperium kontratakuje a Powrotem Jedi. Zdecydowanie największym plusem powieści jest nowy antagonista – książę Xizor. Jest on przywódcą Czarnego Słońca -największej organizacji przestępczej w galaktyce. To brutalny, okrutny i jednocześnie wyjątkowo inteligentny złoczyńca, który nie zawaha się przed niczym aby osiągnąć swoje cele. Xizor wdaje się w konflikt z Darth Vaderem i ich rywalizacja jest zdecydowanie najciekawszą częścią powieści. W pierwszej połowie książki często łapałem się na tym, że kiedy akcja przechodziła z Xizora na Luka czy Leię to jak najszybciej przerzucałem kartki, aby tylko dowiedzieć się, co dalej knuje Xizor. Nie znaczy to jednak, że części książki poświęcone naszych ulubionym bohaterom są złe. Autor fajnie przedstawił relację między Lukiem, Leią, Chewbaccą i Landem, ich uszczypliwe uwagi czy żarty często mnie bawiły. Podczas lektury czuć klimat starej trylogii Gwiezdnych Wojen, masa akcji powoduje zaś, że ciężko się nudzić. W książce znajdziemy wiele fajnych smaczków dla fanów, które ładnie podbudowują to z czym mamy do czynienia w Powrocie Jedi. Czytelnik dowie się m.in. skąd Leia dostała strój łowcy nagród i granat termiczny czy w jaki sposób rebelianci uzyskali plany drugiej Gwiazdy Śmierci. O ile ogólnie powieść całkiem mi się spodobała to mam jednak uwagi do końcówki. Od czasu kiedy akcja przenosi się do Pałacu Xizora następuje po sobie kilka mocno naciąganych i wątpliwych wydarzeń fabularnych. Pewne postaci potrafią się dosłownie zjawiać znikąd, inne mimo powagi sytuacji celowo walczą w sposób, który zmniejsza ich szanse na przetrwanie. W książce mają miejsce liczne sceny walki, niestety nie wywołują one u czytelnika specjalnych emocji z tej prostej przyczyny, że wiemy doskonale iż ani Luke, ani Leia ani inne postacie, które pojawiają się w szóstym filmie po prostu nie mogą zginąć. W pewnych sytuacjach plot armor głównych bohaterów jest wprost absurdalny (zwłaszcza bitwa w kosmosie pod koniec książki). Cienie imperium nie są powieścią idealną, niemniej na tle dziesiątków innych pozycji ze starego kanonu Star Wars wybijają się ponad przeciętność. Warto dać tej pozycji szansę, choćby z powodu wprowadzenia jednego z najlepszych antagonistów serii i świetnemu wątkowi jego rywalizacji z Darth Vaderem o względy Imperatora. Ode mnie 7/10.

Głupiutka drobnostka, o której zapomnisz w momencie, w którym skończysz ją czytać. Han jest Hanem (choć lubi roboty:)),Chewie jest Chewiem, Sokół jest Sokołem a reszta jest tłem. Widać, że w momencie pisania tej opowieści nie było do końca wiadomo czy i co stanie się z EU. Ciekawostka dla fanów, na którą można poświęcić ze trzy wieczory.

Ostatnia z klasycznej Serii X-Wingów. Jest jak wisienka na torcie. Po całych tych seriach polowania na Isard i tego tam grubaska ,ta jest takim oddechem. Krótka 238 stron to duży plus. Nie ma naciągania. I jest naprawdę wesoło...humor to największa zaleta książki. Czytając opinie innych ,że do dupy i mogłaby nie powstać ,że brak klimatu SW. Hmmm może coś w tym jest ,ale moim zdaniem warta więcej niż większość pozycji SW ,a napewno czołówka X-Wigów.

Tajną misję księżniczki Leii i Luke’a przerywa wielka burza magnetyczna. Rozbijają się na tajemniczej planecie Mimban, gdzie spotykają zagadkową kobietę - Hallę. W zamian za umożliwienie im wydostania się z planety, żąda pomocy w zdobyciu kryształu Kaiburr. 🚀 Alan Dean Foster to postać znana, jeśli chodzi o książki z różnych uniwersów (np. Obcy). „Spotkanie na Mimban” otworzyło Expanded Universe. Jak autor poradził sobie z historią Gwiezdnych Wojen? 🚀 W mojej opinii całkiem nieźle, zważywszy na to, że czerpał z dopiero co rozwijającego się uniwersum. Pokazał planetę, starożytne budowle i tajemnicze rasy. Fabuła i zachowania bohaterów mogą wydawać się w obecnych czasach nieco naiwne, a dodatkowo wręcz karygodnie niekanoniczne. Mowa tu przede wszystkim o uczuciach, którymi Luke darzy księżniczkę. Tak… jeszcze wtedy nie było wiadomo, w którą stronę to pójdzie. 🚀 Luke i Leia w tej książce są przeciwieństwami swoich wersji filmowych. Leia jest o wiele bardziej wygadana, ale i marudna. Luke to zadziorny, a zarazem zagubiony chłopak. Vader w sumie bez zmian - przedstawiony jako najgorszy koszmar. Finalny pojedynek okazał się być potwierdzeniem tego, czemu bohaterowie tak bardzo się go bali. 🚀 Pomijając fakt, że niektóre dialogi mogłyby wołać o pomstę do nieba (ale to już chyba wina tłumaczenia),a na niektóre rozwiązania trzeba przymknąć i jedno, i drugie oko, to jest to naprawdę wciągająca książka. Obecny kanon jest zbyt zachowawczy, a tutaj czuć większy rozmach i (mimo wszystko) pomysł na to, jak tworzyć dalsze historie. ig: multiverse_hunter

Drugi tom sagi o przygodach Boba Fetta, po oszukaniu bosska Fett odlatuje z Dengrem i Neelahw bliżej nieznanym kierunku. Dziewczyna jednak nie ufa Fettowi, próbuje przekabacić Dengara na swoja stronę… stąd znowu rodzi opowieść o wydarzeniach z przeszłości łowców nagród. Polowanie na Trhin Voss'on'ta było niezłe od samego uknucia spisku, po jak dla mnie dziwny sojusz i finał który był od początku przeze mnie wyczekiwany. Same wątki na Kuat z początku mnie irytował ale po tej konfrontacji wielkich rodów no sam miód, to trzeba przeczytać. Pojawia się tez ciekawy watek u mojego ulubionego pająka i to co powtarzane było już w zbroi co z bilansem…

W porównaniu do pierwszego tomu wypada blado, jednak dalej jest to bardzo poprawnie napisana i przyjemnie czytająca się książka, jakością porównywalna do drugiego tomu tej trylogii. Takie miłe czytadło przygodowe z ogromnie wdzięczną postacią Hana Solo w roli głównej. Jeżeli szuka się lekkiej lektury (np. do zabrania w podróż),nadaje się idealnie. 6/10