Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Szranki i konkury (część 1)

Okładka książki Szranki i konkury (część 1) autora Janusz Christa, 9788323797005
Okładka książki Szranki i konkury (część 1)
Janusz Christa
7,7 / 10
Wydawnictwo: Egmont Polska Cykl: Kajko i Kokosz (tom 4) Seria: Kajko i Kokosz komiksy
57 str. 57 min.
Kategoria:
komiksy
Format:
papier
Cykl:
Kajko i Kokosz (tom 4)
Seria:
Kajko i Kokosz
Data wydania:
2005-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1985-01-01
Liczba stron:
57
Czas czytania
57 min.
Język:
polski
ISBN:
9788323797005
Średnia ocen
7,7 7,7 / 10
20 opinii 389 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Szranki i konkury (część 1) w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Szranki i konkury (część 1)

Średnia ocen
7,7 / 10
389 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
54 ocen
9
47 ocen
8
100 ocen
7
134 ocen
6
35 ocen
5
16 ocen
4
2 ocen
3
1 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Szranki i konkury (część 1)

avatar
342
253
sebogothic
29.01.2026
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Tym razem Mirmił posyła Kajka i Kokosza do swojego brata Wojmiła by pomogli mu w walce z jego wrogami z którymi nieustannie walczy. Niemal cały komiks zajmuje bohaterom dojście do grodu Wojmiła. Po drodze spotykają rycerza Wita i mają kilka innych przygód jak zatarg z karczmarzem. Czyta się ok, ale miałem wrażenie, że Christa wymyślał kolejne historyjki na bieżąco. Może w kolejnej części opowieść nabierze tempa, bo wreszcie Kajko i Kokosz doszli do Wojmiła, który podobnie jak Wit zakochał się w Fochnie.

Tym razem Mirmił posyła Kajka i Kokosza do swojego brata Wojmiła by pomogli mu w walce z jego wrogami z którymi nieustannie walczy. Niemal cały komiks zajmuje bohaterom dojście do grodu Wojmiła. Po drodze spotykają rycerza Wita i mają kilka innych przygód jak zatarg z karczmarzem. Czyta się ok, ale miałem wrażenie, że Christa wymyślał kolejne historyjki na bieżąco. Może w...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
2505
1563
goskrzys
05.01.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam
,
Dla dzieci i młodzieży
,
Komiksy

Klasyka lat szczenięcych :)
Nadal dobrze się to czyta, fajnie jest wrócić do tych przygód po wielu latach.

Klasyka lat szczenięcych :)
Nadal dobrze się to czyta, fajnie jest wrócić do tych przygód po wielu latach.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1602
1323
Z_błyskiem_w_oku
02.12.2024
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Dla Dzieci

Uwielbiamy z dzieckiem humor i grafikę tych historii. Ja pamiętam z dzieciństwa, a on dopiero odkrywa, zachęcają go też do samodzielnego czytania. Niektóre żarty trzeba wyjaśniać, bo wynikają ze specyfiki tamtych czasów. Czcionka mogłaby być wyraźniejsza, ale poza tym super.

Uwielbiamy z dzieckiem humor i grafikę tych historii. Ja pamiętam z dzieciństwa, a on dopiero odkrywa, zachęcają go też do samodzielnego czytania. Niektóre żarty trzeba wyjaśniać, bo wynikają ze specyfiki tamtych czasów. Czcionka mogłaby być wyraźniejsza, ale poza tym super.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

666 użytkowników ma tytuł Szranki i konkury (część 1) na półkach głównych
  • 605
  • 61
277 użytkowników ma tytuł Szranki i konkury (część 1) na półkach dodatkowych
  • 140
  • 65
  • 33
  • 19
  • 6
  • 6
  • 4
  • 4

Tagi i tematy do książki Szranki i konkury (część 1)

Kajko Kokosz zbójcerze

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Kajko i Kokosz. Szkice i rysunki Janusz Christa, Radosław Gieremek, Arkadiusz Salomoński
Ocena 8,1
Kajko i Kokosz. Szkice i rysunki Janusz Christa, Radosław Gieremek, Arkadiusz Salomoński
więcej
Janusz Christa
Janusz Christa
Janusz Christa to jeden z największych polskich twórców komiksu. Narysował ok. 4700 komiksowych pasków i 700 plansz. Wydał ok. 40 albumów komiksowych w łącznym nakładzie 10 mln egzemplarzy. Urodził się 19 lipca 1934 roku w Wilnie, wówczas jeszcze polskim mieście na kresach wschodnich. Jako rysownik zadebiutował w roku 1956 – niemal równocześnie w dwóch pismach – cykl jednostronicowych historyjek o dwóch chłopcach Kuku i Ryku w magazynie „Przygoda” oraz całostronicowy komiks bez dymków Opowieść o Armstrongu i komiks Rock and Roll na łamach miesięcznika „Jazz”. 15 września 1958 pojawił się pierwszy pasek komiksowy o Kajtku-Majtku. Rozpoczęty w ten sposób cykl Kajtek i Koko, a później Kajko i Kokosz zagościł w „Wieczorze Wybrzeża” na 17 lat. W międzyczasie rysownik eksternistycznie zdał dużą maturę w Technikum Ekonomicznym dla Pracujących. Współpracę z gdańską popołudniówką Christa przerwał w roku 1975, by wraz ze swoimi bohaterami przejść do „Świata Młodych”, a wkrótce potem do magazynu „Relax”. Przyniosło mu to ogólnopolską sławę, porównywalną jedynie z popularnością Papcia Chmiela. Niestety, w wieku zaledwie 55 lat Christa ze względu na stan zdrowia zakończył karierę albumem Mirmił w opałach. Potem tworzył już niewiele, głównie do szuflady. Christa zmarł po ciężkiej chorobie 15 listopada 2008 r. w wieku 74 lat w Sopocie.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Pióro contra flamaster Szarlota Pawel
Pióro contra flamaster
Szarlota Pawel
Komiks przeczytalme w dziecinstwie. Pamietam nawet jak po "Dropsie" czy po "5-10-15" (juz nie pamietam jak sie ten sobotni program telewizyjny dla dzeici i mlodziezy nazywal) mialy miejsce odzczyty tego komiksu. Jakos utwilo mi to tak w pamieci, ze postanowilem powrocic teraz do tego komiksu.
lbadura - awatar lbadura
oceniła na712 lat temu
Przygody Jonki, Jonka i Kleksa, część I Szarlota Pawel
Przygody Jonki, Jonka i Kleksa, część I
Szarlota Pawel
Fajnie było wrócić po wielu, wielu latach do tego komiksu. Ale to przede wszystkim z racji sentymentu i wspomnień, jakie ta lektura przywołała, niż ze względu na jego walory literackie ;) Mnóstwo zwariowanych i zabawnych przygód, które są możliwe dzięki magicznym zdolnościom Kleksa, ale też dzięki niesamowitej fantazji dwójki przyjaciół, choć obfitują w dramatyczne zwroty akcji, to mają przede wszystkim bawić. I pod tym względem nawet dla współczesnego młodego czytelnika ta seria może być atrakcyjna.
goskrzys - awatar goskrzys
ocenił na61 rok temu
Antresolka profesorka Nerwosolka Tadeusz Baranowski
Antresolka profesorka Nerwosolka
Tadeusz Baranowski
Kristo - krótko. Najdowcipniejszy polski komiks, który jest ze mną od najmłodszych lat i na pewno wpłynął na moje poczucie humoru, zabawy słowami i nawet umiejętności rysowania. I dziecko i dorosły się zachwyci, jeśli tylko zechce poznać bliżej twórczość Tadeusza Baranowskiego.
Kristo - awatar Kristo
ocenił na910 miesięcy temu
Woje Mirmiła (część 2) Janusz Christa
Woje Mirmiła (część 2)
Janusz Christa
Druga część Wojów Mirmiła to prawdziwa uczta dla fanów barwnych postaci, a szczególnie dla tych, którzy cenią nowy duet Dajmiecha i Wojskiego Niesława. Obaj panowie kradną tu niejedną scenę. Jeden z nadmiarem ambicji i skąpstwa, drugi z urzędniczo - wojskową powagą, która aż prosi się o komiczny finał. Christa jak zwykle znakomicie wykorzystuje kontrast między osobowościami: Dajmiech pcha się do władzy i intryg, jego Niesław próbuje wyeliminować najlepszych wojów księcia Mirmiła - Kajka i Kokosza, którzy z kolei wszelkimi sposobami staraja się temu zaradzić. Efekt? Humor sytuacyjny najwyższej próby i dialogi, które bawią nawet jeśli czytasz je kolejny raz. To właśnie dzięki takim postaciom seria Kajko i Kokosz nie jest tylko komiksem przygodowym, ale satyrą na ludzkie ambicje, urzędy i „ważne stanowiska”. 👉 Jeśli lubicie, gdy humor wynika z dobrze stworzonych bohaterów, a nie tylko z akcji, ta część to absolutny must-read.
Karol Bondzior - awatar Karol Bondzior
ocenił na82 miesiące temu
Na co dybie w wielorybie czubek nosa Eskimosa Tadeusz Baranowski
Na co dybie w wielorybie czubek nosa Eskimosa
Tadeusz Baranowski
118/2025 Wspaniała podróż sentymentalna. Istna kapsuła czasu. Jako mały chłopiec zaczytywałem się komiksami Baranowskiego, fascynowały mnie kreowane przez niego światy, pochłaniały kolory – głębokie i soczyste, razem z kolegami sypaliśmy cytatami z kolejnych historii, okresowo wchodziły one do naszego podwórkowego repertuaru komunikacji. Kilka dekad później – nie zatraciłem tej radości. A może nawet jest ona większa, gdyż więcej i lepiej rozumiem z tych opowieści, dostrzegam smaczki, z których istnienia pewnie nie zdawałem sobie sprawy jaki siedmiolatek. Z rozczuleniem wręcz powróciłem do świata Kudłaczka, Bąbelka i Orient-Mena. Po wieeelu latach znów zatraciłem się w tej Krainie Absurdu, wzruszyłem się, niczym podczas klasowego zjazdu z okazji trzydziestolecia, na widok kangura desantowo-spadochronowego, żyrafy długoszyjnej, Ichnaumona Wężojada, zafortepianowanego słonia czy suczki Brytfanny i smoczka Yako-Takiego. Przypomniałem sobie ofertę firmy usługowej „Zrób to sam” oraz zakładu fryzjerskiego „W kółko golony”. Z rozrzewnieniem wspomniałem kominiarza z zawodu – wędkarza z zamiłowania oraz artystów malarzy analizujących problem współistnienia w warunkach wzajemnego nieporozumienia. Dowodem na ponadczasowość tego albumu jest fakt, że przemówi do czytelnika w każdym wieku. Starszych rozśmieszy, młodszych – bawiąc czegoś nauczy. Pod warunkiem, że ci młodsi nie ewoluowali jeszcze w stadium homo tictocus i oprócz opanowania nauki czytania jako takiego, potrafią także łączyć kropki, łapać odniesienia, rozpoznawać aluzje i umieją rozpoznać sarkazm. A Wam, starszakom, zwłaszcza tym, którzy w dzieciństwie zaczytywali się komiksami – zdecydowanie polecam tę sentymentalną podróż w czasie. Pamiętajcie! „W senniku egipskim jest napisane: weekend w paszczy krokodyla spędzić – później starości dożyjesz”.
Simon Undervin - awatar Simon Undervin
ocenił na87 miesięcy temu
Szranki i konkury (część 2) Janusz Christa
Szranki i konkury (część 2)
Janusz Christa
Uwielbiamy z dzieckiem humor i grafikę tych historii. Ja pamiętam z dzieciństwa, a on dopiero odkrywa, zachęcają go też do samodzielnego czytania. Niektóre żarty trzeba wyjaśniać, bo wynikają ze specyfiki tamtych czasów. Czcionka mogłaby być wyraźniejsza, ale poza tym super.
Z_błyskiem_w_oku - awatar Z_błyskiem_w_oku
ocenił na71 rok temu
Tytus Romek i A'Tomek. Księga XI. Ochrona zabytków Henryk Chmielewski
Tytus Romek i A'Tomek. Księga XI. Ochrona zabytków
Henryk Chmielewski
Absolutnie jeden z najlepszych Tytusów! Zaczytywałem się tą księgą w czasach dzieciństwa, znałem ją na pamięć. Może dlatego, że dotyczyła historii i wzbudzała ciekawość przeszłości? Jeszcze wtedy nie znałem księgi VIII, w której chłopcy podróżowała w czasie. Zresztą ta część jest bardzo dobrze narysowana, o wiele lepiej niż poprzednie księgi. Jako pierwsza wyszła w całości w kolorze (porzucono pomysł koloru na przemian z cz&b). Rysunki są czyste, ze sporo ilością detali i staranne. Prasolot nie wiadomo skąd się wziął, jednak ma status absolutnie kultowego :) Widziałem jego pełnowymiarową makietę w Muzeum Techniki w Szczecinie :) Tytusowa seria miała już ugruntowaną pozycję a Papcio o wiele więcej swobody. A'Tomek zawsze w mundurku lecz Romek ma długie włosy i spodnie dzwony, Tytus nieortodoksyjną koszulkę z jabłkiem (i literką T) oraz spodenki w gwiazdki. Czuć powiew zachodu w epoce Gierka. Naprawdę, właśnie te księgę darzę największym sentymentem (moja osobista TOP 5 Tytusów).
Lis Gracki - awatar Lis Gracki
ocenił na103 miesiące temu
Tytus, Romek i A'Tomek. Księga XVIII. Tytus plastykiem Henryk Chmielewski
Tytus, Romek i A'Tomek. Księga XVIII. Tytus plastykiem
Henryk Chmielewski
Kolejny z topowych tytusów, zaczytywany aż do zetlenia stron. To jeden z tych komiksów czytanych na okrągło. Dzisiaj, po latach, doceniam humor Papcia jeszcze bardziej. Ta księga nauczyła mnie takich trudnych słów jak sjena, dowiedziałem się, że Rembrandt miał syna o imieniu Tytus, po raz pierwszy zobaczyłem "Babie lato" Chełmońskiego, "Nocną straż" Rembrandta, "Dziewczynę z perłą" Vermeera... abstrakcja, kubizm... to było niesamowite. Pomysł przenikania do obrazów był genialny i tkwi me mnie do dzisiaj. Jako dziecko marzyłem o takiej umiejętności. Oczywiście pierwsze co bym zrobił to wszedł do komiksu z Tytusem :) Księga została wydana w 1987 roku, gdy PRL się już wyraźnie chwiał. Tutaj Papcio już niczego się nie obawiał i pozwalał sobie na otwarte żarty. Ustami Tytusa stwierdził, że socjalizm się skończył i mamy już kapitalizm... i wolne soboty (co było postulatem Solidarności). Papcio utrwali też tamte czasy, dzisiaj tylko ryczące czterdziestki (wzwyż) zrozumieją obrazek na którym jest... strzelnica. Do motywu gangsterów będzie papcio jeszzce wracał. Ale widać też niekonsekwencję, Tytus znowu odrabia lekcje, jakby był w szkole. Zakochuje się w Asizo... która później znika. Legendarna dziewczyna Tytusa. Przynajmniej Tytus nosi skórzaną kamizelkę (podobnie jak w księdze XVII) co było wtedy krzykiem [żałosnej] mody. Została jeszcze jedna księga z topki i zacznie się smutny okres schyłkowy. Samo życie.
Lis Gracki - awatar Lis Gracki
ocenił na102 miesiące temu
Kajko i Kokosz: Nowe Przygody. Królewska Konna Sławomir Kiełbus
Kajko i Kokosz: Nowe Przygody. Królewska Konna
Sławomir Kiełbus Piotr Bednarczyk Maciej Kur
Kristo - krótko. Pozornie wszystko jest ok, mimo, że Janusz Christa już dawno nie żyje. Ta sama kreska, ci samymi bohaterowie, to samo zagęszczenie akcji, często absurdalne. Jednak jest to imitacja, dialogi nie są już tak dowcipnie zarchaizowane, dramaturgia przygód Kajka i Kokosza czasem siada, są elementy zbędne, również w warstwie językowej. Żeby zrobić idealną kontynuację, trzeba by chyba nadludzkiego wysiłku scenariuszowego, nie tylko wiernej imitacji rysunkowej.
Kristo - awatar Kristo
ocenił na64 miesiące temu
Hugo: Zaklęcie w fasolę Luce Daniels
Hugo: Zaklęcie w fasolę
Luce Daniels Bernard Dumont
W roku 1981, belgijski rysownik i scenarzysta Bernard Dumont, wydał pierwszy tom komiksu Hugo. Jak się okazało, przygody tytułowego bohatera będącego trubadurem i jego dwóch kompanów – niedźwiedzia Biskoto oraz skrzydlatego stworka Narcyza – podbiły serca tysięcy dzieci oraz dorosłych. Co stało za tym sukcesem? Z pewnością niebagatelny humor, wspaniały świat starych baśni, pełny zarówno pięknych jak i niebezpiecznych stworzeń oraz gadatliwy, upierdliwy, a zarazem wierny i zawsze oddany naszemu trubadurowi Narcyz, który jest jego Przeznaczeniem. Teraz po latach, wydawnictwo Egmont postanowiło na nowo tchnąć życie w dzielną drużynę, wydając w albumie zbiorczym wszystkie pięć przygód. Dziś przybliżę wam tą od której wszystko się zaczęło W pierwszym tomie, poznajemy Hugo oraz Biskota, gdy przybywają do zamku króla Rigolta. Jak się szybko okazuje, królewski syn ma bardzo irytującą zabawę, a mianowicie strzelaniem z procy ziarnkami fasoli, do każdego kto mu się nawinie pod celownik. Na swoje nieszczęście, królewicz Robert podczas swoich strzeleckich popisów naciska na odcisk pewnej staruszce, która okazuje się być w istocie wiedźmą Kadabrą. Stara jędza nie ma zamiaru puścić paniczowi jego wybryku płazem i za karę zamienia go w ziarnko fasoli. Kiedy król dowiaduje się o tym i znajduje swego pierworodnego, okazuje się, że jedynie czarodziej Orlingo może odczynić czar. Hugo, postanawia pomóc władcy i w ten oto sposób wyrusza do legendarnej krainy Audelagonii, gdzie Orlingo ma swoją siedzibę. Tak oto zaczyna się fantastyczna, pełna niebezpieczeństw a zarazem humoru przygoda naszego dzielnego, rudego trubadura. Jak już pisałem wcześniej, postacią wnoszącą najwięcej humorystyki w serii jest Narcyz. Ciężko sprecyzować do jakiej rasy przynależy, jednak faktem jest rzecz, że właśnie on stał się Przeznaczeniem naszego głównego bohatera, co wielokrotnie doprowadza do popadnięcia trubadura w niemałe tarapaty. Narcyz ma to do siebie, że bardzo kocha się w wróżce Śliweczce, którą nasi bohaterowie spotykają w pierwszym tomie, a później ów dziewczyna będzie im towarzyszyć w każdej następnej przygodzie. Drugim, stałym komicznym akcentem jest poniekąd Biskoto – wielki, oswojony niedźwiedź, ubrany w zieloną kamizelkę i chodzący jak zwykły człowiek. Jego utarczki z Narcyzem potrafią doprowadzić do łez, tak samo przypadkowe zdarzenia wynikające z danej akcji sytuacyjnej. Innymi słowy duet Przeznaczenia z niedźwiedziem nigdy się nie nudzi. Zupełnie inaczej przedstawiono postać Hugo. Jest on rozważnym, szlachetnym czynem oraz roztropnie postępującym młodzieńcem. Otwarcie przeciwstawia się niegodziwości i zawsze jest gotów pomóc innym, niezależnie od ich statusu urodzenia. Dzięki temu zyskuje najprzeróżniejszych wrogów oraz przyjaciół, a jego życie trubadura rzuca go od jednej krainy do drugiej. Z wszelkich opresji wychodzi niemal zawsze obronną ręką, jednak nigdy w pojedynkę. Jest to idealny obraz człowieka, który zna i przede wszystkim rozumie znaczenia takich słów jak przyjaźń, oddanie, waleczność oraz honor. Wielokrotnie można by go potraktować jak rycerza z bajki, jednak fakt że mamy do czynienia z trubadurem, czyli wędrownym grajkiem, sprawia że czytelnik czuje do tej postaci o wiele większą sympatię. Poza tym zabieg ten sprawił, że autor odszedł wielokrotnie od sztampowego schematu rycerza w lśniącej zbroi, który walczy w obronie uciśnionych w imię ideałów, nie zaś z poczucia zwykłej moralności. Zaklęcie w fasolę Jest pierwszym z pięciu zeszytów o Hugo, jakie zostały wydane. Cieszę się, że będąc dzieckiem zebrałem je wszystkie i teraz mogę porównać wydanie Orbity do obecnego wydania Egmontu. Czy coś się zmieniło? W sumie to sporo, od czcionki począwszy po niektóre wyrażenia, które obecnie są mniej dobitne. Czasami nawet zbyt ugrzecznione czy dziecinne. Stare wydanie nie głaskało czytelnika po główce i często używało dosadnych sformułowań, ale sens wypowiedzi pozostał, więc nadal czyta się to rewelacyjnie. Uwielbiam wracać do tego baśniowego świata fantasy i po raz milionowy przeżywać wspaniałe przygody dzielnego trubadura. Serię polecam absolutnie każdemu, a zwłaszcza osobom lubującym się w wszelkiej maści baśniach europejskich. Z pewnością poczują od razu magię przygody, jaka tkwi w każdym z zeszytów. Bo z mądrych bajek nigdy się nie wyrasta.
WPajęczejSieci - awatar WPajęczejSieci
ocenił na103 lata temu
Hugo: Boska jabłoń Bernard Dumont
Hugo: Boska jabłoń
Bernard Dumont Luce Daniels
Trzeci album przygód rudowłosego trubadura i jego dzielnych przyjaciół dzieje się w baśniowej krainie zwanej Lasem Boisgelin, zamieszkanej między innymi przez Brimboletów. Jeden z nich imieniem Tibou, został wysłany przez wodza swej wioski, aby odnaleźć Huga i powiadomić go, że wróżka Śliweczka została porwana przez Pana Bribauda, dowodzącego Białą Roszadą. Ów nikczemnik pragnie zmusić młodą czarodziejkę, aby ta pomogła mu w pokonaniu jego brata, Samsona, który przewodzi Czarnej Roszadzie. Hugo nie wahając się ani sekundy, rusza swej przyjaciółce z pomocą, jednak na miejscu sprawy nieco się komplikują. Okazuje się że waśń jaka dzieli dwójkę braci, zrodziła się kiedy zmarł ich ojciec, zostawiając im za zadanie odnalezienie Boskiej Jabłoni. Drzewa, które wedle legend pochodziło z samego serca raju i posiadało nadzwyczajny dar władzy nad wszelkim życiem. Hugo postanawia przechytrzyć swych przeciwników i ostatecznie położyć kres bratobójczej wojnie, po przez odszukanie legendarnego drzewa, w czym pomoże mu piękna wróżka Śliweczka. Przesłanie tego albumu jest chyba dla wszystkich jasne od samego początku. Ukazanie nonsensu sporu, który z czasem prowadzi do otwartej wojny, na przykładzie dwójki braci. Konflikt ten przedstawiono nie tylko z rozwagą, ale również i fantazyjną subtelnością. Otóż wojska należące do Białej i Czarnej Roszady, przypominają żywe figury szachowe, zaś same bitwy toczą się na gigantycznej szachownicy rozciągającej się pomiędzy dwoma zamkami. Zarówno sam pomysł jak i jego wykonanie są wręcz mistrzowskie. Dodatkowo sporo czarnego humoru wprowadzają postacie samych braci oraz ich żony, którzy sobie wiecznie docinają. Drugim dnem tej opowieści jest sama jabłoń. Jej pochodzenie pięknie nawiązuje do Raju utraconego o którym mowa w Starym Testamencie. Jednocześnie jest symbolem pogoni człowieka za tym co Boskie oraz dla niego samego do końca nie zrozumiałe. Właśnie to perfekcyjnie pokazuje finał tej przygody oraz związana z nim przepowiednia. Jeśli idzie o osobę tytułowego bohatera, to tym razem pokazuje czytelnikowi czym jest oddanie, prawdziwa przyjaźń oraz rozważna odwaga. Hugo bardzo ostrożnie podejmuje swe decyzje nie chcą popełnić błędu niczym szachowy gracz. Rozpatruje kilka możliwości po czym decyduje się na jedną z nich i stanowczo podąża obranym kursem do celu. Podczas samej wędrówki wykazuje się prawdziwym męstwem. Nie jakimś heroicznym czy takim na pokaz, ale szlachetnym, w którym pierwsze miejsce ma dobro jego towarzyszy. Pięknie komponuje się z tym wszystkim leśny lud zwany Brimboletami. Są to włochate skrzaty wielkości karzełka, o długich ogonach i ubrane jak typowi myśliwi z czasów Robin Hooda. Zamiast chodzić skaczą na dwóch nogach, a w razie czego do dalekich podróży używają bardzo ciekawych balonstatków, które przypominają połówkę wielkiej łupiny kasztana podczepionej do ogromnego, brązowego balonu. Są oni ukazani jako lud pracowity, żyjący w zgodzie z lasem oraz jego mieszkańcami, jednak kiedy trzeba nie wahają się walczyć jak lwy. Na koniec trzeba wspomnieć o Narcyzie, który jak zwykle jest kwintesencją humoru w całej serii. Tym razem nasze małe, zielone Przeznaczenie odkryło w sobie duszę śpiewaka, co niestety nie wychodzi nikomu na dobre. W sumie to czasem nawet niebo buntuje się przeciw jego śpiewowi, nie mówiąc już o mieszkańcach lasu czy samym Biskoto, mającym wielką ochotę udusić swego małego towarzysza. Jednak oprócz śpiewu, Narcyz w tej przygodzie wielokrotnie wykaże się nie tylko odwagą ale i przebiegłością, z czym ostatecznie będzie się w całkiem wesoły sposób obnosił. Dużo śmiesznych scen ma także miejsce podczas rozmów pomiędzy skrzydlatym Przeznaczeniem a wróżką Śliweczką, w której nasz mały bohater kocha się do szaleństwa i pragnie być jej rycerzem. Boska Jabłoń to mój osobisty faworyt z całej serii Hugo. Ma jedno z najbardziej życiowych przesłań, tętni niesamowitą akcją jak i genialnym humorem oraz pokazuje, że rozsądek i siła muszą iść zawsze z sobą w parze, bo tylko wtedy jest się "szachowym mistrzem" w życiu.
WPajęczejSieci - awatar WPajęczejSieci
ocenił na103 lata temu
Hugo: Karzeł z Corneloup Bernard Dumont
Hugo: Karzeł z Corneloup
Bernard Dumont Luce Daniels
Drugi zeszyt przygód dzielnej trójki przyjaciół – rudego trubadura Hugo, jego Przeznaczenia Narcyza oraz niedźwiedzia Biskoto – zawiodą ich tym razem do krainy równie odległej, pięknej co i wyjątkowo niebezpiecznej. Wszystko zaczyna się w mieście Corneloup, w którym trwa budowa katedry. Niestety z powodu kilku katastrof, w których zginęło już paru robotników, zaczyna po okolicy krążyć plotka, że nad placem budowy ciąży klątwa, nie pozwalająca na budowę świętego przybytku. Kiedy Hugo wraz z swymi towarzyszami dociera do miasta, akurat ma miejsce kolejny wypadek. Trubadur wraz z Biskoto odkopują spod gruzu przysypanego czeladnika, dzięki czemu zaprzyjaźniają się z jednym z mistrzów budowy i poznają całą sprawę. Jak się okazuje ktoś od kilku miesięcy sabotuje budowę, a robotnicy winę zwalają na małego karła w czerwonym kapturze. Karła, któremu "czas skradł młodość" jak rzecze pewien ślepiec, mieszkający na budowie. Niestety ostatecznie dochodzi do linczu i karzeł, o twarzy starca a umyśle dziecka, zostaje uwięziony w lochu. Hugo nie mogąc się pogodzić z niesprawiedliwością postanawia posłuchać rady ślepca Enthymeona i wyrusza na poszukiwanie czarodziejki Gargoli, znającą tajemnice czasu. Jak się okaże wyprawa ta będzie tak samo zadziwiająca jak sam finał tej opowieści. Po raz kolejny czytelnik napotka mieszankę typowego średniowiecznego miasta z krainami baśni oraz fantasy. Na tle tego wszystkiego przyjdzie nam poznać zupełnie nowe postacie jak i te które już dobrze znamy z pierwszego albumu Hugo. W tym oczywiście wróżkę Śliweczkę czy zadziwiający żywy balono-statek imieniem Nefraim. Trudności na jakie natkną się nasi dzielni podróżnicy również są większe, jednak dzięki sprytowi oraz odrobinie szczęścia udaje im się sprostać każdemu wyzwaniu. Tytułowy bohater przeszedł tutaj pierwszą metamorfozę, co widać w sposobie jego wysławiania się i rozmowach z wróżką Śliweczką. Stał się on doroślejszy i poważniej podchodzi do wielu spraw, jednak nadal ma w sobie swój niewinny chłopięcy urok. Śliweczka to zauważa co pięknie wyraża jeden z rysunków w końcowych planszach tego albumu. Obecnie brakuje mi w komiksach tak dojrzałego a zarazem subtelnie przedstawionego rozwijania się uczucia miłości między dwojgiem ludzi. Co do tła humorystycznego, to tutaj tradycyjnie na pierwszym miejscu jest Narcyz, będący Przeznaczeniem naszego rudego trubadura i największym utrapieniem niedźwiedzia Biskoto. Ogólnie można przyjąć, że w tym zeszycie domeną Narcyza, poza pakowaniem swych towarzyszy w kłopoty, jest bycie głodnym. Najczęściej daje o tym głośno znać jego żołądek, co sam Narcyz puentuje stwierdzeniem o byciu głodzonym przez swego pana. Rzuca przy tym najprzeróżniejszymi, potocznymi francuskimi wstawkami, nadając tym samym swoim wypowiedziom odrobiny humorystycznej nonszalancji. Jednak i ta postać nieco dojrzała i mimo wielu potknięć, wiecznego marudzenia oraz pakowania swego długiego nosa w cudze sprawy, wykazuje sporo rozwagi, stając się oczami i uszami Hugo. Karzeł z Corneloup pokazuje, że prawda prędzej czy później ujrzy światło dzienne, o ile znajdzie się ktoś odważny, kto zechce jej w tym nieco pomóc. Obrazuje też w sposób wyśmienity do czego może doprowadzić nadmierna pycha oraz chore ambicje. Jest to przedstawione w sposób przejrzysty, miły a nade wszystko trafiający w serce i zapadający w pamięć. Właśnie za to cenie serię Hugo, bo każdy z pięciu tomów ma odrębne przesłanie, które jest ponadczasowe. A tłem do tego jest przyjaźń, odwaga i miłość, właśnie w tej a nie innej kolejności. Bo chyba właśnie tym jest codzienne życie, a czymże by ono było bez odrobiny fantazji.
WPajęczejSieci - awatar WPajęczejSieci
ocenił na103 lata temu
Przygody Gala Asteriksa Rene Goscinny
Przygody Gala Asteriksa
Rene Goscinny Albert Uderzo
Kiedy szybko się kończy, wiadomo, że dobre! Niezależnie od objętości, odczucie dla treści może być różne. Komiksy o Asteriksie pochodzą z czasów, kiedy fabuła i rozrywkowy potencjał były najbardziej w cenie - nawet w przypadku treści kierowanych do szerokiego grona odbiorców. Wcześniej znałam historię dzielnych Galów jedynie z filmów animowanych i aktorskich. Koncept, treść oraz realizacja są wspaniałe, choć mogę na to patrzeć przez barwy nostalgii. Pierwszy tom wprowadza nas do całej historii. Cała Galia poza jedną osadą jest pod panowaniem Rzymu. Tak nie było naprawdę, wiadomo. Wymyślona wioska galijska z przyjaciółmi Asteriksem i Obeliksem, gdzie druid Panoramiks warzy swój magiczny napój, to właśnie ta jedyna. Motyw menhirów, dzików, niechcianego śpiewania Kakofoniksa, tego że Obeliks by chciał napoju, ale nie może, bo wpadł do kotła itp. podobne motywy są znane i lubiane przez wiele pokoleń. W tym tomie jeszcze nie poznajemy kobiecej części słynnej galijskiej wioski. Ale na pewno pojawią się później. Obecnie autorzy nie mogliby zrealizować swojego ciekawego zamysłu, jeśli chcieliby zarobić. Może jeszcze kiedyś świat pójdzie po rozum do głowy i twórcy nie będą pod przymusem wprowadzenia "reprezentantów". Nie jestem temu przeciwna, kiedy są integralną częścią i współgrają z całością. Niestety najczęściej twórcy są zbyt nieudolni lub stoją przed nierealnym do zrobienia umiejętnie. Podoba mi się, że pokonałam swój zastój czytelniczy. Cieszę się nawet jeśli się okaże, iż blokada wróci, kiedy będę chciała się zagłębić w następną. Chętnie bym czytała dalej, ale nie mam kolejnych pod ręką i nie wiem, czy chcę kupować wszystkie. W sumie jest 41! Plus dodatki. Oryginalni autorzy na pewnym etapie zmarli. Zobaczę ile tego jest; może będę kupować do momentu aż się skończą te od nich. Później wcale nie muszą być gorsze, lecz jeśli nie mam ochoty kupować wszystkiego, muszę coś wymyślić.
Tamaryszka - awatar Tamaryszka
oceniła na75 miesięcy temu
Opowieści z Mirmiłowa. Obłęd Hegemona Krzysztof Janicz
Opowieści z Mirmiłowa. Obłęd Hegemona
Krzysztof Janicz Tomasz Samojlik Sławomir Kiełbus Piotr Bednarczyk Maciej Kur Norbert Rybarczyk
Tom zawiera kilka niezależnych od siebie historii, narysowanych przez różnych autorów, w stylach, w których czuli się dobrze. Osobiście najbardziej podeszła mi kreska Sławomira Kiełbusa. Uwielbiam te jego szczegóły, czy dynamikę. Styl Piotra Bednarczyka także jest godny uwagi, uroczy na swój sposób i cieszy oko. Najmniej z kolei polubiłam się z rysunkami Tomasza Samojlika, były dla mnie zbyt proste i trochę straszne. "Obłęd Hegemona" ukazuje tytułowe problemy wodza zbójcerzy, przygodę smoka z kłusownikami, dzieciństwo Kajka i Kokosza, bądź pomysł Łamignata na wskrzeszenie zawodu zbója. Pomysł, w którym Hegemon staje się potulny jak baranek, jest genialny! Budzi to większy strach wśród wojów niż jego standardowe zachowanie. Z kolei komiks pokazujący dzieciństwo Kajka i Kokosza to niezły odlot. Przyznaje to sam autor pod koniec, ale w tym pozytywnym sensie. Więcej na: CzasoStrefa
CzasoStrefa - awatar CzasoStrefa
oceniła na73 lata temu
Skradziony skarb Jerzy Wróblewski
Skradziony skarb
Jerzy Wróblewski Małgorzata Rutkowska
"Powrót do czasów minionych..." Czytałem ten komiks w częściach, kiedyś za szczyla. Nie pamiętam, w jakiej gazecie, czy może w zeszycie (?). Zobaczyłem go ponownie w pięknej lakierowanej twardej oprawie i postanowiłem sobie przypomnieć. Trochę się ów komiks postarzał, ale nadal ma niezłą akcje i kapitalne rysunki. Wszystko ładnie się spina i ogląda. A że czuć delikatnie naftaliną - trudno. Na koniec mamy opisaną historię Jerzego Wróblewskiego. Dla tych co kiedyś z wypiekami na twarzy czytali. Reszta może się lekko uśmiechać - nie rozumiejąc.
Marcin Kowalczyk - awatar Marcin Kowalczyk
ocenił na71 rok temu
Funky Koval. Bez oddechu. Bogusław Polch
Funky Koval. Bez oddechu.
Bogusław Polch Maciej Parowski Jacek Rodek
Legenda polskiego komiksu. Nieco zmącona naleciałościami z lat 80., a mimo to wciąż oddaje ducha tamtych czasów. Z pulpowej space opery znacząco wyrasta na political fiction. Świetna postać z tego Funky'ego. Cwaniaczek, pies na baby, z kwadratową szczęką, jakby wyjęli go z jakiegoś telewizyjnego show. Walka o władzę, wzajemnie zwalczające się korporacje, obcy z przejrzystym humorem, gwiezdni piloci i kosmiczni mundurowi. Świetna mieszanka niewinnej zabawy z drugim dnem politycznym. Przecierająca szlaki dla późniejszych twórców. Inspirator nowego pokolenia, które chciało bawić się w postmodernistyczne kryminały. Wiele rzeczy miało prawo nie działać - stereotypowe podejście do rysopisów psychologicznych, skróty fabularne czy naiwność intrygi, ale z jakiegoś powodu broni się futurystycznymi zabawkami, gdzie zegarek robi za przecinaczkę do liny, jak w jakimś James Bondzie. Gdzie winda jest teleportem do przeszłości, gdzie pluskwy hamują ego zamieniając cię w atawistycznego gamonia. Pod przebraniem uśmiechniętego Kovala, jak z reklamy Mentosa - kawał solidnego Sci-Fi, które przewidziało, że prezydenci to pieski niewidzialnych sił, dziewicze planety zostały dawno odkryte, a niebezpieczne eksperymenty prowadzą do zagłady ludzkości. Kawał dobrej roboty. Niby sztampa w dobie kulturowych przewrotów, ale jak podana, zacnie odkrywająca, że za zasłoną rzeczywistości kryje się obcy świat, a sny mają korzenie w naszych pragnieniach. Ma w sobie luz, którym niektórym brakuje w dobie politycznej rozróby i wydzierania sobie haseł parlamentarnych na koszulkach.
Chris3z8 - awatar Chris3z8
ocenił na72 lata temu
Figurki z Tilos Stefan Weinfeld
Figurki z Tilos
Stefan Weinfeld Jerzy Wróblewski
Wiem, że powinienem, że tak trzeba, że jestem przecież dorosły, ale... MATKO JAK JA UWIELBIAM TEN KOMIKS! Do dziś pamiętam, gdy czytałem... Co ja mówię?! POCHŁANIAŁEM ten komiks u moich nieżyjących już Dziadków w ich stary domu przy starym ciężkim kanciastym biurku zajadając równocześnie zrobione przez Babcię placki z jabłkami. I teraz za każdym razem, gdy biorę ten komiks do ręki, czuję smak placków w ustach i czuję się, jak najszczęśliwszy na świecie dziesięciolatek. Cudo!
Mecenas - awatar Mecenas
ocenił na84 lata temu
Ekspedycja. Walka o planetę Bogusław Polch
Ekspedycja. Walka o planetę
Bogusław Polch Alfred Górny Arnold Mostowicz
Trzecia część ekspedycji odchodzi od tematu walki z Sathamem - załoga na czele z Ais musi stawić czoło zagrożeniu z kosmosu - zagrożeniu istnienia życia na planecie. Grafiki jak zawsze rewelacyjne, historia świetna - a zakończenie z Ramą w roli głównej... - no cóż, to trzeba zobaczyć samemu.
InterstellarMax - awatar InterstellarMax
ocenił na105 lat temu
Złoty sierp Rene Goscinny
Złoty sierp
Rene Goscinny Albert Uderzo
Drugi chronologicznie tom przygód Asteriksa i Obeliksa zaczyna się sielankowo - w wiosce galijskiej panuje spokój, żeby nie powiedzieć wręcz: nuda. Do momentu, gdy spokój przerywa niecenzuralny wrzask Panoramiksa ;) Jak się okaże, złamał się jego złoty sierp - narzędzie niezbędne dla prawdziwego druida. A że kupić go można tylko i wyłącznie w stołecznej Lutecji, Asteriks i Obeliks postanawiają wyruszyć w podróż i zaopatrzyć się w nowy sierp. Sęk w tym, że gdy - po licznych przygodach - docierają na miejsce, okazuje się, że sklep jest zamknięty, a po właścicielu słuch wszelki zaginął. Podejrzewając, że znalazł się w tarapatach, decydują się ruszyć mu na pomoc. Nie obędzie się bez humoru, awantur, potyczek z rzymskimi patrolami, przyjaciele trafią nawet do rzymskiego więzienia. Ale - zaopatrzeni w buteleczkę magicznego napoju, poradzą sobie ze wszystkimi trudnościami ;)
goskrzys - awatar goskrzys
ocenił na72 miesiące temu

Cytaty z książki Szranki i konkury (część 1)

Więcej
Janusz Christa Szranki i konkury (część 1) Zobacz więcej
Janusz Christa Szranki i konkury (część 1) Zobacz więcej
Janusz Christa Szranki i konkury (część 1) Zobacz więcej
Więcej