Bezlitosny

Typowe zabili go i uciekł w kosmicznym wydaniu, ale jak na taką literaturę dobrze napisane

Typowe zabili go i uciekł w kosmicznym wydaniu, ale jak na taką literaturę dobrze napisane

Daje radę, ale nadal to średnia książka sf, przyjemny pożeracz czasu.

Daje radę, ale nadal to średnia książka sf, przyjemny pożeracz czasu.

„Bezlitosny” to piąta odsłona epickiej sagi o flocie Sojuszu, dowodzonej przez nieustraszonego Johna "Black Jacka" Geary'ego. Seria zbliża się do kulminacyjnego momentu, gdyż z zaplanowanych sześciu tomów pozostaje już tylko jeden. W tej części akcja nabiera jeszcze większego tempa, a napięcie rośnie z każdą stroną. Geary, mimo ogromnego zmęczenia, konsekwentnie prowadzi swoje okręty w kierunku systemów Sojuszu, gdzie czeka na nich nadzieja na powrót. Jednak droga ta jest usłana niebezpieczeństwami – zmagają się z brakami zaopatrzenia, a morale załogi jest na wyczerpaniu.
W „Bezlitosnym” pojawia się nowy, nieprzewidziany przeciwnik – potężna flota rezerwowa Syndyków, która niespodziewanie wyłania się na horyzoncie. To zagrożenie sprawia, że Geary musi wykazać się jeszcze większym sprytem i dowodzeniem, aby przechytrzyć wroga. Czy uda mu się znaleźć kolejny genialny fortel, który zapewni zwycięstwo flocie Sojuszu? Tego dowiemy się, śledząc rozwój wydarzeń, które stają się coraz bardziej dramatyczne i pełne niepewności.
W tej części widoczna jest nie tylko zewnętrzna walka, ale i wewnętrzne zmagania Geary'ego. Jego zmęczenie i obawy przed popełnieniem błędów, które mogą kosztować życie jego ludzi, są coraz bardziej odczuwalne. Jednak największym wyzwaniem stają się dla niego relacje z kapitan Desjani. Choć uczucia między nimi są coraz silniejsze, to jednak surowe przepisy wojskowe stawiają barierę nie do pokonania. Ten wątek, choć początkowo intrygujący, z czasem może zacząć męczyć niektórych czytelników – ciągłe przypominanie o niemożności spełnienia ich pragnień w cieniu regulaminu sprawia, że ich relacja staje się nieco monotonna.
Pomimo tych drobnych zastrzeżeń, „Bezlitosny” jest obowiązkową lekturą dla każdego, kto śledził dotychczasowe przygody "Black Jacka" Geary'ego i jego floty. Napięcie osiąga tutaj punkt krytyczny, a finał całej serii zapowiada się niezwykle emocjonująco. Z niecierpliwością sięgnę po ostatni tom, aby zobaczyć, jak zakończy się ta epicka podróż przez bezmiar kosmosu.

„Bezlitosny” to piąta odsłona epickiej sagi o flocie Sojuszu, dowodzonej przez nieustraszonego Johna "Black Jacka" Geary'ego. Seria zbliża się do kulminacyjnego momentu, gdyż z zaplanowanych sześciu tomów pozostaje już tylko jeden. W tej części akcja nabiera jeszcze większego tempa, a napięcie rośnie z każdą stroną. Geary, mimo ogromnego zmęczenia, konsekwentnie prowadzi...

Fabuła może nie jest pozbawiona dziur, niedociągnięć i niedopowiedzeń w fabule, ale jako całość bardzo angażuje czytelnika emocjonalnie. Powiela się schemat z poprzednich tomów. Kilka skoków w nadprzestrzeń, kilka razy wygrana bitwa z syndykami, ale w tym tomie zaginiona flota w końcu wraca do domu. Mnie osobiście bardzo szybko się czytało i śledziło różne rozterki kapitana Geary'ego.

Fabuła może nie jest pozbawiona dziur, niedociągnięć i niedopowiedzeń w fabule, ale jako całość bardzo angażuje czytelnika emocjonalnie. Powiela się schemat z poprzednich tomów. Kilka skoków w nadprzestrzeń, kilka razy wygrana bitwa z syndykami, ale w tym tomie zaginiona flota w końcu wraca do domu. Mnie osobiście bardzo szybko się czytało i śledziło różne rozterki kapitana...

Czy ucząc się na błędach można pokonać niepokonanego?
Czy zmiana taktyki bitewnej, przyspieszenie ataków i pomoc (albo przeszkody) z zewnątrz, mogą dokonać dzieła zniszczenia całego systemu kosmicznego?

Komodor Geary nieustannie zbliża się do terenów Sojuszu, pokonując na swojej drodze każdego napotkanego przeciwnika. Jego flota nigdy nie wychodzi bez szwanku jednak zawsze zwycięsko.
Oprócz wroga, niepokoi go sytuacja wewnętrzna w flocie - zdrajcy są wszędzie, jak i ta materialna - kończą się zapasy broni, paliwa i samych statków.

Powoli, krok po kroku wszyscy zaczynają się przekonywać o potędze taktycznej głównodowodzącego. Nawet sami wrogowie. A doświadczenia ostatnich wydarzeń wrastają w pamięć. Moment zaskoczenia może przeważyć losy bardziej niż przewaga liczebna

Spełniając cel postawiony sobie na samym początku, każdy z nas wybrałby odpoczynek, relaks. A co jeśli zmiana decyzji i zawrót o 180 stopni ma szansę zmienić coś raz na zawsze?

Czy ktoś zakończy tę bezcelową wojnę?

Szczerze zaczyna mnie męczyć to co tomowe przeciąganie relacji Gearego i Desjani. Pewnie ostatni tom to wreszcie ostatecznie rozstrzygnie.
Ile można również za każdym razem na nowo przedstawiać Współprezydent Rione oraz wielkość sali zebrań wraz z odczuciami Komodora. W pierwszych dwóch tomach -spoko. Po co w każdym kolejnym?
Czuję też nadmiar różnych nazw statków floty. Bo nie dostajemy o wielu z nich żadnych informacji oprócz tego, że zostały zniszczone.

Ale po ostatni tom z ogromną chęcią sięgnę.

Czy ucząc się na błędach można pokonać niepokonanego?
Czy zmiana taktyki bitewnej, przyspieszenie ataków i pomoc (albo przeszkody) z zewnątrz, mogą dokonać dzieła zniszczenia całego systemu kosmicznego?

Komodor Geary nieustannie zbliża się do terenów Sojuszu, pokonując na swojej drodze każdego napotkanego przeciwnika. Jego flota nigdy nie wychodzi bez szwanku jednak...

Zdecydowanie lepsza od poprzednich części, choć nadal nie jest szczególnie ambitna ani interesująca, nawet jak na space operę. Ot, poprawne, płaskie czytadełko.

Zdecydowanie lepsza od poprzednich części, choć nadal nie jest szczególnie ambitna ani interesująca, nawet jak na space operę. Ot, poprawne, płaskie czytadełko.

Kolejny tom cyklu, który mi się podobał. Autor sprawnie rozwijał fabułę, dzięki czemu czułem, że fabuła podąża do sensownego finału, a nie jest tylko krążeniem w miejscu (jak to czasem się zdarza przy podobnych pozycjach). Niektóre wcześniej otworzone wątki zostały zamknięte i rozstrzygnięte, co dobrze rokuje na finałową część serii.

W tej części było zdecydowanie mniej opisów relacji międzyludzkich niż w tomie czwartym, ale podróż Floty oraz sytuacja polityczna pomiędzy dwoma imperiami była trochę głębiej eksplorowana.

Książka mi się podobała i była bardzo wciągająca (przeczytałem ją w dwa dni). Jestem naprawdę ciekaw, jak ten cykl się skończy.

Kolejny tom cyklu, który mi się podobał. Autor sprawnie rozwijał fabułę, dzięki czemu czułem, że fabuła podąża do sensownego finału, a nie jest tylko krążeniem w miejscu (jak to czasem się zdarza przy podobnych pozycjach). Niektóre wcześniej otworzone wątki zostały zamknięte i rozstrzygnięte, co dobrze rokuje na finałową część serii.

W tej części było zdecydowanie mniej...

Dlaczego to się dobrze czytało: Campbell nie przeładował powieści niepotrzebnymi informacjami rodem z książki telefonicznej (jak Cholewa),główny bohater nie jest aż tak przezajebisty jak Honorcia Harrington (Webera),a otoczenie i wrogowie głównego bohatera to jednak nie są skończeni idioci (jak u B.V. Larsona),tylko chwilowi idioci – ludzie wymagający oszlifowania. No i dość wiarygodna jest warstwa militarna. W końcu autor to emerytowany oficer marynarki wojennej...

WIĘCEJ:
https://seczytam.blogspot.com/2023/10/jack-campbell-zaginiona-flota-t-1-6.html

Dlaczego to się dobrze czytało: Campbell nie przeładował powieści niepotrzebnymi informacjami rodem z książki telefonicznej (jak Cholewa),główny bohater nie jest aż tak przezajebisty jak Honorcia Harrington (Webera),a otoczenie i wrogowie głównego bohatera to jednak nie są skończeni idioci (jak u B.V. Larsona),tylko chwilowi idioci – ludzie wymagający oszlifowania. No i...

Powiem, że dobrze wybrną z braku laku.

Trochę muszę zwrócić honor wszystkim którzy już męczyli się Taniowaniem dwie książki wstecz, mnie to dopiero raziło w poprzedniej części a w ten już na bazie poprzedniej olewałem to.
Te utarczki z Vice też sobie odpuściłem takie niepotrzebne zapychacze.

To raczej najsłabsza część jak do tej pory. Rozwiązał się pewien wątek - to miłe ale czuć było trochę brak pomysłu na gwiazdy i uziemienie. Czy wyszło to źle ? Nie, mimo wszystko dobrze się czytało.
Choć troche jestem zdziwiony, że od dłuższego czasu lecą na dużym debecie z amunicja wszelaką tylko kartacze i robią dalej taka robotę. Można się zatem zastanowić czy reszta im potrzebna ?
Wcześniej tracili dużo okrętów mając pełne magazynki a tutaj trzęsą portki tylko kartaczami...jak człowiek nie będzie nad tym myślał to ok, ale jeśli zetknie w tą stronę to ...

Powiem, że dobrze wybrną z braku laku.

Trochę muszę zwrócić honor wszystkim którzy już męczyli się Taniowaniem dwie książki wstecz, mnie to dopiero raziło w poprzedniej części a w ten już na bazie poprzedniej olewałem to.
Te utarczki z Vice też sobie odpuściłem takie niepotrzebne zapychacze.

To raczej najsłabsza część jak do tej pory. Rozwiązał się pewien wątek - to miłe...

W sumie to taka opinia o dotychczasowych 5 tomach, bo nie chce mi się o każdym z osobna pisać to samo. Może o 6 napiszę oddzielnie jak skończę. Nie wiem, co jest w sadze, że nadal chce mi się ją czytać i czekać na rozstrzygnięcia, bo niewątpliwie wciąga i uzależnia. Natomiast staje się już męcząca. Dialogi w zasadzie podobne, historia powtarzalna. Skaczemy, walczymy i jakoś idzie. A każda taka bitwa wygląda tak samo. Wrażenie jest, że główne znaczenie ma manewrowanie, a jak się już ustawisz, to automaty i tak łoją wroga ile amunicji starczy. Co najwyżej jakiś narwaniec wyskoczy z szeregu i go rozwalą. Z tej perspektywy robienie z oficerów i innych członków załogi bohaterów nie bangla. Ich wpływ na cokolwiek od pewnego momentu jest żaden. Powtarzanie motywów ze współprezydent i Desjani, które co kilkadziesiąt stron zataczają koło, sprawia wrażenie, jakby się czytało o piaskownicy dziecięcej. Za każdym razem tłumaczą się z tego samego, a zwroty emocji były lepsze dla przedszkola, a nie poważnych i dorosłych ludzi. No litości. Lepiej wyglądają rozgrywki polityczne, ale też są rozwlekane i nudzą się po czasie. Ale jak wspomniałem, książka uzależnia. W sumie to radość z czytania tłumaczę sobie, że bohaterowie są tacy, jakimi chciałbym widzieć naszych wojskowych i polityków. Czyli pewien ideał z cechami ludzkimi.

W sumie to taka opinia o dotychczasowych 5 tomach, bo nie chce mi się o każdym z osobna pisać to samo. Może o 6 napiszę oddzielnie jak skończę. Nie wiem, co jest w sadze, że nadal chce mi się ją czytać i czekać na rozstrzygnięcia, bo niewątpliwie wciąga i uzależnia. Natomiast staje się już męcząca. Dialogi w zasadzie podobne, historia powtarzalna. Skaczemy, walczymy i jakoś...