Dziewica w bryle lodu

Ta część niestety zupełnie mnie nie wciągnęła w narrację. Odebrałam ją jako przygodówkę średniowieczną, gdzie postaci są nadmiernie egzaltowane a ciągłe poszukiwania dłużą się . Wiele informacji było powtarzanych kilkukrotnie przez inne osoby. Nie zauważyłam też cech kryminału. czyli przede wszystkim napięcia w tropieniu sprawcy, logicznego wnioskowania, podążania różnymi śladami.

Ta część niestety zupełnie mnie nie wciągnęła w narrację. Odebrałam ją jako przygodówkę średniowieczną, gdzie postaci są nadmiernie egzaltowane a ciągłe poszukiwania dłużą się . Wiele informacji było powtarzanych kilkukrotnie przez inne osoby. Nie zauważyłam też cech kryminału. czyli przede wszystkim napięcia w tropieniu sprawcy, logicznego wnioskowania, podążania...

Podczas walk w okolicach Shrewsbury znika rodzeństwo. W poszukiwaniu ich wszyscy krążą po okolicy, znajdując przymarzniętego mnicha, zamrożone ciało blondynki, jedno z poszukiwanego rodzeństwa. Polecam

Podczas walk w okolicach Shrewsbury znika rodzeństwo. W poszukiwaniu ich wszyscy krążą po okolicy, znajdując przymarzniętego mnicha, zamrożone ciało blondynki, jedno z poszukiwanego rodzeństwa. Polecam

Tom szósty napisany jest z większym rozmachem, biorąc pod uwagę rozmiar zbrodni, ich okrucieństwo jak i złożoność rozwiązania zagadki.
To sprawia, że bardziej przypomina rasowe kryminały.
Wciąż jednak niesie prawdziwe wzruszenie, wzbudza podziw wobec bohaterskich postaw, a na koniec wywołuje uśmiech zrozumienia i satysfakcji.
Wciąż świetna rozrywka!

Tom szósty napisany jest z większym rozmachem, biorąc pod uwagę rozmiar zbrodni, ich okrucieństwo jak i złożoność rozwiązania zagadki.
To sprawia, że bardziej przypomina rasowe kryminały.
Wciąż jednak niesie prawdziwe wzruszenie, wzbudza podziw wobec bohaterskich postaw, a na koniec wywołuje uśmiech zrozumienia i satysfakcji.
Wciąż świetna rozrywka!

Przeczytane w wersji "Mnich - wyprawa w śniegi". Obiektywnie narracja i klimat podobny do poprzednich części, przyzwoity, mnie już jednak ta seria zmęczyła, po kolejne tomy nie sięgnę.

Przeczytane w wersji "Mnich - wyprawa w śniegi". Obiektywnie narracja i klimat podobny do poprzednich części, przyzwoity, mnie już jednak ta seria zmęczyła, po kolejne tomy nie sięgnę.

Opowieść zajmująca, lecz trochę bardziej okrutna niż potrzeba.
Zimową porą (grudzień roku 1139) trwają poszukiwania dwojga dzieci, rodzeństwa: starszej Erminy i młodszego Yvesa. Ich wuj jest zwolennikiem Matyldy, stąd występujący w jego imieniu zastępca przeora klasztoru w Worcester prosi szeryfa Prestcote'a o list żelazny, czyli zabezpieczenie przez uwięzieniem. Szeryf odmawia wydania listu, obiecuje jednak odnaleźć dzieci. W okolicy grasuje banda okrutnych zbirów. Ludzie szeryfa dowiadują się od mieszkańców pobliskiej wioski Cleeton, że o dzieci wypytywał ktoś obcy, mówiący z cudzoziemska ciemnolicy przystojniak, przebrany za kmiecia, jednak wyglądający na rycerza. Pod płaszczem ma ukryty miecz.
Ów nieznajomy, Olivier z Bretanii, działając w przebraniu, z powodu braku listu żelaznego, okaże się kimś bliskim Cadfaelowi, lecz to dłuższa historia.
Pierwszy odnalazł się Yves, nie wie, gdzie jest jego siostra. Wiadomo, iż towarzyszył jej zakonnik Eliasz. Jego odnaleziono również, jednak napadnięty przez bandę ledwo uszedł z życiem, jest w ciężkim stanie i nie można się z nim porozumieć.
Odwożąc Yvesa do opactwa, Cadfael zauważył w zamarzniętym potoku twarz młodej kobiety, co wolał przed nim ukryć. Nazajutrz wrócił tam z ludźmi szeryfa, by wydobyć bryłę lodu zawierającą ciało i przewieść do kaplicy.
Po stopieniu lodu (co przypomniało mi odmrożenie Hana Solo) przystąpił do oględzin. Dziewczyna przed śmiercią została zbezczeszczona. Zginęła od uduszenia, na co wskazują sińce wokół ust. Jest skąpo odziana, właściwie odarta z odzienia, stąd ze stroju nie sposób odgadnąć, kim była. Na piersi widać ślad krwi, jednak brak tam rany, zatem musi być to krew napastnika. Musiała stawiać mu opór. Włosy ma krótkie i dość jasne, tymczasem Ermina miała być ciemnowłosa. Chyba znaleźliśmy jakąś inną, niż szukaliśmy, myśli Cadfael pokazując ją Yvesowi, który przypadkiem wszedł do kaplicy:
- Jesteś na tyle dorosły, że wiesz, iż na świecie są popełniane okrucieństwa. Znasz ją?
Tamten wytrzeszcza oczy przerażony:
- To zakonnica Hilaria, opiekunka mej siostry. Kto jej to zrobił?
Ermina trafia w końcu do opactwa. Na widok Hilarii wpada w rozpacz.
Tymczasem Eliasz odzyskawszy przytomność na wieść o losie Hilarii wybiegł na zewnątrz, za nim zaś ruszył Yves, chcąc go zatrzymać. Idąc ich tropem Cadfael dotarł do szałasu, gdzie znalazł zakrwawiony habit Hilarii. Zatem szałas był miejscem zbrodni.
Yves zdążył wpaść w łapy zbirów. Zamierzają pobrać za niego duży okup. Chłopiec zdołał zrobić otwór w bukłaku z winem, znacząc na śniegu drogę do zbójeckiej meliny.
Olivier w pojedynku przeszył mieczem herszta, resztę zbirów ludzie szeryfa zatoczyli do lochów. Olivier odwozi dzieci do ich wuja, któremu służy. Powróci w „Pielgrzymie nienawiści” i „Pokucie Cadfaela”.
- Co to za zuch? - zapytał Hugo.
- Jakiś syn leśnika ... - ostrożnie wyjaśnia Yves.
- Ależ mamy tu leśników ...
Odpowiedzialność za śmierć Hilarii można byłoby zrzucić na bandę, jednak winowajcą był ktoś zupełnie inny, kogo nikt by nie podejrzewał. Nikt, prócz Cadfaela, oczywiście. I może Erminy.
Film zgodny z powieścią, choć zamiast Eliasza jest oczywiście Oswin, może słusznie, dzięki temu można uniknąć wprowadzania postaci epizodycznych. W dłoni Hilarii zaciśnięta była koniczyna, wskazująca na miejsce jej śmierci, szczegół w powieści niewykorzystany, a szkoda, pasował do umiejętności Cadfaela. Zbiry bez potrzeby zostały upodobnione do Templariuszy (noszą czerwone krzyże na białych płaszczach, wprawdzie zostało to wytłumaczone, mniej więcej przekonująco).

Opowieść zajmująca, lecz trochę bardziej okrutna niż potrzeba.
Zimową porą (grudzień roku 1139) trwają poszukiwania dwojga dzieci, rodzeństwa: starszej Erminy i młodszego Yvesa. Ich wuj jest zwolennikiem Matyldy, stąd występujący w jego imieniu zastępca przeora klasztoru w Worcester prosi szeryfa Prestcote'a o list żelazny, czyli zabezpieczenie przez uwięzieniem. Szeryf...

Końcem roku 1139 fala wojny domowej, przetoczyła się przez miasto Worcester. Mieszkańcy którzy przeżyli pogrom, uciekli na północ. Garstka ocalałych dotarła do Shrewsbury i oddała się pod opiekę miasta i zakonników, by leczyć rany i zanosić żale do Boga i ludzi. Z miasta ucieka także rodzeństwo w towarzystwie zakonnicy, lecz przepadają bez śladu. Śledztwo rozpoczyna poczciwy braciszek Cadfael, który szukając rodzeństwa odkrywa ciało kobiety w zamarzniętym strumieniu. Choć w okolicy grasuje banda złoczyńców i morderców, rabujących i mordujących niewinnych mieszkańców osad, Cadfael dochodzi do wniosku że za zbrodnię na młodej kobiecie odpowiedzialny jest ktoś inny. W powieści możemy przenieść się w głębokie średniowiecze, niemal poczuć brud, smród oraz bardzo surową zimę która zmroziła całą okolicę.

Końcem roku 1139 fala wojny domowej, przetoczyła się przez miasto Worcester. Mieszkańcy którzy przeżyli pogrom, uciekli na północ. Garstka ocalałych dotarła do Shrewsbury i oddała się pod opiekę miasta i zakonników, by leczyć rany i zanosić żale do Boga i ludzi. Z miasta ucieka także rodzeństwo w towarzystwie zakonnicy, lecz przepadają bez śladu. Śledztwo rozpoczyna...

Czyta się dobrze, autorka potrafiła stworzyć bohatera, którego się po prostu lubi. Czyta się.

Czyta się dobrze, autorka potrafiła stworzyć bohatera, którego się po prostu lubi. Czyta się.

Inteligentny kryminał ze średniowiecznej Anglii - a właściwie pogranicza Anglii i Walii. W czasach niespokojnych łatwo o zbrodnię. Wiele zbrodni wojennych uchodzi zbrodniarzom na sucho. Ale czemu ktoś zamordował tak niewinną istotę? Braciszek Cadfael nie odpuszcza, aż rozwiąże zagadkę. Świetne.

Inteligentny kryminał ze średniowiecznej Anglii - a właściwie pogranicza Anglii i Walii. W czasach niespokojnych łatwo o zbrodnię. Wiele zbrodni wojennych uchodzi zbrodniarzom na sucho. Ale czemu ktoś zamordował tak niewinną istotę? Braciszek Cadfael nie odpuszcza, aż rozwiąże zagadkę. Świetne.

Lekka, łatwa i przyjemna - w sam raz na wakacyjny, deszczowy wieczór. Chętnie sięgnę po inne części.

Lekka, łatwa i przyjemna - w sam raz na wakacyjny, deszczowy wieczór. Chętnie sięgnę po inne części.